Tłumienie emocji

[Gość: milunia]

Jak pomóc człowiekowi, który nie umie okazywać emocji i jest prawie jak
skała. A w dodatku nie umie się do emocji i tych pozytywnych i tych
negatywnych przyznac. A wiem, że w głębi jest przecudnym człowiekiem.

milunia

[Gość: Imagine]

Gość portalu: milunia napisał(a):

> Jak pomóc człowiekowi, który nie umie okazywać emocji i jest prawie jak
> skała. A w dodatku nie umie się do emocji i tych pozytywnych i tych
> negatywnych przyznac. A wiem, że w głębi jest przecudnym człowiekiem.
>
> milunia
to wedlug mnie bardzo stara dusza, ktora wie, ze zachowanie rownowagi
polega na nie poddawaniu sie emocjom, i tym negatywnym i tym pozytywnym.
ten czlowiek umie siebie kontrolowac. tylko zazdroscic. jesli widzisz jego
wewnetrzna przecudownosc, to tego nieruszaj pod zadnym wzgledem, gdyz tylka ta,
wewnetrzna cudownosc ma stala wartosc.
Pozdr, Imagine.

[jmx]

Gość portalu: Imagine napisał(a):

> Gość portalu: milunia napisał(a):
>
> > Jak pomóc człowiekowi, który nie umie okazywać emocji i jest prawie jak
> > skała. A w dodatku nie umie się do emocji i tych pozytywnych i tych
> > negatywnych przyznac. A wiem, że w głębi jest przecudnym człowiekiem.
> >
> > milunia
> to wedlug mnie bardzo stara dusza, ktora wie, ze zachowanie rownowagi
> polega na nie poddawaniu sie emocjom, i tym negatywnym i tym pozytywnym.
> ten czlowiek umie siebie kontrolowac. tylko zazdroscic. jesli widzisz jego
> wewnetrzna przecudownosc, to tego nieruszaj pod zadnym wzgledem, gdyz tylka
ta,
> wewnetrzna cudownosc ma stala wartosc.
> Pozdr, Imagine.

Tłumienie to nie kontrola. Kontrolować można coś z czego zdaje się sobie
sprawę. Kiedyś wybuchnie...

Do autorki:
może wystarczy go "oswoić", zacznij mu okazywać uczucia, okazuj i mów o
emocjach - powoli się otworzy.... Powodzenia i cierpliwości!

[niebo77]

Gość portalu: milunia napisał(a):

> Jak pomóc człowiekowi, który nie umie okazywać emocji i jest prawie jak
> skała. A w dodatku nie umie się do emocji i tych pozytywnych i tych
> negatywnych przyznac. A wiem, że w głębi jest przecudnym człowiekiem.
>

a nie boisz się, że on tak na prawdę nic nie odczuwa, bo np. nie jest w stanie?
pozdrawiam

[avrillka]

Wydaje mi się, że w tym wypadku pomocna by była wizyta u psychologa. Przecież
na zachowanie tego człowieka mogło mieć wpływ wiele czynników(od zdarzeń z
dzieciństwa, wychowania poczawszy, po sytuacje, doświadczenia wyniesione w
dorosłym życiu itd.). Czytałam kiedyś, że właśnie u takich osób(skrywających
emocje)bardzo pomocna jest psychoterapia. 3maj się-POWODZENIA :)

[owszem]

Czynnikiem, który może ułatwić naukę okazania emocji, może być Twoja inicja-
tywa. Ty okazuj radość, miłość, niezadowolenie...niech korzyści z tegoż okazy-
wania będą widoczne, krok po kroku...uda się :)

owszem

[Gość: Malwina]

jak znajdziecie lekarstwo to mi napiszcie

[cossa]

A czy ten czlowiek chce zmiany?


