Jak pokonac bol po rozstaniu???

[aslema]

Wczoraj rozstalam sie z chlopakiem, "mezczyzna mojego zycia"-tak myslalam.
Mowil, ze coraz wiecej nas rozni, ze dalej nie ma to sensu, ze nie chce mnie
krzywdzic. Dla mnie to absurd. Ufalam mu pod kazdym wzgledem, znal mnie jak
nikt inny. Duzo razem przezylismy. Owszem, byly w naszym zwiazku sprzeczki,
ale to jak wszedzie, ale ROZSTANIE?!!!... dla mnie to szok, nie moge sie
pozbierac, nie moge myslec, normalnie funkcjonowac, nie moge zapomniec, nie
chce zapomniec, chce jego, chce by wrocil, ale wiem, ze to niemozliwe.
Najbardziej przeraza mnie mysl, ze juz go nie przytule, nie dotkne, nie
zrobie mu sniadania do pracy. Prosze pomozcie mi sie pozbierac... ja juz nie
daje rady. Wiem, ze to nie bedzie kwestia dni, ale sama nie wiem co mam
robic, jak starac sie zyc dalej:(((((

[babara7]

Wyobraz sobie swojego ukochanego za lat 10, jak sie rozejrzysz to w najblizszym
srodowisku znajdziesz odpowiedniki,zaraz ci troche ulzy.A poza tym idz sobie
kupic wystrzalowy ciuch,pogadaj ze sprawdzona przyjaciolka, wyjdz do ludzi i
uplywajace dni nie tylko zatra zal ale jeszcze przyniosa nowa milosc.Mowia, ze
nie ma tego zlego co by na dobre nie wyszlo.

[zefiryna1]

Dasz radę... przejdzie...uzbrój się w cierpliwość...pierwsze dni są
najgorsze...tez miałam podobnie wszystko jak w normalnym związku i nagle trach:
( i głupi argument nie chce Cię ranić... Głowa do góry!!! Ja juz dochodze do
siebie i zaczynam widziec plusy całej sytuacji!!! Tylko nie szukaj pomocy na
forum, spotkaj sie z przyjaciółmi bardziej Ci to pomoże

[jovanna_waw]

No to chyba dołączę do klubu. Ja też się rozstałam z moim narzeczonym i nie
wiem jak ja jeszcze funkcjonuję teraz. Ledwo siedzę w pracy. Też myślałam, ze
to mężczyzna mojego życia a okazało się, że nie jestem dla niego tak ważna jak
myslałam. To boli bardzo. Muszę dużo załatwić - wyprowadzić się - co wcale nie
jest łatwe. Znaleźć mieszkanie, przenieść mnóstwo rzeczy. To jest trudne
zwłaszcza, że ogarnia mnie apatia i najchcetniej bym przeleżałą, przepłakała.
WIem jednak, że muszę to załatwić jak najszybciej i jak najszybciej uporać się
z tym. Oj boli. Ale nie wart moich łez. Palant!!!

[anuska22]

Kilka miesięcy temu przeżywałam to samo.
Wielka miłość, taka prawdziwa i nagle kłótnia i rozstanie!Szok!płacz,
nieprzespane noce, strata chęci do życia.Błagałam zeby wrócił, ale on już nie
widział szans dla naszego związku.A ja nie wyobrażałam sobie dalszego życia bez
niego.
Było trudno, przez pierwszy miesiąc, pożniej trochę lepiej ale niewiele,
szczególnie ze musiałam dość czesto go widywać.Próbowałam zapomnieć wiążąc sie z
kimś innym,ale to była pomyłka.Bedac bliżej tego drugiego chłopaka jeszcze
bardziej myslałam i teskniłam za tamtym.Spotkania z przyjaciłmi tez nie pomagały.
Miesiąc temu poznałam kogoś.Jest pierwszym chłopakiem od czasu tego rozstania o
którym pomyslałam powaznie i z uczuciem.Jestesmy razem od dwoch tygodni, wiem ze
to narazie mało.Myslałam ze juz nigdy z nikim sie nie zwiaze, nigdy nie zapomne
o tamtym.No i fakt, tamten nadal gosci w moim sercu, ale wiem ze jeszcze troche
i zapomne.Czas leczy rany, ale tak naprawde najlepsza na to wszystko jest nowa
miłość.Tylko ona nie przyjdzie od razu.Bo teraz z pewnoscia jestes w takim dołku
psychicznym ze na innego faceta nie spojrzysz.
Minie troche czasu i wszystko sie ułoży.Moze tez byc tak ze Twoj facet bedzie
chciał wrocic, zrobisz jak zechcesz, ale ja bym juz mu nie pozwoliła, nawet
jesli bym kochała.Zranil i zostawil raz , zrobi to po raz drugi.Zobaczysz,
jeszcze dla ciebie zaswieci słonce.Badz silna, jesli bedziesz chciała sie
wygadac to mozesz napisac mi maila.

[zefiryna1]

dokładnie... jak Ci żle to pisz pisz i pisz... do mnie mozesz również mailika
skrobnąc... a za jakiś czas będziesz może nie się z nich śmiała...ale będziesz
się uśmiechała czytająć co pisałaś pod wpływem tej paskudnej chwili...
Rozstania są ciężkie ale - może głupi slogan - co nas nie zabije to nas wzmocni
i drugi... widocznie z jakiś powodów tak miało być:) głowa do góry!! Wiem ze
łatwo mówić ale przynajmniej sie postaraj!!

[empe42]

Na pewno ból minie. Na 100%. Wiem coś o tym. Teraz pokochaj siebie.Kup coś
ładnego, zjedz coś smacznego, nie bój się, nie przytyjesz, bo w takiej sytuacji
się nie tyje.I przede wszystkim nie obwiniaj siebie. Obwinianie się to jest
najgorsze, co może być.

[anuska22]

I jeszcze jedno!Wychodze z zalozenia, ze nic nie dzieje sie przez przypadek.Może
własnie los specjalnie Cie rozdzielil z tym facetem, żeby zamiest niego dac
tobie kogoś lepszego.Jak los nam coś zabierze, to w zamian na pewno da coś lub
kogoś wspaniałego :-)

[aslema]

Dziekuje,dziekuje,dziekuje...teraz wiem, ze nie jestem sama i jedyna (nie
pierwsza i nie ostatnia to przechodze).Jeszcze raz dziekuje za cieple slowa!

