Koło samotności

[Gość: dike]

Wczoraj szukając czegoś w drugim rzędzie książek znalazłam stary tomik poezji
prozą ( a może prozy poezją?) Anny Kamieńskiej.
Jestem...wstrząśnięta.

JAK ona mogła w 1978 roku czytać to, co ja napisałam w swoim kajecie
ostatnio...To samo, chociaż nie tak samo....


I tylko chciałabym zapytać
Jeżeli samotność po czyjejś śmierci
Jest brakiem
Niezawinionym
To czym jest samotność
Po rozwodzie.
Brakiem zawinionym?
Pozdrawiam
Ten następny post autorstwa Anny.K.
jest baaardzo długi.

[Gość: Anna.K.]

Koło samotności

Na niczym się nie znam. Znam się na samotności.
O czymkolwiek jest mowa, ja wiem swoje. Ja wiem jedno. Czegokolwiek nie dotknę,
mówi mi i przypomina tylko o tym. I paradoksalnie: tak głęboko w niej tkwiąc, w
samotności i wiedzy o niej, i tak wiedząc, że jest barwą mojego bytu, nie
potrafię już nie być samotna. Jestem skazana na samotność. Skazanie samo w
sobie już jest ciężką karą. Nie ma od niego apelacji ani ucieczki, ani żadnego
rodzaju wewnętrznej choćby wolności, jaką może sobie wypracować więzień skazany
na dożywocie. Nie mam tego wszystkiego. Więzienie samotności jest nie do
zniesienia i można tylko tłuc łbem w jego ściany. Mówią: pokochać samotność.
Dobrze jest kochać samotność, kiedy można ją przerwać, kiedy może być
upragnioną na czas pewien ucieczką od niesamotności. Mówią: masz przyjaciół,
krewnych, bliskich. Właśnie to, że mam ich tylu, czyni mnie jeszcze bardziej
samotną, ponieważ moja wiedza o samotności mówi mi, że mieć wielu ludzi, ale
nie mieć jednego jedynego człowieka – to jest właśnie samotność. Moja
egzystencja stała się krzykiem, krzykiem bólu. Dlaczego ludzie uważają mnie za
pogodną i zawsze uśmiechniętą? Mówią: pokochać siebie. Pomysł godzien
rozpatrzenia. Koncepcja Narcyza. Ależ on źle skończył, ten Narcyz. Ja też nie
mam zamiaru skończyć dobrze, ale koncepcja Narcyza mi nie odpowiada. Nie mam
czego kochać w sobie. Choć prawdą jest, że śmierć tylko dlatego wydaje nam się
straszna, że jest rozstaniem z sobą samym. Mówią też: pokochać Boga. To już o
wiele trudniejsze do odparcia, więcej dające do myślenia. Ta koncepcja
właściwie znosi samotność, w której tak jestem osadzona, o której dobrze wiem,
że jest. Jak więc zgodzić się na uznanie za nieistniejące to, o czym wiem, że
jest, co dławi mnie, zalewa, przepełnia, unosi, gniecie, miażdży? Jest. Nie da
się niczym oszukać. Zapraszam ludzi, aby po ich odejściu tym bardziej
dotkliwie odczuć jej obecność. Kupuję kwiaty, aby zdawało mi się, że to on je
przyniósł, ten drugi mojej samotności. Kwiaty stoją. W nocy śni mi się, że
czerwone róże zmieniają się na białe. A biel jest mogiłą barw. Samotnością.
Oczywiście, dobrze wiem, że zachowuję się jak człowiek opanowany obsesją.
Mówią: iść do neurologa. Przez grzeczność nie mówi się: do psychiatry. Co mi
powie neurolog? Co ja mu powiem? Że jestem samotna. Ale ja bez niego wiem o
tym. Powie mi bardzo mądrze (ja sama potrafię to sobie powiedzieć): - Wszyscy
jesteśmy w jakiś sposób samotni. Jest to sprawa egzystencjalna. Nie samotność
jest problemem. Ale wartość. Wartość, jaką nadajemy życiu. I samotności. Czym
je wypełniamy. – I będzie słuchać opowieści o moim życiu, jeśli mnie zechce się
w ogóle mówić i otwierać usta. I weźmie się za głowę. – Ależ pani powinna być
szczęśliwa. W pani życiu jest wszystko, wszystko. Tym życiem można by obdzielić
wiele innych kobiet, których życie jest ubogie. Ile z nich naprawdę tylko
