dzieciece strachy

[fnoll]

od czasow Freuda tyle napisano o kolosalnym wplywie przezyc z dziecinstwa na
dorosle zycie, ze juz chyba kazdy przyjmuje to jako oczywistosc (choc
jeszcze 100 lat temu nie kojarzono na ogol dzieciecych doswiadczen z
problemami doroslych)

wplyw ten nie zawsze jest oczywisty - sledzenie go przypomina droge
detektywa od miejsca zbrodni do miejsca w ktorym aktualnie przebywa
przestepca

szczegolnymi "zbrodniami" dziecinstwa sa jakies ogolne niepokoje ze swiata
doroslych, ktore po przesiaknieciu w swiat dzieciecy przyjmuja magiczne,
basniowe formy - nie dotykaja bezposrednio, tworzac jedynie atmosfere
niejasnego zagrozenia

dla mnie czyms takim byla np. "wojna atomowa" - kto o niej dzis mowi? dzis
analogicznym "strachem" sa "terrorysci"

w pierwszych moich modlitwach zawsze zyczylem prezydentowi USA smierci, a
swiatowi pokoju i wolnosci od "atomowych" zagrozen

i zastanawiam sie teraz - co z tego umagicznionego strachu dzis we mnie
zostalo? czy nadal w glebi serca zycze smierci prezydentowi USA i oczekuje
atomowych grzybow na horyzoncie? hmm...


jak wy macie ze swoimi dzieciecymi strachami?

[Gość: dodo]

ja sie zawsze balalm glodu. moja babcia fundowala mnie i mojemu bratu opowiesci
o jedzeniu koni i kotow na zoliborzu w czasie powstania i o glodzie jaki cala
rodzina przeszla po powstaniu. no i przez lata dzieciece balam sie glodu. potem
zobaczylam w afryce jak glod wyglada i dalej sie go boje choc zdecydowanie
bardziej racjonalnie niz moja babcia, ktora wierzyla w cudowna moc zapasow.
a ty sie juz naprawde nie boisz wojny atomowej, fnoll?

[Gość: Wenus]

balam sie duchow, bo bylam medialna juz jako dziecko i mialam z nimi kontakt....

[Gość: ryba]

Taaak, pamietam czeste (niestety) "kondolencyjne" rozmowy moich rodzicow o
mlodym czlowieku ktory sie wlasnie utopil, czy innym, ktory zginal w wypadku
motocyklowym. Do dzisiejszego dnia mam wstret do wody, a na motocykl nie wsiade
za zadne skarby swiata.

[Gość: baccar]

To ciekawe. Pamietam, ze w dzieciństwie też bałem sie wojny atomowej. Było to w
latach osiemdziesiątych, przez kilka lat w okolicach końca roku bałem sie że
przywódcy; obojetnie radzieccy czy amerykańscy wcisna legendarne guziki. Duchów
tez sie bałem, ale zobaczyłem, że sa tacy którzy boja sie ich bardziej i to
mnie chyba wtedy pokrzepiało. Najwiecej stracha pędził mi jedznak mój stary, po
alkoholu. przypieprzał sie do wszystkiego, szukał spisku; ogólnie po wódzie
zachowywał sie dość niekonwencjonalnie. Czólem sie wtedy napradę realnie
zagrożony. Na długie lata powstrzymało mnie to od swobodnego wyrażania
własnych myśli. Wręcz samodzielnie wybierałem sobie w swoim otoczeniu osoby
przed którymi chodziłem na palcach. Gdzieś później, powoli pozbyłem sie tego,
ale sa chwile, kiedy jakby masochistycznie staram sie odtworzyć w sobie te
przykre uczucia. Nie wiem po co mi to, ale z rzadka sie to zdarza....

[Gość: firanka]

Matkojedyna, jak ja sie balam atomowej wojny. Co to takiego wtedy bylo, zesmy
sie (jak widac nie jestem jedyna), tak tych grzybow i wciskanych bez kontroli
guzikow bali? Pamietam jak telewizja katowala obrazkami poparzonych dzieci z
Hiroszimy. Jakis czas temu, w podobnej do zaproponowanej przez autora watku
dyskusji, przyznalismy sie Mamie, ze wszyscy, jak jeden maz (ja, moja siostra i
brat) nie moglismy po nocach spac przez wojne atomowa. Bardzo byla zdziwiona.
Powiedziala, ze Ona za to bala sie w dziecinstwie obozow koncentracyjnych i
wszystkich okropienstw fundowanych przez "konwencjonalna" wojne. Jak widac
kazde pokolenie ma swoje strachy. Myslicie, ze dzisiejsze dzieci faktycznie tak
irracjonalnie, jak my grzyba atomowego, moga sie bac terrorystow?

