o erystyce

[fleuret]

Czy wprowadzenie w szkole przedmiotu: 'sztuka prowadzenia sporu'
nie byłoby dobrym pomysłem? Zastanawiam się dlaczego wiekszość dyskusji
kończy się zwykle wymianą epitetów?

[lolo666]

Masz jakiekolwiek inne doswiadczenia w dyskusjach poza forum?
Ja nie spotkałem sie z wymiana dyskusji konczaca sie epitetami, chyba, ze na
forum ktos mnie zdenerwował

[maly.jasio]

lolo666 napisał:

> Ja nie spotkałem sie z wymiana dyskusji konczaca sie epitetami,
chyba, ze na forum ktos mnie zdenerwował

To wtedy mu w RYLO, nie? :)

[znowuzagubiona]

Uważam , że masz rację.
Młodzież rzadko ma teraz okazje
rozmawiac z zapracowanymi rodzicami,
a jeśli czasami sie to zdarza
to nie sa to dyskusje.
Przedmiot ten dodatkowo uczyłby odwagi,
przedstawiania własnych poglądów oraz
negocjacji, które w przyszłości ułatwiałyby
im prezentacje siebie na rozmowach kwalifikacyjnych
przy poszukiwaniu pracy.
Jak myslisz jakie szanse realizacji ma Twój pomysł?

Żadnych N/T

[lolo666]

[scylla]

Erystka,kojarzy mi się, z przeciągnięciem widza, na swoją stronę, bez wzgledu
czy ma sie rację.
Uważam, że nie powinno sie tego uczyć w szkole - jest to oszustwo.
Powinno się uczyć rozmawiać i słuchać innych, szacunku wobec istot, a nie
cwaniactwa.

[lolo666]

Scyllo, samo uczestnictwo w zajeciach powinno tego uczyc, to tyle

[scylla]

Ale tego nie uczą...
Za to ucza cwaniactwa, dotyczy to także rodziców, przede wszystkim rodziców.

[lolo666]

Zajecia o charakaterze dyskusuyjnym a nie przedmiot, ktory bedzie nauczal
teorii dyskusji, jak sgeruje Fleuret, o to mi chodziło

ok. nt

[scylla]

o mocy skojarzen dla scylli:

[czarnycharakter]

www.slownik-online.pl/kopalinski/b8ee8b7a2f9a0bc2c12565be001e41d1.php
czch

Róznie bywa:)...

[scylla]

Erystyka
From Wikipedia
Skocz do: navigation, szukaj
Erystyka – sztuka doprowadzania sporów do korzystnego rozwiązania bez względu
na prawdę materialną. Słowo pochodzi z klasycznego języka greckiego - eristikós
czyli kłótliwy, od éris oznaczający kłótnię, spór, walkę oraz imię bogini
niezgody, córki Nocy, towarzyszki Aresa na polu bitwy, będącej uosobieniem
waśni, niezgody i kłótni.

Termin jako samodzielne w zasadzie pojęcie został do nowożytnej myśli
filozoficznej (i socjologicznej) wprowadzony, lub właściwiej przypomniany,
przez A. Schopenhauera w napisanej ok. 1830 r. krótkiej rozprawce Die
eristische Dialektik wydanej dopiero w spuściźnie pośmiertnej (1864 r.) – w
języku polskim w przekładzie J. Lorentowicza po raz pierwszy w 1893 r. jako
Sztuka prowadzenia sporów, i w kolejnym przekładzie B.i Ł. Konorskich wydanym
po raz pierwszy w 1973 r. jako Erystyka, czyli sztuka prowadzenia sporów
(podane są tu wszystkie – do 1970 r. – niemieckie wydania rozprawki).

T. Kotarbiński w artykule L’éristique – cas particulier de la teorie de la
lutte, Logique et Analyse, 21-22, 1963 twierdzi, że erystyka będąc kunsztem
prowadzenia sporu stanowi zarówno element ogólniejszej biegłości w
argumentacji, jak i szczególny przypadek sztuki walki nazwanej przez niego
agonistyką. Jednocześnie Kotarbiński w napisanej w 1968 r. przedmowie do
tłumaczenia Konorskich uznał podejście Schopenhauera za ujęcie tylko fragmentu
tak szerokiego rozumianego pojęcia. Argumentuje to tym, że autorowi chodzi
tylko o takie chwyty używane przez adwersarzy, którzy za cenę poprawności
wywodu, słuszności, prawdy wreszcie, a więc za wszelką cenę chcą bezwzględnie
postawić na swoim – doprowadzić do uznania, że mają rację.

