ratunku.... :(

[sunsilk]

wlasnie rozpada sie moj zwiazek. jestesmy ze soba prawie trzy lata, zareczeni,
za 4 miesiace mamy wyznaczony termin slubu, ktorego chyba nie bedzie. mamy
kupiony razem dom, ktory za miesiac, dwa bedzie gotowy do odbioru, w ktory
wsadzilam kilkadziesiat tysiecy swoich oszczednosci, jeszcze w czasach, gdy
kochalismy sie jak szleni i nie przyszlo mi do glowy, ze kiedykolwiek bedzie
tak zle.

od jakiegos czasu mamy kryzys, ktory teraz siegnął dna. i o ile ja wierze, ze
kryzysy sie zdazaja i mozna je pokonac, tak moj facet uwaza chyba ze nic
dobrego nas juz nie czeka. wczoraj wieczorem powiedzial mi tak przykre rzeczy,
ze naprawde mialam go dosc. do tego opowiedzial tez jakies przeinaczone
brednie o mnie swojej rodzinie, czym czuje sie tak zraniona, ze nie potrafie
nawet o tym mowic.

i to tak cholernie boli, bo mimo wszystko chce nadal byc z nim, chce to
ratowac, pamietam wszystkie cudowne chwile razem i wydaje mi sie, ze sie po
prostu pogubilismy gdzies w problemach zycia codziennego. a on zachowuje sie
teraz, jakbym byla jego najgorszym wrogiem, jakby chcial mi dokopac, pokazac,
kto tu rzadzi. i sprawia mi taki bol. mieszkamy razem, wiec kiedy jestesmy
razem w domu to ze mnie robi sie wrak czlowieka. szczerze mowiac, to gdzies
podswiadomie w srodku siebie przygotowuje sie na to, ze mnie zostawi, i wiem,
ze to bedzie dla mnie koszmar, bo tak naprawde nikogo nigdy tak mocno nie
kochalam jak jego.


czy ktos z was wyszedl z takiego glebokiego kryzysu? czy sobie poradzil? jak
ja mam sie zachowywac, zeby zachowac swoj honor i godnosc i jednoczesnie nie
zrobic z siebie wraka? jak reagowac na jego przykre slowa i czyny, ktore mnie
tak bardzo rania? jak przetrawic to, ze kochalismy sie tak bardzo, a teraz to
tak wyglada? jak pogodzic sie z faktem, ze kiedys, w sumie jeszcze niedawno
byl taki kochajacy, a teraz zachowuje sie, jakby mial na mnie uczulenie. a
jeszcze pare dni temu mowil, ze mu zalezy i ze chce ratowac ten zwiazek razem
ze mna...


przepraszam za chaos mysli i literowki, ale jestem w fatalnym stanie... mam
nadzieje, ze mi wybaczycie...
siedze sama w domu i jest mi tak strasznie smutno... jedyne istoty, ktore chca
sie do mnie przytulac to moje koty (na ktore prawdopodobnie nie bedzie mnie
stac po rozstaniu, a przeciez nie moge ich oddac...)

[alfika]

jeśli to kryzys, to przede wszystkim odłożyłabym ślub na dużo później
wspólne życie i miłość nie zależą od uroczystości - a uroczystość i miłość
powinny jak najbardziej iść w parze

najpierw spróbujcie się porozumieć

[sunsilk]

ja takze od kilu dni przychylam sie do zdania, ze slub chyba trzeba przlozyc. bo
wole byc kochana bez obraczki niz zaobraczkowana i nieszczesliwa. a mam
wrazenie, ze ten slub wywiera niepotrzebna presje. niestety jeszcze niedawno
mialam inne zdanie i wydawalo mi sie, ze przelozenie tego slubu to bedzie koniec
(moze dlatego, ze byl juz raz przelozony z powodu smierci bliskiej osoby z
rodziny mojego faceta, to on zdecydowal, ze nie chce w zalobie slubu, a ja z
bolem, ale zaakceptowalam jego decyzje). troche boje sie, ze to znak, ze tego
wogole ma nie byc, skoro to juz drugi raz bedzie przekladany. jesli ktos wierzy
w znaki. z drugiej strony nie chce nic na sile, nie chce meza na sile, bez
milosci, tymbardziej ze moj facet tez teraz racvzje tego slubu nie chce.
zmierzam jednak do tego, ze teraz nie potrafie z nim nawet porozmawiac. on jest
zly i poturbowany psychicznie, jest w sumie zly na cos, czego tak naprawde nie
bylo, zle zrozumial jedno moje zdanie i obrazil sie smiertelnie, grozi mi
odejsciem. nie potrafie go przekonac, ze co innego mialam na mysli, tymbardziej,
ze siostra, z ktora rozmawial o tym, utwierdzila go w jego blednym przekonaniu.
on mi teraz nie wierzy. wiec jak mu powiem, ze ja teraz tez nie chce juz tego
slubu, to tez mi zapewne nie uwierzy, stwierdzi, ze to jakis moj chwyt, zeby cos
na nim wymusic. bo tak ostatnio konczyly sie nasze rozmowy. ja probowalam mu
wyjasnic, co mnie boli, czego sie boje, on na to stwierdzal, ze probuje slub na
nim wymusic. ja juz po prostu nie mam sily na takie rozmowy. za bardzo mnie
rania, za bardzo godza w poczucie mojej wlasnej wartosci. nie mam sily n-ty raz
mu tlumaczyc, ze mnie nie rozumie, ze nie chce go na sile zaciagnac do oltarza,
ze rozmawiam z nim tylko dlatego, ze mam problem i nie wiem, co robic. kazda
taka rozmowa konczyla sie klotnia i stwierzeniem, ze maniupuluje nim. co mnie
tak boli. niezrozumienie na calej linii. dlatego zaprzestalam o tym rozmow, z
reszta ostatnia skonczyla sie jego stwierdzeniem, ze to co jest miedzy nami nie
ma juz sensu, wiec nawet nie wiem, czy to nie koniec sie zbliza wielkimi
krokami. a tak bardzo tego nie chce. jestesmy ze soba 2,5 roku z czego ponad 2
lata mielismy poczucie, ze jestesmy dla siebie stworzeni. czy moglismy sie tak
pomyslic?

no i boje sie po prostu, ze jesli sie rozstaniemy, to strace milosc swojego
zycia. a czasem jakis chochlik podpowiada mi do ucha, ze co to za milosc zycia,
ktora potrafi tak zranic?

...

[sunsilk]

no i strasznie was przepraszam, za moje wypowiedzi sa belkotliwe i chaotyczne :(
po prostu jestem teraz bardzo podminowana, za chwile do domu ma wrocic on, co
powoduje, ze czuje sie zestresowana... z glowy wylewa sie potok mysli, nie mam
sie komu wygadac, nie mam sumienia zadreczac mojej przyjaciolki, sama ma teraz
trudny okres, nie cche mowic o tym mamie, bo bedzie sie o mnie za bardzo
martwic. do tego wypilam piwo, po nieprzespanej nocy i ciezkim dniu w pracy i
mnie rozklada. nie sadzilam, ze kiedykolwiek znajde sie w takiej sytuacji...

[isabelchen]

smutne to co piszesz, macie kryzys, piszę tu z perspektywy Twojego faceta, byłam
w podobnej sytuacji, bo wszystko mnie w związku wkurzalo i na nic nie miałam
ochoty, bo znalzł się ktoś drugi obok, tylko czas może pokazać czy to prawdziwa
miłość, daj mu czas na przemyślenie, wyprowadź się na trochę, działasz na faceta
uczulająco, może ma nieczyste sumienie, może kogoś poznał i nawet jak spojrzysz
nie tak, jakby chciał, to już będzie to świetnym pretekstem do kłótni, mam
wrażenie, że on sam prowokuje te zaczepki słowne, żeby się pokłócić,
najwyraźniej coś przeoczyłaś w Waszym związku, nie proś się o nic, zachowaj
klasę, miej swój honor, niech on walczy o Ciebie....pewnie zrozumie, co mógłby
stracić, zobaczysz :-)
nie zostałabym już na noc pod wspólnym dachem, on traktuję Ciebie trochę jak
intruza we własnym domu...a może Ty go wyprowadź na kilka tygodni, nie zrozumie,
czy woli żyć z siostrą (chociaż to pewnie ściema z tymi jej tekstami), czy z Tobą,
powodzenia!