[Gość: albo_tak]

Też jestem z pokolenia, które bało się wojny atomowej. Ja osobiście bałam się
tej wojny na przemian z końcem świata, tym chrześcijańskim. Zresztą jeden i
drugi strach pochodzi z tego samego źródła: że świat nie jest czymś absolutnie
stabilnym i niezmiennym, i że może się "skończyć". Myślę, że to jest coś bardzo
pierwotnego, wychowanie - czyli kultura - dają temu lękowi jedynie treść.

Teraz już się nie boję, że świat się "skończy": nie byłaby to dla mnie
katastrofa. A kompleksy z samego wychowania też mam, i owszem. Ale to inna
historia (czy mawiał tak Miś Puchatek?).

Pozdrawiam wszystkie zalęknione dzieciaki.

[Gość: inka_sama]

Hmm, wojna atomowa jakoś nie spędzała mi w dzieciństwie snu z powiek.
Nie straszyli mnie rodzice - a to co "samo" mi się słyszało nie wywarło takiego
wpływu ma psyche żebym teraz to jeszcze pamietała.
Poza jedną rzecza.
Straszono mnie ... czarną wołgą!

A atomówki i terrorystów to ja się raczej teraz boje. Zwłaszcza terrorystów Z
atomówką. Brrr.

Może po strachach da sie wyznaczyć roczniki w których się urodziliśmy?

[Gość: firanka]

Mysle, ze chyba sie da. Atmowi to jakos tak z poczatku lat 70 sa, nie?:)
Czarna wolge tez znam, z opowiadan kolezanek, znaczy sie - one sie baly
okrutnie:)

[Gość: baccar]

Tak potwierdzam. Wczesny Gierek. A co do terrorystów to jakos nie czuje, sa dla
mnie odlegli, ale za pare lat zapytam synka....

rocznik strachu

[Gość: albo_tak]

1973 :)

[Gość: firanka]

1974:)

[Gość: baccar]

Bingo

[Gość: Anna]

1974 też się bał atomówki.

[Gość: inka_sama]

Gość portalu: Anna napisał(a):
> 1974 też się bał atomówki.

A rocznik 1971 wygląda na to ze nie... Z tym że "duchowo" jestem bliższa 1970-
mu. A wpływ na moje wychowanie wywierały roczniki z lat sześćdziesiątych...

grupa wsparcia ;))

[Gość: albo_tak]

... dla straumatyzowanego na tle atomowym pokolenia "wczesnego gierka"? nie
przydałaby się? :))

a co z przestraszonymi chrześcijańskim końcem świata? są tacy? i z jakiego
pokolenia?

[Gość: inka_sama]

Gość portalu: albo_tak napisał(a):
> ... dla straumatyzowanego na tle atomowym pokolenia "wczesnego gierka"? nie
> przydałaby się? :))
> a co z przestraszonymi chrześcijańskim końcem świata? są tacy? i z jakiego
> pokolenia?

Jakim tam chcrześcijańskim???
Raczej sekciarskim...
A tak w ogól eteraz to strasza końcem świata przepowiedzianym przez ....
Majów! Na 2012 rok chyba... Niektórzy nawet już szukają co nam wtedy na głowy
spadnie! hihihi!

Ludzkość sama sobie poradzi - albo się wybijemy, albo strujemy!
I czego tu się bać?! ;)
i_s

[albo_tak]

:)

[otryt]

Gość portalu: albo_tak napisał(a):

> a co z przestraszonymi chrześcijańskim końcem świata? są tacy? i z jakiego
> pokolenia?

Ciekawy temat, Albo_tak :-))

Chrześcijańskie strachy.
Była przed laty ankieta w Tygodniku Powszechnym. Pytano zwykłych ludzi o
religię, itd...
Zwróciło moją uwagę, że bardzo wielu starszych ludzi , roczniki 1930 i starsze
mówiło o lęku wynoszonym z lekcji religii lub z kazań. Lęk przed końcem
świata, przed potępieniem , piekłem. Lęk ten zatruwał im całą radość życia.