Gość portalu: milunia napisał(a):

> Jak pomóc człowiekowi, który nie umie okazywać emocji i
jest prawie jak
> skała. A w dodatku nie umie się do emocji i tych
pozytywnych i tych
> negatywnych przyznac. A wiem, że w głębi jest
przecudnym człowiekiem.
>
> milunia

[Gość: jar]

otoz to, moze on po prostu taki jest, a ktos chcialby widziec w nim kogos
innego, chcialby go zmieniac, moze on nie ma potrzeby okazywania emocji, nie
kazdy musi byc od razu otwarty i chop do przodu ... a nieokazywanie emocji nie
musi byc wcale jakims zachamowaniem.

[Gość: milunia]

Tak, JEMU,może i dobrze. Ake mnie coraz ciężej.
Nie chciałam pisac, choc i tak pewnie niektórzy się domyślili.
To mój mąż.Jestesmy małżeństwiem ponad 10 lat. Wychodząc za mąz wiedziałam na
co sie porywam, choc przyznam,że myslałam,że będzie tak źle.
Niektórzy znajomi się śmieją,że on nie musi okazywać emocji, bo ja ich okazuję
strasznie duzo za nas dwoje.
Ale nie w tym rzecz.
Ja trochę usycham. Ja potrzebuję miłych słów, drobnych, naprawdę drobnych oznak
czułości. Wiem, że nie przyniesie mi bukietu kwiatów, nie zaprosi na
romantyczna kolację. Ale teraz miał bardzo trude chwile w zyciu zawodowym.
Starałam sie go wspierać jak mogłam, ale w sumie działam po omacku, bo nie
wiedziałam, czy chce tak, czy nie.
Usmiech rzadko rozjaśnia się na jego twarzy, jesli nawet to jak jest cięzki
wisielczy dowcip.
Jakos starałam się z tym żyć, ale dzieci nam podrosły.
Chodzą za mężem i mówią tato "przytul mnie", tato uzmiechnij się itp.
Niby te dzieci przytula, ale to jest takie "suche".
Mogłabym podac mnóstwo przykładów.
Męzowi może rzeczywiście jest dobrze, ale to taka maska, bo mu chyba z tym
wygodnie.
Napisałam ,że to fajny facet, bo taki jest. Nie chcę nic na siłe. Przez tyle
lat tez na siłe nic nie robiłam.
Ale coraz mi z tym chłodem gorzej. Staram sie mu mówić o moich potrzebach, ale
mnie albo ignoruje, albo nie wie jak to zrobić.
Dlatego się zapytałam. Ludzie czytający te posty mają rózne doświadczenia.
Nie liczę na gotową receptę, ale na to,że może ktos się będzie mógł ze mną
podzielić swoimi refleksjami na ten temat.
Dziekuję wszystkim,którzy włączyli się do dyskusji
Milunia

[Gość: tak]

Gość portalu: milunia napisał(a):

> Ale coraz mi z tym chłodem gorzej. Staram sie mu mówić o moich potrzebach,
ale
> mnie albo ignoruje, albo nie wie jak to zrobić.

O, tu bym się zatrzymał. Może on po prostu nie wie jakie rzeczy i jak uczynić.
Nie wie gdzie sklep, gdzie restauracja. Pokaż mu to. Kup mu jakąś osobistą
drobnostkę. Zaproś na kolację.

Pozdrawiam

[alfika]

Dzieci, jak są jeszcze starsze niż Wasze i nikt ich w domu nie tłumi,
nie "łamie kręgosłupów" i nie zamyka ust, w końcu same zaczynają komentować
sytuację. Albo mieć pretensje.
Najfajniejsze zaś jest to, że od serca wyrzucają, czego nie trawią.
W ostateczności być może skorzystacie z takiej lekcji. Oboje? Zależy co
powiedzą nastoletnie, a potem dziestoletnie dzieci...

[Gość: jar]

rozumiem, ze rozumowy na ten temat z mezem nic nie daly, jedyne wyjscie aby cos
sie zmienilo to pojsc do poradni rodzinnej, ciezko moze byc przekonac meza, ze
cos jest nie tak, ale moze ktos inny, do kogo moze zdobedzie zaufanie co do
rozumienia twoich potrzeb, potrafi mu wskazac, ze tak niewiele w gruncie rzeczy
potrzebujesz aby nie meczyc sie. trudno jednak bedzie, jezeli maz nie czuje
potrzeby zmieniania ukladu, ktory jest dla niego wygodnuy i bezpieczny, w
ktorym wg niego on robi wszystko co do niego nalezy. niestety, musi byc chec
chociaz mala zmiany i chec dostarczenia radosci drugiej osobie aby mozna bylo
wyjsc poza uklad, w ktorym brakuje drobiazgow.

