znaleźć PRZYJACIÓŁ

[osaa1]

nie wiem, dlaczego tak sie dzieje, ale bardzo trudno znaleźć mi przyjaciół.
Wychodze z założenia, że głęboko zaprzyjaźnić się teoretycznie można w
zasadzie z każdym. Oczywiście w praktyce potrzebne jest odpowiednie
podejście. Przez ostatnie 3-4 lata czułam sie bardzo osamotniona, dlatego
teraz dużo dobrej woli wkładam w dobre układy z ludźmi, a mimo wszystko jakoś
tak efekty nie zadowalają mnie. Może problem leży we mnie? Fakt, ze nie umiem
być taka całkiem spontaniczna w pierwszych kontaktach, ale po krótkim czasie
wydaje mi sie, ze jest OK. Tylko czemu ludzie jakoś tak nie lgną do mnie?

[vlad-srollovnik]

ja to mam w dupie, im mniej tym lepiej

[osaa1]

ja też miałam w dupie ludzi, miałam swoje sprawy, ambitne plany, swój
pracoholizm... w końcu dopadła mnie nerwica. To nie znaczy, ze nie miałam
wogóle przyjaciół. Były (i nadal są) 2-3 osoby, ale chciałabym mieć ich
więcej. ...Ludzi, którzy rozumieliby mnie, którym by na mnie zależało,
wyjeżdzalibyśmy w góry, odwiedzalibyśmy sie, tworzyli taką fajną enklawe, żeby
znajomość z nimi była inspirująca, żeby sobie nawzajem pomagać w trudnych
chwilach, prowadzić interesujące rozmowy itp.
próbuje dotrzeć do ludzi poprzez głęboki kontakt, jednak ludzie wcale tego nie
potrzebują. Ja dla nich serce na dłoni wyciągam, a oni to odrzucają...
:(

[jonaszkowalski]

no taaaa ,
ale widzę że wymagania masz spore co do przyszłych znajomych
a ja na ten przykład z mojo żoną to takie gupki jesteśmy , to zaraz byś nas
pewnie wyszydziła i by nam się przykro zrobiło , bardzo przykro .
a też takie byśmy chcieli być inspirujące ludzie , o i widzisz
już sobie siedzimy i połykamy łeeeeezkiiiiii :(
fyyyy, fyyyy - tak nosem pociągam :(

[osaa1]

Moje wymagania wynikają z tego, że jestem przyzwyczajona do b. głebokich
związków. Tych 2-3 przyjaciół, których mam (jeden z nich zmarł) spełnia(ło) te
moje potrzeby. A ja odwdzięczam(-łam) im się również tym samym. Naprawde dużo
wkładałam energii w te znajomości. Wśród tych osób był też mój przyjaciel,
który właśnie niedawno zmarł :( i z którym bardzo sobie pomagaliśmy w naszych
chorobach (moja nerwica, jego problemy z płucami, operacja, szpital). I
naprawde jestem przekonana, ze dałam z siebie naprawde b. dużo, rzetelnie.
Podtrzymywałam go na duchu prawie codziennie. Choć było to czasem męczące,
wymagające czasu i nakładu finansowego (wtedy byłam biedakiem). I ani razu nie
żałowałam na to pieniędzy. Nawet przez głowę mi to nie przemknęło. Było to dla
mnie priorytetem: on ma sie czuć najlepiej, jak to tylko możliwe. Więc moje
wymagania są uzasadnione. Wiem, ze mój stosunek do ludzi nie byłby tylko
braniem, bo mam niezbity dowód na to, że nie jestem taka. Nie zachowuję się w
ten sposób. Jestem piekielnie uczciwa w przyjaźni.

Więc wracając do Pana wypowiedzi, NIGDY NIKOGO ABSOLUTNIE NIE SKREŚLAM i NIE
UWAŻAM ZA GŁUPKA. Każdy człowiek jest w moich oczach kosmosem możliwości, sił,
każdy jest pełen potencjału. Głęboko wierzę w to. Nikogo nie wyszydzam. Każdy
jest godny uwagi, zatrzymania się.

