Urojeni przyjaciele

[jacek_1004]

Nierzadko można spotkać ludzi, którzy posiadają jakiś urojonych przyjaciół. Zastanawia mnie skala tego zjawiska - ilu ludzi ono odtyczy, z czego wynika oraz przede wszystkim co to jest. Niedojrzałość wewnętrzna? Brak prawdziwych przyjaciół? Nieumiejętność odnajdywania się wśród ludzi, w rzeczywistości? Lekkie schorzenie psychiczne (moim zdaniem najmniej trafne przypuszczenie)? A może to coś bardziej złożonego.

[maria_antonieta]

hmmm...nie bardzo rozumiem. Chodzi, o o to, ze ludzie wymyslaja
sobie przyjaciol, czy moze nie rozsadnie uzywaja tego slowa, mowiac
np. o znajomych czy kolegach...?

[jacek_1004]

maria_antonieta napisała:

> hmmm...nie bardzo rozumiem. Chodzi, o o to, ze ludzie wymyslaja
> sobie przyjaciol, czy moze nie rozsadnie uzywaja tego slowa, mowiac
> np. o znajomych czy kolegach...?

Chodzi o to pierwsze. Jest to rzecz spotykana często u dzieci, ale występuje także u dorosłych ludzi, stąd między innymi zastanawia mnie specyfika takich zachowań.

[tetlian]

Eee, pierwszy raz się z czymś takim spotykam. Osobiście nie znam nikogo, kto
miałby urojonych przyjaciół. Albo bezpieczniej mówiąc, nie znam nikogo, kto by
się do tego przyznawał.

[followthewhiterabbit]

Hej!

Nie wiem czy to to samo, ale opowiem. Moja kolezanka odnoszac sie do
doswiadczen innych osob ma zwyczaj mawiac "jeden z moich
znajomych...", np. podczas tej samej rozmowy stwierdza: "jeden z
moich znajomych wspina sie na skalkach...", "jeden z moich znajomych
jest weterynarzem...", "jeden z moich znajomych z Krakowa....".
Sprawia to wrazenie, ze zna ona jakies niezliczone masy ludzi z
roznych srodowisk/dziedzin/miast itd.

Gdy poznalysmy sie blizej, okazalo sie, ze na ogol ma na mysli kogos
z paczki bliskich kolegow (4 osoby) - i ze krakowski weterynarz-
amator skalek to jedna i ta sama osoba ;-)

[jacek_1004]

To też pewna forma zakłamania rzeczywistości (tak to nazwijmy, niech będzie), ale nie do końca to, o co mi chodziło ;)
Pozdrawiam.

[lifeisaparadox]

Znaczy sie pytasz o schizofrenie w ktorej ludzie slysza autentyczne glosy,
rozmawiaja z autentycznymi osobami majacymi swoja osobowosc, zachowania, cechy
itd. a wszystko to jest w ich glowie?

[lifeisaparadox]

yyyy, no jeszcze z tymi glosami to nie tylko i wylacznie w schizofrenii jest,
ale najczesciej i najogolniej

[jacek_1004]

Schizofrenia to już poważne schorzenie. Ja miałem na myśli sytuację w odniesieniu do zdrowego psychiczne człowieka. Chodzi mi raczej o coś bliższego zwykłej wyobraźni niż "patologiom" typu schizofrenia. Coś w rodzaju niespełninych życiowo, wyalienowanych ludzi, którzy jako alternatywę dla rzeczywistiści, w której nie potracią się odnaleźć, towrzą jakieś marzenia o ludziach i poukładanych według swojego porządku realiach.

[lifeisaparadox]

To jest cos takiego, obserwowane u osob z powazniejszymi ulomnosciami
wykluczajacymi ich z pawdlowej socjalizacji, co rekompensuja rozbudowanym
swiatem marzen.

[clarissa3]

ja myśle że mnóstwo takich ludzi dookoła - chęć zaimponowania, chęć
ukrycia swoich problemów z otoczeniem - no bo i co ich odkrycie niby
ma dać?, ....bezradność w obecnej rzeczywistości?

Znam ludzi gęsto rzucających słowami 'moi przyjaciele' lub 'grupa
moich przyjaciół' w odniesieniu do ludzi których widują mniej więcej
raz na rok lub rzadziej.

Smutne.

[aidka]

gdy byłam dzieckiem miałam 3 wymyślone przyjaciółki
miały 3 wymyślone imiona
i 3 różne charaktery
zawsze wiedziałam czemu je sobie wymyśliłam
i nie miałam problemów z otoczeniem
ani nikomu nie chciałam zaimponować /nikt nie wiedział poza moją
matką/

Właśnie to miałem na myśli

[jacek_1004]

Zachowania związane z tworzeniem w wyobraźni fikcyjnego świata/ludzi jest charatkterystyczne dla dzieciaków. A co, jeśli takie tendencje wykazują ludzie dorośli i jak często jest to spotykane? Myślę, że to forma idealizacji świata i ludzi, maskowania się przed złą rzeczywistością, nie tylko u dzieci czy dorosłych.