Dziś Kościół jest jednak bardzo inny. Był Sobór Watykański II , który zmienił
oblicze Kościoła. Tego lata w Krakowie została wyniesiona na ołtarze siostra
Faustyna Kowalska, dzięki której idea miłosierdzia bożego ujrzała światło
dzienne w latach 30-tych i przez 70 lat przebijała się z wieloma trudnościami,
aby dziś została oficjalnie uznana i głoszona na cały świat. Bóg jest
miłosierny, a kiedyś był tylko sprawiedliwy. Dziś miłość idzie przed
sprawiedliwością.

Młodsze pokolenia raczej nie odczuwają tego rodzaju lęku. Dziwi więc skąd on u
Ciebie?

Pozdr, otryt

[Gość: albo tak]

> Ciekawy temat, Albo_tak :-))

dziękuję, Otryt :)
Nie zauważyłam wcześniej Twojego posta, dlatego odpisuję dopiero teraz :)

> Młodsze pokolenia raczej nie odczuwają tego rodzaju lęku. Dziwi więc skąd on
u
> Ciebie?

Może dlatego, że moi rodzice pochodzą ze wsi i ja też wychowywałam się na wsi,
to bardziej konserwatywne otoczenie. Rodzice byli wychowywani w strachu
(chrześcijańskim i nie tylko) i część tego strachu - co prawda rozcieńczonego
ich doświadczeniami i przemyśleniami - przekazali mnie i mojemu rodzeństwu.
Zastanwialam się nad tym wszystki w kontekście tego wątku: to chyba chodzi o
bardzo głębokie, przedświadome poczucie niepewności, które łatwo przybiera
wzelkie podsuwane z zewnątrz formy. Trudno tego dotykać słowami, bo jest gdzieś
poza. Zdaje się, że się kłania Eichelberger z jego "nauczaniem dla rodziców".
Zdaje się, że on się wywodzi z tego samego doświadczenia "chrzescijańskiego".

Dzięki Otryt za Twoje zainteresowanie. Jest takie... ojcowskie. Dużo dla mnie
znaczy. Chętnie skontaktowałaby się z Tobą na privie.

>
> Pozdr, otryt

Pozdrawiam,
albo_tak :))
>

miłego weekendu!

[albo_tak]

będę na forum w poniedziałek

[Gość: baccar]

Tak potwierdzam. Wczesny Gierek. A co do terrorystów to jakos nie czuje, sa dla
mnie odlegli, ale za pare lat zapytam synka....

[Gość: firanka]

Dobra juz, dobra - aluzju paniala - jestem wczesny gierek, tylko czemu mi o tym
przypominac tyle razy?;))

[Gość: baccar]

cos mi sie pochrzaniło z tym wysyłaniem......wróćmy do tematu

do kolekcji

[fnoll]

moj kolega '79 bal sie Czarnej Dziury - ciekawe ile dzieci zostalo
przerazonych przez naukowcow? czy ktos sie bal np. ze bieguny sie roztopia i
zaleje nas woda?

dla mnie jeszcze takim przejsciowym juz lekiem byli zomowcy czajacy sie w
ciemnych pokojach w grudniu '81

[Gość: firanka]

Aaaa, 81 to insza inszosc. Mieszkalam na osiedlu blisko tzw. "terenow
wojskowych":) Pamietam jak sie grupowali, czolgi jechaly i te, takie samochody
z rakietami. Katiusze?:) Troche sie balismy, ale atomowki bardziej.
Konca swiata sie nie balam, chyba jakas dobrotliwa siostra na religii mi sie
trafila, co to roztaczala piekne wizje zwiazane z koncem tego swiata. Swoja
droga troche szkoda, ze nic z tych wizji mi juz teraz nie pozostalo:)

[Gość: Jo]

Po mojej okolicy, zwłaszcza w wyludnione niedziele, łaził "zboczeniec". NB do
dziś kutafona spotykam, tyle że już się nie obnaża, przynajmniej przede mną
(jak udowodnić, ze to ekshibicjonista? Może nadal straszy dzieci?!). Miałam
jakieś 13 lat, jak wpadałam na niego na spacerze z psem. W końcu zaczęłam się
bać wychodzić.
Co ciekawsze - i to sobie już wtedy uświadamiałam - bałam się nie tego
człowieka, tylko ataku irracjonalnej paniki, jaka mnie ogarniała na jego
widok.
Myślę, że wiele ludzi tak ma - mimo iz zdaje sobie sprawę, ze prezenter sam w
sobie jest niegroźny, reaguje ucieczką. Zresztą ich to właśnie rajcuje.

