po rozwodzie

[Gość: vita]

czy ktoś rozwiódł się po wielu latach małżeństwa dla nowego związku?
Jak to jest? Czy warto burzyć 2 małżeństwa ,mieszać w głowach 4 dzieci?
Naprawdę nowa ,,miłość ,,jest warta tego?Jeśli ktoś nie szanuje swojej
rodziny i nie szanuje innej rodziny-to umie stworzyć nowy,trwały,szczęśliwy
związek ?Zaopiekować się nową kobietą(mężczyzną)zatroszczyć się o swoje
dzieci i dzieci z innego związku?
Co o tym sądzicie?Ja nie umiem tego zrozumieć .Zgodziłam się na rozwód aby
nie stać na drodze,, do szczęścia,,innych.

[Gość: Malwina]

przeszkadza mi ze napisalas "zerwac jeden zwiazek by zalozyc drugi" (mniej
wiecej)
tak mozna co drugi dzien ...

byloby to na zasadzie zamienil stryjek ...
a czy jest ?
Gdzie jest problem ?
Milosc uciekla ? Kiedy ? Kto ja widzial ? Kto ja lapal ?

[Gość: vita]

Miłość uciekła? No nie wiem czy ona ucieka-podobno miłość odchodzi od
ludzi,którzy na nią nie zasługują(co można dwuznacznie rozumieć)Ja
kochałam,próbowałam ratować.To jednak musi zależy od dwóch osób a nie od jednej.
Nie wiedziałam długo-podobno za bardzo wierzyłam,za bardzo ufałam-może.
Ale przede wszystkim nie wiedziałam że miłość ,,odeszła ,,od mojego męża i że
uważał swoje małżeństwo za nieudane.Nigdy o tym nie mówił,mimo iż wielokrotnie
pytałam.
Zastanawiam się jednak jak można budować nowy związek na takich
zgliszczach.Gdybym uważała swoje małżeństwo za nieudane to albo bym je ratowała
albo rozwiązała.On nie ratował ,nie mówił o rozwodzie,poszukał nowej
miłości,prowadził podwójne życie-jeden ciąg nielogiczności i kłamstw.
Problem jak piszesz tkwi w tym czy rzeczywiście warto na krzywdzie i bólu
najbliższych osób budować swoje szczęście.

[burza4]

Wiesz, mi też ciężko było pogodzić się z odejściem kogoś, na kim mi strasznie
zależało. I wydawało mi się, że skoro JA byłam z nim szczęśliwa, to oczywiste
jest, że on ze mną też! Kiedy oznajmił mi, że odchodzi, byłam w szoku. Jak
to?!!! Przecież jest nam dobrze. Też nic nie mówił itd. Okazało się, że mówił,
tylko ja nie chciałam słuchać. Przypomniał mi pewne fakty i z bólem musiałam
przyznać mu rację. Ja po prostu nie słyszałam jego uwag, bo ich słyszceć nie
chciałam! Nie chcę cię osądzać, jednak z każdego dołka trzeba wyciągnąć
wnioski. Najłatwiej jest szukać winy w tej trzeciej czy tym trzecim. Ale czy
zdrada jest powodem czy skutkiem kryzysu w małżeństwie? Owszem, faceci mają
skłonność do niewierności, jednak wydaje mi się, że jeśli w małżeństwie
wszystko gra, to po prostu taki facet robi skok w bok, ale nie zostawia
rodziny! Coś musiało zgrzytać, skoro zdecydował się na odejście. Może jak w
American Beauty obudził się z 40-tką na karku i świadomością, że jego życie to
beznadzieja?

[Gość: Krystyna]

Rozwod to czasem taki nieprzyjemny zabieg jak wyrwanie chorego zeba, ząb sie
sam nie wyleczy a zycie z takim zębem to mordęga. Dzieci wcale nie sa
szczęśliwe w rodzinach gdzie rodzice sie nie kochaja czy nawet ze soba walcza.

To może jest tak że dla jednej osoby (Ciebie?) nie warto marnować reszty życia
kilku innym osobom?

[Gość: Vita]

Krysiu
Jak mam to rozumieć? Nie warto dla kochającej żony i swoich dzieci marnować
swojego(męża)szczęscia?
Wiesz podświadomie moje pytanie brzmiało:czy on znajdzie to czego szukał?Zranił
wiele osób.Jeżeli znajdzie to znaczy że uzna że było warto.Niestety wolałabym
aby wrócił i szukał szcześcia w rodzinie którą założył 15 lat temu.To
moje,,chciejstwo,, dyktuje mi te pytania

[Gość: termit]

Droga Vito,
Nikt tu juz niczego odkrywczego Ci nie napisze.Poczytaj sobie wątki rozwodowe
i o zdradzie z poprzednich miesięcy. Znajdziesz tam też odpowiedź na swoje
pytania.
Teraz pewnie oczekujesz, że odezwą się panowie, którzy odeszli od żon dla nowej
tzw.Miłości.Nic z tych rzeczy.Oni dobrze wiedzą, że dla egoizmu i wygodnictwa
nie ma wytłumaczenia, więc po co mają się wystawiać na ataki.Paru
antyfeministow za to przeleci się po Tobie - no bo to na pewno Ty jesteś winna
wszystkiemu, oni to wiedzą, choć Cię nie znają.
Może niejaki Imagine , nadworny mędrzec tego forum , pomoże Ci znaleźć sposób
na pogodę ducha w okolicznościach w jakich się znajdujesz.
Chociaż on zajmuje się bardziej wzniosłymi rzeczami niz przepieranie brudów
damsko męskich.
Trzymaj się - masz inne wyjście?

[Gość: Przemek]

Gość portalu: Vita napisał(a):

>Niestety wolałabym
> aby wrócił i szukał szcześcia w rodzinie którą założył 15 lat temu.To
> moje,,chciejstwo,, dyktuje mi te pytania

NIEEEEEEEE!!!!!!
Tylko nie to! Chcesz malzenstwa z czlowiekiem, ktory sie do tego nie nadaje, nie wahal sie zranic Ciebie,
narazic dzieci na przykrosci i perturbacje - dla wlasnego egoizmu, jedynie.
Zanim doszlo do rozwodu, moglas go upominac, jak w tej piosence, ktora nadaja ciagle w Radiu Z:
"Tu m'as promis, et j'ai te cru - tu es foutu" (obiecales mi, ja ci uwierzylam, to teraz "masz przechlapane")
:-)
A teraz powstrzymaj to Twoje "chciejstwo" - jesli on wroci to historia powtorzy sie za pare lat (znam to,
przerabialem!). Uloz sobie zycie bez tego dupka.

[Gość: Przemek]

Gość portalu: Krystyna napisał(a):

> Rozwod to czasem taki nieprzyjemny zabieg jak wyrwanie chorego zeba, ząb sie
> sam nie wyleczy a zycie z takim zębem to mordęga. Dzieci wcale nie sa
> szczęśliwe w rodzinach gdzie rodzice sie nie kochaja czy nawet ze soba walcza.

Nie sa tez szczesliwe, gdy musza mieszkac z jednym z rodzicow i jego(jej) partnerka(partnerem).
Nie sa w stanie zaakceptowac takiego ukladu, wiedzac, ze ten partner przyczynil sie do rozbicia rodziny, w
ktorej czuly sie bezpiecznie.

[Gość: aiszka4]

Gość portalu: vita napisał(a):


> Co o tym sądzicie?Ja nie umiem tego zrozumieć .Zgodziłam się na rozwód aby
> nie stać na drodze,, do szczęścia,,innych.


Jeśli już się zgodziłaś na rozwód, to nie traktuj tego w
kategiorach "przeszkody na drodze do szczęścia innych". To jest argument
słabych, którzy nie potrafią się przyznać do swoich błędów (czyli Twój mąż) i w
ten sposób unikają "obowiązków wynikających z założenia rodziny". Takie
myślenie uczyni z Ciebie nieszczęśliwą osobę, która będzie usuwać się z drogi
każdemu, zamiast walczyć o swoje szczęście.

> czy ktoś rozwiódł się po wielu latach małżeństwa dla nowego związku?
> Jak to jest? Czy warto burzyć 2 małżeństwa ,mieszać w głowach 4 dzieci?
> Naprawdę nowa ,,miłość ,,jest warta tego?Jeśli ktoś nie szanuje swojej
> rodziny i nie szanuje innej rodziny-to umie stworzyć nowy,trwały,szczęśliwy
> związek ?Zaopiekować się nową kobietą(mężczyzną)zatroszczyć się o swoje
> dzieci i dzieci z innego związku?