[moc_ca]

aslema napisała:

Prosze pomozcie mi sie pozbierac... ja juz nie
> daje rady. Wiem, ze to nie bedzie kwestia dni, ale sama nie wiem co mam
> robic, jak starac sie zyc dalej:(((((

Serdecznie Ci współczuję i nie mam nic cieplego dla Ciebie. :(
Jestem świadkiem podobnego rozstania, tylko czas trwania związku byl znacznie
krótszy (kilka miesięcy). Nie rozumiem co powstrzymuje tych oboje przed szczerą
rozmową i wyjaśnieniem sobie o co chodzi tak naprawdę. Wiem że oboje cierpią.
On udaje że jej nie kocha a ona że on jej nie odpowiada ze względu oczekiwania
od związku jaki tworzyli. Czasami myślę że przecież może się okazać że byli
najbardziej idealni dla siebie tylko nie potrafili się, po ludzku, dogadać.
Nie ma w tym sensu i logiki tym bardziej że absolutnie nie pozwalają sobie pomóc
nikomu zewnątrz, hmmm ...

ad rem
Powtórzę ogólnie znany banał - czas jest jedynym lekarstwem. Z każdym dniem
będzie lepiej więc znajdź trochę siły na te pierwsze, najgorsze dni.
Trzymam kciuki i pozdrawiam.
moc_ca

[darnok99]

Najlepszy sposób to sie czyms zajac. Jak juz piasali ludzie wczesniej wyjdz
gdzies, kup cos spotkaj sie ze znajomymi. Bol po jakims czasie przejdzie,
pozniej pojawia sie nawet ulga:)<A moglem spedzic z nia cale zycie<czizys!!>>.
Z tego co zauwazylem bol czesto mija tak szybko jak sie pojawil, wiec glowa do
góry:)

trafilas na experta.....w kwestiach passsdziocha.

[komandos57]

aslema napisała:
Prosze pomozcie mi sie pozbierac... ja juz nie
> daje rady. Wiem, ze to nie bedzie kwestia dni, ale sama nie wiem co mam
> robic, jak starac sie zyc dalej:(((((
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

kup sobie rekwizyty...takie musz byc zajebiste.......wycior kominairski....bron
cie boshe....taki jak komandosi maja do czyszczenia luf....no i pozniej ...moze
byc kij bejsbolowy...bo przypuszczam ze twoj passsdzioch cie swedzi
najbardziej.....
Wpierwej ...pojedz truskawe wyciorem......az bedzie taka super
czerwona...pozniej...polec kijem......tylko nie wpepchaj cajego bo sie
zakrztusisz.Buzka nieszczesnico genitalna

[solaris_38]

bardzo sie pzryzwycziłas i dobzre ci było

lepiej niż jemu\

nie widziałs tego

jesli nad tym nie popracujesz to moze nastepnyemu tez nie bedzie tak dobzre
jak ty będziesz mysleć że jest
warto popracowac
i to z radoscia będzie dobrze

[jpsi]

Dosyc logiczne, skoro to on zdecydowal o rozstaniu ;). Ale to moze byc prawda.
Mogl za duzo dawac od siebie.

[beemka5]

wywal od razu wszystkie rzeczy ktore ci go przypominaja,teraz nadszedl inny
czas,twoje zycie sie zmienilo(nikt nie mowi ze na gorsze),juz nigdy nie bedzie
tak jak kiedys!Kup sobie cos,idz do fryzjera,to stare znane sposoby! a teraz
najwazniejsze: nie staraj sie zostac jego przyjaciolka bo to naprawde nie
wychodzi,bedzie tylko gorzej dla ciebie,pokaz mu ze teraz dopiero zyjesz!!!!Nie
idz od razu na impreze by sie rozerwac i zapomniec bo to tylko cie zdoluje!
wiem co mowie,przeszlam to samo co ty teraz!!nie bedzie latwo ale dasz rade!

[mateusz.rak]

Astema: Niestety nic nie pomoże, musisz przejść swoje. Niestety warty był
kochania i to otrzymywał. Ponieważ był zajebistym facetem. Dlatego czasem pomyśl
miło i ciepło o nim, bo był warto tego wszystkiego. Ale jednocześnie został też
wielkim skur.... że tak zachował się wobec Ciebie, dlatego ciesz się, że "Bóg
zabiera od Ciebie ludzi którzy nie są Ciebie warci".

Masz 2 drogi, inne nie istnieją:

1 droga: Płaczesz, narzekasz, odlatujesz - efekt - kilka miesięcy leczenia się i
błąkania się po dnie zanim cokolwiek ciekawego zobaczysz
2 droga: płaszczesz tylko 2 tygodnie, potem zabierasz się w d... i nie marnujesz
więcej czasu, zaczynasz żyć na maksa. Dlatego że On nie marnuje go i bzyka
jakąś beznadziejną laskę poszukując sam siebie. A ja wiem, że będziesz lepsza od
niego, bo potrafisz kochać, a raczej potrafiłaś.


Przepraszam za brutalność, inaczej by do Ciebie nie dotarło. Trzymam za Ciebie
kciuki!

[andzia353]

dokładnie tak samo u mnie...minęły już 3 m-ce, już trochę ochłonęłam, ale wciąż
nie mogę się do tego przyzwyczaić ani w to uwierzyć, rozstanie nastąpiło nagle
i niespodziewanie, zostawił mnie dla innej i już z nią mieszka...

[stabiloboss4]

tak też i u mnie, mineło 5 m-cy, tyle, że samemu prowokowałem rozstanie, od
tego czasu nawet nie spojrzałem na inną.. tylko sobie uświadomiłem, jak bardzo
mocną ją kocham, próbowałem przeprosić, wrócić, ale ona już nie chciała, tylko
się bawi i bawi, a moje serce tęskni i boli...