[Gość: firanka]

A kto sie bal zostawac sam w domu? Pytam przewrotnie, bo ja sie akurat nigdy
nie balam. Zupelnie nie rozumiem tego strachu, kiedy znajomi o tym opowiadaja,
albo obserwuje jakies brzdace, co sie usmarkane wieszaja na nogach mamy i taty,
nie pozwalajac sie im oddalic nawet na sekunde. Mysmy z rodzenstwem tylko
czekali na te chwile, kiedy sie drzwi za mama zamkna. Inna sprawa, ze moja
matka w naszym wczesnym dziecinstwie nie pracowala, a i nas siła byla, znaczy
sie troje;)

[Gość: dodo]

oczywiscie zapytalam pana stefana (lat 16) czego on sie boi - odpowiedz: aids,
bakterie, ktore nie ulegaja antybiotykom, pijani kierowcy, nieobliczalni
politycy, brak pracy po studiach.
zadnych wielkich, masowych zaglad - tylko takie racjonalne strachy nudnego,
przedwczesnie dojrzalego pokolenia pragmatykow. czy to lepiej niz ten
wasz "wczesny gierek" z atomowka albo moj "wczesny bierut" z glodem i zaplutym
karlem reakcji?

[albo_tak]

aids, powiedziałabym, to coś już w okolicach masowej zagłady.

[sellma]

*Kosciotrupa w szafie,
*Komunistow
*zlego pana z ulicy kuszacego cukierkiem

W tej chwili:
*kosciotrupa zastepuje morderca w szafie
*komunistow zastapili terrorysci
*a w roli zlego pana z...cukierkiem wystepuje moj chlopak kilkanascie lat
starszy ode mnie
:)
sellma

Gdybym byl w tym wieku

[Gość: J.S.]

To pewno fnoll bylby przyczyna wszystkim moich nocnych mar i moczen. Kurcze,
prawie piedziesiat odpowiedzi i nikt nie zareagowal co napisal otwierajac
watek. On sie modlil zyczac smierci i to komu Prezydentowi mocarstwa. Bliskie
to praktykom satanistycznym, albo "teologii" wyzwolenia.
Fnoll zdradz nam kto cie takich paciorkow uczyl?
J.S.

[fnoll]

Gość portalu: J.S. napisał(a):

> To pewno fnoll bylby przyczyna wszystkim moich nocnych mar i moczen. Kurcze,
> prawie piedziesiat odpowiedzi i nikt nie zareagowal co napisal otwierajac
> watek.

traktuje to naturalnie jako milczace poparcie

> On sie modlil zyczac smierci i to komu Prezydentowi mocarstwa.

no tak, jakbym zyczyl wyciagniecia kopyt kucharce z przedszkola, co to mlekiem
z kozuchami mnie raczyla, to byloby mniej niepokojace

> Bliskie
> to praktykom satanistycznym, albo "teologii" wyzwolenia.

dlatego tez "opetane" dzieci sa bohaterami niejednego horroru, albo i graja
takie dreszcz wzbudzajace role w rzeczywistosci - jak w salem i medjugorje

> Fnoll zdradz nam kto cie takich paciorkow uczyl?

zdrowaski i ojczenasz uczyla mnie babcia nieboszczka, ale odkad pamietam
mialem w zwyczaju miedzy te dwie modlitwy wkladac pare slow od siebie, a ze
szybko zrozumialem, ze zagrozeniem dla pokoju na swiecie sa imperialisci,
czyli amerykanie z ich prezydentem, majacym "czerwony guzik", na czele, to i
wystarczylo obejrzec pare filmow w tv by wiedziec, co nalezy zrobic z kims kto
grozi smiercia wielu ludziom - naturalnie nalezy go ubic nim spelni swe
grozby, czyz nie? jest to tak proste, ze nawet jako 6-cio latek sam z siebie
to odgadlem - jakos nie odrazu dotarlo do mnie, ze armia czerwona
niezwyciezona i pierwszy sekretarz w swej wlasnej osobie maja
takze "zaczarowany guziczek", rodzice nie rozmawiali ze mna o polityce

dzis pewnie jako chlopie rownie zarliwie modlilbym sie o rychly koniec osamy i
jego rozbojnikow, a moze tez o zgon saddama, busha, szarona i arafata - czyli
calej tej ferajny, co to lubi sie bic w czyichs ogrodkach

;)

