rozwód?

[boston6]

mam 35 lat. od dziesięciu jestem żonaty. nie mamy dzieci choć od trzech
miesięcy staraliśmy się. właśnie. staraliśmy. ale od początku. dwa lata temu
wyszło na jaw że żona mnie zdradza. była rozpacz ale poprosiła mnie o szansę
którą jej dałem. starałem się zapomnieć i nie wypominać. nawet powoli
odzyskałem zaufanie do żony. tyle że co jakiś czas wybuchają między nami
wojny. a wtedy nie ma litości. żona mówi mi wszystko co najgorsze byle mnie
bolało. przewaznie ja nie wytrzymuje i robię to samo. teraz niestety od
tygodnia jest taka wojna. wiele razy rozmawialiśmy o tym że już tak nie
będzie ale jest, nawet gorzej. kocham żonę mimo wszystko, staram się być
dobrym choć wiadomo że nie da się być idealnym. napewno mam wiele wad. w tym
szaleństwie już sam nie wiem co jest prawdą a co nie. co mogę poprawić w
sobie i czy tak na prawdę powinienem cokolwiek poprawiać. zresztą już i tak
jest za puźno bo zabrnęło to tak daleko że nie da się naprawić. jestem już
psychicznie wykończony. jak to wszystko poukładać? albo jak się uwolnić?
przecierz tak bardzo ją kocham.

[arwen8]

boston6 napisał:

> jak się uwolnić?

Przeczytaj "Szantaż emocjonalny" Susan Forward. Znajdziesz tam sytuację podobną
do Twojej. A może nawet więcej niż jedną. Zauważ, że Ty cały czas starasz się,
obwiniasz siebie ("staram się być dobrym choć wiadomo że nie da się być
idealnym. napewno mam wiele wad"), próbujesz coś naprawić. A co robi ONA? Jak
ONA próbuje zmienić Wasz związek na lepsze? Co zrobiła z szansą, którą jej
dałeś? Dlaczego tak bardzo boisz się przyznać przed sobą samym, że ona Ciebie
nie kocha? Wolisz oszukiwać się i tkwić w błogiej nadziei, że żona się zmieni?

> przecierz tak bardzo ją kocham.

To absolutnie NIC nie znaczy! W małżeństwie albo obydwie strony kochają, albo
nie nazywajmy tego małżeństwem. Co z tego, że TY ją kochasz i za wszelką cenę
chcesz naprawiać Wasze małżeństwo, jeśli ONA tego nie chce? Samą swoją milością
niczego nie osiągniesz, najwyżej żona będzie z Tobą tkwić z litości ("nie
kocham go, ale on taaaaaak mnie kocha, że muszę z nim być, bo aż mi żal jego
wysiłku"). Zastanów się, czy w takim małżeństwie chcesz być do końca życia? A
co z TWOIM szczęściem, spełnieniem, szacunkiem?

[boston6]

wierzę że mam szansę na nowy związek, na nowe życie. wiem że wystarczy zrobić
ten jeden krok do przodu i skończyć tą tragedię. obawiam się że nigdy się z tym
nie uporam. że zawsze będę wypaczony tym związkiem. że ból który czuję nigdy
nie minie. po za tym ciężko jest się pogodzić z tą porażką. ale dziękuję za
opinię bo tego mi chyba trzeba. światełka w tunelu. nadziei.

[arwen8]

boston6 napisał:

> obawiam się że nigdy się z tym nie uporam. że zawsze będę wypaczony tym
> związkiem.

Będziesz "wypaczony" jeśli SAM siebie będziesz "wypaczał". "Wypaczenie" można
sobie łatwo wmówić. Spróbuj tego nie robić. Spróbuj skupić się na swoich
zaletach, na silnych stronach swojej osobowości. Powiedz sobie, że WSZYSTKO
jest możliwe. Powoli, krok po kroczku naucz się szacunku i miłości do siebie
samego. Wtedy, i tylko wtedy, żadne "wypaczenie" nie będzie Ciebie przerażać.

> po za tym ciężko jest się pogodzić z tą porażką.

