czy rodzeństwo musi zająć się niepełnosprawnym

[malgocha110]

bratem? Dodam, że jest to upośledzenie w stopniu znacznym.

pozdrawiam

nie musi

[karolinypoczta]

każdy ma prawo do swojego szczęścia, nie można komuś planować życia obdarowując
go niepełnosprawnym rodzeństwem. Rodzice powinii zapewnić opiekę nad dzieckiem,
a nie zrzucać odpowidzialność na kogoś innego

Dom pomocy społecznej

[wielki_czarownik]

Wysłać do domu opieki społecznej, odwiedzać w weekend i przywozić pomarańcze. Pilnować, żeby go tam nie dręczono, zabierać na święta i czasami na weekend do domu (o ile się da) i tyle. Nie marnować swojego życia.

[uhu_an]

a czy dziecko ma obowiązek zajmowac sie niepelnosprawnym rodzicem? bo w sumie,
mam wrazenie, ze tego sie ode mnie oczekuje i najlepeiej abym zrezygnowala ze
swojego zycia- jak mam pracowac to tylko na rodzica. dodam,z e starsze
rodzenstwo sie zmylo i wywiera presje aby to mlodsze sie nim opiekowalo.

[gocha06_75]

Nie przytoczę konkretnych paragrafów ale zapewniam, że rodzina ma prawny
obowiązek zapewnienia opieki swoim członkom - np. nie opieka społeczna czy tak
zwane "Państwo" a dzieci mają obowiązek zaopiekować chorym lub wymagającym
opieki ze względu na zaawansowany wiek rodzicem. Ponadto dorosłe dzieci mają
obowiązek alimentacyjny wobec rodziców. Najpierw rodzic opiekuje się niezdolnym
do samodzielnego funkcjonowania dzieckiem a potem dziecko rewanżuje się gdy
przychodzi na to pora. Jeśli nie z miłości do rodzica to z obowiązku wobec
prawa.
Po wtóre: wydaje mi się (lepiej doradzi prawnik), że jeśli starsze rodzeństwo
uchyla się od obowiązków - można to załatwić w sądzie rodzinnym, np. założyć
sprawę o ustalenie udziału w kosztach opieki nad rodzicem (np. kosztach pobytu
w domu opieki,zapewnieniu opiekuna, rehabilitanta, kosztach leczenia itp). To
oczywiście kosztuje, ale czasem samo pogrożenie sądem skutkuje.
I jeszcze jedno - ośrodki pomocy rodzinie mają do dyspozycji opiekunki. Jeśli
np. niepełnosprawna osoba potrzebuje takiej opieki, lekarz rodzinny wystawia
skierowanie i przynajmniej na kilka godzin w tygodniu opieka jest zapewniona.
Odpłatność za takie usługi jest ustalana indywidualnie w zależności od
wysokości renty/emerytury starszej lub chorej osoby.

Ze swojego życia, tak na marginesie, nie wolno rezygnować, bo wkrótce możesz
sama wymagać opieki.... psychiatrycznej. Taka opieka nad niepełnosprawnym
rodzicem, w sytuacji gdy czujemy, że cały ciężar odpowiedzialności spoczywa na
nas i jesteśmy zmuszone poświęcić wszystko co dla nas ważne, jest najczęściej
ponad siły. Nie bez powodu mówi się, że np. na alzheimera nie choruje tylko ta
osoba, która ma postawioną taką diagnozę ale cała rodzina. Dlatego trzeba za
wszelką cenę starać się żyć "normalnie" - utrzymywać kontakty towarzyskie,
pracować i dbać o własne dzieci - bo one też często muszą rezygnować z własnych
potrzeb na rzecz chorej babci czy dziadka (rodzice nie maja dla nich czasu,
większośc pieniędzy pochłania opieka nad dziadkami itp.). Szczerze współczuję
Ci, że do ciężaru opieki nad niepełnosprawnym rodzicem rodzeństwo dołożyło ci
jeszcze rodzinny konflikt. Nie zazdroszczę.

