zamknąć przeszłość by zyć.

[Gość: Konti]

Myślałam, ze mam to już za sobą. Nawet nie mam z kim pogadać, wszyscy sadzą
ze jestem szczęśliwie zakochana ....a ja? A ja nie wiem co robić! Musze
komuś/sobie to powiedzieć! Wciąż odganiam myśli i staram się zapomnieć.

Historia banalna; wielka młodzieńcza miłość, mężczyzna starszy cudownie
otwarty na świat, inteligentny i pełen pasji, radości..... imponował mi, był
połową mego świata. Jak powietrza potrzebowałam naszych rozmów, podróży....
byliśmy razem 8 lat. Potem niespodziewana ciąza i strach ukochanego. Usilnie
próbował zatrzymać czas; brzuch rósł a on udawał że nic się nie zmienia.

Wymyślił bym wróciła do rodziców, bo tak będzie mi łatwiej – ja też tak
myślałam. Zamieszkaliśmy osobno i tak już pozostało.
Potem robił karierę, ciągły brak czasu dla mnie i syna. Okazał się złym
człowiekiem. Zostawił nas, bez opieki, wsparcia, czasem nawet zapomniał
przysłać pieniędzy. Potem był sąd, alimenty. Od roku nie widział syna.

Miałam być silną kobietą, dumną i wiedzącą czego chcę. Gdy rok temu nie
zjawił się na urodzinach synka coś pękło......byłam nawet zadowolona, że się
odkochałam. Tak chciałam przestać popłakiwać wieczorami. I zjawił się
Opiekun. Czuły, opiekuńczy, wrażliwy i uwielbiający mego synka. Widzę jak
bardzo jest zaangażowany. Mija kolejny miesiąc naszej
znajomości.....myślałam ze zamknęłam poprzedni rozdział. Mój Opiekun coraz
częściej napomina o ślubie, chciałby się ustatkować, być pewnym, ze jestem
Jego. Dobrze mi jest z Nim, czuję się bezpieczna ..... dlaczego jednak
tęsknię za człowiekiem który okazał się być draniem?! To nie masochizm!
Powinnam tamto uczucie pogrzebać ostatecznie, ale nie wiem jak!?? Nie
utrzymujemy żadnych kontaktów.... zostawiając nas zranił mojego synka,
oszukał mnie..... wiem ile przez niego wycierpiałam. Ja nie chcę do tego
człowieka wracać, ja chce się odkochać! Odkochać ostatecznie! Bym mogła
szczerze zbudować mój kolejny związek! Bym mogła się uwolnić! Bo jak
bumerang powraca moja tęsknota......a ja wiem, że to zupełnie bez sensu!

KOnti

[Gość: girlfriend]

co takiego dawał Ci tamten, czego ten nie daje?

pzdr :)

[malwinamalwina]

nic
dlatego jego chce

[Gość: girlfriend]

> nic
> dlatego jego chce

własnie i chciałaby i boi się

[Gość: Konti]

Oni są zupełnie różni, nawet można powiedzieć są przeciwieństwem. doskonale
wiem, ze nawet nie powinnam myśleć o byłym! Czasem mijają całe tygodnie gdy
nawet nie pomyślę o nim - od 2 lat jestem sama z synkiem i nauczyłam się żyć
samodzielnie. Jednak przychodzą takie dni jak ostatnio gdy mi zwyczajnie
tęskno do naszych rozmów i jego spojrzenia na świat....i właśnie to mnie
przeraża. Moja głupota! Bo tylko idiotka może pomyśleć o takim draniu! My już
nigdy nie będziemy razem, sama za bardzo bym się bała powrotu. Ale dlaczego
moja przeszłość miałaby przeszkodzić mi w zbudowaniu tego co jest dziś,
jutro?! Zasługuję w końcu na szczęście -banalnie brzmi, ale ileż można tęsknic
za czymś co nie istnieje!

pozdr,
Konti

[malwinamalwina]

alez on cie nie chce
nie da ci milosci
i dlatego tak o nia zabiegasz



duma urazona duma ot co...
i rana...

malwina , jesteś niesprawiedliwa :(

[Gość: girlfriend]

gdyby to była duma przemawiałaby przez Nią wściekłość, a nie przemawia.

