Jak z tym walczyc

[tad.onc]

Boje sie o tym porozmawiac z ludzmi wprost, tym bardziej boje sie
specjalistow, bo problem mam nietypowy. Postanowilem napisac na tym forum,
poniewaz czuje sie anonimowy, poza tym niechec do cudzoziemcow jako problem
byla wielokrotnie tu poruszana.
Sprawa wyglada tak. Wiele lat temu zdecydowalem sie na adopcje syna mojego
szwagra, a dokladnie przyrodniego brata mojej siostry, ktorego posadzono na
jakis czas do wiezienia za narkotyki. Takie byly czasy, szwagier byl synem
Niemcow pozostajacych na terenie kraju, a jak wiadomo sympatia nikt do nich
nie palal w owczesnych czasach, wiec kto pierwszy szedl do wiezienia-
Niemiec. Ze matka dziecka nie miala 18 lat, zyczliwi ludzie zrobili wszystko,
zeby dziecko skonczylo w sierocincu. Nie pozwolilismy z zona na to, wiec
adoptowalismy go (syn ma juz dzis 31 lat).
Jednak, cale zycie czulem sie z tym zle. Wszystko, co zle bylo
wina "cholernego podrzutka". Kazdy, ale to kazdy obwinial syna za wszystko,
poniewaz byl dzieckiem adoptowanym (o czym sam nie wiedzial). Ja z kolei
chodzilem i tlumaczylem sie. Nienawidzono syna za sam fakt innych korzeni i
bycia adoptowanym.
Ja z kolei zle sie czulem, ze nie mam wlasnych i tlumaczylem sie wszystkim
dookola, ze adoptowalem z litosci, ze to dziecko niewiele dla mnie znaczy,
tlumaczylem sie ze wszystkiego obcym ludziom i sam nie wiem dlaczego.

Ostatnio syn popadl w klopoty, rozwod i problemy z praca w zwiazku z tym. Co
pierwsze przyszlo mi do glowy? Tlumaczenie sie ludziom, w tym mojej zonie, ze
to nie moje dziecko i ze tak naprawde nigdy go nie chcialem, ze moje dziecko
z pewnoscia osoagneloby w zyciu wszystko, co najlepsze, a to ma zle geny.
Szczegolnie nienawidzi go moja zona, za kazdym razem podkresla, ze widac, ze
to nie moj syn, ze sobie nie zyczy podrzutka w naszym domu. Ja jej tlumacze,
ze pomoglem mu w klopotach, ale nic dla mnie nie znaczy. Doszlo do tego, ze
klamie, mowie synowi, ze mu pomagam, a robie zupelnie na odwrot. Wykorzystuje
fakt, ze sam tego wszystkiego nie da rady zalatwic, bo jeszcze nie otrzasnal
sie do konca. Oszukuje, robie nadzieje, ciesza mnie niepowodzenia syna. Sam
nie potrafie zrozumiec mojego stanu. Mam leki, ze wyda sie, ze zostane
skompromitowany, ale brne w to dalej. Tlumacze sie przed znajomymi z samego
faktu, ze syn istnieje, pozniej mam wyrzuty sumienia, ale robie to wciaz.

Wiem, ze jest to straszne, ale sam sobie z tym nie radze.

[shangri.la]

Zrobiłeś w życiu coś naprawdę dobrego, szlachetnego i wartościowego.
Być może uratowałeś temu człowiekowi życie.
Nie pozwól, aby żli ludzie odebrali wiarę w dobro i bezinteresowność (!)
Bądż sobą, zawsze warto!:)))
Powodzenia i głowa do góry!

[tad.onc]

Najgorsza jest swiadomosc, ze meczy mnie to, co zrobilem i w co nadal brne. Syn
nie jest glupi, moze miec tego swiadomosc co ja robie i chyba najbardziej tego
sie boje.

[shangri.la]

Popraw, jeśli się mylę, ale sądzę, że obawiasz się, że znienawidzi Cię zamiast
kochać?
Wcale się nie dziwię Twoim obawom....każdy znienawidzi tego, który uratował go
od zagłady a póżniej wtrącił na dno piekieł.
Bądź sobą!

[tad.onc]

Tez sie boje, ze wyjde przed znajomymi ludzmi na idiote, jak zaczne inaczej
traktowac syna i przestane o nim zle mowic i sie tlumaczyc.