W dodatku gdy ją ostatnio spotkałem, to mi powiedziała, że sam też powinienem
się zacząć bawić i przestać rozpamiętywać przeszłość, ehh tylko jak to zrobić
po prawie 7 latach razem? Czas, czas, czas, a może klin byłby lepszy? Głupi,
mam nadzieję, że coś między nami jeszcze kiedyś będzie, ale jestem naiwny ...

[andzia353]

nie jesteś głupi tylko to ponoć tak jest że jakiś czas ( u każdego
indywidualnie) łudzimy się, że ta druga osoba wróci...i ponoć czasami powroty
mają się zdarzają
a klin to chyba nie jest dobre rozwiązanie, bo można wtedy zranić tą osobę,
którą będziesz chciał usilnie się interesować

To, co cie spotkalo jste naprawde tragiczne

[pilot.nawigator]

Ja na twoim miejscu pewnie popelnilbym samobojstwo.

[alfika]

za każdym razem, jak pomyślisz, że z nim tego czy podonego nie zrobisz - pomyśl
od razu o tym, co możesz teraz zrobić, bez niego - i że życie stoi przed Tobą
otworem, przyniesie coś pięknego - co do tej pory czekało

za zakrętem widzisz nowe widoki czy zamykasz oczy i płaczesz po tych, które
zostały z tyłu?

[pilot.nawigator]

Tu jest cos takiego jak nastepstwo czasow, w jezyku polskim rowniez. Jak watek
jest zakladany pt. wczoraj jakiegos tam dnia, to w dniu na przyklad dzisiejszym
traci na aktualnosci.

[alfika]

u ciebie to nie występuje, masz jedną prawidłowość - powtarzasz się
a ja pisuję tam, gdzie chcę
jak zechcę, to wyciągnę najstarsze dostępne wątki - i co mi zrobisz?
:))))))))))))))))))))))))))))))

[pipi_bipika]

Jeszcze dziś czytałam Wasze posty i było mi przykro, a właśnie dostałam cios w
samo serce od chłopaka, któremu poświęciłam 3 lata życia. Mieliśmy właśnie razem
zamieszkać, a tu... koniec. Może jutro opiszę przyczynę. Tak boli, że nawet nie
wiem, czy ktoś jest w stanie sobie to wyobrazić. Jak żyć bez niego? Czy znajdę
kiedyś jeszcze kogoś kto mnie pokocha i kogo ja pokocham całą sobą? Jak przeżyć
ten ból??? Pomóżcie...

[dream_24]

Wyrzycic albo schowac wszystkie rzeczy, które Ci jego przyponminają. Nie
odpowiadać na jego smsy , wiadomości i telefony!!! Pod zadnym pozorem !!!
Musisz uświadomić sobie ,że przyjźń badź kontaktowanie sie pomiędzy wami to
najgorsze rozwiązanie dla Ciebie a dla niego najlepsze!
Ja juz jestem 6 miesięcy po rozstaniu po 6letnim związku.

[pipi_bipika]

Dzięki, postaram się zastosować. To nie chodzi o zdradę, kłamstwo, czy tego typu
krzywdę. Po prostu ten gość chyba nie kocha mnie wystarczająco mocno, zasługuję
na pełnię miłości. Nie mogę być ciągle winiona za wszystko, nie mogę ciągle
walczyc i wyciągać rękę. Jak facet kocha kobietę, to jest gotów do wszystkiego,
a on mnie tak bardzo zawiódł... Chciałabym wszystko wyrzucić z siebie, a nawet
nie mam komu... Przecież to on był moim najlepszym przyjacielem. Czuję się
bardzo samotna. Czy kiedykolwiek spotkam kogoś kto da mi szczęście? Niczego mi
nie brakuje- jestem atrakcyjna, wyksztalcona, mam fajna prace i spontaniczne
usposobienie. A czuje sie jakbym nikogo nie była warta.. Straszne, nie? Gdyby
ktoś chciał mnie otulić i dać bezpieczeństwo i miłość...

[larie]

jakbym czytała o sobie. też się rozstałam i to nie z powodu: zdrady czy
whatever....po prostu tak bardzo nieugięcie szukał we mnie swojego ideału, że
nie dałam rady. Po prostu ugiełam się i poddałam. Zawsze to ja musiałam
ustąpić. On miał na wszystko wytłumaczenie i wychodziło, ze to ze mną nie
wszystko w porządku, że to ja jestem nieodpowiedzialna, niedorosła i w ogóle.
Poświęciłam dużo, uginałam się często, przepraszałam.........a i tak wraz było
za mało. Teraz się wkurzam, że wcześniej nie potrafiłam wymóc na Nim większej
elastycznosci w stosunku do mnie.
Teś jestem atrakcyjna, wykształcona, otwarta i mam dobrą pracę. I kłopot z
facetami.

[onaona3]

Współczuję, wiem jak to boli i jak trudno sie z tym pogodzić.Jesli mogę Ci coś
poradzić(z autopsji) staraj sie nie rozmyślac o nim, nie analizuj wszystkiego i
nie rozkładaj na szczególiki, dlaczego tak sie stało? itd...nie znajdziesz
odpowiedzi, stało się i już, ty nic na to nie możesz poradzic, mimo,ze tak
bardzo chcesz z nim dalej byc.Przez to analizowanie , dopytywanie sie w kólko
jego...o mało nie ześwirowałam,nie potrafiłam tego zaakceptowac,ze on już nie
chce,że ja jestem już nieważna, zaczełam sie za wszystko obwiniac,idealizowałam
go do przesady.Następna sprawa to: odizolowanie sie od tego człowieka, zerwanie
kontaktu-to drastyczne posunięcie ale najlepsze dla ciebie, bo to ty jestes
teraz najważniejsza. kazdy kontakt będzie cie ranił, już nie wspomne o tym, jak
zobaczysz jego z inna...
W moim przypadku ten proces trwal bardzo długo, ale jak już wielokrotnie
wspomniano-czas leczy rany. Mi pomogla zapomniec pasja z dziecinstwa, ktora
dopiero teraz rozwinęłam, pochłoneła mnie tak,ze nie miałam czasu na myślenie.
teraz z pespektywy czasu, wiem,ze nie był taki za jakiego go uważałam,
uświadomiłam sobie,ze w przyszlosci za 5, 10 lat byłoby jeszcze gorzej. Klapki
z oczu spadły, miał tak duzo wad,ze z tej"miłosci" zamieniłam je na zalety.
Ktos wyżej wsponiał,ze najlepszym lekarstwem jest inna milosc..moze tak ale nie
w moim przypadku,za bardzo kochałam, bedac z innym raniłabym go. Nic na
siłe,jestem sama i nie narzekam, moze kiedys...