Nie wiem, jak ułoży się u Ciebie, ale opowiem Ci moją historię (a właściwie
mojej rodziny):
Mój ojciec miał trzy żony. Pierwsza po rozwodzie wyszła drugi raz za mąż i była
szczęśliwa (tak mówi nawet córka mojego ojca). Ale żona nr 1 i jej mąż już nie
żyją (dwie tragiczne śmierci).
Druga żona mojego ojca (jednocześnie moja mama) po rozwodzie wyszła drugi raz
za mąż, rozwiodła się i wyszła trzeci raz. Dla wszystkich trzech była drugą
żoną. W trzecim małżeństwie jest szczęśliwa - tak twierdzi i to widać. Drugi
mąż mojej mamy poszukał sobie trzeciej towarzyszki, ale nie wiem, jak im się
układa.
Dla mojej macochy (czyli trzeciej żony)mój ojciec był drugim mężem. Nie byli ze
sobą szczęśliwi - to też było widać. Mój ojciec w końcu popełnił samobójstwo, a
co się dzieję z żoną nr 3 - nie mam pojęcia.
Dodam tylko, że z trzech małżeństw mojego ojca i kolejnych związków jego byłych
żon, urodziło się sześcioro dzieci, każde z sobą jakoś spokrewnione, ale
żadnego 100% rodzeństwa. Albo mama inna, albo ojciec. Dwoje z nas jest już po
rozwodach i ma kolejnych małżonków. Trójka chyba sobie jakoś radzi, nie mam za
bardzo kontaktu.
A mój mąż niedawno znalazł sobie lepszą partnerkę, widocznie nie potrafiłam
stworzyć mu takiej rodziny, jakiej oczekiwał.
Mnóstwo osób cierpiało i cierpi, nic z tego dobrego nie wyszło.
Nie wiem, kto naprawdę zawinił, a ojca już nie zapytam, nie udźwignął
odpowiedzialności.

[Gość: vita]

Takie historie może napisa`c tylko życie.Dla mnie przysięga małżeńska to bardzo
ważne zobowiązanie,pełne miłości(takiej jak w <<liście do Koryntian<<)a jeżeli
owocem związku są dzieci jest to tym większa odpowiedzialność (za związek i za
dzieci)
Ja nie wiedziałam że mąż uważa nasze małżeństwo za pomyłkę.Mam żal ,że nie
mówił tego wcześniej.
Bardzo tęsknie za nim i za tzw.normalną rodziną.
Ale po rozwodzie podziękowałam mu za wspólne-dla mnie szczęśliwe lata.A może
kiedyś on zrozumie co to jest szacunek i troska o najbliższe osoby.
Mam taką nadzieję

[Gość: zwin]

Moze troche tak, moze troche nie. I nic z tego nie wynika. Oprocz rozwodow
dzieci dziedzicza po nas bardzo wiele nie tylko dobrego, ale i zlego co nikogo
(nie liczac powaznych genetycznych chorob) nie wstrzymuje od posiadania dzieci.
Wiec nie obciazajmy za nasze rozwody rodzicow.

[Gość: aiszka4]

Gość portalu: zwin napisał(a):

> Moze troche tak, moze troche nie. I nic z tego nie wynika. Oprocz rozwodow
> dzieci dziedzicza po nas bardzo wiele nie tylko dobrego, ale i zlego co
nikogo
> (nie liczac powaznych genetycznych chorob) nie wstrzymuje od posiadania
dzieci.
>
> Wiec nie obciazajmy za nasze rozwody rodzicow.

Trochę źle mnie zrozumiałeś/zrozumiałaś. Chodziło mi o to, że w całym tym moim
galimatiasie niektórzy ułożyli sobie życie, mimo rozwodu/rozwodów, a inni nie.
Część dzieci z tych małżeństw też sobie ułożyła, część miała/ma problemy.
Dlatego Vita nie może skazywać się przegraną. Może ułoży sobie życie z kimś
innym, może nie. Może mężowi uda się z tamtą mężatką, może nie. Może dzieci
wyjdą z tego bez psychicznych okaleczeń. Ale trudniej jest układać sobie
prawidłowe relacje z drugim człowiekiem, jeśli miało się bolesne doświadczenia.
To nie ma nic wspólnego z dziedziczeniem.
Dorosłych obwiniam za cierpienie, o swoje małżeństwo/swój rozwód zatroszczyć
muszę się sama.

[Gość: Przemek]

Gość portalu: vita napisał(a):


> Jak to jest? Czy warto burzyć 2 małżeństwa ,mieszać w głowach 4 dzieci?
> Naprawdę nowa ,,miłość ,,jest warta tego?Jeśli ktoś nie szanuje swojej
> rodziny i nie szanuje innej rodziny-to umie stworzyć nowy,trwały,szczęśliwy
> związek ?

Moje zdanie jest nastepujace: albo sie ktos nadaje do malzenstwa, albo nie. Te ceche ma sie "w sobie",
osoba partnera (poza przypadkami patologicznymi, jak nieuleczalny alkoholizm, narkomania, sadyzm,
nieumiejetnosc dochowania wiernosci) ma tu mniejsza role. Z opisu zdarzen wnosze, ze Ty sie do
malzenstwa nadajesz (jesli stworzysz nowy zwiazek, bedzie on udany), a Twoj ex - nie (zapewne kazdy
stworzony przez niego zwiazek sie rozpadnie).

> Co o tym sądzicie?Ja nie umiem tego zrozumieć .

Czlowiek prawy nie jest w stanie zrozumiec zla. Ja od tygodnia usiluje zrozumiec faceta, ktory najechal
ciezarowka na moj stojacy samochod, a nastepnie oswiadczyl policji... ze to ja najechalem na jego
ciezarowke.

>Zgodziłam się na rozwód aby
> nie stać na drodze,, do szczęścia,,innych.

Mam nadzieje, ze zadbalas o to aby rozwod zostal orzeczony z winy meza. Mozna zrezygnowac ze
szczescia, ale nie wolno rezygnowac z prawdy. W tej sytuacji udawanie "porozumienia" byloby
klamstwem (i to klamstwem w obliczu sadu!), bo przeciez zadnego porozumienia nie bylo - Ty bronilas
rodziny, a ex chcial wszystko zburzyc.

[pani_domu]

Po rozwodzie, jak i po slubie zaczyna sie nowe zycie. Czasem lepsze, czasem
gorsze, czasem takie sobie.
Jestem druga zona mojego drugiego meza. Bez zadnego planu czy premedytacji
rozbilismy oboje nasze poprzednie malzenstwa. Byly lzy, noce w hotelu, jakies
idiotyczne telefony, naburmuszone dzieci i wszystko, co tylko chcesz. To juz
bylo ladnych kilka lat temu, teraz jest juz wszystko cicho i spokojnie. Moj
byly maz i moj obecny maz, jak kiedys, jezdza razem na nartach. Byla zona
mojego obecnego meza korzysta bez oporow z uslug mojej firmy (ma znizke!), ja
wciaz utrzymuje poprawne stosunki z byla tesciowa. Moj byly maz bedzie sie
niedlugo zenil ponownie i wlasnie "sondowal" przez nasza nastoletnia corke, czy
nie odmowimy zaproszenia.
Nie pisze tego zeby Ci obiecac jakas cukierkowa przyszlosc, w ktorej w koncu
wszyscy bedzie sobie buzi dawac. Nam zajelo naprawde kilka ladnych lat zeby
sobie rozne uczucia i wspomnienia poukladac ale wszyscy, naprawde wszyscy
bardzo sie staralismy zachowywac kulturalnie, cywilizowanie, rozwaznie w miare
mozliwosci.
Pytasz, czy warto rozwalic. Najczesciej pewnie warto juz chocby z tego wzgledu,
ze skoro pojawila sie chec rozwalenia, to znaczy, ze w zwiazku cos bardzo
szwankowalo tak, czy tak. Poza tym jezeli jest milosc... to nie ma sie czesto
wyboru - trzeba odejsc. Inaczej sie czlowiek udusi.