[karka831]

Wydaje mi się, że najpierw osbno powinniście przemyśleć czy chcecie i czy
jesteście jeszcze w stanie być ze sobą...Czy nadal się kochacie, a może się po
prosto w tym wszystkim pogubiliście, może coś was przerosło...Odpowiedzcie sami
sobie na te i inne ważne dla was pytania a potem usiądźcie wspólnie i
porozmawiajcie szczerze o waszych refleksjach...W jakąs strone musicie
pójśc...Przecież nie można tak żyć w zawieszeniu..

[sunsilk]

mysle dokladnie w ten sposob... ze trzeba nam troche spokoju, przemyslenia..
tyle ,ze ja juz wiem, ze chce to ratowac. a moj facet kryzys przezywa jak koniec
swiata, nie przyjumje do wiadomosci, ze mozna wyjsc z tego i stac sie silniejszym.

a ja po porostu najzwyczajniej w swiecie boje sie, ze mnie zostawi. ze strace
najwieksza do tej pory milosc swojego zycia. i nie wiem, ja mam sie zachowac,
zeby mu dac maksimum komfortu w tej sytuacji, zeby i on mial szanse dojscia do
wnioskow, wnioskow mam nadzieje dla mnie pozytywnych..

[karka831]

Kryzysy w związkach są tak samo naturalne jak naturalna są poszczególne etapy
związku (fascynacja, zakochanie itp). Kryzysy są i będą tylko teraz nasuwa się
pytanie:czy lepiej wybrać ŁATWIEJSZĄ droge i się rozstać czy POTRUDZIć się
troche i powalczyć...Jeśli Wam na sobie zależy zdecydowanie powinniście wybrać
opcje nr2:)Spróbuj przedstawić swojemu mężczyźnie, że JEśLI SIę KOCHACIE TO
WYSTARCZY WłOżYć W uzdrowienie tego związku trochę pracy....Bo wydaje mi się, że
Wasza miłość nie umarła tylko coś się "zepsuło" i należy znaleźć usterke:)

[sunsilk]

karka, widzisz, myslisz dokladnie tak jak ja. mam wlasnie takie poczucie. ze
majy kryzys, ale to nie kryzys uczuc, ale emocji i ich wyrazania. ze kochamy
sie, ale wlasnie popsulo sie. tyle ze on, wydaje mi sie, za szybko stracil
nadzieje na lepsze. on wybral te pierwsza opcje. latwiejsza. osatnio kilka razy
prosilam go, zeby dal nam jeszcze szanse, ze jeszcze wszystko moze byc piekne i
ulozyc sie, ale on jest zatwardzialy, uparty, urazony czym, co sam wykreowal.
nie mam fizycznie mocy teraz z nim poromawiac, nie reaguje na moje prosby...
wiec jedyne co mi przychodzi do glowy, to zachowac sie tak, jak pisze
izabelchen. nie prosic juz, nie meczyc go, moze sam zrozumie, ze wiele straci...
obym sie tylko nie mylila... on jest tak uparty, ze boje sie, ze mnie zostawi
przez swoj upor, pomimo milosci... a moze onajuz w nim zgasla? ja, pdobnie jak
on, nie jestem latwym partnerem...

[hellio]

Sunsilk, nie umieszczaj punktu ciężkości tego co się dzieje tak jednoznacznie po
stronie JEGO uczuć, JEGO potrzeb, JEGO zniecierpliwienia, JEGO komfortu!
Jesteś w tym związku partnerem, a nie petentem i wpychając się na siłę na
krzesełko petenta ("ach, zeby on doszedł do wniosków dla mnie pozytywnych")
zwyczajnie zmieniasz charakter związku!I to w kierunku, ktory ci się nie spodoba!
Uważnie śledzę twój wątek, bardzo ci współczuję, bo to, co przechodzisz wydaje
mi się bardzo trudne. Hanka
ps. nie chodzi o to, żebyś facetowi wykrzyczała - "ja też jestem ważna", chodzi
o to, żebyś powiedziała to sobie. Głośno. Przed lustrem.

[sunsilk]

dzieki Hanko.

jestes jak glos, ktory sie we mnie odzywa, ze przeciez nasz zwiazek nie moze byc
ulozony pod niego. zdaje sobie spawe, ze jesli podporzadkuje sie tylko i
wylacznie jego potrzebom, a swoje bede skrzetnie chowac w kieszen to za kilka
miesiecy, lat, znienawidze tego czlwowieka, za to, na co sama sie zgodzilam.
pamietam tez jednak o tym, ze sama nie bylam latwym partnerem i ze jakis czas
temu nasz zwiazek byl bardzo partnerski, moje potrzeby bardzo sie liczyly, a ja
przylozylam reke do tego, ze sie zaczelo rozpadac. bo tak naprawde "popsulo sie"
chyba dlatego, ze kazde z nas postawilo swoje potrzeby wyzej niz potrzeby
partnera. ja takze, on tez. trwalo to jakis czas i stalo sie rutyna. tylko
dlatego chce walczyc o ten zwiazek, bo teraz, kiedy kryzys siegnal dna,
przypomialam sobie bolesnie, jak kiedys bylo dobrze. tak, tak, madry polak po
szkodzie. ale z drugiej strony lepij pozno niz wcale..
bo gdyby nie bylo tej przeszlosci, to mysle, ze bym nie chciala juz tego. tak mi
sie wydaje.

obiecalam sobie takze ze mimo, ze w moim zwiazku bardzo zle sie dzieje, ja nie
chce stracic radosci zycia, siedziec i plakac w kacie nad soba i uzalac sie jest
bez sensu. wiem, z bolem tez trzeba umiec zyc, pogodzic sie, przezyc go, tak
naprawde to jest pelnia czlowieczenstwa, przezyc ten bol i przetrwac. ale tez
chce pokazc mu (facetowi) ze nie jestem placzacym w kaciku kawalkiem czlowieka.
ja mimo wszystko chce sie cieszyc zyciem. dlatego dzis ide po pracy do kina,
zapytam sie mojego mezczyzny, czy pojdzie ze mna, jesli nie, to po prostu pojde
sama badz z kolezanka.

[hellio]

No, i mam nadzieję, że seans się udał.
Masz wątpliwości, jeśli dobrze rozumiem, że szkoda pochopnie machnąć ręką na
związek, który kiedys dawał ci dużo satysfakcji i na faceta, który, kiedys był,
a więc POTRAFI być otwarty na ciebie, rozumiejący, wrażliwy. I trudno się dziwić
- rozumiem te wątpliwości. To trochę tak, jak - wybacz porównanie - ze świetnym
robotem kuchennym, który był taki przydatny, tyle czasu i wysiłku nam
zaoszczędził, a teraz się zacina, klekocze, nigdy nie wiadomo, czy ubije i
posieka, czy zacznie rzęzić i człowiek nie tylko będzie musiał sobie sam
posiekać, ale jeszcze go myć... Więc problem - wyrzucić w diabły? czy naprawiać?
starać się o nowy i ponieść wysokie koszty? a skąd wiadomo, czy ten nowy będzie
się sprawdzał tak dobrze, jak ten stary kiedyś? itd., itd.
Ja zasadniczo nie daję rad, ale jeśli pozwolisz na sugestię, to myslę, ze warto
pilnować, by cały problem widzieć "tu i teraz". Roztrząsanie jego zasług w
przeszłości i twoich niegdysiejszych występków gmatwa i komplikuje obraz
konfliktu? kryzysu?, który macie teraz i tutaj. Ja nie mówię, że jak się "robot"
teraz zaciął, to trzeba go teraz wyrzucić. Ale teraz trzeba się przyjrzeć,
dlaczego nie da się nim "posiekać" - moze coś w nim pękło, może jakoś inaczej go
obslugujesz? A może to po prostu bezpiecznik siada?
Jedno, co wydaje mi się pewne, to to, ze bycia w przeszłości trudnym partnerem
nie naprawisz teraz, zamieniając się w anioła, a w następnym tygodniu w anioła
ze skrzydłami a jeszcze w następnym w gwiazdę zaranną.
No, i cały czas się zastanawiam, dlaczego właściwie on nie chce rozmawiać? Chce
iść do ślubu skonfliktowany z przyszłą żoną? nie dotyczy go ta sprawa? nie obchodzi?
Jak w ogóle wyglądają przygotowania i na jakim są etapie? Może on nie wytrzymuje
stresu, związanego z "ceremoniałem" i bezwiednie na ciebie kieruje to, co
wyłania się z tych rozszalałych emocji?
Ciężkie to życie... Pozdrawiam cię serdecznie, Hania