[shangri.la]

"Na idiotę" wyjdziesz zdradzając swoje ideały(!)
Jeśli zdeklarowałeś się być temu człowiekowi RODZICEM, kochaj go i broń przed
złem! Teraz jesteś mu równie potrzebny, jak wtedy, gdy wyciągnąłeś do niego
pomocną dłoń. Nie zawiedż go, bo do końca życia nie spojrzysz sobie w oczy bez
wyrzutów sumienia.
Bądż sobą!

[blue_as_can_be]

odpowiedz, proszę, Tad:
1.czy masz inne dzieci?
2.czy adopcja była dla Ciebie moralnym przymusem czy odruchem serca?
3. ile lat miał Twój sym, gdy został adoptowany i kiedy dowiedział się, że jest
sdoptowanym dzieckiem?
4.jak wyglądają Twoje stosunki z synem teraz, gdy jest dorosły - rozmawiacie ze
sobą, jesteście sobie bliscy?

[tad.onc]

Ad. 1
Nie mam innych dzieci
Ad. 2
Odruch serca, bo wszyscy to dziecko kochali a z jego ojcem i z dzieckiem w
wozku wspolnie na piwo chodzilismy zanim go posadzili
Ad. 3
Dowiedzial sie przez przypadek, jak pewna psychicznie chora osoba wpadla w
jakis dziwny trans
Ad. 4
Byly bardzo dobre, ale teraz bywa bardzo roznie.

aha, jeszcze jedno:

[blue_as_can_be]

czy Twój syn utrzymuje kontakty z biologicznymi rodzicami - jeśli tak, to od
kiedy i jak one wyglądają?

[tad.onc]

Nie pamieta biologicznych rodzicow, byl za maly.

strasznie skomplikowana sprawa...

[blue_as_can_be]

w Twoim stosunku do syna jest ewidentna ambiwalencja, której przyczyny nie
umiem dociec: kochasz go, ale w jakimś stopniu wciąż odrzucasz to uczucie.
zadałam Ci te wszystkie pytania, bo myślałam, że w którejś z tych rzeczy jest
trop, a tu nic z tego.

[tad.onc]

Moze zawazylo rozstanie z kobieta, z ktora adoptowalismy syna, przyrodnia
siostra mojego kolegi. Nie wiem juz sam. Biologiczni rodzice dzieci rozstaja
sie i nie ma problemow tego typu, a tu pewnie ciagle ta sama swiadomosc, ze nie
moje.

[blue_as_can_be]

hmmm... może tak być. jeśli adoptowane dziecko miało scementować Wasz związek,
ale to się nie udało, to może jakoś podświadomie obciążasz syna za to, że tak
się nie stało?

[blue_as_can_be]

zastanawiam się nad takim tropem: są dwie stereotypowe postawy rodziców wobec
dzieci - w wersji idelistycznej to bezwarunkowa akceptacja, w wersji cynicznej
to potrzeba realizowania własnych niespełnionych ambicji poprzez ich życie. w
życiu jednak chyba obie te postawy się przenikają.

więc może to jakoś tak, że własne dzieci broni się do upadłego - także gdy
ponoszą klęski - bo to "drugi ja / kontynuacja mnie" a zatem jeśli im się nie
udaje, to tak jakby mnie się nie udało. a dzieci adoptowane obciąża się
bardziej za ich niepowodzenia, wyraźniej czuje się rozczarowania, bo łatwiej
oddzielić taki "zawód" od osobistej porażki?

jak sądzisz, może coś takiego dziać się u Ciebie?

[tad.onc]

Pod wplywem sugestii ludzi mam ochote mu powiedziec, ze skonczy jak jego
ojciec, jak mi sie cos nie podoba. Ale w ostatniej chwili zawsze gryze sie w
jezyk.

[blue_as_can_be]

tad.onc napisał:

> Ale w ostatniej chwili zawsze gryze sie w jezyk.

bardzo słusznie. przecież w głębi sera wiesz, że to byłoby i podłe i
niesprawiedliwe!

[tad.onc]

Jak sie historia powtarza pomimo pokolen, tak samo nienawidzili ludzie mojego
syna jak i jego biologicznego ojca, nasze katolickie i prawe spoleczenstwo.

[croyance]

A moze tak sie boisz reakcji ludzi, ze identyfikujesz sie raczej z agresorami
niz z synem "ofiara"? Cos jak taki rozszerzony sybdrom sztokholmski?