Pozdrawiam

[gocha06_75]

Nasunęło mi się jeszcze jedno spostrzeżenie - moi rodzice, ciotki i wujowie
dali mi piękny przykład jak należy opiekować się rodzicem w podeszłym wieku, po
wylewach, z nowotorem. Wiem ile to kosztuje poświęceń, pracy i że często taki
chory, stary człowiek zamiast podziękować jeszcze tak nawtyka, że w pięty
idzie. Bardzo mi zaimponowało w nich wszystkich to, że nigdy nie mówili, że
coś "muszą", nigdy nie licytowali się między sobą i nie kłócili o podział
obowiązków. Widać było, że traktują to jako naturalną kolej rzeczy. Ale my
mieliśmy szczęście - miałam kochanych dziadków, którzy byli autorytetem
najpierw dla swoich dzieci, potem dla wnuków.
Nie dla wszystkich jednak życie jest takie łaskawe. Wiem, że są tacy rodzice,
którzy ciężko pracują przez całe swoje życie na to, żeby na starość być
skazanym na pomoc insytucji państwowych. Nikt ich nie chce odebrać ze szpitala,
nikt nie odwiedza w domu. I ja dzieci takich rodziców nie oceniam. To co dla
mnie jest naturalne i oczywiste nie musi takim być dla innych.

[tymoteusz.a]

gocha06_75 napisała:
> I jeszcze jedno - ośrodki pomocy rodzinie mają do dyspozycji opiekunki. Jeśli
> np. niepełnosprawna osoba potrzebuje takiej opieki, lekarz rodzinny wystawia
> skierowanie i przynajmniej na kilka godzin w tygodniu opieka jest zapewniona.
> Odpłatność za takie usługi jest ustalana indywidualnie w zależności od
> wysokości renty/emerytury starszej lub chorej osoby.

A co zrobić, jeżeli chora/niepełnosprawna osoba nie chce opiekunki, tylko żąda
opieki dzieci? Teść po wylewie, sparaliżowany, teściowa chora na altzheimera.
Na propozycję załatwienia opiekunki teść odpowiedzał: "Nie będzie mi się po
mieszkaniu kręciła obca baba". A my mieszkamy 200km od teściów. Przez kilka
lat jeżdżenia znałem wszystkie drogi, bo na najbliższej zasypiałem. Jak ja
miałem serdecznie dość jazd samochodem. Druga córka, która mieszka w tej samej
miejscowości, jest po wypadku komunikacyjnym i ma trudności z poruszaniem się.
Też wymaga pomocy i opieki. Na codzień troche pomagały wnuczki.
Teściowie już nie żyją.

---

[gocha06_75]

Bardzo współczuje z powodu Twoich teściów... Ja też mieszkam bardzo daleko od
rodziców i wiem o czym piszesz. A propo's braku zgody na opiekunkę...ten
tekst : "nie będzie mi się obca baba po domu kręciła" powtarzają chyba wszyscy
starsi ludzie zgodnym chórem. To taka uroda starości.
Pewna Pani doktor, opisała identyczny przypadek swojej mamy. Mieszkała od niej
300 km i ta za żadne skarby nie chciała opiekunki. Pani doktor i jej siostra,
po tym, jak logiczne argumenty przestały wystarczać - uciekły się
do "szantażu". Ze śmiertelną powagą powiedziały swojej matce jak bardzo ją
kochają, jak się o nią martwią - ale jak się nie zgodzi sobie w ten sposób
pomóc, to może ich wypisać z rodziny - nie będą jej odwiedzać, dzwonić itp.,
śmiertelnie się obrażą (w ogromnym skrócie tak to wyglądało). Co starsza Pani
zrobiła? Zgodziła się "na próbę"... a po tej próbie nie wyobraża sobie tygodnia
bez swojej ukochanej Pani Wandzi.