[sunsilk]

jesli chodzi o to, ze on nie chce rozmwiac, to chyba troche mu sie zmienilo
teraz miedzy nami, o czym napisze za chwile w poscie nizej, ale tutaj chce
odpowiedzwec na Twoje pytania dotyczace slubu. w kazdym razie moj mezczyna chyba
zmienil troche nastawienie i jest w stanie rozmawiac. tyle ze ja sama jeszcze
potrzebuje czasu... jeszcze nie jestem gotowa na powazna rozmowe o tym wszystkim.

co do slubu, on, dopoki o tym rozmawialismy, tak naprawde sam nie wiedziel. z
jednej strony nie chcial jeszcze wyrzucac przygotowan do kosza, ale mowil takze,
ze nie jest pewny, czy tego slubu nie lepiej nam bedzie przelozyc. arguemnowal
to tym, ze nie chce isc do oltarza bedac niepewnym. ale nie tyle niepewnym swego
uczucia, co twierdzil ,ze boi sie, ze ten kryzys, ktory przezywamy jest zbyt
powazny i ze boi sie, ze po slubie nie minie, ze nie uda nam sie go pokonac i ze
nie ma ochoty zaraz po slubie brac rozwodu. mowil, ze jeszcze pare miesiecy temu
byl mnie absolutnie pewny i ida do oltarza, chce czuc wlasie cos takiego, a na
to potrzeba mu czasu. mniej wiecej cos takiego mi przekazywal. teraz wogole o
slubie nie rozmawiamy, ja sama doszlam do wniosku, ze wcale nie chce go brac w
takiej sytuacji naszych uczuc i tak naprawde wszystko jest w zawieszeniu. mam
wrazenie, ze mysli o tym slubie wywolywaly w nas tylko niepotrzeba presje i
jakies takie zdenerwowanie. a ja, tak jak juz tu pisalam gdzies, sama mysle, ze
chhba nie musze nosic obraczki, zeby czuc sie kochana. wole byc kochana bez
slubu, niz w obroczce bez milosci. ja nie chce na sile ciagnac go do oltarza, to
dla mnie ponizej mojej godnosci i zdecydowanie ponizej moich oczekiwan.
postanowlam na razie wogole odpuscic mysli o tym,n awet sobie. on dwa dni temu
niby przypadkiem zapytal sie mnie o suknie, czy w koncu odwolalam czy nie jej
rezerwacje, ale ja nie chcialam o tym mowic wtedy.

w kazdym razie przygotowanie sa na takim etapie, ze jeszce wszystko moznaby
zprganizowac lub takze oswolac bez zbytniego zamieszania i strat pienieznych.
tyle ze taki stan moze trwac jeszcze tylko tydzien, dwa, bo musze chociazby
okreslic sie co do wspomaniej wyzej sukni, ktora czeka juz na mnie w salonie i
przede wszystkim co do cateringu, z ktorym w tym momencie problem jest
najwiekszy. reszte mozna zoastawic do zalatwienia na jeszcze troche pozniej.
bliska kolezanka, ktora zna problem radzila mi ostatnio, zebym poszla
przymierzyc te suknieke, i tak mam juz zaplacona rezerwacje i w sumie jest moja,
odmowic moge zawsze w ostatniej chwili traca tyle samo, co tweraz bym stracila.
cateringu tez radzi na razie nie odwolywac, bo tez jest juz wplacona niewielka
zaliczka, ktora stracimy odwolujac czy teraz czy pozniej, a zebym po prostu na
spotkanie z facetem od cateringu umowila sie na za miesiac czy jeszce pozniej,
bo i tak zdazymy jakby co w te trsy miesiace to ustalic, jeszcze z nadwyzka czasu.

ja z rszta tak naprawde sama nie odwolam tego slubu, jesli mam dzwonic i
odwolywac suknie czy przede wszystkim catering, to musze przedtem z nim pogadac
i chce, zeby on tez mial taka wole. nie podejmie tej decyzji sama i nie zrobie
tego bez jego wiedzy, bo to jest mimo wszystko za powazna sprawa i nie wyobrazam
sobie sama o tym decydowac. sama moge zdecydowac jedynie o tym, ze ja sama nie
chce teraz tego slubu i powiedziec mu o tym, a co do dalszych
dzialan/przygotowan to musimy postanowic to razem.

[alfika]

on uznał, że naciskasz na ślub
Ty nie patrzysz na realia, tylko piszesz o jakiś bzdurnych "znakach" co do
przekładania ślubu...

on jest dla Ciebie ważny?
a jeśli on nie jest pewien, czy to Ten związek? i co? ślub wtedy coś ułatwi?
a jeśli Ty za 2 lata uznasz, że nie dajesz rady, bo całkowicie się
przestaliście rozumieć? to co? wytrwasz dzięki ślubowi na uczuciowej pustyni i
będziesz współżyć z obcym Ci mężem, jeść z nim obiady czy się wkurzać na sam
jego widok, bo Ci zobojętnieje?

ślub Ci nie zagwarantuje, że tak nie będzie, uczucia żyją swoim życiem

a poza tym - nie chciałabyś ślubu z kimś, dla kogo to będzie naprawdę ważne?
niechby to i on był - dogadanie i umiejętność dotarcia do siebie nawzajem jest
najważniejsza

[sunsilk]

alfika, napisalam juz pare postow wyzej, ze zdeydowanie nie chce slubu bez
milosci.. ze wole milosc bez slubu, ze rozumiem i czuje, ze to bez sensu jesli
sie tego nie czuje.. naprawde.. ja nie chce nic na sile...

[karka831]

No nie wiem...Ja jestem za tym żeby ratować związek, ale w przypadku gdy osoby
się pogubiły, ale chcą być ze sobą...Trudna jest sytuacja z Twoim
mężczyzną...Nie wiem może rzeczywiście wydarzyło się "coś" o czym nie wiesz i
dlatego tak idzie w zaparte mówiąc, że to już nie ma sensu?

[alfika]

nie bujaj też w wyobrażeniach, cóż to się mogło wydarzyć :)
opierając się na przypuszczeniach problemu jeszcze nikt nie rozwiązał

jedyne, co się niedobrego wydarza to to, że jedno drugiego nie rozumie - oprzyj
się na realiach, bo jakikolwiek dodatkowy zarzut czy podejrzenie raczej Was nie
zbliży...