[jonaszkowalski]

masz dobre zdanie o sobie :) a to już sporo i dobra zaliczka to jest , żeby
być szczęśliwym . to co jest nie tak ? masz szacunek dla drugiego człowieka -
Pan ( hihi :) jonasz jestem , po prostu jonasz .
nieźle słuchasz , potrafisz odpowiedzieć , nie traktujesz ludzi powierzchownie
i dajesz przykłady na to , że potrafisz się kumplować . to co cholera nie,
tak ?

pani wzorowa , pani bez wad , pani która się nie spóźnia , pani która zawsze ma
czas , pani która nie popełnia błędów bo wszystko analizuje , pani na którą
zawsze można liczyć nawet jeżeli jest to jej kosztem - ta pani jest strasznie
męcząca , nieludzka jest :(

ps. mam nadzieję że się mylę

[jonaszkowalski]

acha i jeszcze jedno , tak mi przyszło do łepetyny
że dawanie wynika tylko i wyłączie z potrzeby serca , sprawia radość
dającemu i nie ma żednych , tam jakichś uzasadnień , czy tam bilansu , który
wzorcowo powinien wyjść na 0 .
pamiętasz ten kawałek mistrza o tej lewicy i prawicy :) żeby tak podeprzeć to
jakimś autorytetem :)

o widzisz , wtedy będziesz na + , nie oczekuj niczego w zamian - tak sobie
myśle

[osaa1]

właśnie nie wiem, co jest nie tak.

niestety nie jestem bez wad. I spóźniać też mi sie zdarza ;)
ale analizowanie spraw chyba nie jest czymś złym? ułatwia funkcjonowanie w
świecie. Czy to moja wina, ze wiele rzeczy widze, które dzieją sie dookoła mnie
oraz między ludźmi i w nich? to jest wręcz bardzo fascynujące. ale może masz
racje. może to być męczące, jeśli człowiek czuje sie jak pod lupą. mimo to nie
sądze, zebym była jakimś skrajnym przypadkiem. większość rzeczy przemilczam,
które widze, bo albo nie ma sytuacji, zeby o tym gadać, albo potrzeby. no i to
płoszy ludzi.

Mimo to z różnych źródeł słysze o sobie różne opinie. np. jedni mówią, że
jestem outsiderem, inni, ze śmieszką, że żyje w innym wymiarze, są też tacy,
którzy twierdzą, ze dużo widze. zetknełam sie też z opinia, ze jestem
spontaniczna, ale też i że nie jestem spontaniczna.
Z tego, co ostatnio zauważyłam u siebie, to wydaje mi sie, ze bywam troche
sztywna na początku (albo i dłużej, jeśli na osobie b. mi zależy), czasem
wstydliwa i nieśmiała...ale potrafie też zdobyć sie na spontaniczną wesołość,
wręcz zrobić coś śmiesznego, niekonwencjonalnego, co rozładowuje atmosfere,
jeśli tylko poczuje sie zaakceptowana. Mam raczej duże pokłady dobrego humoru.
jednak ostatnio mam jakieś opory przed taką spontanicznością. może jestem zbyt
ukulturalniona? za mało "zwierzeca"? może za dużo problemów mam? może szukam
wsród niewłaściwych osób? może jakąś wskazówką będzie to, że nie potrafie
tańczyć spontanicznie wsród osób, na których opinii b. mi zależy (bliska osoba,
rodzina). wtedy czuje sie nie za ciekawie. robi mi sie smutno i źle sie czuje.
szczególne, jak pozostali tańczą bez oporów.

[jonaszkowalski]

farta trzeba mieć trochę :) to fakt
a z tańcem to sie po prostu nie przejmuj tylko tańcuj , nawet w sposób
diabelski :) sam tak tańcuje , moi synowie też tak tańcują .
a czym tu się przejmować , żeby ładnie wyglądać ?:)
a , tam - jak zabawa to zabawa , na całego i tyle i aż tyle

[vlad-srollovnik]

a mnie sie już nie chce, moje życie i szczęście jest ważniejsze. nie jestem ani
konfesjonałem (dla chytrych) ani psychiatrą dla tych, którzy sie ich boją sie
psychiatrów

[jonaszkowalski]

no , ale chitrzy , są faktycznie najgorsi , wyrachowane żmije
i beczki soli , czasami nie ma jak zjęść , albo okazji zwyczajnie nie ma

[yagu]

mysle, ze nie z kazdym mozna sie zaprzyjaznic.
vlad- jak Ty to robisz, ja jeszcze do konca tak nie potrafie. mecza mnie takie
przyjaznie(?) w ktorych tylko ja daje.

[vlad-srollovnik]

a po co na takich tracić czas? wole sobie posiedzieć w necie, poleżeć do góry
tyłkiem w tym czasie, obejrzeć film, poczytać ksiazke

[vlad-srollovnik]

"> i beczki soli , czasami nie ma jak zjęść , albo okazji zwyczajnie nie ma "

pytanie po co?