Tak, to jest trudne. Ale o wiele gorsze jest trwanie w związku, w którym miłość
jest jednostronna. Sam tego małżeństwa nie naprawisz, nie uratujesz. Wybaczyłeś
żonie zdradę, szantaż i ciągłe umniejszanie Ciebie. Pozbawiłeś się szacunku do
siebie samego, zamiast stracić szacunek dla żony. Zastanów się, skąd to
wszystko się bierze? Dlaczego tak panicznie boisz się odejść. Spróbuj nie
tłumaczyć tego "miłością", sięgnij głębiej. Być może w podobny sposób byłeś
traktowany w dzieciństwie (pomniejszanie, szantaż)? Być może masz niskie
poczucie własnej wartości, a Twoja żona była jedyną kobietą, która zwróciła na
Ciebie uwagę? Być może boisz się, że nikt Ciebie już nie pokocha? Być może od
dziecka przyzwyczaiłeś się do ustępowania, poświęcania się dla innych,
zaniedbywania własnych potrzeb? Odpowiedz SOBIE, nie na forum. Zastanów się,
dlaczego nienawidzisz i krzywdzisz siebie...

Życzę wytrwałości i pewności siebie!

[boston6]

powinienem już dawno z tym skończyć. ból i to chore uczucie do tej kobiety
wreszcie minie. nie będę robił z siebie ofiary bo nigdy nią nie byłem. dziękuję
jeszcze raz.

[maaharet]

Ból minie po kilku miesiącach. W moim małżeństwie też było podobnie, tylko są
dzieci i tych szans było więcej. W końcu zrobiło się piekło a ja myślałam,że
trafię do zakładu dla chorych psychicznie. Doszło do rozstania. Będąc sama
zaczęłam zdawac sobie sprawę w jak bardzo toksycznym związku żyłam. Może dobrym
wyjściem będzie rozstanie na jakiś czas. I przemyślenie wszystkiego w
samotności. Wiem jak to jest jak człowiek ma mętlik w głowie i sam już nie wie
czego chce. Ciągłe awantury nie dają możliwości spojrzenia na związek z
dystansu, bo człowiek nawet nie ma czasu żeby się zastanowic nad swoim zyciem.

[boston6]

myślałem o rozstaniu. o nabraniu dystansu. niestety nie mam się gdzie podziać
bo wyjechałem z domu rodzinnego na drugi koniec polski i nikogo tu nie mam.
niestety moje zobowiązania finansowe nie pozwalają na wynajem nawet czego
kolwiek wiec muszę tu tkwić. myślę że to też jeden z powodów dla których boję
się odejść. mogę wyjechać ale stracę pracę którą bardzo sobie cenię. boję się
że skończę zbierając puszki po śmietnikach. tak więc koło się zamyka.
dziękuję za cenny głos

[dziki.macho]

Warunki polskie zmuszaja nieladnie mowiac do kurestwa. Ludzie wiaza sie z
drugimi, zeby zapewnic sobie dach nad glowa, dostac zrec i miec gdzie sie
przespac.

[boston6]

to trochę nie tak. mieszkam u siebie. mamy własne mieszkanie. co prawda z
kredytu ale własne. więc nie musiałem się wiązać z rozsądku. to była tylko
miłość.

[dziki.macho]

Coz, mieszkanie w takim razie sprzedac, podzielic sie, splacic kredyt. Jak
zonka nie wyrazi zgody, niech cie splaci.

[boston6]

tak najprostrze rozwiązania są najlepsze, takie mam własnie plany. zresztą to
jedyna alternatywa w mojej sytuacji, dzięki za głos.

[dziki.macho]

Podobno nie ma sytuacji bez wyjacia

[jarecka225]

Moj maz tez mnie zdradzil. Mimo ze minelo ponad piec lat i niby mu wybaczylam,
to nie zapomnailam, TO wraca w najbardziej niespodziewnych momentach i nie
sadze, ze to kiedys minie. Wiec moja rada jest taka: odejdz od niej. Tym
bardziej, ze nie macie dzieci.

J.

[alfika]

...najpierw trzeba próbować
szczególnie, jeśli dwie osoby deklarują miłość
(nie mówię, ofkors, o okrzykach wojennych w stylu "już cię nie chcę")