[Gość: Przemek]

pani_domu napisała:

> Po rozwodzie, jak i po slubie zaczyna sie nowe zycie. Czasem lepsze, czasem
> gorsze, czasem takie sobie.

"Do you believe in love after love" - spiewa ta polatana przez chirurgow plastycznych Cher, parafrazujac
"do you believe in life after life" :-)

> Jestem druga zona mojego drugiego meza. Bez zadnego planu czy premedytacji
> rozbilismy oboje nasze poprzednie malzenstwa. Byly lzy, noce w hotelu, jakies
> idiotyczne telefony, naburmuszone dzieci i wszystko, co tylko chcesz. To juz
> bylo ladnych kilka lat temu, teraz jest juz wszystko cicho i spokojnie. Moj
> byly maz i moj obecny maz, jak kiedys, jezdza razem na nartach. Byla zona
> mojego obecnego meza korzysta bez oporow z uslug mojej firmy (ma znizke!), ja
> wciaz utrzymuje poprawne stosunki z byla tesciowa. Moj byly maz bedzie sie
> niedlugo zenil ponownie i wlasnie "sondowal" przez nasza nastoletnia corke, czy
> nie odmowimy zaproszenia.

Slyszalem taka przedwojenna satyryczna piosenke - spotyka sie grupa znajomych i nagle okazuje sie, ze
kazda pani byla juz n-ta zona kazdego pana i vice versa. To, co przed wojna wydawalo sie karykatura,
stalo sie rzeczywistoscia...

> Nie pisze tego zeby Ci obiecac jakas cukierkowa przyszlosc, w ktorej w koncu
> wszyscy bedzie sobie buzi dawac. Nam zajelo naprawde kilka ladnych lat zeby
> sobie rozne uczucia i wspomnienia poukladac ale wszyscy, naprawde wszyscy
> bardzo sie staralismy zachowywac kulturalnie, cywilizowanie, rozwaznie w miare
> mozliwosci.

Kultura i powsciagliwosc to jedno a ocena moralna to drugie. Nie wolno uciekac od oceny moralnej,
ktora, jesli wierzyc autorce listu, jest tu jednoznaczna. Jej maz zlamal przyrzeczenia zlozone zonie (na
ktorych opieral sie caly jej swiat), narazil dzieci na perturbacje (nazywajac to "naburmuszeniem" po
prostu lekcewazysz bardzo powazny problem!), podczas gdy ona sprawdzila sie jako zona i matka.

> Pytasz, czy warto rozwalic. Najczesciej pewnie warto juz chocby z tego wzgledu,
> ze skoro pojawila sie chec rozwalenia, to znaczy, ze w zwiazku cos bardzo
> szwankowalo tak, czy tak. Poza tym jezeli jest milosc... to nie ma sie czesto
> wyboru - trzeba odejsc. Inaczej sie czlowiek udusi.

Wprowadzasz metlik pojeciowy, na czym cierpi przejrzystosc Twojego wywodu. Proponuje slowo "milosc"
zarezerwowac dla uczucia dobrego i kreujacego dobro. Sklonnosc mesko-damska, skutkujaca rozbiciem
rodzin, nieszczesciem wspolmalzonkow, zagubieniem i dezorientacja dzieci - proponuje nazwac
"fatalnym zauroczeniem" (to z filmu "Fatal attraction"). Zamiast sie "dusic" proponuje zrewidowac swoj
poglad na dotychczasowy zwiazek: znalezc w nim jasne punkty i cieszyc sie nimi, kultywowac
wspomnienia z okresu narzeczenstwa, odwiedzac miejsca, w ktorych sie bylo z dotychczasowym
partnerem szczesliwa. Budowanie nowego zwiazku na cierpieniu innych osob to nic dobrego - obejrzyj
sobie film Liv Ullman "Wiarolomni"...

Do Przemka

[pani_domu]

Przemku, pamietaj o jednym - nie masz monopolu ani na definicje milosci, ani
na jedynie sluszna interpretacje tego, co moralne. Zawsze lepiej mowic o sobie
i oceniac siebie niz brac sie za krytykowanie innych, bo a nuz z pudeleczka
wyskoczy jakis Gogol i zapyta zlosliwie "z kogo sie smiejecie?" nie
wspominajac juz o Chrystusie, ktory moglby Ci sie objawic z wyzwaniem "kto
jest bez grzechu..."
Tak wiec to, co Ty nazywasz miloscia, ja bym nazwala zupelnie inaczej ale Ci
oszczedze, bo nie chce Ci robic przykrosci. Podobnie z moralnoscia.
Opowiedzialam swoja historie nie po to zebys mnie pouczal, co powinnam a czego
nie powinnam, bo wybacz ale kompletnie jest mi obojetne Twoje zdanie w tej
sprawie.
Watek dotyczy tego, co po rozwodzie. Moje doswiadczenia te jeszcze jedno
szkielko z kalejdoskopu - autorka watku moze sie przyjrzec i wyciagnac wlasne
wnioski. Ani ja nikomu nie mowie jak ma zyc, ani nie pytam o Twoje zdanie na
temat mojego zycia. Jesli takowe jestes w stanie miec nie znajac mnie
kompletnie, badz uprzejmy zachowac je dla siebie i postepowac we wlasnym zyciu
tak jak Ci sie to wydaje najbardziej moralne i zgodne z Twoja definicja
milosci. Powodzenia!

[Gość: M]

Do Pani domu:A dlaczego nie oceniac?Zazdroszcze Pani dobrego samopoczucia.
Oto "modern times" i"nowa moralnosc" w calej okazalosci.Mam kolezanke ktora
zdradza meza i nie widzi problemu bo maz nie wie. A wlasnie pewne rzeczy trzeba
nazywac po imieniu-np podlosc jest podloscia,egoizm pozostanie
egoizmem,wiernosc wiernoscia a zaklamanie zaklamaniem.Nieladnie zla nazywac
dobrem i odwrotnie.

[miauczynska]

Gość portalu: M napisał(a):
> nazywac po imieniu-np podlosc jest podloscia,egoizm pozostanie
> egoizmem,wiernosc wiernoscia a zaklamanie zaklamaniem.Nieladnie zla nazywac
> dobrem i odwrotnie.

Drogi/a M , czy możesz uściślić? Które z określeń ma zastosowanie do pani_domu?

Skąd u człowieka skłonność do tak negatywnego oceniania innych?
Przecież oceniany o to nie prosi a w tym przypadku wypowiedź pani_domu
tego nie wymaga.
Nigdy nie zrozumiem dlaczego komentujemy życie sąsiadów , znajomych ..,
jaki to ma cel? Wyrzucamy gorycz która zalega wewnątrz nas? Koimy żal
do kogoś kto nas w podobny sposób potraktował? Zazdrościmy czegoś czego
nie umiemy a chcielibyśmy , czynić? Czy po to rozmawiamy o innych oceniając
ich postępowanie?

[Gość: M]

Do P.Miauczynskiej: Do pogladow Pani domu odnosza sie:zaklamanie,egoizm;mozna
dodac:bezwzglednosc, wiarolomstwo;zaryzykuje:okrucienstwo wobec bliskich. To
jest forum-dyskutujemy nt pogladow wlasnych i rozmowcow.Nie mowie o znajomych i
sasiadach.Skad pomysl o goryczy lub zazdrosci?...

[Gość: szymi]

To ciekawe, ale jeśli chodzi o panią domu miałem identyczne odczucia...

[Gość: Przemek]

Gość portalu: M napisał(a):

> Do P.Miauczynskiej: Do pogladow Pani domu odnosza sie:zaklamanie,egoizm;mozna
> dodac:bezwzglednosc, wiarolomstwo;zaryzykuje:okrucienstwo wobec bliskich.

Nie, w ten sposob nie mozna... Dyskutujmy nie o tym jaka jest pani-domu
(przeciez nie wiemy o niej prawie nic), ale o problemie. A problem jest taki:
czy rozstanie i rozwod mozna przezyc bezbolesnie? Pani domu twierdzi, ze tak.
Byc moze w jej przypadku zaistnialy jakies nadzwyczajne okolicznosci: np.
malzonkowie od dawna sie nie kochali i byli zgodni, ze trzeba wreszcie sie
rozstac, dzieci byly dorosle, mieszkaly same i nie podchodzily tak emocjonalnie
do spraw rodzicow. Jesli tak bylo rzeczywiscie, to pani domu jest w porzadku,
nikomu nie wyrzadzila krzywdy.

