jak "powrócić"???

[Gość: katy]

Dwa lata temu postanowiłam "uciec" , odizolować sie od ludzi. Wówczas było to
dla mnie najlepsze wyjście - ale niestety przestało być. Teraz bardzo
potrzebuje kontaktów z innymi ludzmi - tylko nie wiem jak "powrócić" stamtąd
gdzie byłam dotychczas.
Co zrobilibyście na moim miejscu ?
Pozdrawiam

[kwieto]

zaczeli rozmawiac z ludzmi... wybrali sie na jakas impreze gdzie jest ich wielu - jakis koncert,
wernisaz? Dyskoteke czy pub odradzam poki co, bo tam wypada miec pare...

[Gość: igor]

kwieto napisał(a):

Dyskoteke czy pub odradzam poki co, bo tam wypada miec pare...

Co masz na myśli???

[kwieto]

To, ze nastawiajac sie na pojscie do dyskoteki samemu zakladasz, ze kogos poderwiesz - bo
inaczej bedziesz stal jak kolek - a to dla samotnika moze byc problemem
W pubie bedzie podobnie - musisz sie zdecydowac aby do kogos zagadac - to moze byc
trudne.
Natomiast koncert, jescze do tego rockowy, gdzie stoi tlum ludzi ktorzy sie przekrzykuja
wzajemnie jest mniej krepujacym sposobem nawiazania kontaktu, wystarczy krzyknac czy
powiedziec "fajowo, no nie?" i juz...
To samo w galerii czy innym "miejscu publicznym"

[Gość: Toi]

Napisz do mnie, uwielbiam Poznan. [e-mail]
:))))
Byle nie na skrzynke gazety, bo szwankuje straszliwie.
Pisanie jest dobra forma bycia, czesto bardzo bliskiego, z ludzmi i
rownoczesnie niebycia z nimi. Ma to te przewage nad innymi formami kontaktu, ze
jest szalenie latwe...
Poza tym - pracujesz, uczysz sie, masz rodzine?... Wydluzaj stopniowo
zdawkowosc wymienianych powitan, informacji, to nie takie trudne. Sluchaj,
zapamietuj, a potem zapytaj o to, o przeziebienie syna, o egzamin na prawo
jazdy. Zainteresuj sie ludzmi i pokaz im to. Koniecznie sie usmiechaj. Dalej
samo pojdzie.
pzdr cieplo i naprawde czekam :)
Toi

[Gość: claire]

Toi, tak na marginesie, czy rzeczywiście sądzisz że pisanie np na forum jest
formą BARDZO BLISKIEGO kontaktu z drugą osobą???? Chyba nie wiesz co to jest
bardzo bliksi kontakt. Własnie ostatnio nurtuje mnie to pytanie. Dlaczego
ludzie kontaktują się w taki sposób, dlaczego ja odpalam komputer, robię sobie
kawę, czytam i piszę, zamiast wyjść z domu i doprowadzić do "bliskiego
kontaktu" z drugą osobą, rozmawiając z nią, patrząc jej w oczy, widząc jak
reaguje, czy się usmiecha, czy jest smutna. Forma pisania jest na pewno
bezpieczna, możesz napisać to czego może byś nie powiedział wprost, właśnie
dlatego że nikt Cię nie widzi. To jedno wytłumaczenie. Drugie (chyba mój
przypadek) jestem ciekawa ludzi, tego co myślą, jak reagują, co w nich tak
naprawdę siedzi. Oczywiście są przyjaciele, ale TO jest nowa forma
informacji. Może kiedyś przy naszych komputerach będą małe kamery i będziemy
widzieć z kim dyskutujemy. Ale wtedy nie byłoby bariery ochronnej...
A więc wracając do tematu, może zaproś koleżankę na kawę a nie namawiaj jej na
korespondencję bo to będzie dla niej nowa forma "odejścia", nie? Może zreszto
masz zamiar to zrobić, kiedy do Ciebie napisze. Jeśli tak to kłaniam się nisko
uniżenie.
Pozdrawiam

[Gość: Toi]

Gość portalu: claire napisał(a):

> Toi, tak na marginesie, czy rzeczywiście sądzisz że pisanie np na forum jest
> formą BARDZO BLISKIEGO kontaktu z drugą osobą???? Chyba nie wiesz co to jest
> bardzo bliksi kontakt.

