Frustracja siegnela zenitu

[Gość: burnt]

witajcie, to chyba dobre forum aby wylozyc kawalek swojej obolalej duszy?
jak w tytule jest mi strasznie. Tzn. czuje wielka, okropna, nieznosna i narastajaca samotnosc ale taka
samotnosc emocjonalna. To cholerne uczucie bierze sie chyba stad ze kontakty ze wszystkimi, bez
wyjatku wszystkimi ludzmi wydaja mi sie jakies plytkie, handlowe i ze generalnie ludzie mnie
odbieraja inaczej niz ja siebie. Tzn. mam chyba glowe na karku, sporo potrafie, slysze o roznych
swoich talentach, jakies komplementy itp. A to wszystko tym bardziej mnie wkurza ze po prostu nikt,
nikt pod sloncem nie przypuszcza (choc komunikuje) czego taks trasznie mi brakuje. Mam wrazenie
ze pod wrazeniem jakie doysc latwo przychodzi mi wywierac, ludzie widza jakiegos utalentowanego
robota, ktory ze wszystkim sobie poradzi, wszystkiemu sprosta, ktorego nie nalezy zapytac o zadne
glebsze uczucia i aspiracje bo jest przeciez maszynka idealnie naoliwiona. Kurwa mac, ile to razy
slyszalem ze "sprzedac potrafie wszystko" ze po jakies tam prelekcji "byl pan naprawde dobry, to
robilo wrazenie, ten luz i wiedza" itp itd......i kurwa co z tego???? co z tego skoro im jestem lepszy w
jakies dziedzinie i to po mnie widac tym bardziej wyrastam ponad przecietnosc i czuje coraz bardziej
wyalienowany. Dlaczego miesiacami nawet od "bliskich" ludzi nie uslysze pytania, takiego zwyklego:
jak sie czujesz? czy wszystko w porzadku? - czy im sie wszystkim wydaje po tych pozorach ze ja nie
mam ducha, wrazliwosci, klopotow. Albo slysze: jestes mocny, poradzisz sobie albo wez sie w garsc.
I do cholery pomimo tej frustracji faktycznie daje sobie rade i ide dalej i pewnie dalej utwierdzam tych
wokol ze jestem robotem i czuje juz nieznosna izolacje. Przyznam tez ze wlasnie zawsze staram sie
otaczac osoby bliskie jakas szczegolna nicia emocjonalna, wykazywac empatie, sluchac i glebojko
rozumiec. Nie wiem kompletnie dlaczego NIKT, doslownie NIKT nie robi tego samego w stosunku do
mnie?

[kamfora]

Kiedy ostatnio kogoś o coś poprosiłeś?

[Gość: burnt]

Kamfora - wiem o co chodzi,nie tedy droga. chyba nawet za czesto prosze, wymagam i nie czuje sie
niczym skrepowany. To podobno jest asertywnosc i pewnie taka postawa utwierdza ludzi w tym ze daje
sobie rade i nie mam wnetrza i czegos glebszego

[kamfora]

Gość portalu: burnt napisał(a):


> Kamfora - wiem o co chodzi,nie tedy droga. chyba nawet za czesto prosze,
wymagam i nie czuje sie niczym skrepowany. To podobno jest asertywnosc i
pewnie taka postawa utwierdza ludzi w tym ze daje
> sobie rade i nie mam wnetrza i czegos glebszego

Widzisz - nie wiesz, o co mi chodzi :-))

Nie chodzi mi o "proszę, wymagam i nie czuję się skrępowany"
Chodzi mi o "proszę, bo potrzebuję twojej pomocy", bo nie daję sobie rady,
bo nie wiem najlepiej, nie umiem akurat tego...
Proszę i jestem w stanie wysłuchać tego, co powiesz, nie zakładając
z góry: "wiem, o co ci chodzi, ale to nie tak" ;-); proszę i jestem
gotowy przyjąć twoją pomoc.

