Nieszczerość.

[issey_miyake]

Witajcie.
Jak sobie radzić z nieszczerością? Czy walczyć o to, by mówiono nam wszystko o
czym ktoś na nasz temat myśli? Jeśli ktoś ma coś do mnie, coś mu we mnie
przeszkadza, coś nie odpowiada... to normalną rzeczą dla mnie jest rozmowa,
wskazanie tego co jest nie tak. Bynajmniej ja tak robię. Staram się
bynajmniej. A ludzie, którymi się otaczam, chyba troszke inaczej to
postrzegają.. Wybierają milczenie.. Czasem w kłótni wychodzi to co komuś leży
na sercu. Ale to dopiero pod wpływem silnych bodźców. Co zrobić, jak się
zachowywać, by ludzie potrafili i chcieli powiedzieć w momencie, którym ich
ranię... Milczę tak już od dwóch dni, nie jest mi z tym dobrze, ale ręki nie
wyciągnę.. Zawsze to robię. Ale nie tym razem. Mieszkając z kimś, chciałoby
się by atmosfera była jak najlepsza. Ale jak o to zadbać, gdy ktoś woli
obmawiać za plecami z kimś, aniżeli powiedzieć prosto w oczy.. porozmawiać..
Olać to czy domagać się porozumienia? Z góry dziękuje za odpowiedzi.

[vivka7]

Może mylisz szczerość z poczuciem własnej nieomylności? Może wydaje Ci się, że
racja jest po Twojej stronie a to jedynie subiektywne odczucie?

[c_y_n_i_k]

Teoretycznie podejście masz właściwe - teoretycznie.
Nie wiem jakie są te wszystkie sytuacje, w których ty pierwsza wyciągałaś rękę,
ale zgodnie z przedmówcą zastanowiłbym się na tym jak często to ty musisz
przepraszać. Czyli zdarzenie powstało wyłacznie z twojej winy.
Co do sedna tematu. Wiekszość ludzi ma problem z uzewnętrznianiem swoich uczuć,
zwłaszcza tych negatywnych. Zostalismy tak wychowani, że tłumimy w sobie
wszystko co czujemy zamiast na bierząco okazywać, że coś jest nie tak; że
chcielibyśmy inaczej. Takiego właściwego zachowania można się co najwyżej
spodziewać po osobach będących ze sobą bardzo blisko, które mają ten temat
przepracowamy. W zwykłych jednak formach znajomości prawie nie ma na to szans.
Po prostu ludzie nie są ze sobą tak blisko by się w pełni otwierać na siebie.
Tak jest po prostu łatwiej, co wcale nie znaczy że lepiej.
Jak masz sobie z tym poradzić? Możesz próbować rozmawiać z poszczególnymi
osobami na ten temat i próbować przekonać je do otwartości, ale mam wrażenie,
że to syzyfowa praca. Możesz postarać się być bardziej wyczulona na różne
niuanse kontaktów towarzyskich i w chwili, gdy zauważysz negatywną reakcję
znajomego, tak pokierować rozmową, aby sprawę załatwić od ręki. Możesz też
nauczyć się delikatności w kontaktakch z ludźmi i subtelnie omijać drażliwe dla
innych tematy. Ale to tylko teoria i moim zdaniem małe są szanse na praktyczne
jej zastosowanie.
Zdana jesteś na tych którymi się otaczasz. Skoro nie są na tyle dojrzali
emocjonalnie, aby otwarcie mówić o problemach, to ty ich raczej do tego nie
zmusisz.
Gorzej, że wspominasz coś o obmawianiu czy obgadywaniu za twoimi plecami. Może
powinnaś się zastanowić z kim ty się zadajesz? Co to za znajomi, którzy tak
postępują? Może jestem dziwakiem, ale w moich kryteriach oceny, to nie są to
żadni znajomi; ja nie chciałbym mieć z nimi nic wspólnego.
Summa summarum to ty sama musisz zdecydować co dla ciebie ważniejsze:
dwulicowi "znajomi" czy twój spokój wewnętrzny. Morze pora poszukać innych
znajomych? Takich prawdziwych?