Moim zdaniem, wyzej wymienione okolicznosci moga sie przydarzyc w wyjatkowych
przypadkach. Najczesciej jest osoba pokrzywdzona (zdradzana, bita,
zaniedbywana) i krzywdzaca. Najczesciej jedna ze stron chce walczyc o
utrzymanie malzenstwa, a druga chce "rozwalic" (co nie przesadza o winie -
czasem maz - sadysta chce zwiazek utrzymac, bo nie chce sie pozbywac "worka
treningowego" w postaci zony...).

>Nie mowie o znajomych i sasiadach.

Czasem trzeba nawet interweniowac, gdy sasiad zneca sie nad dzieckiem lub
zona...

[miauczynska]

Gość portalu: Przemek napisał(a):
Gość portalu: M napisał(a):
> > Do P.Miauczynskiej: Do pogladow Pani domu odnosza sie:zaklamanie,egoizm;mo
> zna
> > dodac:bezwzglednosc, wiarolomstwo;zaryzykuje:okrucienstwo wobec bliskich.
>
> Nie, w ten sposob nie mozna... Dyskutujmy nie o tym jaka jest pani-domu
> (przeciez nie wiemy o niej prawie nic), ale o problemie. A problem jest taki:
> czy rozstanie i rozwod mozna przezyc bezbolesnie? Pani domu twierdzi, ze tak.
> Byc moze w jej przypadku zaistnialy jakies nadzwyczajne okolicznosci: np.
> malzonkowie od dawna sie nie kochali i byli zgodni, ze trzeba wreszcie sie
> rozstac, dzieci byly dorosle, mieszkaly same i nie podchodzily tak
emocjonalnie
> do spraw rodzicow. Jesli tak bylo rzeczywiscie, to pani domu jest w porzadku,
> nikomu nie wyrzadzila krzywdy.


Tak właśnie Przemku , zgadza się nie rozmawiamy o tym jaka pani_domu jest,
użycie tylu epitetów w stosunku do jej osoby uważam za skrajne nieporozumienie
i nieznajomość zasad dyskusji na forum bowiem gdyby jej post był inicjującym
wątek wówczas pani_domu niejako prosi o opinię i mamy prawo ją wyrazić ale
w omawianym przypadku możemy dyskutować z postawą traktując wypowiedź pani_domu
jako głos w dyskusji.
Jeśli chodzi o moje zdanie wiem na pewno że w większości przypadków
skłonność do rozwodów powtarza się w następnych pokoleniach. Przykłady
mogę mnożyć wedle życzenia ale nie zgodzę się z Tobą że dzieci zawsze cierpią.
Bywa tak że rozwód rodziców jest ulgą i wyzwoleniem z piekła a piekło istnieje
nie tylko w patologicznych rodzinach i nie zawsze wiąże się z pijaństwem
rodzica , biciem i awanturami. Rozwód zawsze jest ogromnym przeżyciem ale
można się porozumieć przed rozwodem , ustalić pryncypia a na zakończenie
podziękować sobie za wspólnie przeżyte lata i uścisnąć nawzajem dłonie.
W obecnych czasach to wcale nie jest rzadki obrazek.

[Gość: Przemek]

miauczynska napisała:

> Jeśli chodzi o moje zdanie wiem na pewno że w większości przypadków
> skłonność do rozwodów powtarza się w następnych pokoleniach.

Tego nie neguje, przykladow znam bardzo wiele. Mozna sie zastanawiac, dlaczego
jest to dziedziczne. Moze dzieci, skutkiem rozwodu rodzicow, traca jakas
moralna orientacje... Np. tata zostawia mame z dziecmi, jednak mama cenzuruje
swoje wypowiedzi o swoim ex, zeby nie utrudniac dzieciom kontaktu z ojcem. Z
jednej strony to dobrze, a z drugiej zle, bo dzieci "ucza sie" ze porzucenie to
nic takiego zlego - i potem latwiej im dopuscic sie takiego czynu w doroslym
zyciu.


>Przykłady
> mogę mnożyć wedle życzenia ale nie zgodzę się z Tobą że dzieci zawsze cierpią.
> Bywa tak że rozwód rodziców jest ulgą i wyzwoleniem z piekła a piekło
istnieje
> nie tylko w patologicznych rodzinach i nie zawsze wiąże się z pijaństwem
> rodzica , biciem i awanturami.

Wybacz, ale tego wlasnie nie rozumiem. Jesli rodzina jest normalna i dzieci
czuja sie w niej dobrze, to beda cierpiec, jesli sie im narzuci zmiane.


>Rozwód zawsze jest ogromnym przeżyciem ale
> można się porozumieć przed rozwodem , ustalić pryncypia a na zakończenie
> podziękować sobie za wspólnie przeżyte lata i uścisnąć nawzajem dłonie.

Tak moze byc, gdy obie strony, niezaleznie od siebie, uznaja malzenstwo za
niewarte kontynuacji, a dzieci sa dorosle i maja wlasne zycie. Jednak w
przypadku Autorki listu tak nie jest! Jej wiarolomny maz nawiazal romans i
doprowadzil do rozbicia rodziny, a Autorka listu tego nie chciala! Jest
pokrzywdzona i nie ma po co udawac, ze "porozumiala sie" ze swoim ex. To byloby
zaklamanie. Nie trzeba jej tego proponowac - niech ma poczucie wlasnej
niewinnosci, niech wie, ze ona jest w porzadku - sprawdzila sie jako zona i
matka. Nie robmy jej wody z mozgu - niech zachowa czyste sumienie - zasluguje
na to!

[miauczynska]

Gość portalu: Przemek napisał(a):
> Wybacz, ale tego wlasnie nie rozumiem. Jesli rodzina jest normalna i dzieci
> czuja sie w niej dobrze, to beda cierpiec, jesli sie im narzuci zmiane.

Przemku , nie pisałam tego postu żeby polemizować z Tobą. Ot , wyraziłam swój
pogląd a poniewaz pamiętałam z Twojej wypowiedzi że uważasz iż dzieci zawsze
cierpią z powodu rozwodu rodziców pozwoliłam sobie nie zgodzić się z Tobą.
Masz jednak zawsze prawo pozostać przy swojej opinii bowiem wcale nie pragnę
przekonywac Cię do moich racji , wierzę bowiem że Twoje są rownie słuszne jak
i moje. Mogę ując szerzej moja rację właśnie na przykladzie vity. Czy sądzisz
że trwanie w układzie gdzie ojciec ma drugą kobietę (mowi o tym vita w swoich
postach), buduje nowe życie gdzieś z boku ,wracając do domu prawdopodobnie
własnie dla dzieci - jest korzystne dla ich rozwoju , samopoczucia? Być może
u vity czas kiedy jej mąż wiódł podwójne życie był podobny do czasu kiedy
związek rozkwitał ale częściej zdarza się że atmosfera jest nie do zniesienia,
wszyscy mają pod skórą dynamit i jad , odpryski wybuchów ranią wokół
a toksyczne wyziewy paraliżują życie. Nie padają wyzwiska i nikt nikogo nie
bije ale życie jest koszmarem. Im wrażliwsze dzieci tym gorzej dla nich.
I to jest piekło o którym pisałam,wyzwoleniem jest rozwód rodziców.
>
>
> >Rozwód zawsze jest ogromnym przeżyciem ale
> > można się porozumieć przed rozwodem , ustalić pryncypia a na zakończenie
> > podziękować sobie za wspólnie przeżyte lata i uścisnąć nawzajem dłonie.
> Tak moze byc, gdy obie strony, niezaleznie od siebie, uznaja malzenstwo za
> niewarte kontynuacji, a dzieci sa dorosle i maja wlasne zycie. Jednak w
> przypadku Autorki listu tak nie jest! Jej wiarolomny maz nawiazal romans i
> doprowadzil do rozbicia rodziny, a Autorka listu tego nie chciala! Jest
> pokrzywdzona i nie ma po co udawac, ze "porozumiala sie" ze swoim ex. To
byloby zaklamanie. Nie trzeba jej tego proponowac - niech ma poczucie wlasnej
> niewinnosci, niech wie, ze ona jest w porzadku - sprawdzila sie jako zona i
> matka. Nie robmy jej wody z mozgu - niech zachowa czyste sumienie - zasluguje
> na to!