[roseanne]

przez jakiś czas bałam sie przelatujących samolotów - pewnie pod wpływem filmów
wojennych myślałam ,ze coś na nas zrzucą. Biorąc pod uwage fakt,że wiekszość
wolnego czasu spędzałam w pobliżu lotniska (wojskowego jeszcze wtedy) Balice,
to...
Przez dlugo, bardzo dlugo bałam się, że w ciemnym korytarzu, na półpietrze ktoś
się chowa - stara kamienica, wc poza mieszkaniem. Przeszło mi , jak
administracje zamontowała domofon (byłam już matka dzieciom)

[amidala]

Hmm... ja też się bałam bomby atomowej, poza tym misia Colargola, nie wiem
czemu, bo akurat nie Uszatka, chociaż brzydszy. I takiego strasznego programu,
gdzie występowały dwa smoki... ohyda.
Potem, gdy zaczęłam grać na pianinie, to miewałam koszmarne sny, że staję przd
WIelką Inkiwzycją, która obcina mi powoli palce... jeden po drugim... To
dopiero był koszmar, bo nie mogłabym grać!

POtem już się niczego nie bałam oprócz owadów. I innych robali. Im mniejsze
tym gorzej. Taka krowa to mnie nie ruszała, ale taki komar - panika. A jakiś
żuk, czy inny chrząszcz! rany co się działo. Mam takie strasznie stare
wspomnienie, gdy moja śp. babcia obierała ze mną groszek, miałam może 8 lat, i
wpadła sąsiadka, z którą się zagadały a ja nagle znalazłam glistę w tym
groszku. I mnie ścięło... jąkając się zaczęłam ciągnąć babcię za
fartuch: "babcia... patrz!" Babcia mnie zbyła, ja się nie dałam, w końcu
zwróciła na mnie uwagę i zrobiła rzecz straszną. Wzięła groszek, nie patrząc i
go zjadła. Ja dostałam histerii! Pełnej!! W końcu babcia ode mnie wyciągnęła o
co chodzi. I wtedy powiedziała coś, co mnie wyleczyło z fobii na długo: "E tam
robak, też białko". Jak białko, to fajnie, my też białko. I dobrze.

Ech, rozczuliłam się... Brakuje mi babci...

straszenie umiarkowane?

[Gość: inka-sama]

amidala napisała:
> Hmm... ja też się bałam bomby atomowej, poza tym misia Colargola, nie wiem
> czemu, bo akurat nie Uszatka, chociaż brzydszy. I takiego strasznego
> programu, gdzie występowały dwa smoki... ohyda.

Pamiętam! - Teodor i Telesfor! Mnie się kojarzą dobrze bo były takie czekoladki
czy coś, hihi. Ale co było w programie z nimi - nie pamiętam nic kompletnie.

Gdy myślałąm o tych dziecięcych strachach zaczęłąm sie zastanawiać jak
strzaszyć by nie szkodzić?
Bo sami pomyślcie - tyle różnych zagrożeń czyha na dzieci. Trzeba je
przygotować tak by umiały ich unikać - jakiego trzeba wyczucia by nie
przestraszyc! A raczej przestraszyć ale nie przerazić - i nauczyć sie bronić.
Ci wszyscy ekshibicjoniści, "wujkowie" co poczęstują "cukierkiem", narkotyki,
napady, niby-inkasenci, niby-listonosze...

No i jak tu nie straszyc dzieci???

[Gość: camel]

a ja mialem cholernego pietra przed uszatym...

a wczesniej umieralem za strachu na widok "smieszka"..to byla glowa marynarza,
kiedy sie na fajke nacisnelo to smial sie..no jak stary marynarz..kurde, ale
sie go balem...

camel

a potem straszylismy sasiadow konikiem garbuskiem i zdechlym kotem

[sellma]

Fajna babcia! Zreszta wszystkie sa fajne.:)(
pzdr,
sellma

[Gość: baccar]

Faktycznie Colargol był jakis dziwny....smutny jakis strasznie, taka porąbana
kaczka czy cos w podobie sie tam pojawiało...już dobrze nie pamietam

[Gość: kol5]

A ja ciągle się bałam, że nie odkryję innego, wyjątkowej urody życia.
Zbierałam kolorowe wycinki z gazet przedstawiające świat podwodny, głównie
fascynujące, bajecznie kolorowe rafy koralowe.
W równym stopniu interesowałam się też tym co nade mną. Czułam gwiazdy.