to sztuka

[ja_adam]

szczerość wiąże sie z prawdomównością i tu jest dynks
Prawda ma to do siebie, iż musi być przekazana w odpowiedni sposób, często nie
jest miła i lubimy unikać jej wzroku.
Opanowałem tą sztukę doskonale a pomogło mi to iz mówiąc prawde nie wykorzystuje
jej do przymilania się innym.
I co najważniejsze nie mówię szybko, dzięki czemu daje sobie czas na wycofanie
sie ze słów które już mam pościć w eter. Dobieram słowa patrząc jak ktoś karmi
się poprzednimi słowami.
Pływając w szczerości nie mówię o ludziach mówię o sprawie a jesli juz mowie o
sobie mówię o tym np.
ktoś mnie zranił...
mówię:
- czuję sie zraniony
a nie - zraniłaś mnie!

Milczenie jest dobre dla owiec...

[hazzard]

Też mam podobny problem. Nie potrafimy ze sobą rozmawiać, unikamy niemiłych dla
nas tematów o nas samych, bo tak łatwiej i bezpieczniej. Np. u mnie w pracy
szczerze można porozmawiać co najwyżej za pomocą gg lub maila, a najczęściej nie
mówimy danej osobie, co nas boli lub przeszkadza, a obgadujemy ją za plecami na
papierosku. Jedna z tych osób uważa, że obgadywanie to tylko nieszkodliwe
mówienie o kimś i że to jest jakaś różnica - nie dla mnie. W oczy taka osoba
mówi ci coś innego, a poza plecami wyśmieje i obgada. A i tak to do mnie trafia
i co mam potem sądzić o takiej osobie? Wszystko, ale na pewno nie to, że jest
dobrym kolegą, szczerym i pomocnym, który wysłucha, pomoże i nie przekaże dalej
zasłyszanych rewelacji.
Sparzyłąm się i nie ufam nikomu. W chwili słabości zdarza mi się czasem coś o
kimś powiedzieć (zwykle szczerą prawdę, co bywa źle odbierane), albo zwierzyć
się ale potem tego żałuję, bo zastanawiam się, czy ta osoba nie rozpowie tego
dalej i nie dołoży połowy swojej wydumanej wersji od siebie...

Nie umiem odpowiedzieć, co zrobić, aby ktoś szczerze powiedział mi, co ma do
mnie, co mu nie odpowiada, co jest nie tak. Sama tez tego nie potrafię, a może
szkoda. Jednak wiem że wiele osób, a zwłaszcza takich, które przypadek postawił
na naszej drodze,( np. w relacjach zawodowych) łączą jedynie więzy koleżeńskie i
nie chce im się wysilać na nic więcej poza zwykłe obgadanie i wyszydzenie. Za
prawdę potrafią się jedynie obrazić i jeszcze domagają się przeprosin.
Ze znajomymi nie mam tego typu problemów - ponieważ jest to nieliczna garstka
dobranych ludzi, na których się nie zawiodłam i z którymi mam dobre relacje.

[k7210]

nawet najgorsza prawda jest lepsza niz kłamstwo czy tez przemilczenie,przynajmniej ja zawsze wole usłyszec prawde choćby niemilą dla mnie.

[nordycki_troll]

Slowo BYNAJMNIEJ uzywane jest jako zaprzeczenie

[clarissa3]

czytałam cos takiego niedawno: poruszamy sie w swiecie interpretacji. Czyli że
nie ma "prawdy" ale jest to jak każdy widzi, czyli interpretuje, jakieś jedno
zdarzenie. Ważnym jest więc móc opowiedzieć sobie szczerze nawzajem o
tych "wizjach". O tym co ty i ja widze patrząc na TO. Sęk w tym że, jak to ktoś
powiedział wcześniej, wielu ludzi boi się ujawnić swe myśli czy uczucia. Boi
się co inni pomyślą o nich. To plotkowanie to takie porównywanie notatek
trochę. Ale jako że istotnie nie nauczono nas, w większości, nazywania swoich
uczuć ani wręcz ich rozpoznawania, ani samodzielnego myślenia, szukamy więc u
innych tych nazw, podpytujemy i podpatrujemy no i powstaje MEGA PLOTA. Łatwo
nią kogoś skrzywdzić a przecież prościej byłoby go zapytać jak ON to widzi i
podyskutować, wyjaśnić. Ale to gdyby świat był idealnym...
Jak dla mnie takie wytłumaczenie ma sens.