wegetuje. A ja mu na to: - Samotność. – Więc pani jest chora.- Jeśli jest to
nazwa choroby, niech będzie, jestem chora. Chora na samotność. Chora na miłość
niedopełnioną, przeciętą. Chora na jego ciało umęczone na łożu śmierci. Chora
na proch oddzielony ode mnie płytą nagrobka. Chora na puste miejsce obok mnie
na tapczanie. Chora na miejsca, które nie są już miejscami, ale brakiem. Są
brakiem jego, jego obecności. – Więc pani jest chora na rozpacz. Na śmierć. To
jest uleczalne. Czas leczy wszystko. – Nie wierzę w to lekarstwo. Im więcej
czasu nas dzieli, tym większa tęsknota wypełnia ten czas. Ona staje się czasem.
Nie ma już czasu. Nie ma lekarstwa. Nie chcę nawet być uleczona. Nic nie ma.
Lekarz przepisuje mi relanium. Radzi przebywać wśród ludzi, wśród dzieci może.
Dobrze robią małe dzieci. Zaleca też podróże. Wprawdzie on zna słowa
Wergiliego, że kto wyjeżdża daleko, zmienia nie siebie, tylko niebo nad głową,
ale przecież podróż także uwalnia nas trochę i od siebie. A pani samotność jest
przerostem siebie. O Boże, to samo powiedział mi znajomy ksiądz. Czy nikt już
nie wymyśli nic innego? Wcale nie myślę o sobie, tylko o nim. Nie boli ta ręka,
tylko ręka, którą mi ucięto. Można dorobić sztuczny kikut, zastępczą rękę.
Można wypełnić pustkę domu przedmiotami. Można dążyć do doskonałości i ubierać
się w nią jak w paradne futro w niedzielę. Można obcować z książkami, jakby się
rozmawiało z mądrymi ludźmi. Można sprawić sobie psa. Będzie cię witać na progu
radosnym szczekaniem i wywijaniem ogona. To zbyt męczące. Twoja samotność jest
zmęczona. Więc kota. Jego spokojna osobność nie wytrąca z równowagi, ale daje
złudzenie obcowania z kimś żywym i pełnym wewnętrznego skupienia. Można się
napić wina. Krótka radość. Głębsza rozpacz. Można... Można być świętą. Udzielać
się ludziom. Pomagać. Być jak matka Teresa z Kalkuty. Moje zrywy dobroczynności
są chybione. Do tego także trzeba talentu. Z równym powodzeniem mogłabym
postanowić, że zostanę wielką pisarką lub malarką. Nigdy to się nie stanie.
Jestem nieprzekraczalnie sobą. Jestem...samotnością. To znaczy brakiem. Jestem
ciężko ranna. Krew ze mnie uchodzi. Dlaczego nie traktują mnie jak ciężko
chorej? Wołam i krzyczę, a ratunek nie przychodzi. Nikt nie wzywa pogotowia.
Nie, nie wzywajcie pogotowia, nic mi nie jest. To przejdzie. Już przechodzi.
Trochę waleriany. Tak. Dziękuję. Może pozwolicie mi odejść. Muszę odejść.
Gdzie? Gdziekolwiek. Nie wiem. Tam, gdzie się idzie przez fiolkę leków
nasennych, przez balkon dziesiątego piętra, może być niżej, przez balustradę
mostu. Proszę, idź, droga otwarta. Dlaczego stoisz? Wahasz się? Może żal ci
utracić to, co masz – samotność? Celny cios. Może właśnie tego się boję. Nie
samej śmierci. Ciągle jeszcze chronię w niej to, co najdroższe, jakiś ślad,
cień, zarys obecności. Znalazłam jasny włos na jego brązowym berecie. Muszę go
chronić. Chronić ciszę po nim. To wszystko wykręty. I tak wiesz, że odejdziesz
i nic tu nie zostanie po was. Odłóż ten niedorzeczny upór, który nazywasz
samotnością, a który sprzeciwia się logice, życiu, Bogu i ludziom. Obraża
logikę, życie, Boga i ludzi. Masz rację. Właśnie o tym piszę od początku. To
wszystko jest moja wiedza o samotności, o której piszę od godziny. Kręcisz się
więc w kółko. Jestem człowiekiem. Pozwól mi nic nie wiedzieć, na niczym się nie
znać. Ja znam się tylko na samotności. Bóg z tobą. Bóg z tobą. Boże! Boże!
Boże, który opuściłeś sam siebie! Samotny Boże!