[Gość: girlfriend]

widzisz, moim zdaniem to bez sensu na siłę nie myśleć - to tak jak zamknąć oczy
i uważać że nie ma problemu...i tak bedzie wracać.

to że jest draniem nie oznacza, że to w ogóle było bezwartościowe, w końcu w
ogólnym rozrachunku było warto, bo jest bejbusek, prawda? :)

może mu odpuść po prostu? coś go skłoniło do draństwa, jakąś ma to przyczynę -
charakter? okoliczności? nie ważne, nic nie dzieje się bez przyczyny.
Przebaczysz - odejdzie z Twoich myśli. to oczywiście wymaga czasu.

Osobny problem jest taki: czego brakuje Ci w nowym partnerze? i czy możesz to
mieć? czy z nim nie rozmawiasz? nie rozumiecie sie tak dobrze?

pzdr serdecznie :)))

[Gość: elemele]

no tak...ale przeciez Ty nie chcesz z nim byc. to jedno,. cieszysz sie ze swego
zycia, z partnera, etc.
a ze tesknisz za tym, co bylo dobre- to drugie. nie ma nic zlego. tak jak
tesknimy za przyjacielem, z ktorym drogi sie rozeszly, ktory np zdradzil...ale
wczesniej tyle dobrego sie przezylo w tej przyjazni...to raz po raz serce
szarpnie wszak...
a ze tesknimy za dawnymi partnerami- ja mialam kilku i czasem za nimi tak
bardzo tesknie! ale tak dobrze, w sensie mnie cieszy ta tesknota, nie przeraza-
dobrze mi myslec, ze byli w miom zyciu, ze doswiadczylismy pieknych rzeczy, ze
moglam przezyc te chwile, mimo, ze potem inne przewazyly i sie rozchodzilismy.
z biegiem czasu pamieta sie tylko to, co warto pamietac- czyli to , co piekne,
prawdziwe, pelne milosci. te momenty, te wspolne patrzenie, wspolne
przezywanie, wspolne radosci.

to czesc twojej przeszlosci, Twojego zycia, ktore doprowadzilo Cie wlasnie do
punktu , w ktorym jestes. rowniez dzieki tym doswiadczeniom jestes tym, kim
jestes i masz do zaoferowania to co amsz obecnemu partnerowi.

Mam podobna sytuacje- rozstalam sie z ojcem dziecka, minelo troche czasu,
ejstem z innym. jestem szczesliwa w nowym zwiazku. rodzi sie nowa milosc.
codowna.
ale tatusia dziecka widuje, bo on sie interesuje dzieckiem. I kocham go tak
bardzo! z biegiem czasu coraz bardziej, zupelnie zatarly mi sie przyczyny, dla
ktorych sie rozstalismy. juz nie sa wcale wazne.
wazny jest ten czlowiek. ze tyle mi dal, ze tyle pieknych chwil wspolnych ,ze
tyle wspolnej historii, ze wspanialy ojciec dziecku.

jestem taka wdzieczna za jego obecnosc w moim zyciu. tesknie czasem za tymi
rzeczami, ktore dzielilismy, a ktorych nie dziele z obecnym partnerem. z
obecnym dziele mase rzeczy, ktorych nie dzielilam nigdy z tamtym.

nie widze powodow, zeby sie tego bac, albo czuc sie niuczciwie z tym. moj
partner tez mial przede mna inne partnerki i tez za nimi czasem teskni, wiem
to. wiem, ze je kochal ogromni i wciaz kocha, chocby ze psosobu, jaki o nich
mowi. piekne to.
zachwyca mnie, ze mozemy kochac ludzi, z ktorymi cos nas laczylo, nawet jesli
jedyne, co teraz nas z nimi laczy, to milosc wlasnie, juz nie dom, czy wspolnie
spedzany czas, czy spotkania, czy cokolwiek fizycznego, wymiernego, tlyko sama
milosc.

kocham wszystkich moich bylych partnerow, ale nie umywa sie to do milosci do
ojca mego dziecka.

jednozesnie nieslychanie zyje terazniejszoscia, obecnym zwiazkiem, ktory
zachwyca mnie i uskrzydla kazdego dnia. trudno mi uwierzyc, ze mozna sie tak
dobrac. wow, wow,wow.

a jednak nie wymiata mi to z serca poprzedniego partnera.