Prawda przenika, oświeca...

[ja_adam]

prawda powinna nas przenikać jak światło cieżkie chmury!
jeśli powala, nie jest prawdą, jest zranioną iluzją...

[kryskaedka]

a moze piszcie do siebie listy, tak jest duzo latwiej wyrazic mysli, nawet te
negatywne jesli zalezy ci na prawdzie.

[issey_miyake]

Jak to ktoś ujął "Do rozmowy między kobietami potrzeba przynajmniej trzech
kobiet: dwie, które mówią i jedna, o której się mówi". To powiedzenie bardzo
dobrze odzwierciedla sytuację, która ma miejsce w naszym mieszkaniu. Trzy
kobiety. Każda inna, każda pełniąca i trzymająca się innej roli. Ale wszystkie
razem. Uzupełniamy się. Rozumiemy. Jedna drugiej pomaga, każda może liczyć na
pomoc drugiej, w czymkolwiek. Jak gdzieś wychodzimy to razem. Wspólne zakupy,
wspólne sprzątanie. Każda o innym charakterze. Jest miło i wesoło. Ale są
sytuacje, w której któraś pęka.. I wtedy tworzą się dwójeczki.. A to przykładowo
Natalia z Kaśką, a Magda sama.. Czy to w rozmowach, czy codziennych sytuacjach.
Oczywiście ja również jestem czasem, którąś z obgadujących. Ale jak to
wspomniała przedmówczyni, szczera prawda, której wypowiedzenie nie przeszkadza
mi w żaden sposób. Nie interesuje mnie to, co kto o mnie pomyśli, gdy
powiedziałam, to czy tamto.. Znam swoją wartość i to na co mogę sobie pozwolić w
czyimś towarzystwie. Jestem zdrowa psychicznie i mam dobre samopoczucie. Ale tak
jak wspomniał ktoś powyżej, czasami zastanawiam się czy te kobiety warte są
mojego koleżeństwa. Nie uważam ich za swoje przyjaciółki. Kiedy jestem potrzebna
do czegoś, jestem na każde skinienie, czy to pomóc w zadaniu, w otworzeniu
czegoś, pomocy w zdecydowaniu w jakiejkolwiek sprawie, w powiedzeniu co
najlepsze na przeziębienie, anginę.. Czasem traktują mnie jak 'google'.
Oczywiście, zawsze udzielam im odpowiedzi. Jeśli pytają - odpowiadam. Nie jest
to dla mnie problemem. Problemem jest tylko to, że całkowicie różnimy się
podejściem do życia. Drażnią mnie ich zachowania, czasem kretyńskie, prymitywne,
naiwne. Ale po co mam im zwracać uwagę. Nigdy nie bedę na ich miejscu. One i tak
wpuszczają jednym, i wypuszczają drugim. Takze, nauczyłam się ich już, jako że
kolegujemy się mniej więcej od dwóch lat.
Jeśli chodzi o mnie to lubię radzić się ich w błahych sprawach, w tym co na
siebie wrzucić, co robimy na obiad, czy kupić kwiaty żółte czy czerwone. To
codzienność. Lubię gdy jest akceptowalna przez wszystkie. Lubię gdy wszystkie
dobrze się czujemy we własnym towarzystwie. Tylko tyle, że hormony robią swoje.
Czasami kiedy widzisz, że człowiek robi coś bardzo głupiego, aż nie możesz
przejsć obok obojętnie, masz przemożną ochotę, dla jego własnego dobra (jako, że
uważam, ze jesteśmy ze sobą blisko) zwrócić mu po prostu uwagę.
Nie chcę ich zmieniać. Staram się zmienić samą siebie.
Nigdy nie krzyczę. Mówię spokojnie. Poważnym tonem. Tak więcej osiagam.
Spokojem. Tyle, że teraz zabolało trochę, jako że moja dłoń wylądowała na kancie
drzwi i chyba będę miała pamiątkę. Nikt mnie nie uderzył, ja nikogo nie
uderzyłam.. Tylko przez przypadek uderzyłam w kant.. Gdyby koleżanka nie była na
tyle uparta, i poszłaby i otworzyła drzwi komuś, kto przyszedł właśnie do niej,
do żadnej innej z nas, to nic takiego nie miałoby miejsca.
Staram się być zawsze szczera, nie oceniam drugiego człowieka, mówię raczej co
czuję, gdy słyszę jego słowa. Mówię o swoich odczuciach. Dzięki temu ludzie nie
uciekają. Chcą rozmowy. Potrafią przeprosić.