Czy uważasz że proponuję vicie kłamliwe rozwiązania? Robię jej wodę z mózgu
i kalam sumienie? Vita powiedziała nam że podziękowała mężowi za wspólny czas ,
więc to ją krytykujesz pisząc o zakłamaniu?
Ja nie dawałam żadnych rad vicie , śledziłam jej wątek nie mając jej nic do
powiedzenia a w pewnym momencie włączyłam się do dyskusji o ocenianiu ,
wyraziłam swój pogląd nt. dzidziczności rozwodow ale nie mowiłam co vita może
czy powinna. Wiesz dlaczego Przemku?
Bo uważam ze vita zachowała się tak jak powinna zachować się kobieta w jej
położeniu. Podziwiam ją i cenię sobie jej wyważone spojrzenie na własną trudną
sytuację oraz sposób w jaki z niej wyszła zachowując dumę i poczucie godności
nie raniąc jednocześnie , nie obrażając ani byłego męża ani jego nowej kobiety.
To prawie niewykonalne i niezmiernie rzadkie.

To wszystko, Przemku. I nie implikuj mi więcej ,proszę tego czego w moich
wypowiedziach nie ma. Pozdrawiam i myślę że porozmawiamy jeszcze na wiele
tematów byc może lepiej się rozumiejąc. :-)
miauczynska

[Gość: Przemek]

miauczynska napisała:

> Mogę ując szerzej moja rację właśnie na przykladzie vity. Czy sądzisz
> że trwanie w układzie gdzie ojciec ma drugą kobietę (mowi o tym vita w swoich
> postach), buduje nowe życie gdzieś z boku ,wracając do domu prawdopodobnie
> własnie dla dzieci - jest korzystne dla ich rozwoju , samopoczucia? Być może
> u vity czas kiedy jej mąż wiódł podwójne życie był podobny do czasu kiedy
> związek rozkwitał ale częściej zdarza się że atmosfera jest nie do zniesienia,
> wszyscy mają pod skórą dynamit i jad , odpryski wybuchów ranią wokół
> a toksyczne wyziewy paraliżują życie. Nie padają wyzwiska i nikt nikogo nie
> bije ale życie jest koszmarem. Im wrażliwsze dzieci tym gorzej dla nich.
> I to jest piekło o którym pisałam,wyzwoleniem jest rozwód rodziców.
> >

Oczywiscie ze w takim przypadku lepszy rozwod.
Jest jednak lepsze rozwiazanie: maz nie nawiazuje romansu :-) Ostatecznie,
jesli jakos mu sie to przydarzylo (czego nie rozumiem, uwazam ze czlowiek jest
istota swiadoma i odpowiedzialna za swoje czyny), to czempredzej romans konczy
i wraca do zony i dzieci. Wraca - nie traktujac tego jak rezygnacje ze
szczescia, poswiecenie , itd. Wraca, bo umie zauwazyc w dotychczasowym zwiazku
jasne punkty, umie cieszyc sie wspomnieniami, wie, ze zwiazal sie z wartosciowa
kobieta, ktora byla mu wierna. Wzrusza go to i umie to docenic...

>
> Czy uważasz że proponuję vicie kłamliwe rozwiązania? Robię jej wodę z mózgu
> i kalam sumienie?

Przepraszam za moje uwagi - byly pisane pod wplywem emocji i nie byly
skierowane przeciwko Tobie.


>Vita powiedziała nam że podziękowała mężowi za wspólny czas ,
> więc to ją krytykujesz pisząc o zakłamaniu?

To mnie wlasnie "wkurzylo". Porzucona kobieta z dziecmi, stojaca wobec tylu
trudnosci, byc moze z mala szansa na nastepny zwiazek (ze wzgledu na
swoja "katolickosc" bedzie musiala przejsc jeszcze przez sad diecezjalny, a
skutek jest bardzo niepewny) dziekuje osobie, ktora przez niedotrzymanie
zlozonych przyrzeczen wpedzila ja w to pieklo. Mozna powiedziec, jaka piekna
postawa, ale we mnie sie gotuje, bo ja tu widze zamazanie granicy miedzy dobrem
a zlem, jakies rozmycie oceny moralnej.

> Bo uważam ze vita zachowała się tak jak powinna zachować się kobieta w jej
> położeniu. Podziwiam ją i cenię sobie jej wyważone spojrzenie na własną trudną
> sytuację oraz sposób w jaki z niej wyszła zachowując dumę i poczucie godności
> nie raniąc jednocześnie , nie obrażając ani byłego męża ani jego nowej
kobiety.
> To prawie niewykonalne i niezmiernie rzadkie.

Tu sie roznimy. Maz jest wiarolomny, a jego "kobieta", jesli wiedziala ze ma do
czynienia z mezem i ojcem, tez nie jest w porzadku, gdyz przyczynila sie do
rozbicia rodziny. Ukrywanie tych faktow, jesli takie byly, niczemu nie sluzy.
>
> To wszystko, Przemku. I nie implikuj mi więcej ,proszę tego czego w moich
> wypowiedziach nie ma.

Jeszcze raz przepraszam, jestem juz zmeczony................

[miauczynska]

Gość portalu: Przemek napisał(a):
> Tu sie roznimy.

Nie różnimy się tu! Mogę się podpisać pod tym co "pode mną" / ;-))) /:

>Maz jest wiarolomny, a jego "kobieta", jesli wiedziala ze ma do
> czynienia z mezem i ojcem, tez nie jest w porzadku, gdyz przyczynila sie do
> rozbicia rodziny. Ukrywanie tych faktow, jesli takie byly, niczemu nie sluzy.

> Jeszcze raz przepraszam, jestem juz zmeczony................

Odpoczywaj więc i nabieraj sił na następną dyskusję. Masz prawo być zmęczony,
prowadziłeś kilkuwątkową polemikę z wieloma kobietami (z nierównym rozłożeniem
sił , Przemek contra pani A , pani B , pani C ..)! :-)))))
Pozdrawiam srdecznie
miauczynska

[Gość: szymi]

Wydaje mi się, że oceniamy wtedy jak coś budzi u nas odruch.
Jak coś budzi u mnie odruch wymiotny to nie będę się uśmiechał i
mówił że jest cacy.

Do M raz jeszcze

[pani_domu]

Gość portalu: M napisał(a):
A wlasnie pewne rzeczy trzeba
>
> nazywac po imieniu-np podlosc jest podloscia,egoizm pozostanie
> egoizmem,wiernosc wiernoscia a zaklamanie zaklamaniem.Nieladnie zla nazywac
> dobrem i odwrotnie.

Swietny pomysl. Piszesz z providera "szpital.elblag" - czy to znaczy, ze jestes
tam pacjentem, czy moze pracownikiem? Jesli pacjentem, to domyslam sie, ze
placisz za korzystanie z Internetu. Jesli pracownikiem, to zapewne korzystasz
po godzinach pracy i tez placisz za polaczenie. Bo jakze by inaczej? Uczciwosc
nazywajmy uczciwoscia, prawda? Jak fajnie sie szuka zdziebelek w cudzych
zrenicach, nawet nie wiesz...

[Gość: Przemek]

pani_domu napisała:

>>
> Swietny pomysl. Piszesz z providera "szpital.elblag" - czy to znaczy, ze
jestes
> tam pacjentem, czy moze pracownikiem? Jesli pacjentem, to domyslam sie, ze
> placisz za korzystanie z Internetu. Jesli pracownikiem, to zapewne korzystasz
> po godzinach pracy i tez placisz za polaczenie. Bo jakze by inaczej?
Uczciwosc
> nazywajmy uczciwoscia, prawda? Jak fajnie sie szuka zdziebelek w cudzych
> zrenicach, nawet nie wiesz...