Ze starszymi osobami w ogóle nie jest łatwo załatwić takie sprawy - my młodzi
musimy się sporo nagimnastykować, żeby przekonać do swoich racji i jednocześnie
pozwolić naszej starszej mamie, tacie czy babci wyjść z sytuacji z twarzą. To
nie ma być przymus bo są już starzy i niedołężni a np. coś, na co mogą sobie
pozwolić, bo na to zasłużyli ciężką pracą przez długie lata. W nagrodę za lata
trudu teraz ktoś ich wyręczy np. w nielubianych pracach domowych i zadba o
nich.
Starsi ludzie boją się zmian, są bardzo nieufni i podejrzliwi nawet w stosunku
do własnej rodziny a co dopiero w przyp. obcych ludzi... i niestety nasza głowa
w tym, żeby nasz ojciec czy matka nie poczuli się dotknięci naszą propozycją a
dostrzegli w niej szansę dla siebie. I żeby wszystko sie udało - trzeba też
dopilnować, żeby osoba, która będzie zajmować się naszymi rodzicami była
odpowiednio przygotowana i koniecznie: żeby lubiła starsze osoby i swoją pracę,
aby była pogodna i cierpliwa. A z tym niestety, też różnie bywa.

[maureen2]

o to najlepiej zapytać prawnika

[meg303]

jeśli CHCESZ to oczywiscie,ze tak.Zanim podejmiesz decyzję spojrzyj z dystansu
na sytuacje i oceń:czy pogodzisz opieke z pracą,życiem rodzinnym?Czy jeśli masz
swoją rodzinę,męża,dzieci nikt na tym nie ucierpi?Czy nie jest tak,ze ktoś
obarcza cię opieką nad bratem,a sam z niej rezygnuje?Czy kieruje tobą poczucie winy?
Pozdrawiam i życzę powodzenia cokolwiek zdecydujesz

[ja_adam]

Gdy byłem niemowlęciem, opiekowała sie mna moja babcia, rodzice ciezko
pracowali- to były trudne czasy.
Ogromnie duzo pamietam z lat gdy mialem kilka latek az sam jestem pod
wrazeniem, pamietam jak nauczylem sie chodzic, jak zaczałem mówic...
po prostu pamietam...ze zawsze byla przy mnie moja babcia.

gdy mialem ok 12 lat babcia straciła wzrok! byłem szczęsliwy ze mogłem przez
kilkanasice lat byc jej ramieniem, wzrokiem, ustami

Strasznie ja kocham mimo iz pamiętam jak się wściekałem jak kazdej niedzieli
musiałem chodzic z nia do kościoła, jak musiałem za kazdym razem isc po niej do
kibla i sprawdzac czy jest ok, jak musialem słuchac jej radia gdy słuchała
nabożenstw, jak kazdego ranka musialem robic zalupy i robic jej jedzenie,
układac tak na stole by inc nie wylała, by dobrze łapała kromki, najgorsze były
chwile gdy ciała ze mna rozmawiać, chłopcy w piłke grali a ja opowiadałem jak
tam było w szkole...której zresztą nie lubiłem -TAK! czasami mnie to
przerastało.

Ale dziekuje bogu, że miałem okazję byc jej uczynny, bo w sumei dostałem o
wiele więcej niz ja sam jej dałem.

Myslę, że to nie wstyd ani tajemnica ze opeika nad człoqwikiem upsledzonym to
ciezki chleb, ale wierzę iz po czasie zycie odda nagrodę!

[meg303]

Każdy dobry uczynek zostanie przykładnie ukarany:)Nie wiem kto to powiedział,ale
życie to potwierdza.Nie jestem zgorzkniała,ale wolę czynić dobro nie licząc na
nagrodę.Nie jest to takie proste,nie ma coś za coś.

[gocha06_75]

Chciałabym odpowiedzieć: AMEN. Masz rację meg303. Ja nigdy na nic w zamian nie
liczę i dzięki temu nie bywam zawiedziona, wręcz mogę powiedzieć, że ludzie
robią mi miłe niespodzianki i często mile mnie życie zaskakuje...

[meg303]

[meg303]

Gdy niczego nie pragniesz dostaniesz wszystko:)
Pozdrowionka