Schopenhauer w swoim tekście używa jako pojęcia podstawowego terminu dialektyka
erystyczna wywodzonego z filozofii antycznej, a dokładnie wyłącznie z pism
Arystotelesa. Przeciwstawia i starannie rozgranicza w swoim rozumowaniu dwa
pojęcia – logikę i dialektykę. To ostatnie przedstawia jako sztukę rozmawiania,
a ściślej – dyskutowania lub wspólnego rozumowania rozmówców, czyli rozważania
kwestii w drodze rozmowy, ale tak, aby zachować pozory racji – per fas et nefas
(wszelkimi dozwolonymi i niedozwolonymi środkami). Wyjaśniając przyczyny
takiego postępowania Schopenhauer przytacza swoje znane pesymistyczne argumenty
co do ludzkiej natury – ludzie są z natury źli, nieuczciwi, próżni i gadatliwi.
W zasadniczej części rozprawy autor względem sformułowanej przez przeciwnika
tezy definiuje dwie drogi i dwa sposoby jej zwalczania, co nazywa osteologią
każdej dyskusji. Następnie podaje 38 (37 numerowanych i jeden oznaczony jako
ostatni) sposobów lub chwytów erystycznych. Niektóre sposoby mają nazwy (często
łacińskie), jak np. sposób 1 uogólnienie, 2 homonimia, 25 exemplum in
contrarium (przykład przeciwieństwa), 26 retorsio argumenti (odwrócenie
kierunku argumentu), 29 dywersja.

Schopenhauer twierdził, że problem erystyki do czasu jego rozmyślań był polem
prawie dziewiczym, gdyż po usilnych poszukiwaniach mógł przytaczać jedynie
Arystotelesa, a wspomniał jeszcze za Diogenesem Laertiosem Teofrasta z jego
zaginionymi wszystkimi dziełami (nie jest jasne o kim tak wypowiada się
Schopenhauer, gdyż są zachowane pewne dzieła znanego Teofrasta z Eresos). T.
Kotarbiński tym niemniej wymienia we wspomnianej przedmowie traktat Maximosa O
zarzutach trudnych do odparcia (Peri ton alyton antitheseon).

Według zgodnej opinii odbiorców tej pracy Schopenhauera, pokrywającej się
zresztą z wielokrotnie przez niego podkreślanym stanowiskiem, nie należy
traktować Erystyki jako elementarza czy przewodnika do stosowania oszukańczych
(szalbierczych wg Kotarbińskiego) reguł w sporze niezależnie od tego po której
stronie jest słuszność, prawda. Wręcz przeciwnie, intencją autora osteologii
erystyki było podanie znającym jego pracę możliwości uprzytomnienia sobie
różnych potencjalnych przyrodzonych lub wyćwiczonych wykrętnych forteli
używanych w sporach przez ludzi nierzetelnych. Stwierdzenie to ma kapitalne
znaczenie, gdyż praktyka sporów i dyskusji na dowolnych forach i w dowolnych
warunkach ustrojowych dowodzi niezwykle częstego stosowania erystycznych
chwytów dyskusyjnych. I aczkolwiek stwierdzenie o dowolności ustroju trudno
podważyć, to jednocześnie zjawisko to jest to szczególnie istotne w praktyce
biznesowej w ustroju rynkowym, gdzie przejawia się w sztuce prowadzenia
negocjacji i osiągania celu.

[olga136]

Jesli dyskusje mają wyglądać jak w tym wątku tzn. wycinanie informacji z netu i
wklejanie do watku zamiast własnych przmyśleń, to ja dziekuję.
Mamy przykład "antydyskusji".
Idę stąd.
Dobranoc.

Ustalamy do czego się odnieść:) nt

[scylla]

scyllo przemila,

[czarnycharakter]

- nie wiem, co Ty robilas na poczatku lat 70-ych, ale ja wtedy wlasnie
zaczynalem czytac Schopenhauera w orignale. szczerze jednak wyznaje, ze czas na
Arystotelesa przyszedl ciut pozniej. jesli zas chodzi o lwowsko-warszawska
szkole filozoficzna, to wymienionego tu przez Ciebie jej
przedstawiciela-kontynuatora dane mi bylo poznac osobiscie. sadze, ze dykusje na
temat erystyki (i nie tylko) kontynuowac powinnismy na innym forum, albo w
mniejszym gronie... :-))
czch.

czarny...

[scylla]

Już zaczynasz stosować erystykę, dobry człowieku.
Mało tego, w swej erystyce posunałeś się nawet do tego,żeby zrobić ze mnie
kobietę.
Wspaniały przykład:)))))

[czarnycharakter]

Introrsus bona tua spectent. Intermissum est spectaculum. Vale.

czch

[lolo666]

Łacina jest martwym jezykiem, a ty starasz sie byc spektakularny, po co

racje masz lolo, lacina jest martwa -

[czarnycharakter]

- dla ludzi, o ktorych mowa nizej...

[lolo666]

Niekoniecznie, nie kazdy wykształcony człowiek musi ja znac, w pewnych
profesjach jest wymagana i tyle

zas zes kobieta - cienia watpliwosci nie mam...

[czarnycharakter]

raz jeszcze: vale !

czch

Brawo, żyj z tym przeswiadczeniem. Bywaj tyż. nt

[scylla]

[olga136]

Sznowny/a Fleuret, wymiana epitetów zaczyna się u ludzi gdy brakuje argumentów
do dyskusji. Poczytaj wątki sprzed roku, znajdziesz doskonale przyklady
zachowań ludzi bez klasy. Na niektorych kierunkach od dawna istnieje
przedmiot "sztuka negocjacji" jest sporo literatury na ten temat w
ksiegarniach. Mądry nauczyciel powienien zachęcić młodzież do zapoznania się z
problemem nawet jesli nie jest to przedmiot obwiazujacy w szkole.
Pozdrawiam serdecznie.