Czy to tak bardzo zle?
strach ma wielkie oczy.
walka z uczuciami powoduje tylko ich wypieranie, po to, by nagle wybuchly
niekontrolowane i zupelnie nie tak, jak bysly sobie tego zyczyly. lepiej je
znac, akceptowac i oswoic.

masz swiadomosc, ze to czlowiek nieodpowiedzialn, ze nie kochal Cie tak, by
stworzyc z toba rodzine, zep orzucil Ciebie i synka.
ale jednak przez 8 lat dizeliliscie cudowne zycie i mozesz za tym tesknic. czy
naprawde chcialabys z nim byc?
nie, mysle. tylko czasem tesknisz, kropka. nie pociaga to za soba checi zmiany.
nawet jesli czasem marzy Ci sie, by tamten okazal sie inny, by zycie potoczylo
sie inaczej- topnaturalne. 8 lat to bardzo duzo, by zakorzenic sie milosnie w
drugim czlowieku. wyciaganie korzeni wymaga, podobno, co najmniej polowy czasu,
ktory sie spedzilo razem.

choc jestem rpzeciwna takim generalizacjom, widze, ze to prawda w moim
przypadku i kilku innych bliskich mi. czasu potrzeba duzo i z kazdym iesacem,
kazdym polroczem patrzymy wstecz i myslimy- o rety, jak ja jescze miesiac temu
nie rozuialam oczywistej rzeczy, nareszcie widze blabla.
a po miesiacu zdajemy sobie sprawe, ze nasza perspektywa znow sie zmienila.

zycie jest piekne i tak kpi sobie z szablonow. uwielbiam Almodovara. tam
najgorsze okazuje sie ludzkie i do uzdrowienia, ulomne, niedoskonale a piekne.

dla mnei to wszystko jest po porstu piekne, radosne i smakowite. Moc kochac
ludzi w moim zyciu, ludzi z pzeszlosci i ludzi z terazniejszosci- to takie
wyzwalajace.

po co z tym walczyc?

w imie czego?

narzucanej sobie 'slusznej normy", ze kochac mozna tylko jedna osobe? przeciez
to nie wyklucza nijak monogamicznosci,ze w moim sercu milosci tyle...

[Gość: Ela]

Elemele,

piękne to wszystko co napisałaś. Skąd Ty bierzesz tyle siły?
Ja jestem w bardzo podobnej do Twojej sytuacji i wciąż sie motam. A dlatego, ze
ojciec dziecka wciąż mi mówi, ze jego życie straciło sens i wygląda na
zagubionego bardzo. Pół roku mieszkamy już oddzielnie, tęsknie za nim czasem
ale wiem, ze powrót to nienajlepszy pomysł bo mnie zawiódł bardzo! a JEDNAK
KIEDY TERAZ SŁYsZĘ ZE CHORUJE I JEST PRZYBITY TO MAM CHOLERNE WYRZUTY SUMIENIA!
może dlatego że on jest sam a ja jestem z kimś?
Nie wiem jak dac sobie z tym radę, chwilami wydaje mi sie, ze nie będę w stanie
życ z takimi wyrzutami za jego opuszczenie (choś racjonalnie myśląc nie
powinanam - rok czasu wiedział, ze chcę sie wyprowadzić i palcem nie kiwnął).

Czy da sie tak żyć? Nie umiem poukładać sie wewnętrznie w całej tej sytuacji.
Może miałabyś dla mnie jakąś radę?
Z góry dzięki i pozdrawiam cieplutko,
e.

[alfika]

"powrót to nienajlepszy pomysł, bo mnie zawiódł bardzo"????

A jak dostał nauczkę, to lepiej???
Ktos na tym skorzystał?

Słuchajcie swoich serc! Tyle się o tym mówi...

[Gość: Ela]

Afika,

ja nie chciałam dac mu nauczki, ja tylko nie chciałam dłużej tak żyć, bez
uczuć, bez jego pomocy, w osamotnieniu..

Czy jest lepiej? Mi w dużej mierze tak, ale nie radzę sobie z poczuciem, ze go
skrzywdzilam (przez odejście).

Staram sie słuchać swojego serca: ono mówi dokładnie, ze szanuje swojego męża
(ciągle bez rozwodu) ale wiem, ze trudno bardzo byłoby mi być z nim szczęścliwą
i odnależc sie u jego boku; ale jest dziecko, ono za nim tęskni i chyba nie
wystraczają mu niedzielne spotkania z tatą.... I z tego też powodu mam wyrzuty
sumienia (zadecydowałam za nas troje)!