[seboc]

A ja sobie chodzę,
chodzę tu i chodzę tam,
szukając, widząc dookoła ślady ludzkiej obecnoći.
Wychodzę czasem na ulicę, pokonuję tą samą drogę, tylko po to, by sprawdzić,
czy w tym samym miejscu i czasie są jacyś ludzie. Nie wiem tylko, jak spotkać,
tego kogoś, komu spojrzę w duszę nie przerażając się, że jest moim własnym
odbiciem. Jak ja zamknięty w czarnym płaszczu - zbroi.
I do tego, znam się na coraz większej ilośći sprzętów, wynalazków, automatach,
łączności. Wszystkie reklamy kłamią, nie mówiąc o tym, że guzik w telefonie
komórkowym służy do wyłączania rozmowy, wyłączania człowieka, zamiany wielkiego
ogrodu planów, myśli, pomysłów w czystą, płaską kartkę papieru.
Każda domowa wojna, nie jest istotne już, czy ja mam rację, czy też jej nie
mam, jest porażką, gasi chęć pozostania tutaj.
I cholernie nie chce mi się słuchać od innych o mojej wartości, umiejętnościa.
Człowiekowi, który wręczał mi nagrodę, gratulując, chciałem powiedzieć,
pracowałem by zdobyć sobie ludzi wokjół, zapomnieć o niczyjej obecności, nie
dla głuchej i niemej statuetki z brązu. Paskudna ona, do tego stopnia, że nic a
nic nie obchodzi żony, rodziny. I zaczyna przestawać obchodzić i mnie.
I tak obserwuję sobie schyłek mojego małżeństwa, nie oceniając, będąc sam
połową naszego piekła.
Chwilami nie mam odwagi, może bardziej ochoty, nikogo nawet zaprosić, bo za
cholerę nie chcę, żeby mój nastrój komukolwiek się udzielił.
A jak zacznę opowiadać - o jakichś farmazonach, nie mogę, nie potrafię inaczej.
A ludzkość przy moim zdecydowanym i czynnym sprzeciwie uznaje mnie za faceta
odnoszącego sukcesy. Fakt, ale skoro nie są osobiste, są tylko sukcesiątkami.
A nadzieja? Czy to ona budzi u mnie poczucie tymczasowości mojej sytuacji?
Może na szczęście.

Nie skarżę się już tutaj więcej.
Śmieję się wbrew wszystkiemu i sobie nawet.

I mam nadzieję, że dni będą udane,
życzę Tobie Anno tego również,
pozdrawiam serdecznie.

Twój post był bardzo ciepły,
aby do Ciebie też takie ciepło docierało.

[Gość: kwieto]

A ja
Przez wieksza czesc (krotkiego) swego zycia myslalem
Ze czlowiek jest skazany
Na samotnosc

Ze kazdy ma wokol siebie cienka blonke
Odgradzajaca go od swiata
Nawet najblizszych

Teraz ucze sie ta blonke roztapiac
Obojetnie gdzie ja widze
W niesmialym usmiechu sasiada
W niezadanym pytaniu przyjaciela
Blagalnym wzroku psa, ktory chce za mna wejsc do domu
Odleglym wzroku dziewczyny wtulajacej sie we mnie

Choc wieksza cesc czasu spedzam sam
Nie czuje juz samotnosci
Nauczylem sie byc blisko swiata (Boga)
Nie odczuwac zalu za tym co przeminelo

Ciesze sie spadajacym lisciem klonu
Spacerem do sklepu po chleb
Wyprawa na uczelnie, i walka z "pania z dziekanatu"
Ciesze sie Pustka

Samotnosc, obcosc, pustka, lek?
Och, przeciez to wszystko nie istnieje!

[seboc]

A ja lubię sobie też pluskać się pełnej piany wannie złudzeń.
Zamykam oczy i myślę sobie że kiedyś nie będę musiał ich otwierać. Przyjemny
obraz pod powiekami zamieni się w rzeczywistość.
Szkoda, że woda tak szybko na ogół stygnie.

Znów zmyślam...
Jeśli ja wierzę, że będzie dobrze, to reszta Was powinna tym bardziej.

Udanego weekendu.