[szewczyk_dratewka]

z własnego doświadczenia wiem, że jest to głeboko zaszyte w wyniesionym z domu
wychowaniu. Psycholog może pomóc (mnie pomógł), ale trzeba bardzo chcieć. I
bardzo przydaje się druga osoba, otwarta, która mówi o swoich potrzebach,
oczekiwaniach itd.
pierwszą i najważniejszą rzeczą jest to, ze człowiekowi musi zacząć zależeć na
samym sobie. drugą, by zależało mu na innych (bliskich). potem następuje długi
okres nauki.
prawda jest taka, że dziecko które nie zna czułości, przytulania, rozmowy o
uczuciach, nie potrafi znaleźć miejsca w dorosłym zyciu na te rzeczy. Jeśli
najpierw to zrozumie, to jest szansa na "uzdrowienie". Jeśli jeszcze
pomocnikiem może byc miłośc, to są duże szanse, że się uda.
Czego zyczę,

PS. Smoki też mogą być miłe.

[Gość: astinger]

Taki sobie obserwator-asekurant. Bardziej wie co czują inni niz on sam. Widzi
mnóstwo punktów widzenia i sam nie wie który jest tak na 100% jego. Zgaduję ze
w stresie jego pancerzyk staje sie jeszcze grubszy, ale w sytuacjach
komfortowych psychicznie staje sie cieńszy o czym wiesz skoro twierdzsz że to
przecudowny człowiek. I tak juz pewnie zostanie, i ja bym go tam pomysłem
ukazywania wszystkich emocji nie torturował. A co bys zaleciła komus z kogo
nadmiar emocji aż sie wylewa???

[Gość: milunia]

No tak, ja się domyslam,że to dla męża jest wygodne. To prawda też, że w
stresie bardzo się zamyka.
Ja już naprawdę próbowałam , i kolacji i prezentów.Restaureacja niestety nie
wchodzi z powodów finansowych. Zrobiłam w domu. Świece wysmiał, właczył
telewizor.
Co do prezentów, to robię drobne niespodzianki, naprawdę banalne, jak kupienie
mu jego ulubionej gazety, czy ostatnio w antykwariacie znalazłam książkę,
której długo szukał. I nic, nawet dziekuję nie usłyszałam.
Ja tak się zastanawiam, i dochodzę do wniosku,że w tym wszystkim to tak
naprawdę najbardziej mi chodzi, chyba o jego okazywanie emocji w stosunku do
mnie.
Z innymi sobie poradzi. Bo nie obchodzi go co myślą o nim inni. zawsze
powtaza,ze nie jest złotą monetą,żeby się wszystkim podobać.
Nawet dzieci. Mają dużo osób, które je kochają. Miłości im nie zabraknie.
A ja? To nie jest tak,że mąz nie dba o mnie. Mamy bardzo duzo wspólnych
zainteresowań, duzo rozmawiamy. Ale czasem chciałabym usłyszeć coś miłego. to
słyszę owszem WACIAK, albo inne tego typu. Już mi się znudziło.
Chciałbym,zeby mnie gdzieś zabrał, poszedł na spacer. Niestety jest zajęty
pracą.
A w domu ten okropny zwyczaj włączonego telewizora non stop. Ja też lubię
obejrzec coś, ale ja nie słyszę własnych myśli. Jak mu zwracam uwagę, to
słyszę,że przesadzam.

Chyba zaczynam się już żalić, ale naprawdę, ja może wyczuwam stany jego
emocji, ale po prostu bardzo dobrze go znam.
A chciałbym po prostu normalnie wiedziec, czy jest mu wesoło, czy smutno, a tak
to się cały czas domyslam.

milunia

[Gość: tak]

Gość portalu: milunia napisał(a):

> Chyba zaczynam się już żalić, ale naprawdę, ja może wyczuwam stany jego
> emocji, ale po prostu bardzo dobrze go znam.
> A chciałbym po prostu normalnie wiedziec, czy jest mu wesoło, czy smutno, a
tak
>
> to się cały czas domyslam.