I w którą stronę mam pójść za takim głosem serca???
pozdrawiam

[malwinamalwina]

znow sady wracaja do : "15 dni u taty , 15 dni u mamy"...
przemysl to

[alfika]

Daj sobie czas i po prostu nie śpiesz się z życiowymi decyzjami.
Pośpiech tu nie jest wskazany.
W końcu będziesz wiedziała, ale wróć do równowagi.

Ja nie wiem, co bedzie dobrym rozwiązaniem, ale pomysły na dobre rozwiązania
rodzą się w ciszy i spokoju - i to jest sprawdzony sposób.

do Eli

[Gość: elemele]

Elu,
czujesz wyrzuty sumienia i dlatego sie o niego martwisz, tak? Bo widzisz, ze
jest zagubiony.
To piekne, ze nie zasklepiasz sie w swoim zranieniu i nie cieszysz msciwie, ze
ma za swoje. Ze sie o niego troszczysz i troszczysz sie o dziecko.
Ale czy chcialabys z nim sprobowac jeszcze raz dla samej siebie?
zwiazek to relacja miedzy dwojgiem ludiz, ktorzy sie kochaja i wybieraja
wspolne zycie, bo oboje sa z tym szczesliwi. a nawet jak nie sa, to wspolnie
pracuja nad poprawa.
Mozesz kochac go i mu wspolczuc, ael zm ilosci do siebie wybierac inna droge, w
ktorej sama jestes szczesliwa i kochana. Byc wiernym sobie to najwazniejsze, bo
ianczej wprowadza sie fałsz do wszystkich dziedzin swojego zycia, zyje sie
nieautentycznie.
Rozumiem, ze jestes rozdarta, bo pol roku to bardzo malo, gdy rodzina sie
rozpadnie. po pol roku to troudno wiedziec, na czym czlowiek stoi, czego chce,
emocje i uczucia wciaz sa zagmatwane. U mnie to juz prawie dwa lata, dlatego
lawiej mi - dlugo pracowalam nad soba i tym, czego wlasciwie chce.
Dopiero niedawno bylam gotowa otworzyc sie na druga osobe. moze ze wzgledu na
siebie, dziecko i obecnego partnera porozmawiasz z terapeutą? mądry teapeuta
pomaga zadawac sobie pytania, ktore rozjasniaja zagubienie. mi to bardzo
pomoglo. w tak trudnym momencie ciezko jest sie rozeznac w swoich uczuciach i
pragnieniach. dobrze moc pogadac z kims kto ulatwi nam przejrzenie sei w
lustrze i podjecie samodzielnych, rpzemyslanych decyzji.
Jesli poczuwasz sie do odpowiedzialnosci za rozłąkę ojca i dziecka- ułatw im
kontakty częsciej niz raz w tygodniu. My dzwonimy do taty, tata wpada choc na
chwile w ciagu tygodnia albo ida razem an spacer, i widuja sie praktycznie w
kazdy weekend. bo tata chce.
Jesli mu wspolczujesz,poradz mu dobrego terapeutę, zeby stanął na nogi,
odnalazl sie wn owej sytuacji, popracowal nad soba.
Zycie jest dziwne i pelne niespodzianek. To trudne doswiadczenie moze okazac
sie uzdrawiajace dla wszystkich. Wazne, by obecny partner nie byl z tego
wylaczony, by rozumial, ze po opl roku musisz uporac sie z przeslzoscia by moc
skupic sie na terazniejszosci z nim- jesli nei zamkniesz opprzednich
rozdzialow, beda sie ciagnac i utrudniac Wam wiecznie zycie.

Rozumiem, jak Ci ciezko. pamietam, ze wlasnie pokilku miesiacach bylo mi ciezej
niz na poczatku- tesknota sie wzmogla. ale to proces uzdrawiania. Jestes w jego
trakcie. to piekny proces.
Z kazdym krokiem jest latwiej.

:)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

[Gość: Ela]

Elemele, niech twoje słowa święte będą!

Aż mi lepiej, to taki emiłe, jak ktoś powie, że rozumie, że wie jak to jest...

Wielkie dzięi, że znalazłaś czas.
A ja? Będę w ciszy odnajdować swoją drogą...
Afika, obiecuję, będę słuchać swojego serca nieustannie i z ogromną uwagą.