[alfika]

Ty to dla siebie przemyśl, mnie jedynie niepokoi, że facet stwierdza, iż
naciskasz na ślub - nie wziął tego z powietrza, jak sądzę - i na dodatek nie
jesteś pewna, czy nie odejdzie - córce pozwoliłabyś w takiej sytuacji wyjść za
mąż?

a znaki to sobie daruj... jak ktoś ma być razem, to mu tysięczne przekładanie
ślubu nie przeszkodzi

[isabelchen]

a skąd wiadomo, że on kocha? brak rozmów, brak więzi emocjonalnej - wygląda na
to, że on nie jest pewien tej miłości, wyłączył się psychicznie, wymyśla jakieś
pomówienia rodzinne, bo mu tak wygodniej, woli spasować, bo mu się nie chce
walczyć....może nie ma odwagi, aby się przyznać do swoich uczuć (ich braku)

[sunsilk]

te pomowienia rodzinne to niestety prawda. po prostu w pewnym momencie ja
poszlam wygadac sie kolezance, bo potrzebowalam kogos, kto pomoze mi spojrzec na
to z boku, on zas pogadal ze swoja siostra i bardzo przeinaczyl moje slowa. to
nie sciema z jego strony.

a czy kocha? wydaje mi sie, ze milosc nie mija w cigu paru dni, a nie mam
watpliwosci, ze ona nas laczyla/ laczy.. jeszcze pare dni temu swietnie
bawilismy sie razem na sylwestrze, trzy, cztery dni temu bylismy mimo kryzysu
bardzo sobie bliscy. po czym zdazyla sie jedna feralna rozmowa, on opacznie
zrozumial jedno moje zdanie, powiedsziane zreszta pod wplywem emocji i
smiertelnie sie obrazil, stwierdszil, ze do siebie jednak nie pasujemy. wiem,
bylo ostatnio miedzy nami nie najlepiej, byly lepsze chwile, ale to wyglada
teraz na decyzje pod wplywem chwili i jego odgrywanie sie na mnie. ja stram sie
zagryzac jezyk i znosic jego zachowanie z gosnoscia, bardzo [pilnuje, by go nie
urazic i byc przynajmniej nie obrazliwa, ale czsaem jest brdzo ciezko. mimo
wszystko, mimo boluk tory mi zadal ostatnimi dniami, i zeby kiedys nie myslec,
ze nie zrobilam wszystkiego zeby to ratowac napisalam dzis do niego maila. bez
zalow i skarg, a z prosba o przemyslenie tego wszystkiego. bo odejsc jest
latwiej niz postarac sie cos uratowac. a do tego on czasem wydaje mi sie po
prostu przytloczony swoja zloscia i zalem, ktory teraz nim kiedruje. ja potrafie
i zrobilam to, czyli schowalam swoje zale do kieszeni,m bo chce patrzec do
przodu, nie wstecz. on chyba caly czas ropzamietuje przeszlosc i żale cly czas
sa na pierwszym miejscu. a ja teraz czekam, moze odpisze na mojego maila, moze
przemysli, moze dostrzeze, ze bardzo duzo stracimy rozstajac sie. ja w kazdym
razie czuje sie lepiej, ze to do niego napisalam. przynajmniej w tej chwili, bo
nie wiem co mnie czeka z jego strony..

i tyle, nie wiem, co moge jeszcze zrobic..

[lamia26]

Możemy sobie podać dłoń...Wczoraj milość,dzisiaj kila kroków i uczulenie.Nie
naciskaj.Na mężczyzn jakikolwiek nacisk powoduje opór!Z ślubu zrezygnuj.Nic on
nie zmieni a wręcz może być przyczyną jeszcze większej
frustracji.Nie "pŁaszcz "się przed ukochanym .Pamiętaj zawsze zachowój
godnoćś...Ja tego nie zrobiłam,błagalam i przepraszalam(chociaż nie miałam za
co).Teraz spijam to co naważyłam.Jak kocha to sam będzie szukał
porozumienia.Jeżeli nie to...czas leczy rany.Pewnie nie tylko Brzk milości z
jego strony Cię paraliżuje?

[kiki2222]

Witaj,
czytam i wałsnym oczom nie wierzę w to co piszesz, to jakby moja historia z
maja 2006r. słowo w słowo, zachowanie mojego eks-narzeczonego takie samo jak
Twojego, tylko ja juz znam finał tej historii (mojej historii), niestety
wyprowadziłam się i co?, okazało się że nie było już czego ratować, działałąm
na niego tak samo, jak Ty, zapewnienia ze mnie tak niedawno kochał i ze
wszytsko by zrobił zebyśmy byli razem,
ja też się zgodziłąm na odłożenie ślubu, prosiłam zebyśmy jeszcze raz
spróbowali, a on nie chciał "działałam na niego jak płachta na byka", nic ,
wszytsko co mówiłąm denerwowało go.
Ni i co rozstalismy się, on zaraz potem to tu sobie znalzał, kogoś, to znowu
potem ktoś inny, nigdy mi tego oficalnie nie powiedział, tylko od czasu do
czasu się od kogoś dowiadywałąm, \cierpiałąm bardzo, nawet po rozstaniu a wręcz
powiem po pozostawieniu mnie nadal go kochałąm i chciałąm wrócić.
Najprawdopodobniej będąc jeszcze ze mną kogoś poznał, i niestety ta "wielka
miłosć", umarłą, a moze to tylko z mojej strony byłą wielka miłość.
sunsilk, jak chcesz pogadać to pisz oczywiście, chętnie z Tobą popiszę.
Ja teraz z pespektywy czasu, cieszę się że to się rozpadło, bo dopiero tearz
zrozumiałm, ze to nie moja byłą wina (oczywiście nie wybielam siebie, ja tez
błędy popełniłąm), ale ja to chciałam naprawić, on tego już nie i wybrał cos
innego, wybrał zycie z kobietami (jedna po drugiej), ale beze mnie.
Pozdrawiam i życzę mądrych decyzji

[czarodziejkakubusia]

Takie kryzysy się zdarzaja i kiedys pewnie przyjdą inne.Ja też w związku
przeszłam taki kryzys,tez padło wiele przykrych słów i byłam wrakiem,gdy
musielismy razem przebywać i tęskniłam,gdy go nie
było.Walczcie.Rozmawiajcie.Zmieniajcie się.Gdy ponosi złość,hamujcie ją.Gdy
chcecie powiedzieć coś,co rani tę drugą osobe,którą przciez kochacie-ugryźć się
w język i milczeć.Problem dostrzezony,teraz trzeba mieć chęć to naprawić.My też
sądziliśmy,że to koniec.Zaczęlismy ednak się zmieniać,ja się zmieniałam.Nie
chciałam go stracić.On też zaczął się zmieniać.Zajęło to trochę czasu,lecz z
każdym dniem kłótni było coraz mniej,aż jest super.Powtórzę
się:walczcie,rozmawiajcie,hamujcie złość,zmińcie się,aby tobie i jemu było ok,a
potem coraz lepiej.Ja wierzę,że sie uda.Wyobrażam sobie,jak ci cięzko,ale
trzymaj się dziewczyno.Za tym wielkim kryzysem jest ON,facet,którego wybrałas i
który tam w głębi wybrał ciebie i nie chcieliście przceiż się tak zranić.