Życie na ziemi wydawało mi się pozbawione tych barw, tego blasku. Było zbyt
monotonne...

[Gość: Renka]

Zdarzylo sie jednej nocy, ze KTOS chyba pomylil pietra i majstrowal kluczem
przy naszych drzwiach. Bylysmy same z mama i pamietam jej i swoje przerazenie.
Schron p-w atomowy byl w naszym budynku i pamietam, ze czulam sie
zabezpieczona przed wojna atomowa.Jakie to bylo naiwne, dziecinne odczucie.

[Gość: Mevillian]

Witam ;)
do kolekcji: wojna atomowa [tak, rocznik.. 1976]. konca swiata sie nie balam,
ale wojny owszem. i utraty rodzicow - ze ktores z nich umrze [w latach 79-81
zmarli po kolei mama, siostra i brat mojej mamy, dwa ostatnie fakty pamietam...
co dziwne jest, bo to mlody wiek moj byl]. Potem ojciec mial swoje skoki w bok,
i utrata ojca byla bardzo realna;/ A potem juz byly normalne strachy - czyli
szkola :)
aha, Wenus: duchoow tez sie nie balam, po domu mojej Mamy lazi ich i teraz
mnostwo :) chyba jakies zloty sobie tam urzadzaja...
A swoja droga, dorzuce swoje trzy grosze - kiedy uswiadomiliscie sobie swoje
strachy? Czy byliscie ich swiadomi juz w okresie dziecinstwa, czy "doszlo" to
do Was pozniej? tak mnie to zastanowilo, jak napisalam o strachu przed utrata
ojca..
pozdrawiam
Mevillian

[otryt]

Witajcie !

W lata 1980-1984 napięcie międzynarodowe było bardzo duże: Afganistan, stan
wojenny, program wojen gwiezdnych Reagana, walka o schedę po Breżniewie w
elitach władzy ZSRR, zestrzelenie południowo-koreańskiego samolotu
pasażerskiego przez Rosjan nad Sachalinem, bojkot olimpiady w Moskwie a potem
następnej w 1984 roku w USA.

Apogeum strachu miało miejsce w 1983 roku, kiedy to Reagan wprowadzał w życie
projekt nowego wówczas systemu „wojen gwiezdnych”. Propaganda nasza rozpętała
na nie znaną mi wcześniej skalę histerię strachu, na okrągło TV przedstawiało
scenariusze użycia broni neutronowej, gdzie jedynym środkiem rażącym było
promieniowanie. Po użyciu takiej bomby wojska przeciwnika wchodziły do
niezniszczonych miast i uprzątały zwłoki ludzi.

Miałem wtedy dwadzieścia kilka lat i muszę przyznać , że programy te wpędzały
mnie w dużą depresję. Unikając TV broniłem się przed tym, jednak strachem
zarażeni byli wszyscy wokół i przekazywali to jeden drugiemu. Oczywiście ten
strach „ z drugiej ręki” nie był już tak zabójczy, ale jednak.

Człowiek dorosły potrafi się jakoś przed tym bronić , jednak z przerażeniem
czytam, że jest tak wielka zbieżność wieku Was urodzonych w latach 1973-79,
którzy boicie się wojny atomowej. Wychodzi na to, że wiek 6, 7 lub 8 lat jest
tym wiekiem , kiedy najłatwiej jest taki strach na całe życie zaszczepić.
Dlatego brońmy nasze dzieci przed TV, uważajmy na to, o jakich rzeczach
rozmawiamy w towarzystwie dziecka. Żeby nie okazało się za kilkanaście lat, że
boją się panicznie terroryzmu, bezrobocia , biedy lub braku szans,....

Sam mam 8-letnią córkę i obserwuję, że pewne fakty z życia świata dorosłego do
niej dochodzą , często są one jednak bardzo zniekształcone. W rozmowie staramy
się z żoną wyjaśniać te sprawy. O wielu jednak strachach dziecięcych rodzice
nigdy się nie dowiadują.

Pozdr, otryt

z dzieciecych strachów się wyrasta

[Gość: albo_tak]

chociaż może nie... może treść znika, ale zostaje jakieś uogólnione poczucie
niepewności? tylko czy tego da się uniknąć?

albo_ (rocznik '73)

[Gość: albo_tak]

ważniejsze jest chyba, żeby dzieciom w dzieciństwie oszczędzić niepotrzebnego
strachu. na tu i teraz, nie na dorosłość.