:)

[pipi_bipika]

Dziękuję, dziękuję. Przespałam nawet spokojnie noc, choć obudziłam się totalnie
wyczerpana. To boli tak bardzo, że aż czuję ból fizyczny. Tak wierzyłam w
miłość, w naszą przyszłość, mieliśmy tyle planów, marzenia o wspólnym domu i
dzieciach. Był moim naj najlepszym przyjacielem. Na szczęście nie ma szans bym
go spotkała, bo przez 3 lata żyliśmy w związku na odległość. Poświęcaliśmy
wszytsko, by co tydzień, czy dwa wpaść sobie w ramiona. Byliśmy cholernie
dzielni, zwłaszcza on. Nie mam mu nic do zarzucenia- przez ten czas był
lojalny, cierpliwy, czuły... Ech... Teraz po poważnej rozmowie z rodzicami na
temat wspólnej przyszłości, dwa dni później stwierdził, że jednak nie. To ja
miałam rzucić moje życie i jechać do niego, do regionu, którego bardzo nie
lubię i mnie przygnębia, gdzie byłabym z dala od domu rodzinnego i przyjaciół.
Poprosiłam, byśmy znaleźli inne rozwiązanie. Może w połowie drogi. Sytuacja go
przerosła.. Przepraszam, że wylewam tu swoje problemy, ale naprawdę nie mam z
kim o tym pogadać. Przestaję analizować i postaram się żyć dalej. Boję się
upływającego czasu. Chciałabym mieć dzieci, rodzinę, dom... z kochanym, dobrym
mężczyzną. Ech- jeszcze mu pokażę!

[andzia353]

My też mieliśmy tzw. związek na odległość, co prawda tylko 100 km co nie było
dla nas problemem w widywaniu się, bo spotykaliśmy się dość często, ale po 3
latach czlowiek potrzebuje jakiejś stabilizacji i mieszkania razem, a nie tylko
jeżdżenia do siebie na weekendy. W momencie kiedy podjęte zostały jakieś
życiowe decyzje, w jego życiu pojawiła się inna kobieta. Stało się to tak nagle
i niespodziewanie, że zarówno ja jak i wszyscy wokół byli w szoku, bo byliśmy
dobrą parą i nasz związek wydawał się być udany i stabilny. Nie muszę Ci pisac
jak bardzo to przeżyłam, dokładnie tak jak Ty teraz - nieprzespane, przepłakane
noce, żal i rozgoryczenie - o dziwo nawet nie złość i chęć zemsty tylko
potworny ból, że zawiodło się na człowieku, któremu ufało się w 100 %, z którym
jak tylko się poznałam to od razu miałam uczucie - to ten: mój mąż i ojciec
moich dzieci..no cóż okazało się pomyłką...
tak więc rozumiem bardzo dobrze co czujesz, ale tak jak już było powiedziane:
czas leczy rany, a odległość w takich sytuacjach jest naprawdę zaletą, my nie
mamy ze sobą żadnego kontaktu ani sms ani mail i chyba dobrze

a swoją droga zastanawia mnie cały czas męska psychika: czy można ot tak
szybko z jednego związku (zaznaczam dobrego związku)wejść w drugi?

[pipi_bipika]

Wiesz, chyba to wygoda. Nie muszą kombinować jak tu być ze sobą razem, szukać
największego rozwiązania i się wysilać. W moim przypadku nie ma zdrady. Po
prostu chyba już nie ma siły, by walczyć o ten związek. Skoro nie sprawdził się
w tej sytuacji, jak mogłabym na nim polegać w cięższych sytuacjach w dalszym
życiu?? Docierają do mnie powoli te wszytskie sprawy, wady, itd. Co nie znaczy,
że nie jestem w szoku. Ból rozsadza mi serducho.
Zastanawiam się czy jeszcze zaufam męzczyźnie i pozwolę, by tak zawładnął moim
sercem. Jeszcze w sobotę snuliśmy życiowe plany, rozmawiał z moimi rodzicami,
że chce być ze mną, wymyślaliśmy kolejne imiona dla dzieci, wygłupialiśmy
się... Jak tu wierzyć mężczyźnie? Ja nie chcę innego na razie... Teraz powinnam
skupić się na sobie. Andzia czy trochę Cię przestało już boleć? Choć troszkę,
bo ja się boję tych wielu miesięcy cierpienia. Chętnie bym wyjechała do
ciepłego kraju, ale mam zobowiązania zawodowe i nie mam szans na choć małe
szaleństwo...

[andzia353]

ten pierwszy największy ból już minął (minęły 3m-ce), ale niestety wciąż
pozstaje nadzieja, że może jeszcze coś z tego będzie...wiem że tak jest zawsze
jeśli jedna ze stron odchodzi i dopóki ja sobie życia nie ułożę z kimś innym,
to będę się łudzić
oprócz tego te cholerne wspomnienia, których tyle było, wspólne wyjazdy,
integracje z rodziną itp tego nie da się wykasowaćz pamięci jak z dysku
komputera

[pipi_bipika]

Właśnie... ta cholerna nadzieja. Też gdzieś się we mnie tkli... Choć już chyba
nie umiałabym być z człowiekiem, który mnie skrzywdził i pozwolił, bym tak
cierpiała. Mam tyle rzeczy od niego i jego... Spakować to? odesłać? Wyrzucić?
Gdyby jeszcze mnie zdradził, wrednie okłamał, byłoby łatwiej... A tak? Po
prostu przestało mu zależeć, choć dwa dni wczesniej, by się pokroił za tą
miłość. Bezsens totalny. Andzia pozwoliłabyś już, żeby ktoś zajął Twoje serce?
Czy to wciąż za wczesnie?