[kiki2222]

Czerodziejko,
jesteś szczęściara, ze Twój mężczyzna chciał spróbowac jeszcze raz, ja niestety
prosiłam mojego, wręcz błagałąm, zebysmy spróbowali jeszcze raz i nic.
Najgorsze ze jak był kryzys to on mnie wręcz atakował, żadne rozmowy proszenie
nic nie dawało, był wręcz agresywny w stosunku do mnie, włąsnym oczom i uszom
nie wierzyłam, ze jeszcze tydzień temu pisał do mnie, ze mnie kocha, przytulał,
wszystkie sprawy były oki,
Nigdy tego nie zrozumiem, jak mozna przestac kogoś kochac tak z dnia na
dzień!!!!!!?????????????

nigdy i to mi po tylu miesiącach nie daje spokoju, a moze ja tak barzdo
kochająć jego nie zauważyłam, ze cos sie psuje, nie wiem teraz sama, bolało
bardzo i chyba nadal boli ale nie aż tak.
Życze powodzenia wszytskim ludziom, którzy przechodzą kryzysy oby im sie udało
to przezwyciężyć.
Pozdrawiam

[sunsilk]

a u nas sytuacja troxche sie zmienila odkad ostatnio tutaj pisalam. w kazdym
razie po dwoch dniach obcosci, niecheci do rozmow i do mnie oraz bolesnych
docinkow on zaczal zachowywac sie nieco lagodniej. poszlismy razem do tego kina,
i w sumie bylo calkiem sympratycznie. oczuwiscie bez fajerwerkow, bez trzymania
za reke i czulych slow, ale potrafilismy sie pare razy do siebie usmiechnac no i
przede wszystkim nie ma juz wogole zlosliwych tekstow miedzy nami. przestal
specjalnie zadawac mi bol. teraz czesciej zdaza mu sie mowic do mnie jakby w
taki zaczepny sposob. taki, jakby chcial mnie wybadac. ale moze sie myle, sama
nie wiem.
mimo wswzystko jest jednak urazony i dal mi znak, ze oczekuje, ze to ja wyciagne
do niego reke. ja jestem w stanie to zrobic, ale jeszcze nie teraz, potrzebue
jeszcze troche czasu, boja tez w sumie mam jakies watpliwosci i przede wszystkim
chce byc pewna, czego ja chce, zanim siade z nim do powaznej rozmowy i zaczne
wyciagac reke. na razie jestem dla niego mila, nie robie mu bron boze zadych
wyrzutow, funkcjonuje normalnie. jestem do tego chora i tak naprawde ostatnie
dwa popoludnia przespalam.
on z kolei probowal wczoraj ze mna porozmawiac i w koncu powiedzial mi, ze
chcuialby, zeby nam sie udalo, ale ze caly czas ma do mnie ogormny zal (caly
czas glownie o to jedno zdanie, ktore przeinaczyl ehhh) i ze nie wie, kiedy mu
minie i czy wogole minie. ale ze chcialby, zeby minal. ja jestem na stanowisku,
ze trzeba przeszlosc zostawic juz w spokoju i patrzec w przyszlosc, o czym mu
powiedzialam, on twierdzi, ze jeszcze wszystko go za bardzo boli. jest taki z
jednej strony ciut dla mnie cieplejszy, ale z drugiej daje znaki, ze nadal
urazony. przweroznie tak naprawde sie zachowuje, raz jest nawet mily, raz
chlodny, raz rozmiawia ze mna o naszym domu, pyta mnie o zdanie w kwestii
wykonczenia jakiechs tam elementow, innym razem zupelnie nie.
a dzis kiedy wrocilam z pracy, dostalam obiad na stol, co sie bardzo rzadko
zdazalo nawet w normalnym zyciu.. i paczke lekarstw, ktore dla mnie kupil...
bylam bardzo zdziwiona... ale sam byl raczej chlodny..

[hellio]

Chłodny, nie chłodny - ale jednak leki, a zwłaszcza obiad, to są wyraźne komunikaty.
Rozmawiajcie!
Jak najbadziej zgadzam się z tobą, że decyzje "odwołujące" (catering, suknię) -
powinny byc wspólne, jeśli rzeczywiście trzeba by je podjąć, ale chyba nie idzie
ku temu, prawda?
Jakoś w ogóle nie bardzo chce mi się wierzyć w to, że jakiś jeden incydent,
czyjeś jedno zdanie - może zaważyć na istotnych, długofalowych decyzjach. Aż się
prosi, zeby "przetrzepać" całą tę okoliczność, która bezpośrednio wywołała
kryzys. Może jednak udałoby się zrobić krok do tyłu i ustalić, co, kogo,
dlaczego bardzo w tym wszystkim zabolało. Posłuchać jego wersji - 'co się tak
naprawdę wydarzyło?" i skonfrontować z twoją wersją. Może pytanie otwierające
powinno brzmieć "co się z nami dzieje teraz?".
Przypominam, o czarodziejskich skutkach wykorzystania tzw. parafrazowania. Jedno
mówi, drugie słucha, a jak jedno skończy drugie mówi: zrozumiałam, że twoim
zdaniem wydarzyło się...(tu wymienić), najbardziej dotknęło cię ... (tw),
bolesne było dla ciebie ...(tw). Czy dobrze cię zrozumiałam? I po wyjaśnieniach
i sprostowaniach - bo moim zdaniem...., widziałam tę sytuację w taki sposób...
itd. I dać czas drugiemu na to, zeby on z kolei powiedział, co usłyszał. Tempo
rozmowy na tym traci, poza tym są same zyski.
Zabrania się artykułowania zarzutów typu: bo ty zawsze..., bo ty nigdy... , i w
ogóle dyskutowania :) z cechami charakteru. Więc bez gadania, kto jaki jest,
tylko co kto zrobił lub nie, a powinien, albo zrobił nie tak jak powinien i jak,
w odczuciu tego drugiego, powinien. I bez dygresji, które odwołują się do
historii rodzin, cech charakteru różnych osób zamieszanych w sprawę i w ogóle
innych, ciekawych różności. Oszczędzać energię i brnąć do konkluzji -
powiedziałabym.
Trzymaj się, sunsilk! Nie wiem, co dla ciebie dobre w tym momencie i na tym
etapie, ale z tego co piszesz wynika, że rezolutna z ciebie dziewuszka - dużo
widzisz, dużo myslisz i masz swój rozum, który pozwoli zadbać ci o swoje sprawy
i swój związek. A tego, że ogólnie będzie łatwo i bez problemów nikt nie
obiecywał, prawda?
Wszystkiego dobrego, Hania

[sunsilk]

mysle, ze bedziemy rozmawiac, ale ja jeszcze potrzebuje paru dni... po prostu
czuje gdzies tam w srodku, ze jeszcze nie jestem gotowa na rozmowe. a nie chce
tego robic na sile. zmuszac sie.

co do atmosfery miedzy nami, to momentami jest lepij, momentami tak sobie. ja
staram sie byc dla niego po prostu dobra i mila, choc nie zawsze mam na to
sile. ale zawsze staram sie nie byc zlosliwa czy niemila. jesli on zrobi cos,
co mnie ukuje, zaboli to raczej staram sie o tym szybko zapojmniec i nie robic
z tego powodu zamieszania czy bron boze klotni. w takich chwilach zastanawiam
sie, po co ja mam sie denerwowac? przecieaz to bez sensu. na szczescie takich
momentow jest malo. wiec nasze bycie ze soba jest teraz takie troche nijakie,
niby blisko, ale daleko. troche mi przeszkadza takie zawieszenie tego, ale co
robic... nie chce nic na sile, ani dostawac,ani forsowac. licze na to, ze takie
zawieszenie nie moze trwac w nieskonczonosc i ze w koncu pojdziemy w ktoras
strone. w strone bycia razem albo osobno.
w ten weekend nie jest mi spejalnie latwo, bo jestesmy na spotkaniu rodzinnym,
nikt nic nie wie o naszych dylematach i kryzysie.za to czesto wszyscy
mimowolnie wspominaja o naszym slubie i weselu, o tym, ze ktos tam kupil juz
kreacje, a ktos co innego. troche to trudne, udawac, ze wszystko jest jak
najbardziej ok. ehhh...

i o ile przez ostatnie dni sama nie wiedzialam tak naprawde czego chcę, to
teraz powoli z glebi duszy zaczyna znow kielkowac mysl, ze chcialabym, zeby sie
ulozylo, zeby bylo dobrze.. chcialabym
a nie tak latwo mi czasem wyciagnac do niego reke. ale staram sie, staram sie
starac o niego.

a jutro sa moje urodziny i gdybym mogla sobie czegos zyczyc, to zycze sobie
bycia szczesliwą. i usmiechnietą, spokojna, silna i swiadoma swojej wartosci...
tyle mi potrzeba, bo to oznaczaloby, ze w moim zyciu wszystko jest w porzadku.


ps. Haniu, dziekuje za dobre slowo, masz sliczne imie. ja zawsze zalowalam, ze
rodzice nie doczepili mi tego H na poczatku :) to juz dawno postanowione ze
moja pierwsza corka bedzie miala na imie Hania :)

pozdrwiam wszystkich, ktorzy mnie tu wspieraja, piszcie, piszcie :) ania

[hellio]

Ania to też śliczne imię. I stoją za nim liczne święte i błogosławione...