Kręcisz. Znasz go, wyczuwasz jego emocje. Pewnie jest szczery.
Idzie o Twoją tęsknotę za słowem i gestem.
Żal się. Im więcej napiszesz, tym bardziej możesz liczyć na jakąś podpowiedź.

Pozdrawiam

[Gość: Malwina]

ostatnio w antykwariacie znalazłam książkę,
której długo szukał. I nic, nawet dziekuję nie usłyszałam.

a moze to gbur ?

[cossa]

a na czym polega jego przecudnosc?
zadaje juz drugie pytanie, moze w koncu wyrzuce z siebie
jakas odpowiedz. odpowiedz prosze na to pytanie:)

cossa

Gość portalu: milunia napisał(a):
A wiem, że w głębi jest przecudnym człowiekiem.
>
> milunia

[Gość: milunia]

Ja myślę,że męzowi jest z tym po prostu wygodnie. Choć nie jestem do końca
pewna, czy to dobre słowo:wygodnie. W naszych środowisku ma opinię takiego
twardziela; osoby, którą nie rusza nic.
Poza tym, tak jak już wspomniałam, on uważa,że nie musi sie nikomu podobac,
więc chyba rzeczywiście bywa czasem gburowaty.
Na czym polega ta jego przecudność?
Jet porządnym facetem, odpowiedzialnym. Jest dosyć dobrze zorganizowany. Jest
bardzo dobrym ojcem, ale mówię to jest wszystko takie suche.
Kiedyś udawało mi się docierac pod tego jego wszystkie skorupy. Nie umiem
dokładnie tego opisać.
Nie wiem, może dlatego,że jestesmy tyle lat małżeństwem. Może to ja jestem
taka dziwna? Może ja z wiekiem bardziej na to zwracam uwagę?
Zastanawiałam się wiele razy czy nie przesadzam.
Ale moje koleżanki dostają od męzów, różne "całuśne" smsy, ja dostaję tylko
telefony zrób to, załatw tamto.
Jesli chodzi o wychowanie, to myślę,że nie było w domu problemów. Nawet
zastanawiam się,czy wręcz odwrotnie. Jest ukachanym , długo oczekiwanym męskim
(sorry, ale tak było) potomkiem. Może był za bardzo wykochiwany i miał tego
dość?
Nie wiem.

Zastanawiałam się czy bardziej zalezy mi na tym,żeby okazywał emocje wogóle,
czy tylko do mnie.
Chyba po prostu czuje się bardzo osamotniona. Bo ja wiele lat próbowałam go
małymi właśnie kroczkami tej czulości uczyć.
I chyba po prostu jest mi żal,że nie udaje mi się.
Myślałam kiedyś,że w domu te blokady ustapią, ale niestety.
Chyba jestem marną żoną skoro mi sie nie udaje.
Nie wiem,czy za bardzo nie przymarudzam. Siedze teraz w domu, dzieci na
wakacjach, a jak wróci, to włączy telewizor i owszem porozmawia, co było w
pracy, co się dzieje w polityce.
Ale nie zapyta co umnie,jak mi minął dzień.
Usiądzie przed kompem i zacznie sprawdzać pocztę (bo na pewno od czasu kiedy
wyszedł z pracy cos przyszło).
A mnie coraz bardziej smutno.
milunia

[cossa]

nie wiem czy jestem w stanie zrozumiec i wczuc sie w
Twoja sytaucje. moge jedynie powiedziec cos z relacji
corki - mam ojca, ktory nie jest zby wylewny. tez jest
milczkiem, zbyt malo okazuje uczucia. najprosciej jest
wyladowac czasem zlosc. to mu wychodzi, ale tez nie bylo
tak zawsze.

wiem, ze babki maja swoje potrzeby. czesto nie wystarcza
swiadomosc, ze kocha. chcemy to jeszcze odczuc.