[alka_xx]

"Bo widzisz tu sa tacy ktorzy sie kochaja
i musza sie spotkac aby sie ominac
bliscy i oddaleni jakby stali w lustrze
pisza do siebie listy gorace i zimne
rozchodza sie jak w smiechu porzucone kwiaty
by nie wiedziec do konca czemu tak sie stalo
sa inni co sie nawet po ciemku odnajda
lecz przejda obok siebie bo nie smia sie spotkac
tak czysci i spokojni jakby snieg sie zaczal
byliby doskonali lecz wad im zabraklo

bliscy boja sie byc blisko zeby nie byc dalej
niektorzy umieraja - to znaczy juz wiedza
milosci sie nie szuka jest albo jej nie ma
nikt z nas nie jest samotny tylko przez przypadek
sa i tacy co sie na zawsze kochaja
i dopiero dlatego nie moga byc razem
jak bazanty co nigdy nie chodza parami

mozna nawet zabladzic lecz po drugiej stronie
nasze drogi pociete schodza sie z powrotem"
/J.T./

[seboc]

> nikt z nas nie jest samotny tylko przez przypadek
> sa i tacy co sie na zawsze kochaja
> i dopiero dlatego nie moga byc razem
> /J.T./

Właśnie.

A co to za tekst?

[alka_xx]

To wiersz Jana Twardowskiego pt."Bliscy i oddaleni"

[Gość: kwieto]

seboc napisał(a):

Ja w sprawie formalnej:

> Jeśli ja wierzę, że będzie dobrze, to reszta Was powinna tym bardziej.

No wlasnie chcialem napisac (wczesniej), ze wlanie JEST dobrze (tylko mi nie
wyszlo?). Bo mowiac normalnie - po wielu latach uwazania sie za osobe samotna -
przestalem tak do siebie podchodzic, choc "fizycznie" nic sie nie zmienilo...

samotnosc

[Gość: Renka]

Moja samotnosc jest wypelniona przeszloscia, ale takze i terazniejszoscia.
Jest mi potrzebna do robienia inwentaryzacji duchowej.Lubie moja samotnosc,
jest bezcenna, nie wiem jak moglabym bez niej funkcjonowac. Ludzie i wrazenia
codzienne wykonczylyby mnie.Dzieki samotnosci moge walczyc ze stresem i
zwyciezac.Potrzebuje jej.Ciesze sie, ze ja mam.

[Gość: Jolo]

Przyzwyczailem sie , choc czasem lapie sie na tym ze z wszelka cene chce cos
utrzymac cos co jest nierealne.Tak jak ty cenie ja sobie, ale podswiadomie
czekam na kogos,kto pojawi sie i bedzie ze mna .Tylko czy?????iznowu jakies
pytania??do siebie ?

[Gość: Toi]

Z ta samotnoscia chyba tak samo jak ze wszystkim co mamy. Raz dobrze raz zle.
Albo, tez czesto: The grass is always greener on the other side. Dlatego nie
mowilabym o podswiadomosci itp, tylko, ze doswiadczamy wobec samotnosci roznych
uczuc rownoczesnie. Tez sie przyzwyczailam, to czesc mnie i mojej tozsamosci, a
ja akceptuje siebie. Przerabialam mily czas, gdy tez myslalam, ze nie uwazam
sie za osobe samotna. To wraca jak przyplyw, kwieto, ino nieregularnie. (A w
ogole wlasnie wyszlam z fajnej dyskusji 'Flupy...' To chyba Ty, wiec
pozdrawiam.) Ciekawe, ze samotnosc trzyma sie tak wielu roznych osob,
melancholikow i cholerykow na przyklad, i z roznych powodow sie do niej
przekonuja (lub nie). Pozdrawiam wszystkich.

[seboc]

> czekam na kogos,kto pojawi sie i bedzie ze mna .Tylko czy?????iznowu jakies
> pytania??do siebie ?


" lubie te wyciszone kolory
jesieni przy Tobie
gubie wtedy samotnosc
jak drzewa gubia liscie
niepewnosc

urasta jesienia co
wtedy zrobie?
gdy przyjdzie
juz nie wiem
czy siebie zgubie
czy Ciebie"

Od dawna nie pytam już.
Mówię tylko.
Patrzę tylko.
Słucham.
Kocham, głaszczę, podziwiam, całuję.

Płaczę, gdy przestaję być ślepy.
Gdy... przemija.
I bardzo, bardzo nie chcę milczeć wtedy.

a fragment wiersza tutaj bez zgody i wiedzy autorki,
za co gorąco ją przepraszam,
jeśli mogłem ją w ten sposób urazić

Udanego tygodnia wszystkim

[fantasia]

Rzeczona A. Kamieńska:

"(...) i wreszcie trzeba zgodzić się na siebie
jak się wcześniej godzimy na całe zło świata
cóż więcej mogę ci powiedzieć
oprócz jednego szumiącego morza"