[otryt]

Gość portalu: albo_tak napisał(a):

> ważniejsze jest chyba, żeby dzieciom w dzieciństwie oszczędzić niepotrzebnego
> strachu. na tu i teraz, nie na dorosłość.

chociaż może nie... może treść znika, ale zostaje jakieś uogólnione poczucie
> niepewności? tylko czy tego da się uniknąć?
>
> albo_ (rocznik '73)

Jest dokładnie tak jak piszesz: Dzieci należy chronić od niepotrzebnego
strachu. Chciałem jedynie powodzieć, że konsekwencje tego strachu mogą być
widoczne również w przyszłości.

Uogólnione poczucie niepewności. Dobrze powiedziane.
To poczucie jest często nieświadome i nazwanie tego strachu po imieniu jest
pierwszym krokiem do pozbycie się jego.
Dlatego pozwoliłem sobie na przypomnienie tych groźnych wydarzeń, które dziś
są już tylko historią, ale w wielu z Was to niestety siedzi.

pzdr

[Gość: albo_tak]

> Dlatego pozwoliłem sobie na przypomnienie tych groźnych wydarzeń, które dziś
> są już tylko historią, ale w wielu z Was to niestety siedzi.
>
> pzdr

Wiesz, chyba masz rację. Zupełnie nie pamiętałam tej propagandy strachu, o
której piszesz. Teraz dopiero przypominają mi się jakieś urywki: obraz grzyba z
telewizji, instrukcja postepowania po ataku atomowym z książki do PO...
Rzeczywiście, taka wiedza osadza ten strach w konkretnych ramach i pozwala
spojrzeć z dystansu.

O ile się orientuję, podobne strachy przezywali też Amerykanie. Ciekawe czy
modlili się o śmierć członków KC (przyznaję, że - jak fnoll - nienawidziłam
Reagana...).

Pozdrawiam i dziękuję :)

[otryt]

Ja również dziękuję ;-)

Mam pytanie do rodziców:
Czy Wasze dzieci widzały zeszłoroczną transmisję na żywo z 11 września z Nowego
Jorku?
Czy próbowaliście wyjaśniać dzieciom , co się stało?
Że z domem w którym mieszkacie nie zdarzy się nic podobnego?

Moje niestety widziały. Później próbowaliśmy wyjaśniać.

pzdr

[fnoll]

niesamowicie dokladnie ujales atmosfere poczatku lat 80-tych! wlasnie wszystko
to mam gdzies z tylu glowy, projekt "gwiezdne wojny" plus "imperium
kontratakuje" w kinach sprawily, ze s-f zjadalem jak swieze buleczki, a jednym
z pierwszych "konceptualnych" rysunkow jakie wykonalem byl atomowy grzyb w tle
gruzow i smietnika!

dnia 11 wrzesnia moja rodzina byla zabezpieczona brakiem telewizora i radia
(zadowalamy sie w zupelnosci internetem i gazetami, ktore nie sa tak namolne),
takze nasza 2 letnia wtedy corka pozostala w niezakloconej niczym naturalnej
ignorancji, a w pare miesiecy potem zobaczyla pare zdjec w gazecie
(szczesliwie niezbyt drastycznych) i moglismy jej wszystko w strawny sposob
opowiedziec, rychlo przerzucila swa uwage na cos nastepnego

natomiast jesli jakies male dziecko bylo swiadkiem calodziennej czy nawet
parodniowej nawalnicy informacyjnej o zamachu na WTC i Pentagon - to nie
zdziwilbym sie jesli mialoby potem objawy PTSD (post-traumatic stress
disorder), psychiatrycznej jednostki chorobowej (brzmi groznie) o dosc
zroznicowanym obrazie - od zaburzen "w ciele", poprzez zaburzenia emocjonalne
(neurotyczne) do zaburzen pamieci - i przewleklym przebiegu

takimi "tylko wiadomosciami" dla doroslego dziecko moze sobie zrobic
calkowicie prawdziwa krzywde, bo nie jest ich w stanie tak "bezpiecznie"
przetworzyc jak dorosly - pozostawiaja zbyt realny stan poczucia zagrozenia

czego dzieci "wojny atomowej" sa przykladem, i to zapewnie znacznie
lagodniejszym od "dzieci WTC"

ciekawe, co powiedza statystyki w tym temacie... ;)

film o sposobie na "strachy dziecinstwa"

[fnoll]