[czlowiek_powazny]

O ty sku..synu, a jakby tak dociec gdzie twoje korzenie siegaja. Tlumaczyl sie
ludziom, co za ch.. zlamany

[nina9999999]

ważne co ludzie powiedzą...........masakra......jesteś po prostu podły,
niedojrzały i nie zasługujesz na to by być ojcem (obojętnie czy adoptowenego
dziecka czy nie)...... o ile to prawdziwy list, bo we łbie mi się nie mieści,
że można tak...........

[blue_as_can_be]

nie mówicie tak do niego. ten człowiek cierpi wystarczająco. za co go gnoisz -
że szczerze powiedział o czymś strasznym, z czym nie daje sobie rady? ja
podziwiam jego uczciwość wobec samego siebie. znam mnóstwo takich, którzy nie
przyznaliby się sami przed sobą, że tak czują... tu trzeba pomóc człowiekowi
znaleźć drogę do jego cienia, a nie gorszyć się i utwierdzać we
własnej "przewadze moralnej". spróbuj spojrzeć na swój własny cień - zobaczymy,
czy starczy Ci odwagi.

[czlowiek_powazny]

O jakiej ty odwadze mowisz. Mial odwage gnoic, tlumaczyc sie przed ludzmi, a
nie mial odwagi wprost porozmawiac z doroslym czlowiekiem?
Zastanow sie

[blue_as_can_be]

no to teraz Ty pomyśl o swoim największym i najbardziej wstydliwym poczuciu
winy. nie na użytek pisania o tym na forum, tylko ściśle prywatnego obrachunku
z samym sobą. a następnie spróbuj sobie wyobrazić, co inni ludzie by
powiedzieli / pomyśleli, gdybyś jednak o tym napisał.

każdy ma swoją własną traumę. każdy ma swój wyrzut sumienia. jeśli stać go, aby
się z tym spotkać - ja uchylam kapelusza. natomiast reakcje takie jak Twoja,
czy dwóch innych osób w tym wątku świadczą tylko o skali przerażenia, jakie
wywołuje w nas konfrontacja z samym sobą. pomyśl o tym przez chwilę...

[nina9999999]

pomyśl chwilę....Twoje rozumowanie to doszukiwanie się w innych własnych cech i
oskarżanie o własne przewinia..
dla wielu ludzi przyznanie do błędu jest rzeczą tak oczywistą jak powietrze. i
to im szybciej tym lepiej. dla wielu jest też to nauką na przyszłość w której
starają się już tych błędów nie popełniać. dlatego nie rozumiem jak można przez
tak wiele lat kogoś krzywdzić, a później być chwalonym za przyznanie
się ....stop przecież ten facet nawet się nie przyznał do winy...on tylko nie
może zrozumieć swojego stanu.... i sobie z tym nie radzi........paranoja..

[blue_as_can_be]

nie ma o czym gadać. zbyt dobrze znam Twój typ argumentacji, oparty na tzw.
potocznej ludowej mądrości, żeby sobie nie zdawać sprawy, że ta rozmowa
zaprowadzi nas do nikąd.

znów potwierdziłam jakieś swoje przeświadczenie - widocznie tak miało być.

pozdrawiam mimo wszystko, ale - EOT

[lsilanow]

ja całkowicie rozumiem blue_as_can_be... i zgadzam się z nim, natomiast nie rozumiem autora wątku, czy jest cos, o czym nam nie napisałeś...?
od czego zależy Twój obecny los? w jaki spoób jesteś uzależniony od otoczenia?
jesteś ewidentnie od niego zależny, a w środku czujesz inaczej, natomiast na potrzeby innych stałes się inny
taka jest moja opinia...

[nina9999999]

odnoszę się do tego co ktoś powiedział o sobie, do konkretnych czynów, więc
daruj sobie swoje nieprzemyślane uwagi.... zdaję się, że Ty potrafisz wystawić
ocenę komuś o kim kompletnie nic nie wiesz- bleblając coś o przewadze moralnej-
tu nie zastanawiasz się czy kogoś 'gnoisz' czy nie. i zdania nie zmienię. jeśli
ktoś przez x lat 'gnoił' swoje dziecko, mając jedynie na względzie co ludzie
powiedzą, to jest palant i tyle. nie będę go teraz chwalić za to jaki jest
szlachetny, że się przyznał i cierpi. jeśli porusza ten temat tu, to po
pierwsze chyba jeszcze do końca nie zrozumiał jak podle się zachował. ktoś kto
to wie, wie również co zrobić by to naprawić. po drugie chyba liczył się z
tym , że na forum każdy może napisać co o tym myśli. po trzecie z faceta bije
taki egoizm, że aż mi niedobrze. ani na chwilę nie zastanowi się co zrobił
dziecku. tylko 'ja mam problem'....... po czwarte, nienawidzę tchórzy.