[dagula84]

osaa1 napisała:

> ja też miałam w dupie ludzi, miałam swoje sprawy, ambitne plany, swój
> pracoholizm... w końcu dopadła mnie nerwica. To nie znaczy, ze nie miałam
> wogóle przyjaciół. Były (i nadal są) 2-3 osoby, ale chciałabym mieć ich
> więcej. ...Ludzi, którzy rozumieliby mnie, którym by na mnie zależało,
> wyjeżdzalibyśmy w góry, odwiedzalibyśmy sie, tworzyli taką fajną enklawe,
żeby
> znajomość z nimi była inspirująca, żeby sobie nawzajem pomagać w trudnych
> chwilach, prowadzić interesujące rozmowy itp.
> próbuje dotrzeć do ludzi poprzez głęboki kontakt, jednak ludzie wcale tego
nie
> potrzebują. Ja dla nich serce na dłoni wyciągam, a oni to odrzucają...
> :(
:) dokładnie, tacy ludzie...coraz bardziej twardsi i zamknięci w sobie i za
duże oczekiwania wobec innych...Ja zawsze byłam bardzo otwarta i życzliwa,ale
jak się póżniej okazało nie za dobrze na tym wyszłam....tyle razy co mi zadano
ciosy to dało sie we znaki i już serduszko moje prawie jak kamień i
ostrożne...bo juz nie chce dostać po uszach...:)

[eunice2]

Jaki to dla mnie aktualny watek. Wlasnie siedze sama i rozmyslam jak to
sie stalo ze ja po tzw. 40 jestem prawie zupelnie sama. Jakos tak sie
poplatalo ze nie mam do kogo zadzwonic ani z kim sie spotkac. Dorosle
dziecko wyjechalo, byly maz przepadl daleko , rodzina w innym miescie-
odleglym . Paru znajomych tez w innych miastach.
Kino - sama , spacer- sama, wyjazd wakacyjny powielu latach - sama.
W pracy wiele osob - rozchodzimy sie do domow , nikt poza praca nie
spotyka sie.
Wierzcie, juz od paru lat widze co sie dzieje i aktywnie usiluje
zapoznac sie z kims nowym - bez efektu. Owszem odnowilam pare starych
znajomosci ale sa to spotkania rzadkie , o przyjazni nie ma co mowic.
To smutne , jak dzwonie : ten wyjechal, tamten z rodzina ,ktos inny
- nie chce mu sie wyjsc. To ja zawsze przejawiam inicjatywe / z nedznym
skutkiem jak widzicie/. Do mnie malo kto dzwoni i cos proponuje.
I tak 2 dzien mija i jestem sama , wieczorem mialam drobny kryzys
i paskudne mysli . Jutro bedzie tak samo, wyjde gdzies na spacer ale SAMA.
A w poniedzialek rutyna i praca i tak do natepnego weekendu.
Jest ktos w podobnej sytuacji? Jezeli tak to jak radzisz sobie z przymusowa
samotnoscia bo w moim przypadku to przymus a nie wybor !!

[osaa1]

dobrze, ze wychodzisz chociaż codziennie do pracy. Ja wybrałam sobie wolny
zawód i pracuje w domu, i okazało sie to moim przekleństwem. Ale taka właśnie
praca jest dla mnie ważna, nie chcę iść do stałej pracy tylko dlatego, zeby
spotykać sie z ludźmi, bo musiałabym zrezygnować ze swoich marzeń. A tak poza
tym, to Twoje problemy znam od podszewki. Ciągle ja dzwonie, a inni nic. Moi
znajomi mieszkają w innym mieście. Naszczęście mam bliską (bardzo) osobę i to
mnie trzyma przy życiu. Doszło do tego, ze nabawiłam sie nerwicy lękowej.
Zapisałam sie na 3-miesięczną terapie grupową (teraz już jestem po i ostatnie 2
dni zostały nam:( wydaje mi sie, ze te znajomości rokują pewne nadzieje.
Zobaczymy. Może coś z tego przetrwa. Będę się starała dbać o te nowe
znajomości :) już zapowiada sie imprezka! :)))
Eunice, wydaje mi sie, ze bardzo scalają wspólne problemy. Tak jak w moim
przypadku: nerwica. Próbuj i nie poddawaj sie. Ja wierze, ze jednak wytrwałość
Twoja i moja zostanie nagrodzona :) Trzymaj sie dzielnie. Bądz dobrej myśli i
wynajduj nowe sposoby, jeśli jedne zawiodą. Jakiś kurs, kółko zainteresowań,
wychodź do ludzi. Może poszukaj wśród młodszych też? :) doładują Cie
dodatkowo :))) spróbuj też poszukać w sobie jakiś nowych (lub starych)
zainteresowań... internet podobno jest też skarbnicą znajomości. Jeszcze nie
testowałam, ale napewno to zrobię :) chodzę też na medytacje do buddystów,
chociaż nie jestem jedną z nich, ale to daje mi wewnętrzny spokój, no i kontakt
z ludźmi jest! życzę Ci powodzenia z całego serca. Daj znać na mój adres
mailowy, jak Ci sie powiodło :D
[e-mail]