[Gość: ja]

Znam dokladnie to samo tylko w wersji kobiecej. Jestem postrzegana jako super
turbo manager, ktory ze wszystkim sobie poradzi, mozna ciagle dorzucac
obowiazki bo wszystko bedzie zrobione na czas. Podobnie w zyciu prywatnym. To
byl dla mnie strasznie trudny rok a slyszalam tylko, ze ja jestem silna i sobie
ze wszystkim poradze. Moze ktos inny by sobie nie poradzil ale ja to na pewno.
I ludzie nie chcieli widziec w moich oczach przerazenia, frustracji i pytan co
powinnam zrobic dalej. Ja zaczelam o tym mowic. To nie byly narzekania i
marudzenie ale rozmowy o tym co mysle i czuje. To sa trudne rozmowy, znacznie
latwiej rozmawia sie o planach sprzedazy, pieknej plazy na wakacjach, nowym
samochodzie ale to sa chyba najbardziej wartosciowe rozmowy. I wierze, ze warto
rozmawiac w ten sposob chociaz czasami to boli. Ale ja juz nie chce robic
dobrej miny do zlej gry. Chce pokazac i powiedziec co czuje naprawde.

[julla]

burnt! przeczytałam Twój post dwa razy i myślę sobie tak: ludzie oceniają
innych bardzo "powierzchniowo", na podstawie tego co widać na zewnątrz. Nikt
nie wie co siedzi w Tobie w środku, dopóki nie wywleczesz tego na światło
dzienne. Jeśli prezentujesz się jako człowiek sukcesu, tym bardziej zbijasz
ludzi z tropu. Mało, kto zastanawia się nad kosztami czyjegoś sukcesu: drapie
się za uszkiem i pogania do dalszej roboty ku chwale firmy, albo zazdrośnie
obserwuje z daleka
Jeśli oczekujesz, ze ktoś tak sam z siebie zacznie drążyć twoje psychiczne
samopoczucie, to jesteś w błędzie. Na dobrą sprawę: ile spotykamy w swoim życiu
osób, którym na nas naprawdę zależy...?
Myślę, że jeśli znajdziesz choć jedną osobę, dla której warto sie otworzyć i
która zainteresuję się, jak się czujesz wtedy lub wtedy- to możesz mówić o
sukcesie. Takie więzi też wymagaja zainwestowania z Twojej strony.
--julka

julla, ja, kamfora..:)

[Gość: burnt]

dzieki za porady drogie Panie (?) zawsze polepszaja samopoczucie!
szczegolnie "ja" zaskoczylas mnie tym postem, rady o otwarciu itp sa bardzo cenne, ciesze sie (choc to
moze zle slowo) ze masz podobne doswiadczenia i mozemy to tutaj z siebie wywlec.
Jeszcze moze cos o czym nie powiedzialem - mam troche spraw z przeszlosci, zagmatwanych, chodzi o
moje duze pieniadze. Przez to poznalem prace naszych organow typu sady, komornicy, prawnicy itp.
i jestem ich postawa i metoda dzialania szczerze i wielce zbulwersowany. Irytuje mnie sam fakt ze trzeba
wciaz placic i placic i wierzyc nowym "profesjonalistom" ze uporaja sie z problemem. Zdobywanie kasy
kosztuje coraz wiecej zdrowia, zwlaszcza majac ten problem co ja mam a podtrzymujac nadzieje na
wyprostowanie spraw w przyszlosci bule i bule i wszystko jak na razie w czarna dziure :(
Zero determinacji, zero slownosci, zero profesjonalizmu to powszechnosc w wykonaniu srodowiska
prawniczego - mialem juz do czynienia z mecenasem od siedmiu bolesci ktory wzial pare tysiecy za
realizacje pomyslow ktore trzeba mu bylo podsuwac na tacy. wziela pare tysiecy komorniczka za
nicnierobienie i wyreczanie jej w jej obowiazkow, wzial pare tysiecy sad jako zdarcie skory z frajera na
poczet "wymierzania sprawiedliwosci" i poszlo w dupe.....i tak over and over. widze z perspektywy czasu ze
to takze zawazylo na rysie charakteru i jakims spaczeniu. Pamietam gdy kiedys gdy skonczylem sie jako
osoba towarzyska, pogodna i otwarta powiedzialem przyjacielowi: "wiesz, czuje ze coraz mniej mnie laczy
z ludzmi.." to byl poczatek tematu ujetego w tytule watka. I teraz pracuje podwojnie albo potrujnie: tzn.
praca normalna, praca za tych co powinni pracowac i praca wlasnie na tych ktorzy za moje pieniadze
powinni pracowac. Moze dlatego sie zrobotyzowalem i wydzielam jakies nieludzkie prady? nie wiem