[blue_as_can_be]

nina9999999 napisała:

> jeśli porusza ten temat tu, to po pierwsze chyba jeszcze do końca nie
zrozumiał jak podle się zachował.

bo gdyby wiedział, że to podłe, to by o tym nie mówił? przeczytaj jego post
jeszcze raz. wie doskonale, że to jest straszne i właśnie dlatego to napisał.

> ktoś kto to wie, wie również co zrobić by to naprawić.

doprawdy? a to dopiero rewelacja psychologiczna. powiedz to tym wszystkim
półgówkom terapeutom, niech nieuki wiedzą jak pomagać ludziom!

> po czwarte, nienawidzę tchórzy.

ach, a ja wprost podziwiam tych anonimowo odważnych krytyków internetowych. ich
prawość i moralna siła zawsze wprawiają mnie w kompleksy...

[czlowiek_powazny]

Tu tak jak wspomnialas w ktoryms z postow odgrywa role jeden czynnik, drobne
problemy wydaja sie wielkie, bo wiecej nienawidzacych dziecko ludzi za same
korzenie czy adopcje je widzi, u wlasnych oczywiscie nie. Jak papierosy czy
narkotyki to musza byc Niemca, bo jego stac na to- to tak dla tych
nienawidzacych.

[blue_as_can_be]

czlowiek_powazny napisał:

> Tu tak jak wspomnialas w ktoryms z postow odgrywa role jeden czynnik, drobne
> problemy wydaja sie wielkie, bo wiecej nienawidzacych dziecko ludzi za same
> korzenie czy adopcje je widzi, u wlasnych oczywiscie nie. Jak papierosy czy
> narkotyki to musza byc Niemca, bo jego stac na to- to tak dla tych
> nienawidzacych.

no właśnie, kwesta dokopania się do tego tajemniczego czynnika. bo narkotyki,
pochodzenie, etc., to tylko racjonalizacja. prawdziwa przyczyna leży głębiej,
poza tym biednym dzieckiem. jeśli udręka ojca i syna ma się skończyć, to ojciec
musi głęboko w sobie poszukać powodu. i do tego go namawiam.

[czlowiek_powazny]

Z drugiej strony cholera go wie. W tamtych czasach i przypuszczam w jakich
rejonach. Gdzie bylby taki problem? A niemieckiego "podrzutka" raczej nikt
oprocz Niemca by nie zaadoptowal.

[lsilanow]

kozioł ofiarny
Jedwabne, Radom, 68, rzeź Ormian, Ruanda...
doskonale faceta rozumiem
jeśli wejdziesz między wrony, wtedy nie tyle musisz krakac tak jak one, ale po prostu zaczynasz bezwiednie krakac
tym bardziej, jeśli urodziłeś się między wronami, a sam nią nie jesteś
podejrzewam, że Twoje otoczenie to "twardziele" od siedmiu boleści
ty ze swoim odruchem serca do niego nie pasujesz
szczerze Ci współczuje i trzymam mocno kciuki
pozdrawiam :)

[nina9999999]

ach, a ja wprost podziwiam tych anonimowo odważnych krytyków internetowych. ich
>
> prawość i moralna siła zawsze wprawiają mnie w kompleksy...
-
to już Twój problem....może załóż wątek...może ktoś pomoże..

jedno wydaje mi się pewne:

[blue_as_can_be]

Twoja nielojalność wobec syna nie jest spowodowana jego pochodzeniem, tylko
jakimś pęknięciem w Tobie, które powinieneś odnaleźć i spróbować się z nim
zmierzyć. a potem - po prostu pozwolić sobie kochać i bezwarunkowo wpierać tego
chłopca. i wyeliminować tę podwójność, to "usprawiedliwianie się" przed
otoczeniem. argumentem przeciwko nie może być absurdalna potrzeba konsekwencji.
lepiej (choć na pewno ciężej) będzie powiedzieć światu coś w rodzaju: "nie
byłem sprawiedliwy ani wierny sobie mówiąc te wszystkie rzeczy". pozbędziesz
się w ten sposób strasznego ciężaru i oczyścisz serce.