Pozdrawiam Was ciepło i dzięuję za Wasze głosy
Ela

[Gość: ewa]

Ten facet (biologiczny ojciec twojego dziecka) to zwykla wsza! Uwierz mi, znam to
od podszewki. Tak na to spojrz. Jezeli ty tego nie zrozumiesz teraz, twoje
dziecko ci to powie za kilka lat. Ciesz sie, ze masz kogos bliskiego-twoje
dziecko i zapomnij o tym reproduktorze.

Patologia uczuc

[seksuolog]

Uczucia jak i wszystko inne zwiazane z emocjami moga tez prowadzic do
patologii. Dlatego rozum jest tu niezbedny i powinien pelnic czasem
role noza chirurgicznego. Inaczej bedziemy zlapani w sidla zastawione
przez zlych ludzi tak jak przypadek tu opisany... i nadal bedziemy
kochali? To jest patologia w stylu: on ja bije i katuje a ona zawsze
bardzo kocha.

Jednym z mozliwych wyjasnien tego stanu rzeczy jest faktycznie psychiczny
MASOCHIZM. Zanim odrzuci sie wersje o sklonnosciach do masochizmu
nalezaloby najpierw przeprowadzic szczegolowa analize osobowsci. Ale wiele
wskazuje ze jest tutaj powazne skrzywienie osobowosci (kocham nadal po
sadzie, alimentach, braku zainteresowania i nieplaceniu na dziecko???)

Brutalna prawda jest tez taka ze duza czesc winy lezy po stronie autorki
i nie ma co sie ona zbytnio uzalac. 8 lat ze starszym facetem bez zobowiazan?
To skrajna naiwnosc, glupota i brak odpowiedzialnosci. Rachunek jaki teraz
sie placi odpowiada tym osmioletnim przyjemnosciom jakie sie mialo.

zamknąć przeszłość by zyć.

[Gość: Konti]

Dzięki za odpowiedzi, raźniej mi się zrobiło na serduchu gdy je przeczytałam:))

Elemele, to prawda ja usilnie staram się być w porządku w stosunku do nowego
partnera. Wrecz na siłę staram się pokochać tylko jego.....a to się nie udaje.
Nie chcę zmian, powrotów ani opuszczać mojego partnera. Może jeszcze nie
doszłam do tego co Ty piszesz, bo jak na razie moje uczucia do byłego,a raczej
moja tęsknota za tym co było po prostu przeraża mnie! Zawsze wydawało mi się
ze gdy facet tak bardzo mnie zrani, oszuka to nigdy mu nie wybaczę. dziś
jednak rzeczywistość jest inna, zamazują się rzeczy złe a dobre wspomnienia
pozostają zywe. Chciałabym je zachować; bo mimo ze tak bardzo zle nas
potraktował to i dał mi wiele dobrego...... ale chcę tez by ta przeszłość nie
wchodziła z buciorami w teraźniejszość. Chyba jeszcze potrzebuję czasu by
zrozumieć, ze większa intensywność tamtego uczucia nie oznacza gorszej jakości
uczucia do obecnego partnera.


Seksuolog, chyba zbyt pochopnie wydałeś swoją opinie. Oczywiście jest dziwne,
ze nadal myślę o kimś kto mnie zranił, ale ja z nim nie jestem, ani nie chcę
być! „To jest patologia w stylu: on ja bije i katuje a ona zawsze
bardzo kocha.” – taka opinia mogłaby być prawdziwa gdybym nadal była z tym
człowiekiem, a ja nie jestem!

„Ale wiele
wskazuje ze jest tutaj powazne skrzywienie osobowosci (kocham nadal po
sadzie, alimentach, braku zainteresowania i nieplaceniu na dziecko???)” ja nie
piszę, że go kocham! Ja prawdopodobnie tęsknię tylko za tamtym uczuciem, co
niekoniecznie jest równoznaczne, że za tamtym facetem!

„ 8 lat ze starszym facetem bez zobowiazan?
To skrajna naiwnosc, glupota i brak odpowiedzialnosci.„ a co jest w tym
nieodpowiedzialnego? Miałam 15 lat gdy go poznałam, a on 24 w tedy taka
różnica wieku jest widoczna, ale potem przecież nie ma znaczenia. Nie widzę
nic głupiego ani naiwnego by w takim wieku być z kimś nie wiążąc
się 'zobowiązaniami' = ślubem.