[Gość: Wenus]

Coz, wiele cennych wskazowek juz dostales od moich poprzedniczek! Sama od
siebie moge dodac, ze nie latwo pokazac sie od "slabszej" (czytaj wrazliwszej)
strony skoro uchodzisz w srodowisku za "twardziela" i czlowieka sukcesu. Tak to
juz jest, ze przypinaja nam łatki i sie do nich przyzwyczajaja. Jesli łatka
nagle zmienia "kolor" lub "ksztalt" moze sie to okazac dosc znacznym szokiem
dla otoczenia, ktore wcale nie jest zainteresowane tą zmiana! Czesto skutkiem
tego jest tak jak piszesz wyalienowanie. Zatem czy jestes najlepszy, czy
pokazesz sie innym w "letnich kolorach" mozesz sie paradoksalnie tak samo czuc
wyalienowany. Mysle, ze bedzie ci trudno i chyba bym cie rowniez przestrzegala
przed ujawnianiem swych "bolączek" srodowisku zawodowemu - zwlaszcza w
dzisiejszych czasach mobingu i ogromnych trudnosci ze znalezieniem pracy.
Wiadomo, ze moga zaraz sie znalezc osoby, gotowe to wykorzystac w
nienajlepszych celach. Radzilabym Ci poszukac zaufanych osob poza sfera
zawodowa. Chyba niezle byloby tez miec hobby, jakas pasje (jesli masz czas na
to) ktora dawalaby ci calkowita odskocznie od charakteru pracy jaki wykonujesz
na codzien.

pozdrawiam

[Gość: ja]

Zgadzam sie z Wenus. Niestety nie wierze juz w szczerosc w pracy, szczegolnie w
stosunkach z osoba, ktora jest "ponad Toba". Ja tak zrobilam i koncowo okazalo
sie, ze podsunelam im na tacy zgrabne argumenty, ktore zostaly wykorzystane
przeciwko mnie. Z perspektywy czasu ciesz sie, ze sytuacja sie tak rozwinela
ale na biezao bolalo i zastanawialam sie jak mozna byc takimi beznadziejnymi
ludzmi. Jednak mozna i ciesze sie, ze mnie nie ma juz w ich swiecie.
Ja probowalam rozmawiac ze znajomymi. I jest to dobry test zeby przekonac sie
jaki sa z nimi stosunki. Czy sa moimi znajomymi jak wszystko jest pieknie i
wspaniale, bawimy sie i szalejemy czy tez moge na nich liczyc jezeli chwilowo
przestalo byc pieknie i wspniale a wazne jest pytanie co ja czuje i czy oni
chca sluchac odpowiedzi.

[Gość: Wenus]

Gość portalu: ja napisał(a):

> Ja probowalam rozmawiac ze znajomymi. I jest to dobry test zeby przekonac sie
> jaki sa z nimi stosunki. Czy sa moimi znajomymi jak wszystko jest pieknie i
> wspaniale, bawimy sie i szalejemy czy tez moge na nich liczyc jezeli chwilowo
> przestalo byc pieknie i wspniale a wazne jest pytanie co ja czuje i czy oni
> chca sluchac odpowiedzi.

Swięte slowa, ja! Nic dodac ni ując! Po to są przyjaciele, zebysmy w chwilach
trudniejszych mogli sie na nich oprzec i po to sa trudne sytuacje, zeby sie
przekonac kto tym prawdziym przyjacielem jest naprawde! Moje zaistnienie tu na
forum zaczelo sie od watku, w ktorym poruszylam sfere przyjazni, bylam wtedy
bardzo rozżalona, bo czulam sie wiecznie wykorzystywana przez znajomych, ja dla
nich czas mialam zawsze - oni dla mnie nigdy! No i uslyszalam tutaj od
niejakiej "proo", ze jestem interesowna, bo jak moge oczekiwac od
przyjaciol "emocjonalnej wdziecznosci", zainteresowania moja osoba?!
To przeciez czysty egoizm i wyrachowanie! Powinnam dawac i dawac ile wlezie i
niczego nie żadac w zamian! Jak zyje wiekszych bzdur nie slyszalam. Strasznie
sie pamietam scielysmy wtedy tu na forum. Do tej pory uwazam ze, co niektorzy
zyja "na innej planecie" i wciskaja innym swoje brednie traktujac je jako
norme, ktora stosuja jako miarke do wszystkich......
Dobrze, ze sa jeszcze ludzie normalni, ktorzy mysla bardziej do rzeczy. Sorry
za ten osobisty refleskyjny wywod i ze padlo akurat na Ciebie...... ale tak
jakos mnie naszlo, po tym co napisalas o przyjazni - chyba wspomnienia dawnej
nader burzliwej dyskusji wrocily! ;-)