Pozdrawiam i życzę wszystkiego najlepszego! Życzę dystansu, roztropnych,
przemyslanych decyzji i, przede wszystkim, gotowości do wsłuchania się w to, co
gdzieś głęboko w brzuchu mówi:CHCĘ! NIE CHCĘ! CHCĘ, ALE...
Łatwo ten głos zagłuszyć, ale mam wrażenie, że akurat ty umiesz słuchać go
uważnie i ze zrozumieniem. Powodzenia! Hania

[sunsilk]

hellio napisała:


> Jak najbadziej zgadzam się z tobą, że decyzje "odwołujące" (catering,
suknię) -
> powinny byc wspólne, jeśli rzeczywiście trzeba by je podjąć, ale chyba nie
idzie
> ku temu, prawda?


sama nie wiem, ku czemu idzie :) wydaje mi sie, ze powolutku jest coraz lepiej,
ale nie jest dla mnie oczywiste, ze nawet jesli wszystko sie ulozy, to nie
odlozymy tego slubu na kiedy indziej. czasami sama chcialabym go przelozyc, nie
dlatego, ze mi nie zalezy, tylko ze akurat okazalo sie, ze przesuneli nam
oddanie domu wlasnie na kwiecien (miesiac naszego slubu), mamy z tym okropnie
duzo zamioeszania i ciaglego dogladania budowy. do tego on, czyli moj mezczyzna
dostal wyjatkowa szanse od losu zrealizowania planow, ktore snuje od kilku lat.
i cale zamieszanie z tego powodu przypadnie wlasnie na marzec, kwiecien. a w
tych planach ja go jak najbardzje wspieram. wiem, ze nie moze tego odlozyc, bo
taka szansa moze sie juz nie trafic. po prostu boje sie, ze za duzo tego na raz
na nasze barki. slub, dom, jego projekt.. boje sie, ze nie dam rady, ze
wszyastkie te trzy sytuacje bnada same w sobie powodowac napiecia, ze z nerwow
bedziemy sie klocic jak najeci. bo on taki nerwus jest.. ciagle chodzi mi po
glowie mysl, czy czegos by sobie na razie nie odpuscic? takze stad wynikaja
rozne moje rozterki..
nie sadzilam, ze kiedykolwie znajde sie w takiej zyciowej sytuacji... boje sie,
ze za malo dojrzala i za mloda jeszcze jestem, zeby sprostac temu wszystkiemu.


> Jakoś w ogóle nie bardzo chce mi się wierzyć w to, że jakiś jeden incydent,
> czyjeś jedno zdanie - może zaważyć na istotnych, długofalowych decyzjach. Aż
się
> prosi, zeby "przetrzepać" całą tę okoliczność, która bezpośrednio wywołała
> kryzys. Może jednak udałoby się zrobić krok do tyłu i ustalić, co, kogo,
> dlaczego bardzo w tym wszystkim zabolało. Posłuchać jego wersji - 'co się tak
> naprawdę wydarzyło?" i skonfrontować z twoją wersją. Może pytanie otwierające
> powinno brzmieć "co się z nami dzieje teraz?".


juz przetrzepalismy te sytuacje. tak naprawde to jedno glupie zdanie bylo chyba
ta kropla przelewajaca kielich. zrobilismy krok do tylu, wyszlo nam na to, ze
oboje zaniedbalismy sie i zapomnielismy o potrzebach tego drugiego. stad wzial
sie kryzys, dla mnie dodatkowow spotegowany wejsciem w bardzo dorosle zycie:
dom, slub, on bardzo chcuial dziecka. sama sie czasem zastanawiam, czy ja
jestem juz na to gotowa? bo duchem czuje sie caly czas jak na poczatku studiow
(dwa lata temu obronilam mgr).. wydawalo mi sie, ze bardso chce tego
wszystkiego, ale moze tak naprawde nie bylo? moze bylam pod wplywem szalonego
zakochania i tego, jak dobrze nam bylo razem. ja nigdy nie przypuszczalam, ze
dosiegnie nas kryzys, to, jak nam bylo dobrze razem przez pierwsze dwa lata
naszego zwiazku (do kryzysu) powodowalo, ze nie istniala mysl, ze kiedys moze
byc zle. wiem, ciezko w to uwierzyc, ale tak bylo.

teraz przerobilsmy te sytuacje kryzysowa i wyszlo nam na to, ze oboje sie
zaniedbalismy nawzajem. ja sie przyznaje, tak zapomnialam o jego potrzebach,
chce to naprawic. ale on tez musi chciec zadbac o mnie zeby sie udalo. a on na
razie dosc mocno jeszcze trzyma sie preszlosci i do tego ciagle twierdzi, ze ja
pierwsza go zaniedbalam i dlatego i on w koncu zaniedbal mnie. czyli w sumie
wychodzi na to, ze moja wina. i na razie jakos powoli do niego trafia, ze
zebysmy sie pogodzili to trzeba po prostu zapomniec o winach i zalach i patrzec
do przodu. wybaczyc sobie i isc dalej. on zachowuje sie czasem tak, jakby
ciagler chcial pamietac, ze to ja pierwsza zawinilam. jakby kurczowo trzym,a
sie tej przeszlosci, jakby to byla jego obrona i atak jednoczenie. taka postawe
wykazywal szczegolnie mocno pare dni temu, kiedy zaczelam pisac ten wartek.
teraz, jak juz pisalam, poprawilo sie, bylismy w kinie, byl ten obiad i dni bez
zlosliwosci, ale mimo wszystko ja nie wiem, co tam siedzi w tej jego glowie,.
czy przemyslal sprawe i chce przeszlosc zosrtawic juz w spokoju czy nadal
rozdrapuje to wszystko i rozklada na czynniki pierwsze, zastajnawia sie, kto
zawinil pierwszy?


ps. strasznie sie rozpisalam, przepraszam, mam nadzieje, ze ktos dobrnie do
konca :) moze to takie przemyslenia na koniec kolejnego roku mojego zycia? :>

[renebenay]

Widac ze,jestes zakochana ponad uszy i zgadzasz sie praktycznie z partnerem na
wszystko,jak Ci powiedzial ze,aktualne niesnaski sa z Twojej winy to odrazu dla
swietego spokoju przyznajesz mu racje-czy Ty nie widzisz(milosc jest slepa)ze,on
sie Toba bawi i uzywa prostej metody mobingu psychologicznego.Na Twoim miejscu
bylbym bardzo i to bardzo ostrozny i odlozyl bym date slubu a nie
przesunal,piszesz ze,wlozylas kapital w wspolnie budowany dom i tutaj bym radzil
aby wszyskie koszta byly notarialnie oddzielone aby w razie rozwodu nie zostalas
na lodzie.

[sunsilk]

nie przyznalam mu racji, ze wszystko jest moja wina. wrecz przeciwnie, zawsze
mu mowie, ze oboje zawinilismy, ze wina niagdy nie jest po jednej stronie.
nawet zdrada w zwiazku jest zazwyczaj czegos skutkiejm.
ja tylko po prostu, w imie skonczenia juz z tym kryzysem, chcialabym, zebysmy
przestali sie licytowac, czyja byla wina i kto pierwszy zaczal. bo teorie mozna
dorobic do wszystkiego, tylko co to da?

powiedziala mu wprost pare dni temu, zeby sie dobrze zastanowil i odpowiedzial
sobie na proste pytanie, czy mu jeszcze zalezy. bo jesli nie, to faktycznie nie
ma sensu tego ciagnac, a jesli mu zalezy, to zebysmy skonczyli wreszcie z
obwinianiem sie, bo to tylko pogarsza sprawe.