[andzia353]

jeszcze nie spotkałam nikogo, ale wciąż nie jestem pewna czy już mogłabym się
zaangażować, po takich przeżyciach trudno jest zaufać

[onaona3]

u mnie minęło 2 lata!!!, duzo czasu i nie zapomniałam ale inaczej juz na
wszystko patrze, nabrałam dystansu, zrobiłam tyle głupstw, aby byc dalej razem,
mimo,że nie było z jego strony checi.A można tego było uniknac i szybciej dojsc
do sił. Sama na własne zyczenie sie pograzałam wmawiając sobie,ze nie umiem życ
bez niego,u mnie tez nie było zdrady, ani innej kobiety, zwiazek jak wiele
wiele innych.To jak szybko dochodzimy do stabilizacji emocjonalenej w duzej
mierze zalezy od naszej wrazliwosci i oczekiwan.. nadziei... włąsnie
wspomniałyscie o nadziei to normalny procces, człowiek nia żyje , liczac ,ze
sie moze cos zmieni...w stosunku do owej osoby juz nie... do innej powinno,
trudno jest zaufac, z czasem sie normuje....duzo lęku w takich osobach,poczucia
winy, zaczynaja sie pojawiac kompleksy itd...

Wszystko mija, ten trudny okres trzeba po prostu przetrwac skupiając sie na tym
co jest istotne... nie na przeszłosci...człowieku, którego juz nie ma i nie
bedzie...

[pipi_bipika]

Dzięki, choć uchodzę za bardzo wrażliwą osobę, to jakoś sobie radzę. Może ta
nadzieja mnie trzyma, że on zaraz przyjedzie i przeprosi... Tylko co ja mam
wtedy zrobić, czy jest sens wracać do takiej osoby? Która świadomie nas zraniła
i pozwoliła, byśmy wylały morze łez. To chyba zależy od stylu powrotu, od chęci
naprawienia a nie od wielkości bukietu kwiatów.
A może on już nigdy nie zadzwoni?
Trudno- teraz szkoda czasu na analizy i rozmyślania. Biorę się za siebie! Idę
po pracy do kina i zjem największego batonika, ajkiego znajdę w sklepie!

[onaona3]

nadzieja mnie trzyma, że on zaraz przyjedzie i przeprosi...
może tak byc,moze zrozumie co stracił a moze też nigdy nie zadzwoni.
nie doczytałam jak długo juz nie jestescie razem...ale zadaj sobie samej
pytanie co od tego czasu zrobil?...czy zadzwonił pytając sie jak sie czujesz?,
czy interesowal sie toba posrednio,itd...jesli nie, to oznacza,ze niestety ale
jemu już nie zalezy...
uwazam,ze jesli człowiek odchodzi od drugiej osoby, własciwie bez
przyczyny,np.zdrada,inna kobieta,czesto bez wyjasnienia, albo argumentujac
rozstanie tak prymitywnie i banalnie,ze sie w głowie nie miesci to taka
osoba..cóz ...nie pała do ciebie miłoscia, nie chce z toba dzielic życia, nie
chce cie juz...ty tego nie jestes w stanie pojać-a dla niego to jak
porzucenie,znudzona lalka. Moze przesadzam ale mniej wiecej tak to wyglada.

Powrot...zranienie mozna wybaczyc, starac sie zapomniec ale lek przed
porzuceniem zostanie, poniwaz już nie potrafisz zaufac, to jak stąpanie po
cienkim lodzie...zreszta ja w powroty osobiscie nie wierze, skoro mnie
zostawił, wyrzucił ze swojego życia,zadrwił itd..to jak moze mnie kochac, jak i
na czym mamy budowac wspólne zycie,jak iśc dalej...

jest takie powiedzenie: drugi raz sie nie wchodzi do tej samej rzeki...

[larie]

znowu mi się coś nasuneło jak przeczytałam Twój post (masz jakieś gg albo
coś???)
ja zawsze byłam zdecydowaną, określoną babką, jak już wspomniałam, taką której
faceci się bali. On był pierwszym, który sobie potrafił mnie podporządkować,
który miał charakter, który wyciągnął moją delikatność i kobiecość na
wierzch... itp....uwierzyłam, że w końcu "GO" spotkałam. Nieufnie z początku
myślałam o tym, ale z czasem coraz śmielej marzyłam o przyszłości. Wtedy też
przyznałam się sama przed sobą, że chcę mieć dzieci, dom, rodzinę i męża....tak
chcę, pomimo, że dotąd ukrywałam przed światem te pragnienia i
realizowałam "program business woman". Ale teraz zachciało mi się tego...a tu
tak okrutnie los mnie potraktował. Wizja dziecka na mym ręku chodzi za mną
bezlitośnie. Też boję się upływającego czasu, a znajomi układający sobie życie
są dla mnie bardzo stresogenni.....i też myślę że chciałabym ułożyć sobie życie
z kochanym, dobrym,poczciwym, MOIM mężczyzną......

[pipi_bipika]

Rozstaliśmy się wczoraj, dlatego więc nadzieja mnie cały czas trzyma. Byłam się
chwilę przewietrzyć, szukam sobie zajęć dodatkowych w pracy, staram się nie
myśleć, ale ta cholerna wiara w to, że zadzwoni, albo przyjedzie błagać byśmy
dali sobie jeszcze jedną szansę. Pytanie tylko czy ja chcę?!
Larie, jesteśmy w identycznej sytuacji. ja też jestem chardą babką (trochę
jednak zbyt wrażliwą, ale to w środku).. Też chcę dziecka i czułego faceta u
boku, który da mi poczucie bezpieczeństwa i ogromne pokłady miłości.
Mam email,ale z nazwiskiem, podaję więc jakiś sprzed stu lat [e-mail]
Pozdrawiam, jak to dobrze wyżalić się, trochę mi lżej, jak tak piszę sobie z
Wami