pozdrawiam

[Gość: julla]

Można podchodzisz do przyjaźni na zasadzie, że tylko daję nie oczekując niczego
w zamian, tylko, że to własnie prowadzi do frustracji- tak jak w każdym
związku, a rzadko kto ma naturę samarytanina.
Na ogół oczekuje się czegokolwiek, choćby cienia zainteresowania, wtedy taka
znajomość zaczyna nabierać wartości.

[Gość: ja]

Przyjazn. trudne sytuacje zdecydowanie weryfikuja ludzi, ktorych nazywamy
przyjaciolmi.
Ja mialam uczucie, ze podczepionych jest podemnie conajmniej jeszcze kilka
osob, ktore ciagle cos chca i oczekuja ode mnie. Bo przeciaz to ja jestem super
turbo manager i silna osoba, ktora da sobie zawsze rade i powinna pomagac
wszystkim. Ja moge pomoc ale nie musze, to nie jest moj obowiazek. Czulam sie
nie tylko odpowiedzialna za siebie ale za co najmniej jeszcze kilka osob,
ktorym trzeba bylo pomoc lub cos zalatwic. I w pewnym momencie nie mialam juz
sily im pomagac bo tak naprawde to ja wtedy potrzebowalam ich pomocy.
Powiedzialam to w sposob delikatny i teraz juz nie czuje ciezaru
odpowiedzialnosci i obowiazku pomagania.

Do julla i ja

[Gość: Wenus]

Dzieki dziewczyny za reakcje na moje "wspomninki" dot. przyjazni. Rowniez
uwazam, ze obopolne zainteresowanie i UWAZNOSC w przyjazni jest nieodzowna - w
przeciwnym razie nie ma tu mowy o przyjazni, a o wykorzysytawniu jednej strony
przez druga. Mialam sporo takich chorych znajomosci, gdzie tylko jedna ze stron
brala, a druga tylko dawala - ta druga strona bylam ja. To faktycznie rodzilo
potezna frustracje i w koncu dojrzalam do tego, ze przestalam sie interesowac
osobami, ktore nigdy nie interesowaly sie mna, ktore tylko udawaly, ze mi
sprzyjaja, ale nigdy tego nie okazaly, kiedy ich potrzebowalam. Odeszli. Mi
kamien spadl z serca, choc na poczatku troche bolalo. Od jakiegos czasu ucze
sie dawac i brac jednoczesnie (do tej pory czesto nie potrafilam brac). Ucze
sie CHRONIC SAMA SIEBIE. O dziwo, na mojej drodze zaczynaja sie pojawiac
ludzie, ktorzy to rozumieja. Rozumieja, ze zdrowa relacja miedzy ludzmi polega
na umiejetnym braniu i dawaniu siebie wlasnie, choc nikt tego nie mierzy
dokladna miarka, bo nie o to tu przeciez chodzi.

pozdrawiam

[sheana]