[eunice2]

Bardzo dziekuje za odpowiedz. Jakos sie trzymam ale sa trudne chwiele.
Pracy mojej nie lubie bo jest nieciekawa ale dobrze ze jest.
Dzieki niej mam pieniadze.
Bardzo zaciekawil mnie watek o medytacji. Nieraz o tym myslalam.
Ale jakos nie mialam odwagi pojsc na wyklad a gdzie i z kim
mozna medytowac niestety nie wiem. Cwiczylam kiedys joge - bylo to
wspaniale doswiadczenie.
Znajomosci i przyjaznie trzeba bardzo pielegnowac bo inaczej umieraja.
Moze powinnam dawniej wykazywac wiecej aktywnosci i nie czekac
ze ktos sobie o mnie przypomni. Po prostu zostalam zapomniana
i skreslona ze srodowiska / to ze zostalam sama bez meza tez sie
do tego przyczynilo/. I rodzine mam jakas zyjaco pojedynczo i malo
" rozmnazajaca sie "

[osaa1]

no to trzeba by coś z tym zrobić.
ja za to mam ciekawą prace (moja pasja), ale za to mało kasy :DDD czyli
sytuacja odwrotna niż Twoja. Z medytacją to jak pogrzebiesz troche w
internecie, to znajdziesz adresy, namiary, literature. Bo u buddystów jest
kilka szkół (linii, tzw. tradycji), więc wybierz sobie to, co będzie Ci
pasować. To naprawde arcyciekawe doświadczenie. No i aby dobrze medytować, to
TRZEBA robić to pod okiem instruktora (mistrza) więc musisz do nich pójść,
wyjść z domu :D Polecam. Poza tym buddyści roztaczają wokół siebie niesamowity
spokój i bardzo przyjazną atmosfere, dobrą dla skołatanych serc :) miód dla
duszy. To są bardzo dobrzy i mądrzy ludzie:) a co do odwagi, to najtrudniejszy
jest pierwszy krok. Poprostu zrób WIELKI SKOK. Co tam, raz sie żyje! :)

[osaa1]

i jeszcze jedno. położyłabym raczej nacisk na medytacje, niż na wykłady. Na
wykładach jest sie anonimowym, a medytacje są takie bardziej kameralne i
przychodzą te same osoby, z którym i można sie zaprzyjaźnić.
No ale oczywiście wiedza z wykładów, czy z książek niewątpliwie też Ci sie
przyda :)

[jonaszkowalski]

ośka :)
nie jestem buddysto , ale cości skrobne o medytacji w ruchu
oddychaj ośka , to jest sedno tematu . i tak ci napisze o bieganiu , chcesz ,
czy nie :) jak masz nerwice to powinnaś być lekka , mam nadzieje że jesteś
chuda , chudziutka . grubcie też mogą biegać , ale jest im trudniej
dobre buty to podstawa , nie żałuj kasy i mają to być buty do biegania . new
balans mają dobre ceny , podobno .
a potem to tak , dystans ma byc na tyle długi żebyś tylko walczyła o
to żeby nie paść , nie stawaj tylko zwalniaj , oddychaj , pluj , kryzysuj , ale
biegnij , aż do końca dystansu . początki są trudne , ale wg mnie warto dla
tego momentu oderwania od ziemi .
dystans pokonasz głową zawsze głowa , ale miensnie też sie przydadzą :)
biegam 5 km , ostatnio nie mam czasu , ale juz czuje zew i rusze na trase
jak nic rusze , mówię ci :) rusze i już , tak mam
buieganie , pierwsza filozofia człowieka
spróbuj może ? ja tam lubie sobie pobiegać jak normalnie ,forest :D

[osaa1]

dzięki jonasz :) to ciekawy pomysł z tym bieganiem.
Będe musiała przezwycięzyć duszności i ataki paniki związane z nerwicą. Ale
może to by była dobra ekspozycja? :))) raczej jestem chudziutka :)

[jonaszkowalski]

ośka , na buty nie żałuj , poważnie
amortyzatory , kapeć wiązany ( żadnych języków , które się przesuwają w
środku !)stabilizator z tyłu buta , koniecznie , to takie coś z tyłu buta :)
a to wszystko po to żeby kolana ci nie wysiadły i nie kozakuj , najsampierw ,
krótkie bieganko i cooooraz głębiej w las :) czyli dłuższa trasa
a i pamiętaj o witaminach , najlepiej musujące
powodzenia , maraton to moje marzenie :)

uuch maraton przebiec - super
jak byś miala jakieś problemy to możesz zaatakować forum biegaczy , super
ludzie :)
no , rusz się troche i oddychaj :) na całego