claire, mam to szczescie, ze bardzo dobrze wiem, co to jest bliski kontakt, a
kontakt forumowy uprawiam krotko (czyzby dlatego wlasnie?), tzn od niedawna.
Napisalam do katy, ze to bliski kontakt bedac i rownoczesnie NIE BEDAC z ludzmi,
wiec latwy, a katy tego wlasnie w tej chwili potrzebuje, wlasnie tej bariery
ochronnej, o ktorej piszesz. Na POCZATEK. Napisalam jej tez o innych sposobach
nawiazywania kontaktu z ludzmi (przy okazji dodam, ze czyjas rada o wygrzebaniu
starego notesu moze byc bardzo dobra). Poza tym - tak, rzeczywiscie kawe chetnie
bym zrealizowala, co wynika dokladnie z mojego pierwszego zdania postu do
katy. :) Ale przypuszczam, ze katy wolalaby najpierw wymienic kilka maili (wiesz,
to cos innego niz publiczne posty na forum, swoja droga), tudziez listow lub
telefonow, gdy juz wroce do Gdanska. Ale na kawe zapraszam wszystkich - Sztokholm
jest piekny.
;)))
Pzdr i przyjmuje unizone uklony. Warszawe tez lubie.
Toi

[enancjo]

.. chyba masz jakis znajomych ... jak Ty do
nich nie mozesz isc .. to sciagaj ich do siebie,
wspolne imprezy, kino itd .... od tego sie zaczyna,
pozniej wakacje, wyprawy itd ...
.. mozesz tez zapisac sie np na jakis kurs ( jezyki obce)
i tam zaczynasz spotykac ludzi :)) itd ...
.. kiedys byl taki okres pomiedzy moimi znajomymi, ze
nikt nie mial dla nikogo czasu, wlasciwie spotykalismy
sie przypadkowo, nici sie urywaly nie bylo o czym
rozmawiac, kazdy mial i ma swoj Swiat problemow. Raz
udalo sie nam zrobic jakis taki plenerowy sped na grilla..
latem i nagle nic nie mowiac lazimy wieksza lub mniejsza
banda po pubach, imprezach,do teatru, jezdzimy na narty,
wakacje, nie nie jest tak idylicznie jak brzmi .. ale
jest dobrze ...
.. do boju ... odwagi .. oni czasami obawiaja sie bardziej
od Ciebie..
Enancjo

Zrób tak jak ja...

[Gość: powrót]

...odszukaj ostatni notes, w którym jeszcze byli wpisani znajomi i zacznij
dzwonić. Jeden na pięciu, siedmiu z tobą się spotka. I tak zacznij, reszta to
już tylko kwestia czasu. I nie opowiadaj o swoich cierpieniach, ludzie tego nie
znoszą, mają dość własnych problemów. Wróć do dawnych wspólnych wspomnień, albo
mów o jutrze.
Gwarancja 100%

[Gość: alka_xx]

A moze nie odeszlas tak bardzo, tylko tak Ci sie wydaje!Zamkniecie sie w sobie
nie musi oznaczac pogrzebania przeszlosci! Moze Twoi opuszczeni znajomi,
przyjaciele, ukochani, rodzina ,szefowie, praca, rozrywka.../ nie wiem jak
szeroki krag spraw i ludzi zostawilas?/ tylko na to czekaja? Na Twoj gest,jedno
slowo!Moze przeczekuja cierpliwie tuz za rogiem! Chyba ze odchodzac popalilas
przyslowiowe mosty wyrzadzajac komus jakas krzywde!Ale nie mysle ,ze jest az
tak zle,wiec nie boj sie tego az tak bardzo! Nawet jak ...bylas w klasztorze!

[arek_cz]

A co jak te rady które dajecie jednak nie skutkują. Jeśli ludzie odpowiadają
zdawkowo, lub na zasadzie ".. to jak będzę miał/ła czas to zadzwonię" lub
jak padnie kompouter to dopiero wtedy o tobie pamiętają? A na imprezach
zostajesz sam/a jak kołek bo reszta przyszła parami i gdy patrzysz na nich to
coś tak bardzo ściska za gardło że się wynosisz.