[sunsilk]

no i stanęło w końcu na tym, że ślubu teraz nie będzie. on mówi, ze tak
postanowil, ja sama wcale tez nie jestem pewna, czy chcę, wiec odwołujemy.

co do moich pieniedzy, ktore wsadzilam dom i nasze wspolne plany, to ma mi je
jak najszybciej oddac.

i nie wiem, co bedzie dalej. on chce probowac byc razem. ja z jednej strony tez,
ale z drugiej ogarnal mnie taki marazm i jakies znuzenie, ze czasami wydaje mi
sie, ze ja juz nie chce. poczekam, az odda mi pieniadza, moze wtedy jakos
inaczej na to wszystko spojrze. przyjaciolka, z ktora o tym rozmawiam mowi mi,
zebym spokojnie poczekala na rozwiazanie tych finansowych spraw, byc moze, jak
juz nie bedzie ytego problemu to sie wreszcei dogadamy, bo teraz miedzy nami
stoją te pieniadze.

a ja nie wiem, co sie dzis ze mna dzieje. chodze spiaca, struta emocjonalnie,
smutna, ale nie z powodu jego zachowania, raczej tego, ze mnie cos takiego w
zyciu spotyka :(
smutek mnie ogarnia, bo mysalam, ze w przyszlym roku bede moze miala juz
dziecko, a tu tak sie to wszystko potoczylo. z drugiej tlumacze sobie, ze nie ma
tego zlego, co by na dobre nie wyszlo i wcale nie jest powiedziane, co bedzie w
przyszlym roku... i to wszystko dzieje sie w moim zyciu po to, zeby mnie czegos
nauczyc.. z reszta juz mnie nauczylo... juz dalo do myslenia i juz wyciagam z
tego wnioski...

nie zmienia to jednak faktu, ze czuje sie smutna, zmeczona tym wszystkim i jakas
taka wypluta. szczegolnie dzis to odczuwam.. :/

[sunsilk]

no i stalo sie. oczywoscie w zlosci,jak zawsze, kiedy mowil mi najbardziej
bolesne rzeczy, odszedl. poszlam do znajomych na piwo, on dolaczyl do nas
pozniej, chcialam, zeby sie ze mna przywital i stuknal kieliszkami w toascie.
zoesloscil sie na mnie, powiedziel, ze zachowuje sie, jakbym chciala znajomym
udowodnic, ze rządzę nim, nakrzyczal na mnie u nich. zebralam sie i poszlam do
domu. kazal mi na siebie poczekac, doszlismy do domu i we wrzaskach powiedzial
mi, ze to koniec. teraz wyszedl. a ja siedze sama i z jednej strony czuje ulge,
bo dosc juz go ostatnio mialam, a z drugiej tak sie boje tego jak jutro sie bede
czula. i tego, ze musze sie z nim meczyc, dopoki nie odda mi moich pieniedzy.
dopiero wtedy bede szukac mieszkania, zeby sie wyprowadzic.

wszyatkie decyzje o dotyczace naszego wspolnego zycia podejmowal pod wplywem
emocji. odwolal nasz pierwszy slub pod wplywem emocji, drugi tez, teraz sie ze
mna rozstal. po co mi taki gowniarz? ma 30 lat a zachowuje sie jak dziecak,
ktoremu zabrnao zabawki. najbardziej jestem na niego rozżalona, ze tak [podkopal
moja wiare w ludzi.

przepraszam, ze wam to pisze, ale nie mam komu... nie che juz niekogo meczyc o
tej porze... trzymajcie za mnie kciuki.. zeby jaknajszybciej zrobilo mi sie
lepiej...

[jkobuu]

Hej Sunsilk..czytam ten Twoj post i zaraz mi sie przypomina moja sytuacja..o
tyle latwiejsza ze nie bylo watku finansowego..tez mial byc slub i te wszystkie
pierdoly ;) ale dusilam sie, z jednej strony nie moglam na niego patrzec i
zarlismy sie jak pies z kotem a z drugiej strony wydawalo mi sie ze nie moge
bez niego zyc...a tu guzik z petelka ;) okazalo sie ze moge i to jak..zerwalam
z nim po ponad 9 latach , teraz mija 3 rok i mam sie swietnie..zerszta mialam
sie tak od momentu zerwania na dobre..nie zalowalam tej decyzji ani 5 min. A
teraz mam faceta ktory szaleje za mna (na razie hihi-juz rok prawie)
Zycze Ci zebys nie zalowala tej decyzji i zebys odetchnela pelna piersia i
nabrala wiatru w zagle :))) Trzymaj sie i nie daj sie ;)))

[sunsilk]

jakos sie trzymam.
nie spalam cala noc, co bylo do przewidzenia, zawsze tak mam z nerwów.
nie poszlam do pracy, wzielam sobie na szybko na dzis jeden dzien urlopu i jade
do mamy. wczoraj zadzwonilam jednak do mamy i jej sie wyzalilam, zadzwonila do
mojego ojca (sa po rozwodzie) i pocieszyli mnie i wsparli, kazde jak umialo.

a teraz w domu atmosfera wiadomo jaka. jestemy razem, ale sie prawie nie
odzywamy do siebie. sama nie wiem, jak to dalej bedzie wygladalo... modle sie
tylko, zebym ja jakos to wszystko po ludzku zniosla..

[hellio]

Trzymaj się, sunsilk! Dobrze, ze masz taką mamę, do której mogłaś i chciałaś
zadzwonić, dobrze, że rodzice cię rozumieją i są z tobą w tej opresji.Fajnie, że
do nich jedziesz.
Dbaj o siebie i bądź dla siebie dobra. Daj sobie odpocząć po tym wszystkim.
Życie jest pełne niespodzianek, a wiele z nich to są naprawdę radosne
niespodzianki. Nie wiadomo, co tam na ciebie czeka za rogiem? Nie popędzaj losu,
nie popędzaj siebie. Wszystkiego dobrego, Hania

[sunsilk]

jestem juz u mamy. niestety nie czuje sie najlepiej. im bardziej dociera do
mnie, co sie wczoraj stalo, tym mniej moge w to uwierzyc. koniec naszego
zwiazku wydaje mi se tylko zlym snem.. :( nie moge stanąć twarzą w twarz z
sytuacja, tylko ciagle mam w glowie mysli, ze my nie mozemy sie rozstac, ze to
niemozliwe... :( i juz zaczelam za nim tesknic. to straszne... nie potrafie
sobie nawet wyobrazic, ze to koniec... niesety, musze sie przyznac, coraz
wieksza kielkuje we mnie nadzieja, ze jednak sie ulozy... boze, co sie ze mna
dzieje? dlaczego, dlaczego mnie to spotyka? przez te wszystkie ostatnie dni,
kiedy bylo miedzy nami roznie, wydawalo mi sie, ze moje cieple uczucia do niego
zmalaly, gdzies sie ulotnily. teraz, kiedy stalo sie to, co stalo, wylażą na
wierzch...

a do tego wszystkiego jak juz bylam w drodze, w samochodzie, zadzwonil do mnie,
jak mi sie jedzie, zebym byla ostrozna itp i poprosil, zebym dala znac, jak
dojade juz do mamy. wyslalam mu wiec juz z domu mamy smsa, ze dojechalam, nie
spodziewalam sie, ze odpisze, tymbardziej, ze jest w pracy. a on odpisal, od
razu, ze cieszy sie, ze szczesliwie dojechalam.. a mi juz serce mocniej bije..

boze jestem zalosna... :(

[hellio]

Nie jesteś żałosna! Większość ludzi reagowałaby dokładnie tak, jak ty. Masz
prawo czuć się zdezorientowna - dużo się wydarzyło, nie wiesz, na czym stoisz,
nie bardzo wiesz, czego chcesz, chłopak zachowuje się również w sposób niezbyt
czytelny. Przypuszczam, ze on tez nie wie, czego naprawdę chce.
Dajcie sobie trochę czasu, nabierzcie dystansu.To nie jest łatwe, ale - tak na
oko- to najlepsze, co możecie teraz zrobić.
Trzymam kciuki, Hania

[dolly10]

Szczerze mówiąc to trudna sytuacja. Jezeli mieszkacie razem, to najlepiej
będzie jak nie będziesz reagować na jego brzydkie odzywki, wiem, że to boli,
ale jak on zobaczy że się nie odgryzasz bedzie miał poczucie winy. Spróbuj
przetrwać jeszcze jakiś czas, może mu przejdzie. Jak nic się nie zmieni
będziesz wiedziala, że najlepiej się rozstać. Najgorszą rzeczą w tej sytiacji
jest naprzykrzanie się, więc nie bądź nachalna.
Pozdrawiam i powodzenia!!