pisalas o malych kroczkach i ze zawiodly. ja bym na nich
poprzestala. sprobowalabym dostrzegac JEGO okazywanie
uczuc. zdaje sobie sparawe, ze moge mowic o rzeczach dla
Ciebie oczywistych. podoba mi sie jak piszesz o sobie i o
mezu.

moze staraj sie nie patrzec na kolezanki - szczegolne te,
ktore maja to czego Ty oczekujesz od meza.

tez bym czasem chciala by ojciec mnie przytulil, cos
powiedzial, ale wiem, ze to nie jest w jego naturze.
nosze w sobie obraz przecudnego czlowieka i patrze na
niego przez pryzmat wlasne tego obrazu. uwielbiam z nim
milczec. po prostu byc obok niego. jesli poczujesz, ze
nie da rady z zadnej strony dotrzec do meza - mow,
sluchaj, przytul sie wtedy gdy tego potrzebujesz. mow o
swoich malych pragnieniach. i naucz cieszyc sie tym co Ci
ofiarowuje na swoj sposob. moze bez fajerwerkow, ale
chyba nie o to w zyciu tylko chodzi ;)

pozdrawiam Cie serdecznie
cossa

[Gość: Malwina]

pewnie sobie dobrze w zyciu codziennym radzisz. Zacznij szwankowac. Serio.
Zapominac, lapac sie za glowe, spozniac sie i przypalac obiad.

PS
sms'y calusne dobre sa do 18 roku zycia
poza : infantylne zawracanie glowy (pytanie na marginesie : CZYTALAS te ktore
dostaja kolezanki czy one o nich mowia ???)

[Gość: milunia]

Co do smsów to oczywiscie koleżanki tylko mówią, nie czytam tego.

Ja naprawdę próbowałam przez te lata wielu rzeczy. Tych drobnych kroczków,
cierpliwie czekałam,ze może zobaczy, cierpliwie delikatmie mówił, powiedz mi,
zrób dla mnie coś takiego miłego jak ja Tobie, bo lubię to dla Ciebie robić, i
lubiłabym jakbyś Ty lubił to robić dla mnie.
I nic. Mąz twierdzi,że skoro on nie potrzebuje, to ja się muszę przyzwyczaić.
Myślałam tez, tak jak ktos wspomniał o spotkaniu z psychologiem, albo innym
specjalistą. Ale wiem,że maz nie wyraziłby na to zgody, bo kiedyś przy jaiejś
innej okazji powiedział mi stanowczo,że on psychologów i tym podobnych nie
uznaje ( przepraszam jesli kogos uraziłam, ja tak nie uważam ). Bo mącą w
głowie, a on bez wiedzy psychologów potrafi dojśc do tego też, bo psychologia
to nauka o rzeczach oczywistych.(???!!!)
Nie chciałam się z nim wtedy wdawać w dyskusje, ale odtąd wiem,że na takie
wizyty nie pójdzie.

Tak sobie czytam Wasze rady i jestem wszystkim Wam bardzo wdzięczna. Nie znacie
mnie, a jednak próbujecie mi cos doradzić.
Na pewno Wasze rady otwierają mi jakies inne pole do myslenia.
Choc narazie niestety tylko złe mysli mi przychodzą do głowy.
Bo jesli ja mimo prób, będąc bardzo zyczliwą mu osobą nie nauczyłam go
wyrażania emocji, to znaczy,że jestem kiepska.
A co gorsza nie mam dobrych perspektyw, zwłaszcza,że jestem już "piekną
trzydziestoparoletnią". Najlepsze lata życia spędzę na czekaniu na miłe słowa,
czułe gesty. A mąż może jak będzie miał 75 lat powie mi,że mnie kocha...
Może kogoś zdziwić,jak do tego doszło,że wyszłam za niego. mówię. Kiedyś
wcześniej było trochę inaczej.
Nie wiem, rutyna? Nie uważam się za nudną osobę... myslę,ze ma powody do
tego,żeby byc nawet dumny z niektórych moich osiągnięć. Już moja krytyczna
wobec mnie teściowa bardziej mnie chwali.
Dziękuję bardzo ,że wysłuchujecie mnie, widać od razu,że Wam nie są obojętne
czyjeś emocje:)