[larie]

też jestem miekka, ale w środku.
też czekałam, że zadzwoni....nawet teraz (pojutrze będzie miesiąc) mam
nadzieję, że zadzwoni, bo do jutra jest zajęty czymś mega-wielkim i po tym mam
nadzieję, że dopadnia go w końcu ta pustka, która dopadła mnie gdy skończyłam
swój projekt w pracy.
i też się zastanawaim czy ja tak naprawdę chcę.....czy powinnam, czy to
przypadkiem nie pustka tylko.............
po rozstaniu wpadłam w szał spotykania się z dawno nie widzianymi ludźmi, ale
średnio mnie już to kręci. Zresztą kończą mi się pomysły. Postanowiłam po raz
pierwszy w życiu nie dać się zjeść żądzy zemsty - pracuję nad sobą po prostu:
chodzę na basen, aerobik, kregosłup....wyjęłam z torebki papierosy, bo do świąt
postanowiłam nie palić, muszę zrobić też coś ze swoim lenistwem - nie potrafię
zrobić niczego w domu (nie mój żywioł:), zaplanowałam finansowo sobie nastepny
rok (by kupić mieszkanie), zorganizowałam rodzinny wyjazd do Rzymu, do którego
dołączyli się moi znajomi ....chcę stać sie po prostu lepszą osobą, taką
wartościową. Czasem oczywiscie nie starcza sił, "strachy" wychodzą wieczorami,
weekendami. Już pogodziłam się że w tym roku nie pojadę na moje kochane narty,
sylwestra spedzę "kijowo", o walentynkach nie chcę wspominać....Ale mam kumpelę
(ale na koleżanki uważaj - ja się ostro przejechałam) i mam Mamę - gorąco
polecam.

[pipi_bipika]

Tak- Mama jest dobra na wszystko. Zatroskana dzwoni co chwilę do mnie do pracy,
kupuje mi ukochane słodycze i ma dobre słowo.
jejciu- nigdy nie sądziłam, że kiedyś dopadnie mnie taki stan, że będę tak
cierpieć...
To pierwszy tak poważny związek, w pozostałych przypadkach "znajomości" to z
reguły ja zostawiałam. A może to zemsta?
Też mam teraz pomysły by dzwonić do różnych znajomych, to chyba naturalna
reakcja. Czy wrociłabyś, gdyby zadzwonił po tym "superważnymprojekcie" i
powiedział, że tęskni i chce wrócić. Ja się boję, że bym dała szansę. Co innego
mówi rozum, a co innego serce. Choć pewnie i tak nie zadzwoni...
Nie potrafię znaleźć przyczyny jego postępowania, nawet nie chce mi się
dociekać. Może kiedyś.
Pozdrawiam

[larie]

wróciłabym, ale nie na starych warunkach.
najpierw chciałabym PORZĄDNEJ rozmowy i ustaleń, że albo akceptuje mnie taką
jaką jestem (a ja się będę starała być dla Niego lepsza) albo nie mamy o czym
rozmawiać. Z drugiej strony ja też nie chcę Go unieszczęśliwiać, a skoro nie
jest szczęśliwy, tzn. nie BYŁ szczęśliwy z taką babką jaką miał, to co dalej????
Ja naprawdę dużo zrozumiałam i teraz bardziej postawiłabym na związek, ale
kochać powinno się nie "dla czegoś, a pomimo czegoś" (takie mądre coś
przeczytałam jakiś czas temu).
Najbardziej zabrakło mi u Niego akceptacji mojej osoby.

[pipi_bipika]

Trzymam więc kciuki! Za to, żeby skruszony zadzwonił i przyznał się do błędu,
porozmawiał i obiecał poprawę :-) Jesli nie, to z całego serca życzę, by na
Twojej drodze stanął ktoś, kto da Ci wielkie pokłady miłości, akceptacji i
szcześcia. Musimy być dzielne, przed nami jeszcze wiele pięknych chwil!

[pipi_bipika]

Larie zostawiłam Ci prywatną wiadomość ;-)

[lexa09]

Nie mogę sie porownywac do Waszych rozstan, zwiazkow...moj nie byl dlugi,
kilkuletni,nie mieszkalismy razem, ale...poznalam kogos przy kim po raz pierwszy
w zyciu czulam sie wolna, spokojna, przy kim zaczelam odkrywac moje ja, takie
prawdziwe...chcialam sie przebic przez mur ktory tworzylam latami...a on odszedl
bez przyczyny, bo przeciez wszystko plynie...ludzie odchodza.... przeczytalam ze
Czlowiek jest odpowiedzialny nie tylko za uczucia ktore ma dla innych ale tez za
uczucia ktore w innych budzi....Ale tak postepuja tylko dorosli...ja nie
spotykam takich... czytajac Wasze posty czuje bol, razem z Wami...ten bol
ustapi, ja tez to wiem, choc to wiecej niz trudne, ale zostanie blizna...

[pipi_bipika]

Musimy sie wspierać, nie wolno się załamać. Wszystko jeszcze przed nami!
jesteśmy piekne, mądre, zaradne, musimy być uśmiechnięte i radosne! Mamy jedno
życie i korzystajmy z niego. Ból kiedyś minie, ma różne wahania, ale minie. I
tego się trzymajmy!

[larie]

witamy w klubie...:)
ja też tworzyłam mur. moja kumpela beształa mnie za dystans z jakim traktowałam
facetów. ale ja wiedziałam, że ten który przebije się przez tę moją kanciastą
powierzchowność, będzie wart zachodu. M. się przebił z hukiem...........ale co
z tego?????
poza tym nie liczy się ilość, a jakość, więc to, że Twój związek nie był
kilkuletni nie ma tu absolutnie nic do rzeczy. mój trwał rok. rok, w którym
odważyłam się przyznać sama przed sobą do pragnienia macieżyństwa, małżeństwa,
odważyłam się marzyć o przyszłości, chodziłam na obiadki do Jego rodziny i
pokazałam Go w mojej na różnych rodzinnych uroczystościach (a u mnie nie
pokazuje się zwykle nikogo, a już na pewno byle kogo). dlatego teraz jest mi
trudno. do dziadka nie pojechałam od miesiąca, bo nie wiem jak mam wytłumaczyć,
że zakłady o to kiedy się hajtnę są już bezpodstawne....
wiecie co? tęsknię. łamię się. widziałam wczoraj Go jak podwoził kupla blok
obok......oj.......jak takie rzeczy uderzają........chyba popadam w dół znowu.
oczywiście wiem, że jestem niegłupia, całkiem atrakcyjna, mam dobrą pracę
itp.....ale co z tego kiedy brakuje mi tej znanej dobrze, ciepłej i pachnącej
piersi do której tuliłam głowę.....ech, pieprzę głupoty!!!!
3majmy się dziewczęta

