Mam problem

[amba4]

Mam problem. Moi rodzice... jestem jedynaczką. Mężatką, trójka
dzieciaków...jak byłam dzieckiem miałam wszystko, moje dzieciństwo to lata
siedemdziesiąte i osiemdziesiąte, ale pamiętam i smak szynki, smak nutelli,
ciuchy z peweksu. Jednego mi tylko brakowało swobody... zawsze tylko rodzice,
mój ojciec strasznie nadopiekuńczy... na pierwszym roku studiów nauczyłam się
kroić chleb:)studia to było uczenie się samodzielności, ale względnej, bo
byłam przyzwyczajona do "krótkiej smyczy"i praktycznie z każdego kroku byłam
rozliczana. Z moją mamą miałam wtedy bardzo dobry kontakt. Na V roku wyszłam
za mąż. Na ślubie mój ojciec obiecał nam mieszkanie... nic z tego nie
wyszło.I wtedy zaczeło się wszystko psuć. Nie mogłam na nich liczyć.
Mieszkają w bardzo atrakcyjnej miejscowości... nie było mowy o możliwości
przyjazdu do nich. A teraz kontakty z nimi są dwa razy do roku... Mieszkamy
500 km od nich. Niby ciesząsię z naszych krótkich odwiedzin, ale ojciec tylko
szuka pretekstu do zwady: wszystko krytykuje, mój sposób zajmowania się
dziećmi, ich wychowywania, mój ubiór... a matka sprawia wrażenie jakby jej na
niczymnie zależało... totalna obojętnośc...jest mi z tym żle... czuję się jak
niedorobiona ech szkoda gadać...

[paco_lopez]

A jakbyś chciała zeby było ?

[po_godzinach]

jak dawniej - żeby znowu nie umiała kroic chleba )

[mirabela123]

wiesz co, chyba wiem o czym piszesz, bo mam podobnie.Chyba jestesmy w mniej
wiecej tym samym wieku( ja 30).Moje dziecinstwo i czasy "mlodzieńcze to tez
raczej dobrobyt calkiem niezly, i tez nadopiekunczy rodzice. Zresztą sama nie
wiem czy to nazwac nadopiekunczoscią, w kazdym razie na pewno nie nauczyli mnie
odpowiedzialnisci i samodzielnosci (sama sie nie nauczylam?) . Jak urodzilam 2
dzieci i wyszlam za mąż to nagle wiesz, tak jakby kamien w koncu spadl im z
plecow, oczekiwali ze sama będę sobie we wszystkim radzic- nigdy mnie nie
przygotowując do samodzielnego zycia. Od razu na głęboką wodę poszlam.
Wiem, ze duzo w tym mojej winy, lenistwa pewnie tez.
Ale czesem jest mi po prostu ciężko i samotnie , chociaz mam cudownego męża.
Chociaż i tak mysle , ze jak na moje umiejętnosci prozaiczne, zyciowe
umiejętności (mizerne) to radzę sobie nieźle - pocieszam sie trochę:)
Tez mnie mama krytykuje- zwlaszcza jezeli chodzi o dzieci- oczywiscie te bledy
i wady ktore mnie wytyka, sobie wybacza z wielką łatwością :)
Jedno dla mnie jest pewne-to ze nie nauczyli mnie samodzielności, zastępując
ją "krotką smyczą"- uważam za Ich błąd.

[mirabela123]

acha, i tez czasem się czuja jak jakas niedorobiona....:)

[nabij_faje]

dobra zabawa?

[amba4]

dzięki, ja poprostu chciałabym normalnie z nimi rozmawiać... aby wykazali choć
trochę zainteresowania moim życiem... dla mojego ojca jestem debile, kretynką
i osobą conajmniej ograniczoną... a skończyłam studia, dwa kierunki
podyplomowe... też mam kochającego męża, który ma "normalną rodzinę"... dla
niego... dla mnie nie bo czuję się przez nich nieakceptowana...

[mskaiq]

Ta nadopiekunczosc Ojca oznacza Jego bardzo duza milosc do Ciebie, zle
komunikowana ale On zabierajac Ci swobode probowal Cie ochraniac.
Odeszlas, dla Nich z Twoim odejsciem skonczyl sie caly swiat, nie potrafia
znalesc innego, bylas radoscia, ktorej im brakuje.
Mysle ze kiedy Ich odwiedzasz nie chca zbytnio zblizac sie do Ciebie, boja sie
rozstania, tesknoty, boja sie milosci. Z tad ta obojetnosc i krytyka.
Co mozesz zrobic, sprobuj kontaktowac sie czesciej, mozesz telefonicznie,
zapros do Siebie. Staraj sie przelamac ten dystans ktory maja do Ciebie, ten
dystans to strach, pomoz Im pokonac go. Kiedy Ci sie to uda wtedy wroci
zainteresowanie, znow bedziesz bliska dla Nich.

[jula09]

Rodzice wychowali Cię, wyszłaś za mąż, masz rodzinę, mieszkasz osobno. Rodzice
uważają że wypelnili swój rodzicielski obowiązek i chcę zająć się wreszcie
sobą. Może nie chcą opiekować się wnukami w czasie wakacji, co często się
zdarza, przyjmować Was w swoim domu bo ze wzgledu na wiek mogą czuć się
zmęczeni obowiązkami związanymi z przyjmowaniem gości. Widzą że radzisz sobie w
Zyciu i cieszą się z tego. Ktoś napiał byś zapraszała rodziców do siebie i to
jest dobry sposób na podtrzymanie więzi rodzinnych.
Pozdrawiam.

[amba4]

Nie wiem, czy ja dla nich byłam całym światem...mój ojciec na pewno ma ogromne
problemy z komunikacją, jak nie jest coś po jego myśli wpada od razu we
wściekłośc: ubliża, denerwuje się nie potrafi normalnie
rozmawiać...najważniejsze jest dla niego jego zdrowie... zapraszałam ich nieraz
do siebie ale po 3 latach mieszkania 400 km mama odwiedziła mnie tylko
raz...ojciec nigdy...byliśmy w tegoroczne wakacje u nich kilkarazy,
mieszkaliśmy niedaleko. Ostatnia wizyta skończyła się okropnie, ojciec
naubliżał mi, naubliżał mojemu 10 letniemu synkowi ( poszło o zabawę 10 latka z
najmłodszą moją pociechą)po czym zadzwonił wieczorem do mojego męża, który nie
był świadkiem zdarzenia i "wyrzygiwał" swoje żale na mnie przez godzinę...
byliśmy się z nimi pożegnać, z mojej strony dość chłodno i od tego czasu nie
dzwoniłam...