A w was bija Murzynow :-)
Tak reagowaly komuchy na uwagi Amerykanow, ze za zelazna kurtyna nie ma
demokracji.
M "przeholowal", ja na Twoim miejscu odnioslbym sie do meritum, a Ty
zastosowalas atak zastepczy... Aha, mialem nie pouczac :-)

Zanim wezmiesz sie za dekodowanie mojego adresu internetowego, spiesze z
wyjasnieniem, ze mam nienormowany czas pracy (dzis sobie pisze do Internetu, a
wczoraj pracowalem), podobnie moj szef nie ma zadnych zastrzezen co do sposobu,
w jaki korzystam z dostepu do sieci :-)

[pani_domu]

Gość portalu: Przemek napisał(a):

>
> Zanim wezmiesz sie za dekodowanie mojego adresu internetowego, spiesze z
> wyjasnieniem, ze mam nienormowany czas pracy (dzis sobie pisze do Internetu,
a
> wczoraj pracowalem), podobnie moj szef nie ma zadnych zastrzezen co do
sposobu,
>
> w jaki korzystam z dostepu do sieci :-)
>
>
I to jest wysmienicie jezeli pracujesz dla prywatnego szefa, ktory za dostep do
sieci i Twoj czas placi z wlasnej kieszeni. Jezeli jednak pracujesz dla szefa,
ktorego pensja placona jest z pieniedzy podatnikow (a wiec i moich!) podobnie
jak sprzet w Twoim biurze, czas pracy i wszystko wkolo, to juz nie jest to
takie swietne. Sam rozumiesz, prawda?
Co zas do tematow zastepczych, to jak to z dyskusja - mozna pojsc w kilku czy
wiecej mozliwych kierunkach - M dopomniala sie o nazywanie rzeczy po
imieniu "dobra", "zla" itd. No to ja dopisalam "uczciwosc", bo jakos mi z tymi
pojeciami po drodze. Wydawalo mi sie, ze w tym watku moze pasowac ale jesli sie
myle, przepraszam.
Z nieustajacym szacunkiem :-)

[Gość: Przemek]

pani_domu napisała:

>
> I to jest wysmienicie jezeli pracujesz dla prywatnego szefa, ktory za dostep
do
> sieci i Twoj czas placi z wlasnej kieszeni. Jezeli jednak pracujesz dla
szefa,
> ktorego pensja placona jest z pieniedzy podatnikow (a wiec i moich!) podobnie
> jak sprzet w Twoim biurze, czas pracy i wszystko wkolo, to juz nie jest to
> takie swietne. Sam rozumiesz, prawda?
>

Kurcze!!!!
Ty chyba masz racje (w tej kwestii)!
Co prawda szef robi to samo co ja, wysylajac prywatne listy przez Internet, ale
przyznam sie, ze nie wiem do konca jak to jest rozliczane. Kiedys placil za to
jakis NASK, jesli ta oplata nie zalezy od liczby przeslanych bajtow, to OK, a
jesli zalezy... to razem z szefem i cala reszta powinnismy pojsc siedziec!
Jutro zapytam sie szefa, dziekana i kogo tam chcesz.

Pelen moralnego niepokoju - P.

[Gość: Przemek]

pani_domu napisała:

> Jezeli jednak pracujesz dla szefa,
> ktorego pensja placona jest z pieniedzy podatnikow (a wiec i moich!) podobnie
> jak sprzet w Twoim biurze, czas pracy i wszystko wkolo, to juz nie jest to
> takie swietne. Sam rozumiesz, prawda?

Wypytalem sie, jak to jest z tym Internetem. Dostep do Internetu studentow i
pracownikow panstwowej szkoly wyzszej jest oplacany, jakąś bardzo okrężną
drogą, z kieszeni podatnika. Podatnik placi za dzierzawienie laczy niezaleznie
od tego, czy sa one wykorzystane czy nie. Tak wiec fakt wysylania przeze mnie
prywatnych listow nie obciaza, w tym systemie rozliczen, kieszeni podatnika.

Nalezy tu nadmienic, ze Internet zostal stworzony z mysla o ulatwieniu
kontaktow miedzyuczelnianych i przez dlugie lata nikomu sie nie snilo o
pobieraniu oplat. Dopiero po wejsciu do Internetu podmiotow komercyjnych
wszystko sie skomercjalizowalo.

Czy jestesmy wobec tego w porzadku... w tym punkcie tak, ale ogolnie to nie...
Czy wiesz, ile mamy nielegalnego oprogramowania, z ktorego korzystamy, nawet
nie zdajac sobie sprawy z jego "nielegalnosci". Ostatnio byla akcja
sprawdzania... okazalo sie np, ze Windowsy 95 w moim komputerze sa nielegalne,
a Windowsy 2000 - legalne :-)

[Gość: Przemek]

pani_domu napisała:

> Przemku, pamietaj o jednym - nie masz monopolu ani na definicje milosci, ani
> na jedynie sluszna interpretacje tego, co moralne.

Docen to, ze zdobylem sie na pewien wysilek umyslowy, usilujac te pojecia
uscislic. Kazda proba uporzadkowania jest lepsza, niz chaos pojeciowy. Co do
milosci to juz sie wypowiedzialem. Co do moralnosci, to stosuje ogolne
kryterium: niemoralne jest swiadome krzywdzenie drugiego czlowieka. Pisze to w
Internecie nie po to, by "przylozyc" konkretnej osobie, lecz by skonfrontowac
moje poglady z pogladami innych. Gdy ktos mnie przekona, to umiem przyznac sie
do bledu, nie jestem "zakuta pala".

> Zawsze lepiej mowic o sobie
> i oceniac siebie niz brac sie za krytykowanie innych, bo a nuz z pudeleczka
> wyskoczy jakis Gogol i zapyta zlosliwie "z kogo sie smiejecie?"

"Nad kiem wy smiejoties' - nad saboju smiejotes'" - najczesciej sie smieje
wlasnie z siebie samego...


> nie wspominajac juz o Chrystusie, ktory moglby Ci sie objawic z
>wyzwaniem "kto jest bez grzechu..."

Alez ja nie rzucam kamieniem (choc przypominam sobie, ze bylem celem takiego
rzutu, i to wcale nie w przenosni :-)). Nalezy odroznic rzucanie kamieniem od
proby dokonania oceny moralnej. Nie nalezy uciekac od oceny moralnej
(wspomniany przez Ciebie Chrystus nigdy od tej oceny sie nie uchylal -
postulowal jedynie wybaczenie i milosierdzie dla winowajcy).


> Tak wiec to, co Ty nazywasz miloscia, ja bym nazwala zupelnie inaczej ale Ci
> oszczedze, bo nie chce Ci robic przykrosci. Podobnie z moralnoscia.

Badz tak laskawa i zrob mi te przykrosc, bardzo mnie zaciekawil Twoj poglad...

> Opowiedzialam swoja historie nie po to zebys mnie pouczal...

Jesli wypowiadasz sie publicznie, to musisz scierpiec komentarze, nawet te
nieprzychylne. Po to jest Internet, zeby mowic co sie mysli, w przeciwnym
wypadku cala zabawa bylaby na nic.


> Watek dotyczy tego, co po rozwodzie. Moje doswiadczenia te jeszcze jedno
> szkielko z kalejdoskopu - autorka watku moze sie przyjrzec i wyciagnac wlasne
> wnioski. Ani ja nikomu nie mowie jak ma zyc, ani nie pytam o Twoje zdanie na
> temat mojego zycia.

Ja zrobilem to samo - przekazalem swoje przemyslenia Autorce listu. Piszac o
Twoim zyciu, dajesz Autorce listu propozycje takiego a nie innego postepowania
po rozwodzie. Poniewaz Twoja propozycja jest niezgodna z moimi doswiadczeniami
(tez jestem po rozwodzie) i z moimi przemysleniami, to bylem zmuszony ja
skrytykowac. Krytyke postawy odebralas jako krytyke osoby. Zeby uniknac tej
pulapki, ja stosuje nastepujacy chwyt: nie pisze o swoim zyciu, a jesli nawet,
to w formie "znany mi jest przyklad...".

>Jesli takowe jestes w stanie miec nie znajac mnie
> kompletnie...

Jeszcze raz: nie pisze o Tobie tylko o pewnej postawie, ktora opisalas. Ta
postawa mi nie odpowiada, byc moze ze wzgledu na zupelnie inne doswiadczenia.
Np. wiem od psychologa dzieciecego, ze rozwod rodzicow jest bardzo ciezkim
przezyciem dla dzieci. Wyciagam stad wniosek, ze osoby, ktore zdecydowaly sie
takie przezycie "zafundowac" dzieciom, stawiaja wyzej swoje osobiste cele niz
dobro dzieci. Znany mi jest przyklad dziecka (you know what I mean :-)), ktore
musialo uczeszczac na konsultacje do psychologa, gdyz (to zdanie psychologa,
nie moje) nie bylo w stanie zaadoptowac sie do nowej "rodziny".