milunia

[Gość: Malwina]

nie pros go slownie juz o nic - stwarzaj raczej konkretne sytuacje gdzie ci
poparcie "z rozpedu" okaze. I raczej zamiast mowic "bo ty to..." i tu
nastepuje znana mu litania negatywow, mow " w rzeczywistosci wiem doskonale ze
ty mnie kochasz, ze ci zalezy, ze odczuwasz , ze popierasz .." itd
wtlocz go w pozytyw
moze podziala
zmien metody i nie reaguj w sposob ktory od wiekow zna...
zmus go do zastanowienia sie
tak gadam i gadam a to pewnie trudne ...

Do Milunii

[jmx]

Tak sobie czytam co Malwina napisała... (już dawno miałam iść spać ;-))
I mnie 'oświeciło' ;-)
Chyba jest duzo racji w tym co piszesz, że on się przyzwyczaił - do takiej
sytuacji, jemu jest wygodnie i nie musi przekraczać jakichś swoich
wewnętrznych, nie wiem jak to nazwać - oporów, obaw? bo się okaże, że nie
jest "macho" a mężczyźnie 'nie wypada' okazywać uczuć (czyt. słabości).
Napisałaś, ze kiedys taki nie był, potrafił (chociaż trochę) się otworzyć.
Wydaje mi się, że wtedy mu bardziej zalezało i się starał o Ciebie, być moze
teraz ma przeświadczenie, ze on już "swoje zrobił" i nic nie musi a po kilku
latach małżeństwa nie czas na jakieś fanaberie bo jesteście "poważnymi
małżonkami". Dlatego przyszedł mi do głowy taki pomysł - Malwina w tym wg mnie
ma rację - zmień taktykę. Nie chodź koło niego na paluszkach, nie patrz smutnym
wzrokiem, nie proś o czułe gesty.... ani mu ich nie dawaj. Spróbuj, na jakiś
czas zachowywać się tak samo jak on - suche komunikaty, niezbędne mimimum.
Zmiana Twojego zachowania powinna go zastanowić, zmusić do myślenia.
To bardzo trudne zmusić się do zmiany postępowania gdy obok jest człowiek,
który wszystkiego się domyśla. Przekraczanie utartych schematów postępowania,
reagowania w rodzinie jest, wg mnie, jedną z najtrudniejszych rzeczy.

I baaaardzo Cię proszę - nie myśl o sobie, że jesteś do niczego. Wbijanie się w
poczucie winy niczego nie załatwi. "On jest taki wspaniały a ja go nie potrafię
otworzyć" - on też musi tego chcieć....

Pozdrawiam serdecznie :-)

[Gość: milunia]

Rzeczywiscie powinnam zmienić taktykę. Ale to łatwo powiedzieć, trudniej
zrobić. Jestem z natury bardzo otwarta.
Umiem wczuć się w innych, ale nie we własnego męża. Może faktycznie
niepotrzebnie staram się żeby się otworzył. Bo to nie jemu przeszkadza, a mnie.
Tak jak już pisałam chciałbym tego chyba dla siebie.
Pisząc tu do Was uświadomiłam sobie,że za bardzo chcę go zmienić. A to byłoby
trudne zważyszy na to,że mamy swoje lata... Teraz muszę zrobić tak, żeby on sam
wpadł na to,że jemu to przeszkadza, że ON chce to zmienić.
Rady przez Was podawane są cenne, choć pewnie trudne do realizowania w życiu,
ale postaram się. Chłodna uczuciowo nie mogę być, bo to nie w moim stylu. Muszę
wymyślec coś takiego, żeby przy moim temperamencie i uczuciowości nie było
sztuczne i dziwne, ale ,żeby spowodowało nawrót "silnych emocji".;)
Tylko,że że 10 latach małżeństwa, gdzie już wiele się ze sobą przeżyło łatwo
nie będzie;)
milunia

[procesor]

Gość portalu: milunia napisał(a):
> Pisząc tu do Was uświadomiłam sobie,że za bardzo chcę go zmienić. A to byłoby
> trudne zważyszy na to,że mamy swoje lata... Teraz muszę zrobić tak, żeby on
> sam wpadł na to,że jemu to przeszkadza, że ON chce to zmienić.