[osaa1]

:DDD
OK
(ulatniam sie z forum, bo mam spotkanie z przyjaciółką :D
pewnie sie spóźnie, widzisz jonasz? masz dowód mojej pseudoidealności:)
a to wszystko dlatego, ze nasza rozmowa tak mnie wciągnęła :)))
dzięki
(chyba dopiero zaczynam załapywać Twój żargon, jest ok)

[laura38]

a masz jakies zainteresowanie, pasje?

[osaa1]

tak, mam zainteresowania bardzo silne (malarstwo), ale jest to tak zaawansowane
u mnie, ze inni nie nadążają za mną w tej kwestii. Ale, wiesz, w sumie na nowo
teraz spojrzałam na ta sprawę dzięki Tobie. Mogę przecież rozwijać też
pomniejsze swoje zainteresowania, jak np.: fotografia, rzeźba, psychologia,
góry, literatura, muzyka. Tylko problem w tym, ze to wszystko kosztuje... ale
pomyśle nad tym :)
...a może to jest kwestia tego, ze jestem troche niezorganizowana i z niczym
innym w ciągu dnia, jak malowanie i jedzenie, sie nie wyrabiam. Wezme sie za
siebie, od dziś :) obiecuje

[eunice2]

Pasje to moze za duze slowo. Ale interesuje sie filmem, duzo czytam.
Kiedys pasjonowalam sie fotografia / mialam w domu nawet ciemnie
i sama robilam odbitki/. Teraz przede mna kupno aparatu cyfrowego
i czuje robienie zdjec pochlonie mnie . Juz sie ciesze na wedrowki
i uwiecznianie miejsc i sytuacji. No i turystyka, do tej pory poza zasiegiem
z uwagi na finanse i sytuacje rodzinna. Chcialabym to zmienic.
Ale znam wiele kobiet / z pracy / bez jakichkolwiek zainteresowan i pasji.
Tylko dom , dzieci, maz, obiady. Zadna z nich nie wyszlaby ze mna
na przyslowiowa kawe, piwo , aby gdzies posiedziec ,posluchac muzyki .

[osaa1]

no to masz świetne możliwości! :) (w sumie zainteresowania podobne są do
moich:) A wychodzić nie musisz z kobietami z pracy. Powinnaś sie cieszyć, ze
Twoje życie wewnętrzne jest bogatsze od ich życia :) a może i jakiś nowy facet
przy okazji by sie znalazł?... Myśle, ze znajdziesz wyjście z tej sytuacji :)
Mieszkasz na wsi, czy raczej w dużym mieście? Jeśli to drugie, to sprawa
ułatwiona.

[eunice2]

mieszkam w duzym miescie.Ma to pewne plusy
sa tez minusy. Ja moglaby mieszkac w oddaleniu od cywilizacji.
Kobiety z pracy
to tylko przyklad na to jak wiele jest takich
osob i sa one przynajmniej zadowolone z zycia
Chyba " wcięłam " sie w twoj watek, przepraszam

[osaa1]

no co Ty :))) nie przepraszaj. Wszystko jest jak powinno być. Internet jest dla
wszystkich :D
myśle, ze jednak niekoniecznie tak jest jak Ci sie wydaje, ze te kobiety są tak
zadowolone z życia. KAŻDY ma przecież problemy. Jak nie tu go boli, to tam.
Życie sie przecież jeszcze nie kończy! Przypomnij sobie w jakim stanie byłaś,
kiedy sie zakochałaś. Wyobraź sobie ten stan i pomyśl, że tak niedługo może
będzie znowu? :))) zakochaj sie w życiu, w sobie... :))))))))

[osaa1]

zmykam do spania (a może jeszce pomaluje troche?...warsztat rozłożony... :) pa
pa :)

[solaris_38]

może dla tego że ty lgniesz do nich

ludzie nie czują sie wartościoi i jesli ktos do nich lgnie to ... budzi to ich
niefność lub pogardę lub lekcewazenie

obawiaja się że się na nich " uwiesisz "
a twoja hojnośc w dawaniu tylko im to potwierdzi

coś jak O . wild "niehdy nie zapisłąbym się do kulby w kórym zechcieliby mnie
na członka"

ludzie lgna zawsze do czegos
do mocy
władzy
piękna mądrości radości

rozwijaj to w sobie

tyle że kiedy już to rozwiniesz - poczujesz że - wcale ich nie
potzrebujesz ..
że zaczynasz ich potzrbowac zupełnie inaczej