> badz uprzejmy zachowac je dla siebie

Chcesz uniknac komentarzy - nie pisz do Internetu!

>i postepowac we wlasnym zyciu
> tak jak Ci sie to wydaje najbardziej moralne i zgodne z Twoja definicja
> milosci. Powodzenia!

Dzieki, ironie przyjmuje za dobra monete. Wydaje mi sie, ze w sprawie etyki
ludzie powinni sie dogadac w najbardziej podstawowych sprawach (np. "nie czyn
drugiemu co tobie niemile"), bo grozi nam kompletny chaos i zagubienie...

[Gość: Falczakowa]

A jak pokazuje przykład Pani domu, rozwody są dziedziczne.
Dlatego, mając dzieci, trzeba sie jednak starać podtrzymać coś, co się
rozlatuje.No chyba, że z pobudek egoistycznych wybiera się własne szczęście.A
przecież dzeci nikt nie pytał, czy chcą przyszedłszy na świat żyć w rozbitej
rodzinie.

[Gość: Vita]

Dziękuję Wam i Tobie Przemku za wypowiedzi i wiele cennych uwag.
Kiedyś wydawalo mi się wszystko bardzo proste i jasne.Myśli-słowa-czyny
stanowiły logiczną całość.Myślałam,że można na to liczyć(a szczególnie we
własnej rodzinie)
Potem okazało się że można okłamywać ,okradać itp itd Teraz wiem że taka
sytuacja jak teraz-PO ROZWODZIE jest przynajmniej jasna.Nie ma miejsca na
obłudę.To prawda uwalnia od cierpienia.Najgorsze jest okłamywanie najbliższych.
Idę dalej swoją drogą,staram się dbać o siebie (wychodzę z depresji)i o dzieci,
uczę się wszystkiego od nowa.Poukładam sobie świat(jak w piosence) będzie tam
cisza,spokój,prawda,uśmiech.
Szkoda tylko,że poznałam,pokochałam a póżniej musiałam się rozstać z
człowiekiem z którym założyłam rodzinę.Teraz mój dom to ja i dzieci.Szkoda ale
cóż muszę się nauczyć pokory.Nie wiedziałam ,że w moim wieku można się uczyć
stawiać pierwsze kroki.Trzeba stawiać tylko jeden krok....trzeba tylko nabrać
powietrza.Reszta przyjdzie sama,to droga...
Czytaliście Tischnera ,, Filozofię dramatu,,? Wiem co to Dom -jako ziemia
obiecana i Dom jako ziemia odmowy.Chciałabym aby wszyscy z Was mogli poznać
tylko jeden ,, DOM JAKO ZIEMIĘ OBIECANĄ,,

[Gość: Przemek]

Gość portalu: Vita napisał(a):

> Idę dalej swoją drogą,staram się dbać o siebie (wychodzę z depresji)i o
dzieci,
> uczę się wszystkiego od nowa.Poukładam sobie świat(jak w piosence) będzie tam
> cisza,spokój,prawda,uśmiech.

Nie chce Cie straszyc, ale to troche potrwa... Po rozwodzie rozmawialem z
kolezanka, ktora miala podobne przejscia. Dawala mi 5 lat na dojscie do siebie
w takim stopniu, ze bede mogl myslec o nastepnym zwiazku. Co Ty? - obruszylem
sie. Dolicz mi chociaz 1.5 roku kryzysu malzenskiego (od zdrady zony do
rozprawy tzw "merytorycznej"). Kolezanka usmiechnela sie kwasno, ale doliczyc
nie chciala. I wyobraz sobie, miala racje...

> Czytaliście Tischnera ,, Filozofię dramatu,,? Wiem co to Dom -jako ziemia
> obiecana i Dom jako ziemia odmowy.Chciałabym aby wszyscy z Was mogli poznać
> tylko jeden ,, DOM JAKO ZIEMIĘ OBIECANĄ,,

Tischnera... powiadasz. Troche sie o Ciebie martwie, jesli jestes
bardzo "katolicka", to masz nastepny problem, ktory da Ci sie we znaki, gdy
kogos poznasz i bedziesz chciala znow pokochac... Nie mysl teraz o tym, zostaw
to na pozniej. Tak czy inaczej, trzymam kciuki...

[pani_domu]

Widzisz, Przemek - roznie bywa. Z dziecmi po rozwodzie tez. Ja wiem jedno, dla
dzieci z naszych rodzin, nasze rozwody byly wielka lekcja kompromisu
i adaptacji. Oczywiscie, w idealnym swiecie, taka lekcja moglaby Im byc
zupelnie niepotrzebna ale czy ktos zyje w idealnym swiecie? Jestem pewna, ze
teraz sa zdecydowanie lepiej przygotowane do kontaktow ze swiatem - i nie ma to
brzmiec cynicznie, naprawde.
Co zas do reakcji na rozwod to tez jest to kwestia wzajemnego szacunku
i kultury rozwodzacych sie stron. Nasze dzieci widzialy nas rozmawiajacych
spokojnie i rozsadnie, byly pytane o zdanie i Ich zdanie zostalo wziete pod
uwage przy wiekszosci decyzji, maja w tej chwili wieksze rodziny i wiecej ludzi
zainteresowanych Ich dobrem. Jak juz napisalam poprzednio - to sie nie dzieje
samo z siebie, nad tym pracuje sie dlugo i wszystcy musza chciec sie porozumiec
ale jest to mozliwe. Zlosci mnie naduzywanie pojecia "dobro dziecka", bo kazdy
interpretuje je po swojemu a dzieci same wielokrotnie nie sa w stanie okreslic,
co uwazalyby za swoje "dobro" w sytuacji, gdy musza dokonac wyboru. Nauka zas
dokonywania wyboru tez bywa dobrem samym w sobie.
Jezeli Twoje dziecko mialo klopoty z adaptacja do nowych warunkow, to
najwidoczniej cos zabalaganiliscie jako rodzice jeszcze przed rozwodem i nie
jest to zarzut tylko obserwacja - gdybyscie sie nie rozwiedli, podobne problemy
wyszlyby w innych okolicznosciach. Rozwod okazal sie byc wczesniejszym
katalizatorem. Tak bywa i na to sa roznego rodzaju terapeuci zeby w okreslonych
sytuacjach pomoc. Co wcale nie znaczy, ze nalezy unikac trudnych sytuacji
w zyciu i podejmowania trudnych decyzji. Egoizm? Coz - kazdy z nas kieruje sie
egoizmem, zwlaszca ci, ktorzy probuja oblec go w szatki "dobra dziecka" - dla
mnie to jest wlasnie nieuczciwe i demoralizujace. Ale szczesliwie nie mozesz
mnie ukamienowac przez Internet :-)

[Gość: Przemek]

pani_domu napisała:

Uwaga ogolna: nie chce sie "czepiac", atakowac, ani "kamienowac". Chce wyjasnic
pare spraw.

>Oczywiscie, w idealnym swiecie, taka lekcja moglaby Im byc
> zupelnie niepotrzebna ale czy ktos zyje w idealnym swiecie?

Swiat jest taki, jakim go my tworzymy. Przeczytaj felieton Pani Joanny
Szczepkowskiej w "Wysokich Obcasach" - wyraza dokladnie to, co ja mysle.

>Jestem pewna, ze
> teraz sa zdecydowanie lepiej przygotowane do kontaktow ze swiatem - i nie ma
to brzmiec cynicznie, naprawde.

To prawda. Jednak pewien idealizm, wrazliwosc, naiwnosc, to sa autentyczne
wartosci, ktorych trzeba bronic.

> Zlosci mnie naduzywanie pojecia "dobro dziecka", bo kazdy
> interpretuje je po swojemu a dzieci same wielokrotnie nie sa w stanie
okreslic,
> co uwazalyby za swoje "dobro" w sytuacji, gdy musza dokonac wyboru.

Czasem nie musza, tylko my zmuszamy je do tego, stawiajac przed faktami
dokonanymi. Dziecko moze zapytac: dlaczego mam wybierac, czy chce byc z mamusia
czy z tatusiem, ja chce jednego i drugiego...

> Jezeli Twoje dziecko mialo klopoty z adaptacja do nowych warunkow, to
> najwidoczniej cos zabalaganiliscie jako rodzice jeszcze przed rozwodem i nie
> jest to zarzut tylko obserwacja - gdybyscie sie nie rozwiedli, podobne
problemy
> wyszlyby w innych okolicznosciach.