POzdrawiam,
Konti

[Gość: Malwina]

bite kobiety moga w swoim dziwnym (a typowym) rozumowaniu myslec ze kocha, ze
mu zalezy - bije je wiec istnieja
u ciebie gorzej - nie istniejesz dla niego
a ciagnie cie
stad o masochizmie bylo

Miodzio

[seksuolog]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> bite kobiety moga w swoim dziwnym (a typowym) rozumowaniu myslec ze kocha,
>ze mu zalezy - bije je wiec istnieja
> u ciebie gorzej - nie istniejesz dla niego
> a ciagnie cie stad o masochizmie bylo

Miodzio to sformulowalas.

Ekonomia czasu

[seksuolog]

Gość portalu: Konti napisał(a):

> „ 8 lat ze starszym facetem bez zobowiazan?
> To skrajna naiwnosc, glupota i brak odpowiedzialnosci.„ a co jest w tym
> nieodpowiedzialnego? Miałam 15 lat gdy go poznałam, a on 24 w tedy taka
> różnica wieku jest widoczna, ale potem przecież nie ma znaczenia. Nie widzę
> nic głupiego ani naiwnego by w takim wieku być z kimś nie wiążąc
> się 'zobowiązaniami' = ślubem.

Aha jesli nie widziesz nic ze OSIEM lat to nic glupiego ani naiwnego to
masz dokladnie taki rachunek z tego zwiazku na jaki zaslugujesz.

W zyciu obowiazuje ekonomia czasu: czas zycia jest ograniczony, po tym facecie
masz rachunek z 8 lat. Gdzie widzisz sie za nastepne 8 lat? Czy myslisz ze tych
8-letnich odcinkow bedziesz miala jeszcze bardzo duzo? Niestety tylko kilka bo
potem juz klimakterium i emerytura.

[Gość: Malwina]

nie boj sie - czas jest wieczny i nieskonczony
a ekonomie zostaw szczurom
to nie jest najlepszy argument

ona ma jedno do zrobienia : zyc swoim zyciem
i jej zycie to osiem lat z chlopem bez papiora
i wahania
i pytania
itd
nie ma sztampy


seksuolog napisała:

> Gość portalu: Konti napisał(a):
>
> > „ 8 lat ze starszym facetem bez zobowiazan?
> > To skrajna naiwnosc, glupota i brak odpowiedzialnosci.„ a co jest w
> tym
> > nieodpowiedzialnego? Miałam 15 lat gdy go poznałam, a on 24 w tedy taka
> > różnica wieku jest widoczna, ale potem przecież nie ma znaczenia. Nie widz
> ę
> > nic głupiego ani naiwnego by w takim wieku być z kimś nie wiążąc
> > się 'zobowiązaniami' = ślubem.
>
> Aha jesli nie widziesz nic ze OSIEM lat to nic glupiego ani naiwnego to
> masz dokladnie taki rachunek z tego zwiazku na jaki zaslugujesz.
>
> W zyciu obowiazuje ekonomia czasu: czas zycia jest ograniczony, po tym
facecie
> masz rachunek z 8 lat. Gdzie widzisz sie za nastepne 8 lat? Czy myslisz ze
tych
> 8-letnich odcinkow bedziesz miala jeszcze bardzo duzo? Niestety tylko kilka
bo
> potem juz klimakterium i emerytura.
>

Wieczny czas

[seksuolog]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> nie boj sie - czas jest wieczny i nieskonczony
> a ekonomie zostaw szczurom
> to nie jest najlepszy argument
> ona ma jedno do zrobienia : zyc swoim zyciem
> i jej zycie to osiem lat z chlopem bez papiora
> i wahania
> i pytania
> itd
> nie ma sztampy

Nie ma sztampy za to ma dzieciaka, udalo sie przez sad wywalczyc alimenty ale
facet zapomina o placeniu. I ma 8 lat do przodu. Ladny bilans. Ale skoro czas
jest wieczny i wiekszosc tego czasu spedza sie w niebycie a tylko jakies 60
lat realnie to nie ma czym sie przejmowac, niebyt jest blisko, nie?