> Dwa lata temu postanowiłam "uciec"
> ...
Tylko w moim przypadku to nie są 2 lata ale 5 :-((.
Czy po takim okresie można jeszcze wrócić?

Pozdrawiam Arek

[kwieto]

To ze Cie sciska za gardlo jak widzisz innych w parze to zupelnie inny problem. Ja tam
dobrze sie czuje na imprezach nawet jak jestem bez pary - po prostu buszuje od jednego
znajomego do drugiego, dolaczajac sie do dyskusji lub nie (na imprezach, szczegolnie
"domowych" tworza sie takie male kolka dyskusyjne - wystarczy sie dolaczyc)

Mam taka ciekawa technike chodzenia po gorach - wyjezdzam sam, a na trasie dolaczam sie
do kogos, lub ktos sie do mnie dolacza - idziemy razem dopoki jest nam wszystkim "po
drodze" - czasem dzien, czasem pare godzin, czasem pare dni. Jesli chcemy isc w innych
kierunkach - po prostu rozdzielamy sie. Wiec z jednej strony wyjezdzam samotnie, z drugiej -
praktycznie nigdy nie zdarzylo sie, zebym nie mial towarzystwa...

[arek_cz]

kwieto napisał(a):

> znajomego do drugiego, dolaczajac sie do dyskusji lub nie (na imprezach, szczeg
> olnie
> "domowych" tworza sie takie male kolka dyskusyjne - wystarczy sie dolaczyc)

To masz szczęście że Cię zapraszają

> Mam taka ciekawa technike chodzenia po gorach - wyjezdzam sam, a na trasie dola
>...

Ja robię podobnie ale to nie zawsze skutkuje bo na szlaku to jest fajnie ale gdy
przychodzi wieczór to znów jestem sam (to znaczy z książkami bo nie ruszam się z
domu bez książek) a tak bardzo by się chciało pogadać, pospierać itp.

Arek

[kwieto]

1. Nie zapraszaja (do dyskusji), tylko sam sie wpraszam. Wystarczy znalezc sie na samej
imprezie.

2. Czasem specjalnie na wieczor sie odlaczam - lubie byc sam. Samotna noc w Tatrach, w
kolebie - coz moze byc przyjemniejszego! A jesli nocuje w schronisku - nie ma problemu,
aby pogadac, owszem nie zawsze, ale w wiekszosci przypadkow

[Gość: hase@]

arek_cz napisał(a):

> kwieto napisał(a):
>
> > znajomego do drugiego, dolaczajac sie do dyskusji lub nie (na imprezach, s
> zczeg
> > olnie
> > "domowych" tworza sie takie male kolka dyskusyjne - wystarczy sie dolaczyc
> )
>
> To masz szczęście że Cię zapraszają
>
> > Mam taka ciekawa technike chodzenia po gorach - wyjezdzam sam, a na trasie
> dola
> >...
>
> Ja robię podobnie ale to nie zawsze skutkuje bo na szlaku to jest fajnie ale gd
> y
> przychodzi wieczór to znów jestem sam (to znaczy z książkami bo nie ruszam się
> z
> domu bez książek) a tak bardzo by się chciało pogadać, pospierać itp.
>
> Arek


przeczytalam sobie pomalu i musze przyznac nie bez ogromnego "CIENIA"
przyjemnosci. ten watek i inny, rzecz jasna i musze przyznac jestescie naprawde
wspaniali!
nie o nie- nie chce cukrzyc- cukrzenie jest mocno niebezpieczne- zycie mnie tego
nauczylo, ale jesli nie zostanie powiedziane w sposob nie wywolujacy odruchow
wymiotnych moze byc mile ...(...?...!)
mysle , ze jestescie...., mowiac jednak o cukierkach czasami wspominam
niejakie "kukulki" brozowo-biale cukiereczki o gorzkawej alkoholowej tresci we
wewnatrz. jak zycie... :)))))))
wiem , posuwam sie troche do granic absurdu lub niekonsekwencji, ale jestem
osoba, ktora mowi co czuje, zawsze! tak czuje teraz.
maszeruje droga, szlakiem (w calym jestestwie tego slowa), nie usprawiedliwiam
sie, nie oczekuje poglaskania ani ( o zgrozo!) szczeku metalowych zebow. ide. to
malo, dla mnie osobiscie bardzo duzo...naprawde.