Ja bardzo przepraszam ale TY nie możesz zrobić tak żeby on wpadł na to że mu to
przeszkadza.. No w żaden sposób. Jedyne co TY możesz zrobic to albo pogodzic
się z tym że masz taki egzemplarz - albo skoro jak widać nie chcesz sie
pogodzić - czekać aż ON poczuje potrzebę zmiany. Albo spowodowac że on poczuje
potrzebe takiej zmiany. Chocby dlatego że brak okazywania uczuc wywołuje u
kochanej przez niego osoby frustrację i jest bolesny. Problem w tym ż enic na
siłę.. Więc trzeba mu dawać jasne komunikaty o co chodzi - al etrzeba tez umiec
to robić bez presji typu "ty taki zimny , przeciez wiesz że ja czekam na dobre
słowo,jak się nie zmienisz będę nieszczęśliwa". Może on z tych co uwazają
że "kocham" mówią myjąc samochód żony albo wynosząc śmieci??
Jak sienei da zmienić pozostaje tylko - pokochać z dobrodziejstwem inwentarza..

> Rady przez Was podawane są cenne, choć pewnie trudne do realizowania w życiu,
> ale postaram się. Chłodna uczuciowo nie mogę być, bo to nie w moim stylu.

Z chłodem lepiej nie przesadzać - można jeszcze pogorszyć sprawę. Choc czasem
już ma sie dość.. Może walnij go poduszka wieczorem, z całęj siły i powiedz że
chcesz by wreszcie mówił ci że cie kocha?? :)) Z cięższymi przedmiotami bym nie
próbowała. :)

> Tylko,że że 10 latach małżeństwa, gdzie już wiele się ze sobą przeżyło łatwo
> nie będzie;)
> milunia

Cóż to jest 10 lat? Chwila ledwie!

[Gość: jar]

tak to juz bywa, ze niektorzy nie widza problemu, bo nie dla nich on istnieje,
i nie czuja potrzeby porad specjalistow., a jak u niego wogole z podejsciem do
twojej sprawy? bylby w stanie zmusic sie i bez glupich usmiechow przeczytac
lekkie publikacje nt. jakie drobiazgi sa potrzebne kobiecie na codzien?

[Gość: mag]

a może Twój mąż jest po prostu strasznym egoistą? Wybacz mi jeśli to Cię
uraziło, ale takie mam wrażenie. Bo o czym może świadczyć stwierdzenie "ja nie
potrzebuję, a Ty się musisz do tego przyzwyczaić"?
Obawiam się, że za następne 10 lat możesz strasznie go nienawidzieć.

[lallka2]

byle tylko nie przesadzic w tym zmienianiu, bo potem moze juz nie byc co
zmieniac. a moze o to chodzi? pozdrawiam
Gość portalu: mag napisał(a):

> a może Twój mąż jest po prostu strasznym egoistą? Wybacz mi jeśli to Cię
> uraziło, ale takie mam wrażenie. Bo o czym może świadczyć stwierdzenie "ja
nie
> potrzebuję, a Ty się musisz do tego przyzwyczaić"?
> Obawiam się, że za następne 10 lat możesz strasznie go nienawidzieć.

[Gość: smutna]

droga miluniu :)