"Życie jest piękne" Benigni'ego

[olt]

jeeeej. jestem pod wrazeniem. ja nie mialam takich "politycznych" strachow. co
najwyzej takie,ze telewizor ni z tego, ni z owego wybuchnie ;-)
faktem jest ze w krytycznym wieku lat paru (scisle: 4-8, co sie przelozylo na
stan wojenny i okolice) siedzialam akurat z rodzicami w afryce, rzeczywistosc
polska ogladajac tylko w wakacje.
balam sie ciemnosci, a raczej konkretnie tego, ze jakis ledwie majaczacy
przedmiot ozyje i ruszy w moim kierunku.
balam sie, ze moi rodzice mnie zostawia wsrod arabow (conajmniej raz udalo im
sie mnie zgubic na targu ;-) )
poczatkowo panicznie balam sie mrowek i pajakow, co jednak nie przeszkadzalo
mi z duza pasja polowac na skorpiony i skolopendry ;-)
i wlazic w kazda napotkana dziure, grote czy cokolwiek.

ano wlasnie, przeciez balam sie morza! zabronilam rodzicom isc nad morze, kiedy
pierwszy raz je zobaczylam, bo morze moglo ich zabrac ;-)

pozdr

OLT

[Gość: weronika]

ja bałam się tak jak wenus duchów, ciemności, a z balistycznych rzeczy przerażały mnie próbne wycie
syren których teraz na szczescie prawie nie słychac

[Gość: SzaraW]

Ja, rocznik 1975, bałam się oczywiście wojny atomowej, zagłady, tego, że
mogłabym stracić rodziców, znaleźć się w obozie koncentracyjnym. Do tej pory
myślałam, że byłam jakimś szczególnie znerwicowanym i dzieckiem, a teraz widzę,
że nie tylko mnie prześladowały takie wizje i lęki. Szczególnie pamiętam film
pt. "Nazajutrz" (USA) który wzbudził we mnie paniczny lęk i peześladował mnie
przez wiele nocy. Ktoś też go pamięta?
Poza tym, dziki strach wzbudzały we mnie wszelkiego rodzaju przepowiednie i
objawienie na które był w latach 80-tych sezon. Większość z nich mówiła o końcu
świata, strasznych wojnach, zagładzie ludzkości itd. Pamiętam kasety na które
nagrane były "objawienia" z Oławy (użyłam cudzysłowiu, bo słuch już dawno o
nich zaginął, nie zostały uznane przez Kościół, poza tym nie sprawdziły się),
gdzie jakaś kobieta strasznym, łamiącym się głosem z zaświatów przepowiadała
same okropności. Znajomi rodziców wiele razy przesłuchiwali te kasety i
komentowali, a ja tymczasem w drugim pokoju chowałam głowę pod poduszkę, żeby
tylko nic nie usłyszeć i czułam jak ze strachu krew zastyga mi w żyłach.
Coś z tego chyba mi niestety zostało. Nadal unikam książek, programów o
tematyce "przepowiedniowej". Biedna, mała ja...

[Gość: albo_tak]

> Poza tym, dziki strach wzbudzały we mnie wszelkiego rodzaju przepowiednie i
> objawienie na które był w latach 80-tych sezon. Większość z nich mówiła o
końcu
>
> świata, strasznych wojnach, zagładzie ludzkości itd.

Tak! Mam wujka, ktory przy kazdej wizycie mial nowa przepowiednie. To
rzeczywiscie byl koszmar dziecinstwa dla mnie.

> Biedna, mała ja...

A wiesz, ze rzeczywiscie biedna? Chociaz... Moze jednak musi sie takie rzeczy
przezywac w dziecinstwie? Moze to jest konieczy etap rozwoju?

Pozdrawiam i solidaryzuje sie

albo_ ('73)

[mist3]

Ja pamietam ze we wczesnych latach 80-tych chodziła plotka (nie wiem czy tylko
u nas czy też na większym obszarze Polski), że szrama na obrazie MB
Częstochowskiej powiększa się i jak dojdzie do jakiegoś tam momentu - nastąpi
koniec świata poprzedzony jakimiś strasznymi wydarzeniami. I ja często
obserwowałam obrazek z tą ikoną i wydawało mi się, że ta szrama rzeczywiście
się wydłuża:(
Z innych strachów - to rzeczywiście bałam się zostawać w domu sama, a niestety
musiała często.
A mój kolega modlił się o śmierć "tego złego pana Raegana" - straszne
informacje na jego temat wyniósł oczywiście z TV.