Jestem taka jak Ty lecz choć słabszą mam płeć nie pozwalam sobie ,
wśród pracowników , znajomych na rysę zwiastującą pęknięcie.
Zaliczam kolejne spektakularne sukcesy bez mrugnięcia okiem.
Mocnym chwytem (choć mam słabą rączkę) trzymam moje życie zawodowe.
Tylko zawodowe. I tak jestem odbierana w układach towarzyskich.
Uchodzę za wymagającą szefową , tytana pracy , nieskończone źródełko pomysłów ,
wspaniałych rozwiązań i kobietę z charakterem której zawsze i wszystko
przychodzi łatwo i bez specjalnego wysiłku. Nigdy się nie skarżę , zawsze
sobie radzę i nie proszę o pomoc.Tę postawę narzuciłam sobie sama. Po co?
Dziś już nie wiem , po prostu tak jest i pozostanie.
Powszechny sąd o mnie jakoby szczęście mnie nie opuszcza i to jest źródło
moich sukcesów - nie wkurza mnie tak jak wcześniej.Pozwalam innym myśleć
że tak właśnie jest a jaka jest prawda wiesz Ty i wiem ja.
Różni mnie od Ciebie płeć a co się z tym wiąże .. partner mężczyzna.
W domu nie tylko pękam!
Już w progu albo jeszcze w samochodzie w drodze do domu rozsznurowuję
swój gorset i kompletnie bezbronna , z odsłoniętymi słabościami czekam na
jego powrót do domu. Tu jestem i mogę być słabą istotą , mylić się , ronić
łzy ,mieć chwile wahań i niepewności , nie radzić sobie z problemem.
Ale przy NIM nie muszę być idealna i bez zarzutu.
Mogę liczyć na jego mocne ramię i wsparcie w każdym obszarze w którym
funkcjonuję. Taki układ czy stan rzeczy a może ambiwalencja życia umożliwia
mi uchodzenie za , w cudzysłowie niezatapialną kobietę. Tymczasem jesteśmy
tylko ludźmi i potrzeba nam tego za czym tęsknisz i czego potrzebujesz
i o czym piszesz w poście inicjującym. Musisz mieć kogoś , jednego lub kilka
osób dla których będziesz zwykłym człowiekiem , którzy nie będą oczekiwali od
Ciebie niezłomności , twardości , nieomylności. Którzy obdarzą Cię uczuciem ,
ale i pozwolą Ci mieć słabsze miejsca, nabrać dystansu do spraw ważnych,
pozwolą tęsknić za sobą, gorzej się poczuć a nawet rozwiążą za Ciebie niektóre
malutkie kłopoty. Przy ktorych będziesz mógł się mylić i którzy widząc Twoją
pomyłkę powiedzą 'pozwól że to zrobię za ciebie bo robię to lepiej' a Ty
uśmiechniesz się i poczujesz że tak jest w istocie a w duszy ulgę że dobrze
że TAK JEST!
Polecam mój patent na swojego rodzaju dwuwartościowość życia. W przeciwnym
wypadku można zwariować spiralnie dążąc do doskonałości przez 24 godziny
na dobę.
Trzymaj się twardzielu! ;-))
Pozdrawiam
sheana

[Gość: gb]

To ciekawe co przeczytałam, przecież wszyscy tutaj coś liczycie. Jeżeli nie w
początkowej fazie znajomości z drugim człowiekiem to w następnej, kiedy
wydawać sie powinno, że mamy prawo czerpać profity z tego co zainwestowaliśmy
wcześniej. A gdyby tak postępować najprościej, robić to co nam sprawia
autentyczną przyjemność i nie patrzeć co z tego wezmą inni, niech biorą co
chcą.

[meniskwypukly]

Chyba temat został wyczerpany.Należałoby tylko dodać,że relacja dawanie-branie
nie dotyczy prawdziwych przyjaciół ( dobrych ludzi?), ale partnerów w
interesach.Czegóż od takich wymagać?
Należy mieć jak najwięcej tych pierwszych, a do tego,jak zachowują się ci
drudzy, mieć podejście filozoficzne. Coż, Bóg stworzył nas zasadniczo
ułomnymi....

[Gość: meniskwklesly]

Nie ma takich tematów, które można by wyczerpać. ;-)

[Gość: Magdalena]

Witaj burnt:))) Co u Ciebie? Robię pyszny obiadek i chętnie się z Tobą
podzielę,posłucham o zakamarkach twej mrocznej duszy,albo pomilczymy
razem.Pójdziemy z psem na spacer;)Widzisz jak świeci Słońce:)))Jest pięknie;)
Świat nie jest doskonały ,czasami tylko - bywa.Jak dziś.;)
pozdrawiam radośnie ,promiennie i prawie wiosennie
M

[Gość: burnt]

chetnie:) a co my sie znamy ze tak mnie zapraszasz czy to taka przenosnia?

[Gość: magda]

Tego właśnie potrzebujesz,podobno;) Chyba przenośnia,ale szczera;))