chcialabym moc do was wracac "kazda noca zlota" . et...takie uzaleznienie, z
ktorym walcze. szukam sensu tej walki...wciaz wracam przeciez i sibie zadziwiam.
wracam ... po ...tlen?

nie prosze o zrozumienie, ale robie cos czym zawsze gardzilam u innych... jestem
na szlaku.....

kroliczek ze spalonym juz (przez wlasna tozsamosc) nickiem

ps. moze moj szlak nie do konca jest zly. niemal kazdego dnia jestem w teatrze,
chodze na opery i balet (umarlam ze wzruszenia na "rosyjskim hamlecie" do muzyki
beethovena i malhera -m.in. eroica, sonata cis-moll ksiezycowa..., egmont, czy
malherowska piata druga i trzecia symfonia)przygotowanym przez samego ejfmana z
sankt petersburga.... nurzam sie.. przez co trace mozliwosc komunikacji w osobie
3.

przepraszam. bardzo przepraszam. przepraszam za siebie i za to ze wciaz jestem...


kroliczek po raz ostatni jako...kroliczek playboya

[Gość: Z]

Co do gór. Czynię tak samo, choć czasami zabieram ze sobą ciotkę - jest
przewodnikiem górskim.

A do katy - czyż zostałaś zupełnie sama, nawet bez rodziny?
Mam inną propozycję. Wieczorne włóczenie się po mieście. Teraz wszystko jest
oświetlone, klimat świąt, tłumy ludzi po różnych placówkach, na trotuarsach,
wystarczy trafić na kogoś przy ladzie kto czyni świąteczne sprawunki, a nie ma
pewności w wyborze. Wtedy łatwo nawiązać kontakt, pomóc, zblizyć się do ludzi.
A znajomi, zawsze mozna kogoś poznać, odszukać itp...

[arek_cz]

> ...
> chcialabym moc do was wracac "kazda noca zlota" . et...takie uzaleznienie, z
> ktorym walcze. szukam sensu tej walki...wciaz wracam przeciez i sibie
> zadziwiam. wracam ... po ...tlen? ...

Ale nie tylko ty wracasz, ja powoli próbuję bo wiem że nieda się zyć w
całkowitej izolacji, przecież to dzięki innym poznajemy odmienne poglądy,
opinie. Wszystkie takie "powroty" czynią nas innymi pozwalają się rozwijać
(przynajmniej ja tak sądzę) bo każdemu potrzebny jest tlen.
Piszesz o teatrze, operze - to troszką inaczej niż u mnie bo ja często bywam w
kinie, czytelniach, co pozwala mi oderwać się od tego marazmu i szarości dnia
codziennego, ale często zastanawiam się czy to jest to czego potrzebuję?
A jak to jest u ciebie. Czy te wizyty są dla ciebie tym czego
pragniesz/potrzebujesz czy tylko jakąś niewielką cząstką która coś zapełnia??

Pozdrawiam Arek Cz.

stopniowo

[Gość: mariposa]

Gość portalu: katy napisał(a):

> Dwa lata temu postanowiłam "uciec" , odizolować sie od ludzi. Wówczas było to
> dla mnie najlepsze wyjście - ale niestety przestało być. Teraz bardzo
> potrzebuje kontaktów z innymi ludzmi - tylko nie wiem jak "powrócić" stamtąd
> gdzie byłam dotychczas.
> Co zrobilibyście na moim miejscu ?
> Pozdrawiam


jakos chodzi za mna ten watek... moze dlatego, ze czasami sama mam ochote
uciec... jedyne, co mnie powstrzymuje to chyba perspektywa / brak perspektywy
powrotu.

pytasz, co bysmy zrobili. ja chyba zaczelabym od malych krokow, nawiazywania
przelotnych kontaktow, wymiany spojrzen, usmiechu z przypadkowymi przechodniami.
potem zaczelabym kupowac w malym, osiedlowym warzywniaku, po kilku tygodniach
zapytac sprzedawczynie np., ktore sliwki lepiej sie nadaja na kompot. potem wyjsc
do miasta np. z aparatem i prosic roznych ludzi o zrobienie Ci zdjecia. moze
przypomnisz sobie o czyichs urodzinach i bedziesz miala powod, zeby zadzwonic.

nie wiem, czy dobrze kombinuje, ale wiem jak to cholernie trudno wrocic...

myslami bede wracac do Ciebie.
zycze Ci zeby Ci sil starczylo!