[osaa1]

to bardzo interesujące, co piszesz, zaintrygowało mnie. Nigdy nie patrzyłam na
te sprawy z takiej strony, bo też nigdy nie czułam sie osobą, która by sie
kogoś uwieszała. Ale kto wie, kto wie...
Co to według Ciebie znaczy, ze "zaczynam ich potrzebować zupełnie inaczej"?
skąd wiesz, czy teraz nie potrzebuje ich właśnie zupełnie inaczej?
Czy to znaczy, że z niektórymi osobami nigdy nie będę miała szans sie
przyjaźnić, choćbym nawet niewiem jak tego pragnęła???

[solaris_38]

to zależy przyjaźń nie ejst tylko przebywaniem z adorowanymi ludzmi ale
harmonijną wymianą

musisz mieć coś czego dana osoba potrzbuje
dlatego zycze ci żebys rozwijała w sobie te cechy które sa na pewniaka innym
potrzbne takie jak np radość

pisząć że wtedy potrzebujesz ich inaczej mam na myśli że kiedy już TO masz
czyli bez nich osiągasz zdolność do radości - wtedy przychodza ludzie
ale ty ich nie potzrbujesz już do radości :)
jednak wciąż ich ciepła obecnośc dodaje ci wiatru w skrzydła

ale najpierw musisz mieć własne skrzydła

[osaa1]

i jeszcze taka kwestia.
Rozpoczynając przyjaźń (znajomość, związek) zawsze ktoś do kogoś lgnie. Do mnie
lgnął mój przyjaciel i wyszła z tego jedna z najlepszych przyjaźni, jakie
miałam w życiu (zakończona niestety jego śmiercią). Też nie tak od razu mu to
wychodziło, bo nie całkiem mu ufałam. Ale w końcu przekonał mnie.
Czy to znaczy, ze ja do nikogo lgnąć nie mogę, tylko mam biernie czekać, aż
ktoś raczy do mnie? Dlaczego to ja nie miałabym być tą stroną czynną?
Czy pokazywanie innej osobie, ze mi zależy zawsze musi oznaczać, że jestem
jakimś frajerem?
W którym momencie trzeba dać sobie spokój?
Skąd mam wiedzieć, ze ta osoba naprawdę mnie nie potrzebuje?
A może potrzebuje, tylko trzeba być cierpliwym. Może ona wystawia mnie na
próbę? Może sie boi głębszego związku?
Jak mam odróżnić te sprawy w konkretnych sytuacjach?
Skąd mam wiedzieć, czego chce druga osoba?
Napewno wiem, czego ja chce.
Jeśli ktoś bardzo zabiegałby o mnie, to napewno bym to doceniła.

Chociaż z drugiej strony przypominają mi sie teraz pewne dwie koleżanki, które
lgnęły do ludzi, do mnie też i chyba jakoś tak nie miałam silnej potrzeby z
nimi sie kolegować. Jak to jest, ze z jednym sie chce, a z drugim mniej? Od
czego to zależy? Czy to jakaś niewidoczna chemia?

[solaris_38]

myślę podbnie że nie trzeba czekac biernie

warto próbowac inicjowac przyjaźn ale
trzeba patrzeć co z tego wynika
czy kogoś to męczy czy ktoś to szanuje

trudno doradzić KIEDTY jeszcze dobrze jest dac komuś czas na poznanie i
docenienie nas a kiedy już nalezy podziekowac i odpuścić

jetes mądra - sama zdecydujesz

[osaa1]

dzięki Solaris :) Twoje słowa dużo mi dały do myślenia. Bardzo ciekawe rzeczy
piszesz; inspirujące, mądre i zarazem proste. Chyba masz duże doświadczenie :)

[solaris_38]

dziekuję za ciepłą otwarta reakcję

[osaa1]

:)))

[osaa1]

kiedy przez kilka lat nie interesowałam sie ludźmi, to jakoś tak nikt za bardzo
do mnie nie lgnął mimo wszystko. Zajęta byłam swoimi sprawami, karierą. Jednak
bardzo cierpiałam wtedy. Czy to znaczy wg Twojej teorii, ze nie było we
mnie "mocy, władzy, piękna, mądrości, radości"? niczego ciekawego we mnie wtedy
nie było?