To co w ludziach drażni mnie niemiłosiernie. To to, że nie potrafią pytać,
rozmawiać. Tylko sobie myślą. A ona powiedziała to i tamto, więc jest taka siaka
i owaka. Żyją porównaniami. Jak to koleżanka wyżej wspomniała, 'wizjami'.

A jeśli chodzi o pisanie do siebie listów - to chyba nie są osoby warte tego. Do
osób najbliższych jaką jest rodzina, owszem. Kiedyś napisałam, wyjasniło wiele.
Ludzie boją sie mówić. Boją się ośmieszenia. Tego, że nagle odkrywają stronę
siebie niepoznaną wcześniej. A słowa pisane oswajają. Dają czas, by pomyśleć,
odetchnąć. Przeczytać raz jeszcze..

[hazzard]

tak, jak wspomniałam wcześniej, szczególnie w mojej pracy modne jest słowo
pisane, ale może wynika to z faktu, że nie potrafimy rozmawiać face to face.
Prościej jest "porównać notatki" niż powiedzieć prawdę komuś w twarz. Jeśli już
coś jkest nie tak, umiemy co najwyżej wykrzesać z siebie parę słów drogą mailową
czy za pośrednictwem gg. Chociaż z drugiej strony można uznać, że lepsza taka
forma komunikacji i wyjaśnienia sobie pewnych spraw niż kompletne milczenie...

Ale weżmy też pod uwagę osoby, które nas nie lubią, bo do tej pory rozważane tu
były kwestie relacji między rodziną, przyjaciółmi czy znajomymi - i takie osoby
potrafią też wyrządzić sporo krzywdy złym słowem tylko dlatego, że darzą nas
niechęcią - co wtedy z takimi ludźmi?? Jednak złe słowo w ich ustach mniej boli,
poniewaź mamy świadomośc, czego możemy się spodziewać i jakaś plotka nie jest
dla nas zaskoczeniem...

[smutna.30]

Dziekuje za wypowiedzi, chcialam tylko powiedziec, ze ja zawsze mowie prostow
oczy co mi lezy na sercu.

[malina862]

"Czy walczyć o to, by mówiono nam wszystko o
czym ktoś na nasz temat myśli?"

Oh nieeeeeeeeeeeeeeee!!A nigdy w zyciu!!Protestuje!! ja tak nie chce!Nie znosze
nienawidze ludzi którzy mówią wszytsko co im ślina na język przyniesie!!
Szczerość to wcale nie taka fajna sprawa!!
Zamknij oczy i wyobraz sobie,że nagle wszyscy ludzie zaczeli mówić wszytsko co
o o sobie myslą!!To byłby istny HORROR!!!
Wszyscy chca tylko szczerosci i szczerosci!!Tak jak by to byla jakaś wielka
cnota!
Ostatnio mój znajomy powiedział mojej kolezance,że jest nudna jak flaki z
olejem,i bezgustu się ubiera bo ubiorem podkreśla swoją niezbyt zgrabną
sylwetkę!!Na koniec dodał,że jej nie lubi dlatego,że jest drętwa i nie można z
nią o niczym pogadać,ponieważ na niczym się nie zna;/
a jak się obraziła tumaczył "no przecież byłem szczery";/Ludzie zastanówcie
się czy naprawdę tego chcecie!!!???
Nie chce takiego świata!!!!

[llora]

To co zrobił Twoj znajomy to chamstwo.

Myśle,ze autorce watku chodziło o coś innego-o dojrzała rozmowe o uczuciach np.
w zw.z jakims wydarzeniem.
Coś na zasadzie:"Nie spodobało mi sie to co powiedziałaś,bardzo mnie
zraniłaś,nie spodziwałabym sie tego po tobie,sądziłam,ze jesteś
uczciwa,wierzyłam,ze jesteś moim przyjacielem" itp.

lub bardziej bezposrednio(ja tak mówie i słysze,ze mam trudny charakter:/)

"Uważam,ze to bezczelnosc,jak mogłas oddac mi bluzkę w tak złym stanie?"