powodzenia

[narko_manka]

Blue, jak mozesz go bronic? Przeciez ten czlowiek nie ma sumienia ani
jakichkolwiek zasad. Jest falszywy, zaklamany i podly. Jak mozna wyrzadzac
bliskim krzywde pod pozorem pomocy, to najgorsze swinstwo jakie mozna zrobic.
Facet jest pozbawiony jakichkolwiek uczuc wyzszych, z psychika tez u niego musi
byc cos nie tak, bo inaczej sie nie da. Ja bym sie bala na 5 minut zostac sam
na sam z kims takim, nigdy nic nie wiadomo, co psychopacie i potworowi strzeli
do lba.

Odkrec facet swinstwa jakie zrobiles i miej na tyle godnosci osobistej i
odwagi, zeby zniknac raz na zawsze z zycia syna, usun sie i nie pokazuj sie mu
na oczy.

Przypomnialo mi sie cos. Przez kilka dni w kamienicy, gdzie mieszkaja znajomi
bardzo smierdzialo na klatce schodowej. Pytalam kolege co tak smierdzi, on nie
wiedzial. Co sie okazalo, zmarl sasiad, lezal 2 tygodnie, dopiero smrod obudzil
pozostalych mieszkancow.
Tez zostaniesz sam, zobaczysz, skonczysz identycznie.

PS. Na cale szczescie

[narko_manka]

Ze wlasnych genow po sobie nie pozostawiles, z korzyscia dla swiata.

[czlowiek_powazny]

Nie ma szans, tacy ludzie nie przyznaja sie do bledow, a na kazde zdemaskowanie
ich klamstw i chamstwa, jakie wyrzadaja reaguja agresja i doszukiwaniem sie
winy u wszystkich, tylko nie u siebie. Z zycia syna sam sie nie usunie, nie
mialby kogo gnoic psychicznie. Tak sie czuje wielki, zrobil dobry uczynek
jakies 30 lat temu i wydaje mu sie, ze ma prawo zrobic z cudzym zyciem co chce.
To syn powinien bezwzglednie odseparowac sie od tego [...].

[narko_manka]

To juz nie ma znaczenia, kto zrobi ten pierwszy krok w zakonczeniu relacji,
ktorej naprawic juz sie nie da, nie ma takich szans.

shangri.la napisała:

> Wcale się nie dziwię Twoim obawom....każdy znienawidzi tego, który uratował go
> od zagłady a póżniej wtrącił na dno piekieł.

I to sa swiete slowa. Calkowita utrata zaufania, ktorego moim zdaniem na 100%
nic i nikt nie bedzie w stanie odbudowac. Jezeli w najtrudniejszych momentach
zycia najblizsza osoba okazuje sie brutusem, ciezko jest juz komukolwiek w
zyciu zaufac, a co dopiero samemu brutusowi.

[toja_maja]

Staram sie cos z niego zrozumiec i w koncu nic nie rozumiem.
Z czym masz walczyc? Z swoim nacjonalizmem? Z faktem ze to nie twoje dziecko,
czy z faktem, ze chlopak idzie w slady ojca czyli tez alkohol i bandyctwo czy
co?

[r.e.a.l.i.s.t.a]

Bede chamski i bezwzgledny, powiedz k_urwie, ze nie masz wlasnych dzieci, to
wejdzie ci na ambicje mowiac o twoim ch_uju i twojej spermie. Zrobi taka jazde
w glowie, ze facet popada w kompleksy.

Moja rada, przestan zadawac sie z k_urwami, to moze zmadrzejesz i zaczniesz
myslec o sobie. Syna pewnie juz nie masz, gdybym ja byl na jego miejscu, nie
mialabys na 100%.