[rumianek16]

wiele jest prawdy w tym co pisze solaris_38.
calkiem niedawno, probowala zaprzyjaznic sie ze mna dziewczyna, (rzecz sie
dzieje w Australii, ja z Polski, a dziewczyna z Korei) bardzo sympatyczna.
Uderzylo mnie ze bardzo zaangazowala sie w przyjazn ... dzwoni o tak zeby
porozmawiac, zeby sie spytac co slychac, proponuje ze moze razem gdzies
pojedziemy itd... mowi ze brakuje jej tutaj przyjaciol i zycia ktore miala w
Koreii itd itd. ... dalej mowi ze bardzo chciala by miec duzo przyjaciol...
takich z ktorymi rozmawia o problemach duszy, a nie o bzdetach.
Wiec zapytalam sie o te problemy...... i tu zalala mnie wodospadem jaka to ona
jest nieszczesliwa w Australii, jak bardzo brakuje jej przyjaciol, po jakis 15-
20 minutach narzekan zalala sie lzami.
To bylo za 3 razem jak sie z nia widzialam i postanowilam sobie ze wiecej nie
chce. Nie lubie jak kto probuje mnie osaczyc i wylewa na mnie swoje zale.
Jestem w tej samej sytuacji co ta Koreanka - obie przyjechalysmy w tym samym
czasie na studia.
Tez mi jest ciezko, ale jakos sobie radze. Zdecydowanie wole ludzi pogodnych
i odwaznych, zeby dawali mi sile (nie przez mowienie, ale przez swoja
osobowosc, aure) to tego by umiec sobie powiedziec "Dasz sobie rade" jak jestem
na granicy zeby kupic bilet w jedna strone do Polski.

[osaa1]

nie chodzi mi o wylewanie łez, o znalezienie takiej "poduszki" w drugiej osobie
(choć i to jest czasem potrzebne).
Raczej szukam pełnego wachlarza różnych uczuć i relacji z tą osobą; poczynając
od radości, zabawy, wspólnego wariowania, dochodząc do spraw również
poważniejszych. Nie mam zamiaru nikogo osaczać.

[vobiska]

Osaa masz piękny ideal przyjaźni, też takiej szukam.Wiem,ze przyjaźn prawdziwa
jest jak kwiat paproci i trzeba sie jej nieźle naszukać w necie )).I jest ona
jak kwiat jednej nocy, zakwita raz, tylko raz , jesliś cierpliwa to doczekasz
jaki to upajający zapach oddania, dobroci, UFności.

[pomidorowa5]

osaaa przyjazn buduje sie latami ja tak mysle .I jeszcze jedno : lepiej miec
dwoch przyjaciol prawdziwych niz 10 ciu falszywych . W dzisiejszych czasach
trudno o prawdziwego przyjaciela:(

[jonaszkowalski]

jak to w dzisiejszych czasach :)
a kiedy było łatwo ?

[zgloska]

To jest naprawde trudne znależć prawdziwych przyjaciół w obecnych czasach za
dużo w nas materializmu i nie ufności. Każdy patrzy na siebie i własną kieszeń
miałam kiedyś przyjaciółke od serca tak mi się przynajmniej wydawało kiedy
poprosiłam ją żeby została chrzestną mama mojego synka stwierdziła że nie bo to
za dużo kosztuje trzeba pamiętać o urodzinach, dniu dziecka itp.

[solaris_38]

gdybym chciała skreslać przyjaciół za kazdym razem mnie rozczarowali lub nie
dali mi tego czego chciałam i co mi się nalezało według mnie- nie maiąłbym dziś
ŻADNEGO przyjaciela

a mam

i potrafię sie tym cieszyć :)

[solaris_38]

tak tak
na czasy nie zwalac :)

[osaa1]

nie szukam "hurtowej" przyjaźni, na kilogramy.
wiem, że nie ma magazynów z przyjaciółmi... <->MK;)

[solaris_38]

nigdy nie wiemy CO sprawia że inni cmoga poczuć się osaczeni

jednego osaczy płacz a innego śmiech
jednego bierno,sć a innego aktywność

trzeba być czujnym

inni sa INNI

[solaris_38]

mmay prawo dobierac sobei przyjaciłó

ktoś kto nie chce sie z nami przytjaźnić nalezy odpuścić bo widac działąmy na
niego źle
a przeciez to NIE znaczy że za TE SAME cechy ktoś inny nie bedzie nam wdzięczny

:)

[jonaszkowalski]

ośka , o kumplowaniu poczytaj u niejakiego samuel shem
2 ksiaszki tylko , dwie niestety tylko napisał , obie super . tak po mojemu to
warto
poczytać shema . fajne fabularne fikcyjne , a może i nie ?
bo s.shem to w końcu medyk

a dr. malik i grubas , zresztą sama zobaczysz ...
ps. mam nadzieje że nie czytałaś :)
oddychaj , ośka

[dama-kanaliowa]

osaa1 - nie chcialabym miec za przyjaciolke zmodyfikowanej osy - sorry ale to
sie tak kojazy.