[Gość: Kulka]

Wszystko to ,sorry, bzdura.Nie da się wrócić. Wiem co mówię,niestety.

[Gość: czarek]

jak to?! powroty to moja specjalnosc! wystarczy tylko bardzo, bardzo chciec.
I czekac i patrzec jakie dziwne przypadki zaczna sie wydarzac "same". I isc za
nimi. A jesli tak sie nie stanie, to zastanow sie, czy aby na pewno chcesz
wrocic?

NATYCHMIAST!

[Gość: XpOver]

Jak się coś chce zrobić, to się to zrobi.
Chce wrócić, ale czy do tych samych ludzi? jak się umrze to się do nich nie
wróci. Sporo psychologii jest chyba o tym, że ludzie nie robią tego czego chcą.
Mam nadzieję, że to uproszczenie niczego nie skomplikowało.

[Gość: Kulka]

Chce,zrobiłam wszystko,co tu mili korespondenci radzili i bez skutku:(

[malwinamalwina]

czary mary fiku miku, to tak byc nie moze ! - dwa, cztery, piec lat "na izolatce" - dwa, cztery, piec lat
zeby sie wkrecic.
dziewiec miesiecy ciazy - dziewiec miesiecy dla super figury. nie robcie mi tu za cindy craford czy jak
tam ona sie pisze ! O rany, co za niecierpliwosc ! iscie amerykanska !
a jak nie wychodzi to znaczy ze to jeszcze nie czas !
Na razie jestem przy kompie co traktuje jako przedsionek przyszlej akcji (do ktorej nie jestem gotowa, ale
nic to, kiedys bede, czego i tobie (Wam) zycze)

Malwina trzyletnia pustelniczka ale nie parmenska :-(((

[malwinamalwina]

ale nie w to samo miejsce

Nie boj sie!

[sabe-na]

Gość portalu: katy napisał(a):

> Dwa lata temu postanowiłam "uciec" , odizolować sie od ludzi.
Teraz bardzo potrzebuje kontaktów z innymi ludzmi - tylko nie wiem jak "powrócić"
stamtąd gdzie byłam dotychczas. Co zrobilibyście na moim miejscu ?

Najtrudniej uwierzyc w to co najprostsze - inni ludzie sa tak samo spragnieni
kontaktow z Toba jak Ty z nimi. Pomysl: ktos sie odizolowal - nie Ty ale ktos z
kim kiedys chcialas rozmawiac, milczec, smiac sie. I teraz dzwoni z pytaniem: co
slychac? Bedziesz bardziej ucieszona niz zdziwiona.
Tak samo ludzie zareaguja na Twoj "powrot". Wbrew pozorom ludzie deklarujacy
najwieksza "niezaleznosc" od innych po prostu taki maja "sposob" na przetrwanie.
Wystarczy cieplejszy gest, usmiech, slowo.
Nikt nie bedzie o nic pytal.
Wszystko bedzie od nowa dobrze.
Uwierz. I nie boj sie.

[Gość: Masza]

sabe-na napisał(a):

> Wystarczy cieplejszy gest, usmiech, slowo.
> Nikt nie bedzie o nic pytal.
> Wszystko bedzie od nowa dobrze.
> Uwierz. I nie boj sie.

TAk, to prawda. Trudno jest wrócić, ale jest to możliwe. Sama wiele razy
odchodziłam, do tych "bliższych" udało mi się wrócić; odchodziłam i wracałam...
Oni byli i czekali ... Do <dalszych> trudniej... Czasem chyba lepiej zacząć
wszystko od nowa... Też nie wiem jak, uśmiecham się do przechodniów, "pani w
warzywniaku", koleżanek, kolegów z pracy (jednej, drugirj, trzeciej...), są mili,
życzliwi i nic z tego nie wynika głębszego. Czasem myśle, że najtrwalsze są
przyjaźnie z dzieciństwa, ze szkoły, chociaż nie zawsze zaspokajają wszystkie
potrzeby...
Bliscy czekają na nasz gest, potrzebują naszego ciepła... Zacznijmy może od nich.
Masza