[bszalacha]

I to jest najmądrzejszy post!!!Dobrze,że napisałeś o tym na forum,bo chyba sam
potrzebowałeś tęgiego bata z swoje sadystyczne skłonności.Co to za
ludzie,którzy pozwalają Ci odreagować nieudany związek kosztem niewinnego
czlowieka,MAJĄCEGO CIĘ ZA OJCA!On tu w niczym nie zawinił!Na twoim miejscu
bardzo bym się bała swojego sumienia.
Skontaktuj się jaknajszybciej z jego biologicznymi rodzicami/może przez jakieś
biuro łaczenia rodzin-nie wiem/i powiedz,ze czujesz się bezsilny,że nie umiesz
już dżwigać tego ciężaru bez pomocy kobiety.NIE MASZ PRAWA ZABIJAĆ W INNYCH
WIARY Z POWODU WŁASNEJ NIEDOJRZAŁOŚCI/żeby nie nazwać tego s...syństwem/.

[beerd]

Wiesz dlaczego twój syn ma/miał problemy ?

Wydaję mi się, że na każdym kroku dawaliście odczuć biednemu dzieciakowi że
jest nic nie wartym podrzutkiem.
Mogliście tego nie mówić, takie rzeczy się czuje.
Fałsz, zawsze się czuje ...

I to nie żadne tam geny, pochodzenie czy coklwiek innego.
To wy - adopcyjni rodzice - spowodowaliście taki stan rzeczy. Pierwotnie był to
odruch serca a zrobliście wielką krzywdę.

W tej sytuacji najlepsze co mógłbyś zrobić - to uczciwie porozmawiać ze swoim
synem. Może zrozumie, może wybaczy ale przynajmniej zakońćzy się taka
destrukcyjna relacja a i ty sam nie zwariujesz.

[amm06]

Tad.onc, ktos madry powiedzial: "Nigdy nie jest za pozno na przebaczenie, bo
nigdy nie jest za pozno aby kochac." I tak mi sie widzi, ze ty wbrew otoczeniu
i samemu sobie, kochasz syna. Zostaw przeszlosc w przeszlosci i po prostu
pozwol go sobie kochac bez ukrywania tego przed soba i innymi, teraz, w
terazniejszosci. Pozdrawiam serdecznie.

[ewiku]

chyba nie do końca opowiedziałeś w czym problem bo nikt nie wymaga, żebyś kochał
adoptowane dziecko ale też z tego co napisałeś nic nie tłumaczy dlaczego tak
boisz się szczerości w relacjach z Twoim synem...
czyżbyś coś ukrywał?


----------------------------------------------
Wiem co mówię...ale nie mówię... co wiem...

[bszalacha]

No własnie.Najpierw pisałeś,ze był to odruch serca.Pisałeś też,że porzuciła Cię
kobieta a więc rozumiem,ze wnioskowałeś,ze "odruchy serca nie są
opłacalne".Może wciąz jesteś niepogodzony z faktem,że za Twoje dobre serce
odpłascono Ci zdradą.Rozumiemy,jak bardzo czujesz się zraniony.Trzeba tylko ten
żal wytłumaczyć chłopcu bo on na pewno bardzo Cię kocha za to,co dla niego
zrobiłeś.Nie bój się tej rozmowy.Każdy kochałby takiego człowieka.

[bszalacha]

Nikt z nas nie ma Ci za złe,że adoptowałeś dziecko i że masz szlachetne serce!!!
Mamy Ci za złe,że wstydzisz się tego.
Wszystkich nas bardzo poruszyła ta historia,wszyscy bronimy tego chłopca.Czy to
Ci dodaje siły?Napisz do nas o tym i nie tłumacz się podłym i głupim durniom.
Inna sprawa-z czym TERAZ masz klopoty,bo nie bardzo to wyjasniłeś.Zapewniam
Cię,że własne dzieci też dają czasami w d...i też ma się ochotę rozerwać ich na
kawałki,tylko co mi przyjdzie z argumentu"po co go urodziłam"?Tak więc nie czas
zadawać sobie pytanie "po co adoptowałem"ale pogadać z gościem,ze jesteś na
niego zły,bo..../i tu argumenty/.Potraktuj go wreszcie jak swoje dziecko,które
musimczasami dostać w tyłek.Nie za to,że jest cudze ale za to,że czujesz się
odpowiedzialny za niego.
I tu cytat z "Małego Księcia":jezeli kogoś oswoisz musisz czuć sie za niego
odpowiedzialny.
Rozumiesz,MUSISZ SIĘ TAK CZUĆ,ZONA TEŻ-niestety.Koniecznie idż do jakiegoś
terapeuty!Oni nie zjadają ludzi.