[osaa1]

wiem, wiem... to zupełnie przypadkowy nick (anagram mojej wcześniejszej nazwy:
ASOA, która powstała równie przypadkowo; dlatego, ze zaczełam wymyślać ją od
litery a, ot tak poprostu ...od pierwszej litery analfabetu :D
z osą nie mam nic wspólnego ...to już prędzej z Małpką :)
(pozdrowienia dla Pewnej Wtajemniczonej Osoby,
która tak mnie nazwała :DDD

[osaa1]

dzięki jonasz, popatrze w te książeczki
dlaczego ciągle mówisz mi o oddychaniu? :D
przecież oddycham, inaczej bym już nie żyła :D
(...tylko raz napomknęłam o tych moich dusznościach...masz pamięć jak
słoń!... :DDD

[jonaszkowalski]

przeczytaj książki :)

oooooo , bardzo trudna sztuka :) to oddychanie :D

[jonaszkowalski]

i napady paniki :(
ale co tam , ja też pękam
o , często panikuje , ale waleczny jestem to się rzucam na oślep
często z mizernym skutkiem , jednak jak złapie demona za pysk to
się jednak lepiej czuje :)

oddycham na niego , a co tam ziooonę na niego
o tak mu robię :D

[jonaszkowalski]

sapię i zaglądam mu prosto w oko
i do butelki go , palanta
sporo , mam takich butelek , niestety

[jarianka]

Jeśli ktoś jest dla mnie interesujący, dążę do tego, żeby się zaprzyjaźnić. Ale
jeśli ta osoba ma inne oczekiwania wobec mnie, nudzi się ze mną, to nie ma
sensu zabiegać o taką przyjaźń.
Przyjaciel to ktoś, kto lubi spędzać ze mną czas. Nie ważne ile, ważne jak.
Wspólne wyjazdy, pasje, przeżycia.
Przyjaźń nie może sprowadzać się do tego, że przyjaciele odwiedzają mnie tylko
po to, żeby zatrzymać się w biegu, zrelaksować się, wyciszyć, wygadać - o tym
jak intensywnie korzystają z życia, jak fantastycznie spędzają czas z równie
fantastycznymi ludźmi.
PS. Osaa, czy Ty jesteś może spod znaku wagi?

[osaa1]

a czy mam cechy wagi?

z Twoją wypowiedzią sie zgadzam w pełni :)

[kaja_]

heh
znam doskonale z autopsji - moja "przyjaciółka" opowiadała mi o tym co robi, z
kim, zwierzała się, mówiła, mówiła, mówiła
ale niczego nie robiłyśmy razem
dla niej to była PRZYJAŹŃ
dla mnie nie
zakończyłam znajomość i teraz czuję się o wiele lepiej, nabrałam szacunku do
samej siebie, przestałam się oszukiwać

[nikusiaa1]

czasami lepiej mieć jednego przyjaciela takiego na całe życie a nie całe grono
znajmoych udajacych przyjació. przyjażń zawsze budeje się długo i nawet
przyjaciel może zranić , problemem jest znalezienie odpowiedniej osoby, bo
przyjażń polega na wzajemnej akceptacji, przemysl sobie co może być twoją wada
ale jezeli ty to akceptujesz to zrobisz wszystko zeby przyjaciel też to
akceptował to napewno długa droga ale warto probować

[maya2006]

mysle, ze wyidealizowalam przyjazn. chcialabym miec przyjaciela z ktorym
moglabym porozmawiac na tematy codzienne i niecodzienne... chce byc zrozumiana,
i zrozumiec. w 100 % zaakceptowac, ale tez byc akceptowana. i zeby moc polegac
na kims, ze kiedy cos waznego sie stanie, to ten ktos wyjdzie o polnocy z domu i
przyjdzie. ta gotowosc tez jestem w stanie dac. a wrzeczywistosci z 6 osob
wokola udaloby sie stworzyc kogos takiego...
chyba za duzo ksiazek w dziecnstwie sie naczytalam, idealy prawdziwej glebokiej
przyjazni...

[kaja_]

nie można zaprzyjaźnić się z każdym! moim zdaniem można zaprzyjaźnić się z
niewielką liczbą osób
musi coś zaskoczyć, zaiskrzyć, nadawanie na tych samych falach
moim zdaniem nic na siłę, albo zaskoczy albo nie

[smerfiatko_s]

hmmm nie ci ludzie... nie ten czas