[pipi_bipika]

Myślałam, że będzie łatwiej. Jeszcze wczoraj czułam się świetnie, ale
wystarczyło, bym przez chwilę nie miała zajęcia i zaczęłam myśleć i analizować.
I wiecie co? Dotarło do mnie kilka prawd, które usilnie próbowałam odrzucać
przez wiele miesięcy. Otóż ja już chyba nie chcę być z tym człowiekiem.
Przypomniałam sobie ile to łez wylałam przez niego i ile razy byłam smutna. Mam
nadzieję, że ułatwi mi sprawę i się nie odezwie, nie będzie prosił o
przebaczenie. W jakimś sensie strasznie mi go brak, ale wcale nie jestem pewna
czy brak mi właśnie jego, czy po prostu miłości, przytulania, czułości,
przyjaciela... Czas zacząć się przyzwyczajać do nowej sytuacji. Pochrzanione to
wszystko. Może przydałaby się jakaś wizyta u psychologa?
Właśnie zaświeciło słoneczko, przebijając się przez chmurki i jakoś poczułam
się lepiej...

[larie]

taaaaak, ja też poczułam najpierw jak mogę pełną piersią odetchnąć, po czym
stwierdziałam, że nie tęsknię już za tym bieganiem po imprezach, bycia
wolną/swawolną itp.......więc potem zaliczyłam zjazd, że chcę wrócić, a teraz
wiem, że nie mogę, bo nie ma po co....
na razie nie ma co stawiać diagnozy - za wcześnie.....

[trixter2]

Buahah Wczoraj sie rozstałas i "nie moge zapomnieC" no napraaawde dziwne cos z
Toba nie tak hehe:) Nie martw sie dopiero poczujesz jak Ci go brakuje tak po
tygodniu do trzech;P A tak od 3 to czterech do siebei wrócicie bo on tez
zrozumie :)

[larie]

ech wiesz co? też kiedyś tak reagowałam, jak kumpele płakały, bo ktośtam
odszedł - wywracałam ocami, mówiłam nie bądź głupia, pewnie zaraz wrócicie
niczym w brazylijskim serialu itp.....drażniło mnie to nieprzeciętnie.
ale kiedyś w końcu człowiek zaczyna kumać te uczucia, kiedyś kiedy sam ich
doświadczy.
dlatego jeśli nie zamierzasz się sam wyżalić lub wspomóc psychicznie kogoś, to
nie "wpraszaj" się na takie fora ok???

[pilot.nawigator]

To forum nazywa sie psychologia a nie zale po rozstaniu ani nie zdrada

[pipi_bipika]

Czyli w Twoim rozumieniu rozstanie i zdrada nie ma nic wspólnego z psychologią?
Gratulacje! Albo to marna prowokacja, albo powinieneś zmienić forum...

[pilot.nawigator]

Owszem ma, ale sa tu dwie glupie baby, ktore o niczym innym nie pitrafia pisac.
Psychologia to nie tylko zwiazki i zdrada.

[gumis82]

Ale akurat ten watek jest o rozstaniu, wiec trudno zeby pisac tu o czym innym,
skoro ci sie nie podoba i nie masz nic konkretnego do powiedzienia na ten temat
na forum PSYCHOLOGII to papapa

[pilot.nawigator]

Ja mam wiele do powiedzenia na wiele tematow. Brakuje na tym forum prawdziwego
psychologa, ktory zachecilby ludzi z roznych srodowisk zawodowych do
uczestniectwa w dyskusji. Te prostytutke nalezy zamienic na psychologa, to
wtedy bedzie to forum.

[pipi_bipika]

Nie tylko, ale między innymi. Skoro wielu osobom pomaga wyżalanie się na forum,
to proponuję zostawić je w spokoju. :-)

[pilot.nawigator]

Tak jak wspomnialem nie ma tu nikogo oprocz moderatorki i tych, ktorzy chca jej
dokopac, tak byc nie powinno.

[pipi_bipika]

Ależ pilocie, skoro tak bardzo Ci to nie odpowiada, to proponuje wejść na strony
poświęcone psychologii, tam jest mnóstwo miejsca, gdzie można sobie podyskutować
i wymienić się profesjonalnymi radami. Jesli komuś sprawia ulgę wyżalenie się
tutaj i choćby zwierzenie się ze swoich problemów, to dlaczego masz pretensje.
Żyj i pozwól żyć innym.

[pilot.nawigator]

Nie bo to jest obciach ze taka prostytutka bawi sie w psychologa a wiedzy ma
tyle co od klientow z agencji na temat zycia i psychologii.

[pipi_bipika]

Nie chce mi się nawet komentować...

[pilot.nawigator]

Bo tu nie ma czego komentowac. Na tym forum jest jak to sie mowi niewlasciwa
osoba na niewlasciwym miejscu.

[bba4]

a ten jest tak monotonny ,że az mdły

[ona250]

mialam to samo, ale przeszlo, a jestem nadwrazliwa.Jak mi przeszlo tobie tez,
ale najpierw musisz sie wypłakac.

a potem iść na masaż

[blue_a]

głupie, ale ciało wtedy bardzo potrzebuje dotyku
masaż, najlepszy byłby ma-uri (długo trwa) ukoi

[pipi_bipika]

Myślałam też o tym. To fakt, że człowiek potrzebuje wtedy czułości i dotyku.
Jutro zapisuję się na masaż. Dzięki. Chciałabym, by mi przeszło. Raz jest
całkiem ok, a za chwilę zupełnie się rozklejam. taka duża dziewczynka, a tyle
łez wylewa...

[blue_a]

to normalne...w końcu jeśli ważna relacja się rozsypuje, nie ma się z czego
śmiać

[pipi_bipika]

Wymyśliłam własnie wycieczkę do ciepłego kraju. Poświęcę wszystkie przyjemności
i zabiorę sobie pieniążki na tygodniowy wypad na cieplutką plażę. A co! raz się
żyje. Boję się tylko, że podziwiając widoki będę myślała "oj jak szkoda, że on
tego nie widzi.."