czytajac twoj post czuje sie jakby to byl dokladny opis mojego obecnego
zwiazku. Spotykamy sie od ponad roku, od razu zauwazylam ze jest czlowiekiem
malo wylewnym, zamknietym w sobie, tłumaczyłam to sobie na rozne sposoby. Boli
mnie jego chłód, w sytuacjach codziennych brakuje mi czulosci. Jestem bardzo
uczuciowa osobą, i naturalne jest ze chce sie przytulic, dostac zwyklego
calusa, tak poprostu bez powodu. Były juz takie chwile ze niemal "żebrałam" o
jego czułosc poprzez dziwne zachowanie, płakałam, śmiałam sie, skakałam jak
dzieciak ktory chce aby go zauważono. Wiem , że mu na mnie zależy, ale on nie
umie okazywac czulosci ani emocji. Tak doskonale zaszył sie pod swoim pancerzem
i ogrodził wysokim murem, że choc bez niego jest mi ciezko to z nim jeszcze
bardziej. Boje sie, że jesli zwiaze sie z nim w przyszłosci, to bede bardzo
cierpiała. Pragne jak powietrza męskiej czulosci, ktorej mi nie daje.
Probowałam rozbić mu ten mur, zachecałam aby sam sie przytuli, aby przytulił
mnie, to w koncu kazdemu jest potrzebne, ale nic z tego. Trace siły i chyba
czas, choc zalezy mi nie umiem tak zyc. Twoj post dal mi do myslenia,
podejzewam ze takich twardych skrytych meżczyzn nic nie zmieni, możemy sie
starać kochać i cokolwiek jeszcze, ale to tkwi tak głeboko w nich , że sami
nawet nie potrafią doszukac na samym dnie swojego serca tych pokładów czułosci
ktorych my potrzebujemy. Pozdrawiam cie serdecznie, jesli chcialabys pogadac
daj znac lub daj maila, czasem rozmowa pomaga. Jestem z Toba :)
s.

[lallka2]

chodzi ci o emocje pozytywne czy negatywne, bo cos mi sie wydaje, ze raczej
tylko o te pierwsze.
Gość portalu: smutna napisał(a):

> droga miluniu :)
>
> czytajac twoj post czuje sie jakby to byl dokladny opis mojego obecnego
> zwiazku. Spotykamy sie od ponad roku, od razu zauwazylam ze jest czlowiekiem
> malo wylewnym, zamknietym w sobie, tłumaczyłam to sobie na rozne sposoby.
Boli
> mnie jego chłód, w sytuacjach codziennych brakuje mi czulosci. Jestem bardzo
> uczuciowa osobą, i naturalne jest ze chce sie przytulic, dostac zwyklego
> calusa, tak poprostu bez powodu. Były juz takie chwile ze niemal "żebrałam" o
> jego czułosc poprzez dziwne zachowanie, płakałam, śmiałam sie, skakałam jak
> dzieciak ktory chce aby go zauważono. Wiem , że mu na mnie zależy, ale on nie
> umie okazywac czulosci ani emocji. Tak doskonale zaszył sie pod swoim
pancerzem
>
> i ogrodził wysokim murem, że choc bez niego jest mi ciezko to z nim jeszcze
> bardziej. Boje sie, że jesli zwiaze sie z nim w przyszłosci, to bede bardzo
> cierpiała. Pragne jak powietrza męskiej czulosci, ktorej mi nie daje.
> Probowałam rozbić mu ten mur, zachecałam aby sam sie przytuli, aby przytulił
> mnie, to w koncu kazdemu jest potrzebne, ale nic z tego. Trace siły i chyba
> czas, choc zalezy mi nie umiem tak zyc. Twoj post dal mi do myslenia,
> podejzewam ze takich twardych skrytych meżczyzn nic nie zmieni, możemy sie
> starać kochać i cokolwiek jeszcze, ale to tkwi tak głeboko w nich , że sami
> nawet nie potrafią doszukac na samym dnie swojego serca tych pokładów
czułosci
> ktorych my potrzebujemy. Pozdrawiam cie serdecznie, jesli chcialabys pogadac
> daj znac lub daj maila, czasem rozmowa pomaga. Jestem z Toba :)
> s.

[Gość: jar]

a mi sie czasem wydaje, ze wy dorabiacie sobie ideologie do takich gburow, taki
kochany, oby tylko jeszcze potrafil okazywac uczucia, a on nic..no bo jak,
skoro nie potrafi....

> Wiem , że mu na mnie zależy, ale on nie
> umie okazywac czulosci ani emocji. Tak doskonale zaszył sie pod swoim
> pancerzem i ogrodził wysokim murem,