[renebenay]

Sunslik-Tak jak wczesniej pisalem,ten Twoj facet sie Toba bawi i jednoczesnie
chce Ciebie wytresowac na miare swoich potrzeb,z jednej strony jest jak ostatnia
swinia a potem taki troskliwy i w gruncie rzeczy to wkrotce on bedzie decydowal
co myslisz i co mowisz.W tej sytuacji najlepiej zachowac spokoj i wszelkie
rozmowy ograniczyc do codziennego minimum i w zadnym wypadku nie wdawac sie w
dyskusje o was samych,osobne lozko i zadnych zblizen czy czulosci,jak do Ciebie
dzwoni to krotko ucinac ze,nie masz teraz czasu na rozmowe jak rowniez nie dawaj
mu zadnych informacji o Twoim samopoczuciu.Cierpliwie czekaj i zobaczysz jak sie
sytuacja bedzie rozwijala,nie zapomnij tez zyc bo czlowiek tez potrzeboje troche
relaksu,a wiec mozna pojsc do kina,kawiarni czy do znajomych-przed Twoimi czy
Waszymi znajomymi nigdy nic nie mow o nim,ani zle ani dobrze poprostu wzrusz
ramionami i nic wiecej.W ten sposob odzyskasz troche spokoju wewnetrznego i
bedziesz mogla realniej spojrzec na to wszystko i podjac taka czy inna decyzje,w
kazdym badz razie nic na szybko bo juz za dobrze sie poparzylas.Pozdr.

[sunsilk]

tak, jak pisalam, w piatek ewakuowalam sie do rodzicow. i w piatek i w sobote on
kontaktowal sie ze mna, w sobote nawet zadzwonil i pytal, kiedy wracam, bo moze
poszlibysmy na obiad. zachowywal sie w kazdym razie tak, jakby nie wszystko bylo
jeszcze stracone, jakby przemyslsl sprwawe i dawal mi wyrazne znaki, ze moze
wszystko sie ulozy. po czym wczoraj, tuz przed moim wyjazdem do domu, bardzo
brutlanie sciagnal mnie na ziemie, mowiac mi ,ze on juz podjal decyzje i nie
zmaierza jej zmieniac, ze nie jestesmy razem. na moje pytanie, czemu w takim
razie dzwomni, zaprasza na obiad, stwierdzil, ze po prostu jeszcze troche musimy
pomieszkac razem, dopoki sie nie wyprowadzi i ze chcialby, zebysmy byli w miare
dla siebie mili, dlatego kontaktuje sie ze mna...

wczoraj okazalo sie takze, ze wyjezdza do jutra. minelismy sie wiec w sumie w
drzwiach naszego mieszkania, ja wracalam, on wychodzil. znowu dal mi jasno do
zrozumienia, ze to juz koniec, ze szuka mieszkania, ze byc moze wyprowadzi sie
do kolezanki (nota bene, nie wiem przypadkiem, czy ich cos nie zaczyna laczyc,
bo ostatnio cos jej za duzo w jego zyciu). na moje pytanie, czy cos ich laczy,
odpowiedzil ,ze oczywiscie ze nie, ze ona szuka po prostu wspolokatora (to
akurat prawda), a on szuka mieszkania.

no i pojechal, a ja zostalam sama w domu, na szczescie brat do mnie pryjechal na
noc. nie przeszkadzalo mu to jednak wyslac mi za pare godzin smsa, ze dojechal
do domu i ze pozdrawia... nie odpisalam...

nie wiem, co on robi? czy on sie po prostu jeszcze nade mna zneca (chociazby
tymi kontaktami, telefonami, smsami) czy sam nie wie, czego chce? miota sie?

a ja.. ja cierpie... przeraza mnie wizja jego wyprowadzki, dzielenie tylu
wspolnych reczy, ktore mamy, to ze prawdopodobnie wyprowadzi sie do tej
kolezanki i ja wtedy poczuje sie jak zdradzona... przeraza mnie zostanie samej e
naszym wspolnym mieszkaniu... to, ze ostane sama i bedzie mi ciezko, i finansowo
i z roznymi problemami, kotre teraz bede musila rozwiazywac juz sama... przeraza
mnie zycie w samotnosci w czterech scianach, w ktorych spedzilismy tyle
wspolnych chwil... no i jak kazda kobiete, przerza mnie wizja, ze zostane sama,
ze nie bede miec rodziny, dzieci... dlaczego mnie to wszystko spotyka...? :(


co ja mam robic?

ps. i jeszcze jak na zlosc, w pracy wszyscy pytaja jak tam przygotowania do
slubu... co ja mam im powiedziec? rozwala mnie to wszystko... co ja mam robic? :(
jedyne co dobre, to ze moj ojciec powiedzial, zebym dala sobie spokoj z
rozmowami z nim o pieniadzach ,ze on bedzie juz z nim zalatwial te rzeczy, ze
nie zostawi mnie z tym problemem samej..

[sunsilk]

renebenay, dzieki za te slowa, naprawde...

[kiki2222]

Witaj,
tak jak wczesniej pisałam Twoja opwoieść przypomina moją (zcyli odwołąnie
ślubu, roztstanie z byle powodu), tylko u mnie na szczęście to króćej trwało,
bo dosyć szybko się wyprowadziłąm a raczej zsotałąm zmuszona do wyprowadzenia,
bo nie mogłąm znieść stale wyrzutów w stosunku do mnie i atakowania mojej osoby.
Powiem Tobie tak jak potrzebowałąm wtedy pomocy i wyjaśnienia dlaczego ktos
mówi jednego dnia ze Ciebie kocha, a potem zaraz staje się taki obojetny,
podpowiadano mi ze on może kogoś mieć to nie musi być nic poważnego a ja
oczywiście nie wierzyłąm, no i co wyprowadziłąm się było mi barzdo bardzo źle,
on się nie interesował mną w ogóle po wyprowadzce, a ja pomimo tego co mi
zrobił, nadal go kochała, ot taka głupia i żałosna byłam,
Jak sie domyślasz czas pokazał, ze powodem rozstania nie byłą ta pojedyncza
rzozmowa, i nie moja wina jaką na poczatku w zdecydowanej części mnei obarczał,
tylko sam on. Szybciutko sie pocieszył i robi to nadal a ja dopiero póxno to
zrozumiałam i bardzo długo obarczałąm siebie winą.
Wiec co mogę Tobie poradzić to tylko tyle, ze jak możliwośc to sie wyprowadź,
bo sama wiem jak to pzrykro siedzi się w domu i słuchasz tych bzdur i jednego
dnia mówi tak a innego tak, pamietaj nie można bawić się czyimiś uczuciami i
pozwalać na to, zeby osoba która rzekomo Ciebie kocha (ale chwilowo nie) tak
Ciebie raniła, miłość nie ma z tym nic wspólnego, a wysiłki i chęci jednej
strony nic nie uratują.
Przepraszam, za tak moze mało optymistyczny tekt, ale napisałm prawdę. I
trzymaj się jak chcesz to pisz do mnie
Buziaki
kiki