:(

[barbie48cm]

Poznalismy sie 1,5 roku temu na gg. Zaczelismy sie spotykac..byc ze
soba..Zachochalam sie strasznie..On zreszta wtedy tez (bylo widac)..pewnego dnia
zadzwonila jego dziewczyna i uciela sobie ze mna rozmowe..Skonczylo sie
nagle..Bardzo..bardzo bolalo..Po 2 miesiacach kontakt wrocil..Przepraszal,
wyjasnial..Jakis czas pozniej powiedzial ze kocha..Ze z dziewczyna jest z
przyzwyczajenia i boi sie ze nikt mu juz jej nie zastapi..Nic nie robilam bo
wiedzialam ze sa razem..Spotykalismy sie jako przyjaciele, jednak bylo widac ze
nie traktuje mnie do konca jako kolezanki..Ja jednak mialam nadzieje ze cos z
tego bedzie..Gdzies w srodku..zaden facet nie zawrocil mi w glowie jak on..Co
gorsza uswiadomilam sobie ze tez go kocham, ale wiedzialam ze nic nie zrobie, bo
jest z kims. Nie chcialam niczego rozbijac..W koncu po wakacjach nasze
przyjacielskie rozmowy staly sie bardziej glebokie. Rozmawialismy o tym co
zaszlo w przeszlosci, rozmawialismy o przyszlosci..Widzialam ze mu zalezy..W
koncu zerwal z dziewczyna. Zaczelismy byc ze soba..Dlugo to to nie potrwalo bo
ponad miesiac. Rozpadlo sie 2 tygodnie temu..Wszystko ukaldalo sie wspaniale,
naprawde bylo wporzadku..Twierdzil ze chce sie ze mna zestarzec, ze jestem
kobieta jego zycia i bede jego zona. Ale mniejsza o to, wedlug mnie wszystko sie
ukladalo pomyslnie..Zaczelismy uprawiac sex. Spedzilismy 3 noce ze soba a on za
kazdym razem nie mial orgazmu..Ja dochodzilam, on nie..Po ostatniej feralnej
zerwal ze mna mowiac ze nie pociagam go fizycznie.. Ze kocha mnie w sensie
mentalnym, psychicznym..jestem swietna osoba, kobieta ktora wystarczylaby mu do
konca zycia..Ze przeprasza ze to tak wszystko sie potoczylo, bo chcial sprobowac
byc ze mna..Dla mnie to byl szok..rozmawialam, ale on nadal upieral sie przy
swoim..Poczulam sie brzydka, aseksualna i ze ze mna cos jest nie tak..Zrobilam
glupote i przespalam sie ze zanjomym..Zaluje..ale wiem ze wina nie lezy po mojej
stronie..Kolezanka pare dni temu wyciagnela mnie do wrozki-ta dala mi do
zrozumienia ze on woli facetow ale sam jeszcze o tym nie..ze uswiadomi sobie to
po 30..Nie wierze w to, ale jednak mam pewne obawy..Nadal kocham..czekam ze
bedzie chcial o tym porozmawiac..chce pomoc bo uwazam ze problem nie lezy w tym
ze go nie pociagam..Wariuje, nie spie, nie ucze sie (zawale ejszcze szkole), nie
jem..jakos nie udaje mi sie funkcjonowac normalnie..1,5 roku zawracal mi
glowie..nie mogl wczesniej zrozumiec ze go nie pociagam?
zycie jest poje..e..

[ola_rt]

Moi drodzy--ja mam podobny problem.Też byłam SZALEŃCZO zakochana w pewnym
chłopaku-bylismy rok ze sobą-zostawił mnie...płakałam,zycie się
zawaliło,modliłam się żeby wrócił...i wrócił.To była najszczęśliwsza chwila w
moim życiu-wtedy.Teraz mija kolejny rok wspólnego bycia razem.Teraz to on mówi
że nareszcie wszystko rozumie,że kocha- powinno być jak w bajce.Ale ja?Co ze
mną- ja nie poznaje swoich uczuć.Odeszła ode mnie ta wielkam iłość Czuję się
winna,boję siee,że będe musiała zerwać ten zwiazek, jeśli tak będzie
dalej.śmutno mi na samą mysl o tym, bo nie nawidze ranić nikogo,tymbardziej
jego.On wie,że wtedy to mnie skrzywdził-ale ja nigdy nie pragnełam mu się
owdzięczać za tamten czyn,wtedy myślałam ze jak wróci to niebo mu uchyle.Nie
wiem co się ze mną dzieje... :(Wtedy mysl o wspólnej przyszłości nie była dla
mnie problemem,a teraz boję się o tym mysleć,bo nie jestem pewna czy to
mężczyzna na całe życie.Nie wiem co robić :(

[barbie48cm]

mialam tez taka sytuacje..Bylam z facetem 4 lata. Przez ten czas mine zdradzal,
bil, cpal..po prsotu toksyczny zwiazek..ja myslalam ze mu pomoge..Ile razy mnie
zostawial mowic nie bede..W koncu wrocil na dobre..Zmienil sie,
zespokojnial..Tez byla szczesliwa..jednka po pewnym czsie zauwazylam ze to juz
nie to samo z mojej strony..wszytskie moje uczucia gdzies ulecialy..po pewnym
czasie doszlo do tego ze nie chcialam by mnie nawet dotykal i calowal.Potem
zaczelam umawiac sie z innymi..Dzialo sie to wszystko na przelomie roku..Nie
chcialam go krzywdzic tak jak on mnie, a jednak odeszalm..Odeszlam z dnia na
dzien..Decyzja dojrzewala we prawie 2 lata. Odeszlam w jednej chwili i zerwalam
kontakt. Bez ani jednej lzy w oku..To on wtedy prosil, dzwonil, przyjezdzal..
Powiedzialam tylko ,,Juz Cie nie kocham i nie mam nic wiecej do powiedzenia"
Ale to bylo dawno temu..Chociaz w obecnej sytuacji boje sie ze bedzie
podobnie..Bo nie mam juz sily..