Rozwod nie jest bez przyczyny... Tym "zabalaganieniem" moze byc np. wdanie sie
jednego z rodzicow w romans, i odmowa jego zakonczenia. W tej sytuacji druga
strona ma male mozliwosci manewru. Moze np. z entuzjazmem oswiadczyc dziecku -
"swietnie! bedziesz mial(a) nowego wujka!". Czy jednak za wiele nie wymagasz
od osoby zdruzgotanej zdrada wspolmalzonka? Zalozmy jednak ze porzucony rodzic
odegra taka "komedie" przed dzieckiem. Czego ona dziecko nauczy? Ze porzucenie,
zmiana partnerow, to nic zlego, codzienna sprawa... Dziecko te lekcje
wykorzysta w swoim malzenstwie - i mamy "dziedziczne rozwody".


> Egoizm? Coz - kazdy z nas kieruje sie
> egoizmem, zwlaszca ci, ktorzy probuja oblec go w szatki "dobra dziecka" - dla
> mnie to jest wlasnie nieuczciwe i demoralizujace.

Moim zdaniem, istnieje jakas roznica w ocenie moralnej porzuconego i
porzucajacego. Samo zlamanie przyrzeczenia milosci i wiernosci jest bardzo
powazna sprawa. Osoba, ktora dochowala wiernosci, ma prawo jej oczekiwac od
partnera. Jesli nadal kocha - to ma prawo oczekiwac milosci. Nie zgadzam sie,
aby to oczekiwanie milosci i wiernosci nazywac "egoizmem". Jesli osoba
porzucona uzywa argumentu "dobra dziecka" w obronie rodziny, to nie jest
to "egoizm" - nie podzielam Twojej opinii, ze jest to dzialanie "nieuczciwe i
demoralizujace".

>Ale szczesliwie nie mozesz
> mnie ukamienowac przez Internet :-)

To nie w moim stylu. Zdarzylo mi sie raz wystapic w charakterze kamienowanego,
ale szczesliwie wykazalem sie refleksem i uskoczylem :-)

[Gość: aiszka4]

Jestem "dziedzicznie obciążona" i w trudnym okresie. Ponieważ z Twoich postów
wnioskuję, że prezentujesz bardzo zbliżone do moich przekonania, masz podobny
system wartości - chciałabym z Tobą trochę porozmawiać, ale nie na forum. Jeśli
masz czas i byłbyś skłonny zgodzić się, to napisz na priv. ([e-mail])
Pozdr. :))))

Do Pani Domu

[kalina.malina]

Witaj! Moja sytuacja jest podobna do twojej.Dwa malzenstwa,ktore sie
rozlecialy, troje dzieci, ktore trzeba bylo przez to przeprowadzic. Zadno z
tych troje dzieci nie potrzebowalo opieki specjalisty. Zadno nie opuscilo sie w
nauce i zadno nie zeszlo na zla droge. Dwie dziewczynki i jeden chlopak.
Wszyscy troje w samym srodku okresu dojrzewania. Zadno z nich nie widzialo
rodzicow klocacych sie ze soba, za to rozmawiajacych ze soba i nimi. I tez na
poczatku byly fochy i zarzuty i placz. Rozmawialismy z nimi, tlumyczyli, ze nie
przestajemy ich kochac, ale tak zyc dluzej my, rodzice, nie mozemy. Kosztowalo
to nas wiele, wiele samozaparcia i rozsadku. Dzis, po kilku latach, mozemy
wszyscy powiedziec, ze udalo nam sie. Dzieci, dzis juz mlodziez, odkad kazde z
nich ma za soba choc jedna, nieudana milosc, rozumie nas lepiej. My, rodzice,
znalezlismy swoje miejsce na ziemi i swojego nowego partnera. Kontaktujemy sie
ze soba wszyscy. Na uroczystosciach rodzinnych ku czci ktoregos z "dzieci",
siedzimy wszyscy razem. Nigdy nie bylo tak, ze dzieci byly wykorzystywane jako
bron przeciwko odchodzacemu partnerowi. Zawsze ten drugi rodzic mogl sie
widziec z dzieckiem lub dziecmi a dzieci mogly zawsze do rodzica dzwonic. Na
rozdaniu matury kolejnych "dzieci", uczestniczyli rodzice tego dziecka razem.
Wszyscy rodzice zachowali pelna wladze rodzicielska od samego poczatku. I ja
tez uwazam, ze bardzo czesto szafuje sie "dobrem dziecka", ktore tym dobrem dla
dziecka nie jest. Nasze dzieci przeszly przez rozpad malzenstwa rodzicow,
kolejny zwiazek i widza swoich rodzicow radosnych i szczesliwych. Czy
powinnismy byli dla dobra dzieci zostac w poprzednich zwiazkach? Powinniwsmy
byli byc nieszczesliwi i bez zycia, bo kiedys przysiegalismy? I czego by sie z
tego nauczyly nasze dzieci? Moralnosci? Watpie. Poszanowania dla partnera?
Watpie. Nasze dzieci nauczyly sie, ze mozna ze soba, nawet po rozwodzie zyc w
przyjazni i zgodzie. A my? Kiedys i tak nasze dzieci poszlyby swoja droga. I my
zostalibysmy z niekochanym mezem/zona pelni wyrzutow do siebie nawzajem i
milczenia. Ktos wyzej mowil o odpowiedzialnosci za dzieci. My wlasnie tak
rozumielismy odpowiedzialnosc za dzieci. Pomoc im przez to wszystko przejsc,
nie rezygnujac jednoczesnie z wlasnego szczescia. A gadanie, ze sie
przysiegalo, ze to raz do konca zycia itd cechuje mlodych ludzi, ktorzy
wlasciwie dopiero stoja na poczatku swojej doroslej drogi. Jesli ma sie juz
troche wiecej lat za soba i te swiadomosc, jak szybko mija zycie, to pragnie
sie w tym zyciu byc szczesliwym. I wtedy mysli sie juz troche inaczej. A takie
rozumowanie, ze raz sie odszedl/odeszla, to zrobi to takze i natepnym razem
jest bzdura. Takie cos, ma byc niby kara dla wiarolomcow. Oczywiscie, mowimy tu
nie o przypadku notorycznych zdrad. Tylko o takim przypadku, kiedy milosc sie
wypalila, skonczyla i trzeba bylo z tym cos zrobic. Bo dla mnie nieuczciwe
byloby zyc dalej w takim zwiazku. Nawet dla tzw "dobra dzieci".
Pozdrwaiam cie derdecznie i zycze wiele, wiele szczescia w zyciu. Wszystko
zalezy od ludzi, ktorzy w tej a nie innej sytuacji sie znalezli.
K.

[Gość: Vita]

Droga Kalino Malino ludzie nie znajdują się w danej sytuacji-to ludzie TWORZA
sytuacje . Jest to identyczne z tym co pisze Pani Domu o idealnym świecie-świat
jest OK to ludzie są nie OK.(a właściwie ich czyny)
Są wartości trwałe i niezmienne-jedną z podstawowych wartości jest ,,dobro,,ale
wartości nosi się w sobie .Jeżeli jesteśmy dorośli i dojrzali to musimy być
odpowiedzialni za to co tworzymy, dbać o siebie i innych,musimy dbać o dobro w
nas i pomiędzy nami (codziennie ).Pomimo iż mój były mąż namawiał mnie 2
miesiące na ślub kościelny(Przemku -zbyt ,,katolicka,,to ja nie jestem,,:):))-
przysięgę małżeńską uważałam za ważną,piękną,mądrą i DOBRĄ.Żyłam przestrzegając
jej zasad przez 13 lat-bo chciałam tak żyć i bardzo się cieszę że mogę
uśmiechać się do siebie patrząc w lustro.
Myślałam że to co tworzę jest trwałe ponieważ jest dobre,
ale ,,Nie bądż pewien bo przyszłość niepewna,,o rany znowu ksiądz tym razem
Twardowski
Droga Pani Domu-dlaczego zostałaś żoną swojego pierwszego męża?Czyż nie z
miłości?Dlaczego zostałaś żoną swojego drugiego męża-czyż nie z miłości?
Rozumując w ten sposób -dlaczego zostaniesz żoną swojego trzeciego męża?