[Gość: cox2]

a ja mysle, ze z ta miloscia to jest tak, ze fakt iz kochamy jest wartoscia
wazna tylko dla nas a nie dla naszych partnerow. Ta milosc tak nas uskrzydla,
czyni swiat
pieknym (mimo trudnosci) i powoduje, ze stawiamy oltarze naszym partnerom,
podczas gdy sa oni zwyklymi, bladzacymi ludzmi. Chronimy te nasza
milosc, ktora jest dla nas jak narkotyk, uzalezniajac sie od niej. Dlatego
w imie ochrony tego uczucia ktore jest w nas, dostajemy bolesnie w tylek.
Wbrew obiegowej opinii, iz czlowiek nie ma wplywu na to, czy sie zakocha czy
nie uwazam, ze sami wyhodowywujemy w sobie to uczucie.

TO NIE AMOR FRUWA PO SWIECIE I SLEPO STRZELA.

[Gość: Iwona]

Dla mnie to jak z tęsknotą za młodością, za mijającym czasem. Zawsze ludziom
się wydaje ze gdy byli mlodzi to 'bylo tak pieknie'i marzą by jeszcze raz
powrocic w cudowne lata młodosci. Inaczej kocha się gdy sie ma 15 lat a
inaczej gdy ma sie o 10 wiecej, a potem juz zupełnie inne sa stany
zakochania. 'Inne' nie oznacza ze gorsze! Jak sama piszesz tesknisz za
uczuciem (!) a nie za swoim byłym! On był tylko elementem tego uczucia.
I to nie jest zadna patologia czy jakiś masochizm!!! Tacy juz jestesmy. O ile
nie egzystujesz karmiąc się wspomnieniami to jest dobrze. Ty juz wiesz co
zrobić, bo własnie to robisz - układasz swoje zycie na nowo.

Powodzenia,
Iwona

[alfika]

Nie przerywa się związków z innych powodów niż brak miłości.
Nie wchodzi się w nowe, jeśli stare nie wygasło.
To nieprawda, że czas nas goni.
Jak sobie wszystko pokomplikujemy, to dopiero wtedy zaboli marnotrawienie i
życie po łebkach.

[Gość: Konti]

Alfika,

to moze pieknie brzmi co napisałas, ale w zyciu nie zawsze mozna jedynie
kierować się sercem! Miłość bywa ślepa, a potem są takie rozczarowania jak
moje. Nie chcę się nad sobą użalać, ani roztrząsać mój poprzedni związek,
chciałam tylko z kimś pogadać! Może liczyłam na jakąś receptę jak wreszcie
zamknąć tamten rozdział, ale może to nie jest konieczne.... może wystarczy
jedynie zaakceptować ze tamto uczucie było inne?

Miłego wieczoru:)
Konti

[alfika]

Zrobisz jak uważasz. Ja wiem, że w życiu należy kierować się sercem. Nie jego
chwilowymi porywami, ale tym, co najgłębsze w tym sercu.
Ale Ty układaj sama swoje odpowiedzi, tak będzie na pewno najlepiej :)

[Gość: Kinia]

Mam podobny problem; tyle ze ja nadal bardzo kocham ojca swojego dziecka!
rozeszlismy sie a ja nadal tesknie kazdego dnia; zrobilabym wiele by moc cofnac
czas, ale juz nigdy nie bedziemy razem! I tak zyje nie zyjac naprawde, mysle o
dziecku o sobie, ale az chce sie mi wyc!!!! dlaczego nie mozna sie odkochac?
Dlaczego nie mozna zamrozic uczuc? Zycie jest niesprawiedliwe!

K:

[Gość: kinia]

czy jeszcz ktos z Was cos podobnego przezywa? Ja juz tak trwam 4 rok i nie moge
sie odkochac ani zapomniec. A on szcesliwe wiedzei zycie z inna .... co mam
robic?

[silverstone]

Ja mysle, ze szkoda marnowac zycie... Nie ma dwoch takich samych uczuc - nie
mozna dwa razy pokochac w ten sam sposob. Kazde uczucie ma swoja wlasna
szufladke w sercu i czasem naprawde warto przymknac taka szufladke. Czasem
tylko po to, aby pojsc dalej... Nie odnajdziesz nigdy tego, co utracilas bo to
niemozliwe. Czasem w innych ludziach odnajdujemy czastke tych, za ktorymi
tesknimy, ale w gruncie rzeczy to bardziej przeszkadza niz pomaga.... Moze
warto schowac to uczucie gdzies gleboko w sobie i pojsc w dalsza droge? Kto
wie, co spotkasz. moze nic dobrego, a moze ktoregos dnia odkryjesz, ze byc moze
nie tak dokladnie jak chcialas, ale jakos sie to wszytsko kreci....