[clarissa3]

dla mnie to też bardzo ciekawe - ja nie miałam takich ... braków? w
dzieciństwie. Może dlatego że miałam rodzeństwo i dość rozbuddowaną
dalszą rodzine, kumpli ze szkoły? Ale teraz? Teraz tak trudno
nawiązać kontakt. Tyleż tego macania, obwąchiwania, obgadywania,
kłamania, tańców i wywiadów że nie wiem czy do śmierci zdążę kogoś
wartościowego poznać!

[mummy7]

Swietnie to ujęłaś i chocby z tego powodu serdecznie Cię pozdrawiam.

[szarylemur]

'forma idealizacji świata i ludz
> i, maskowania się przed złą rzeczywistością,'
ymm, no moze.
moj znajomy od kilku lat tworzy sobie ze slow, rownan, a takze materialow
plastycznych model swojego uniwersum
sam przyznaje, ze tam wlasnie, jako stworca jest takim, jakim raczej nie ma
odwagi byc w rzeczywistosci, np brutalnym, stanowczym, zimnym, bezwzglednym.
inny moj przyjaciel uwielbial simsow, za to poczucie kontroli, smak bycia
bogiem, mozliwosc robienia z simsami wszystkiego co mu sie spodoba.

nie znam nikogo, kto przyznawalby sie do posiadania fikcyjnych przyjaciol...

[aidka]

u dorosłych się z tym nie spotkałam.
u mnie, jako dziecka nie bylo idealizacji - te kumpele były różne -
fajna, średnio-fajna i trzecia, której my trzy nie lubiłyśmy za
bardzo.
nie "spędzałam z nimi czasu", gdy byłam w towarzystwie realnych
koleżanek.
te trzy zmyślone, były mi potrzebne, gdy byłam sama i samotna.
żałuję, że teraz nie mogę ich przywołać.

[cherry.lips]

lifeisaparadox napisał:

> To jest cos takiego, obserwowane u osob z powazniejszymi ulomnosciami
> wykluczajacymi ich z pawdlowej socjalizacji, co rekompensuja rozbudowanym
> swiatem marzen.
>

Dokładnie tak. Wymyśliłam sobie znajomych, lepsza siebie rekompensując sobie rzeczywistosc. Wielokrotnie odrzucona byłam i jestem tak obolała,ze wtedy to było jedyne wyjście żeby nie zwariowac. Dziś już nie ma tamtego świata. Jest tylko samotnosc.

Pozdrawiam

powiem Ci co to jest ...

[empatiaaa]

Ja od lat mam takich "urojonych przyjaciół", zaczęło się w
dzieciństwie i trwa po dzień dzisiejszy. Jako dziecko miałam mnóstwo
realnych kolegów i koleżanek, nie narzekalam na odrzucenie, świetnie
się z nimi dogadywałam, nie byłam samotna. Mimo to któregoś dnia
wymysliłam sobie innych przyjaciół, zaczęłam z nimi rozmawiać,
odwiedzać ich w miejscu gdzie się narodzili w mojej wyobraźni (w
starej stodole wujka). Wyglądało to tak: po całym dniu zabawy z
dziećmi biegłam do stodoły i jeszcze przez jakąs godzinę mówiłam do
tych nierealnych, opowiadałam co robiłam, gdzie byłam, jak spędziłam
dzień (oni zawsze byli w liczbie mnogiej). Nigdy ich nie widziałam
ani nie słyszałam. Ci przyjaciele dojrzewali razem ze mną, kiedyś
byli tak jak ja nastolatkami, potem szli na studia, teraz tez są w
moim wieku. Mam 24 lata nadal do nich chodzę tylko, że teraz w inne
miejsce (starej stodoły wujka już nie ma). Rozmawiam z nimi (a
raczej prowadze monolog) jak z normalnymi ludźmi, nadal nie widzę
ich, ani nie słyszę. Potrzebuję ich. Nie wyobrażam sobie bez nich
życia. Od czasów dzieciństwa dużo się we mnie zmieniło. Od wielu lat
mam tylko ich, żadnych innych realnych przyjaciół, nie wiele
kolegów. Tylko im jestem w stanie opowiedziec o sobie, o swoich
marzeniach, o swoich problemach, bo wiem, że żaden do mnie nie
przemówi, nie skrytykuje, nie zgani, niestety tez żaden z nich nigdy
mnie nie obejmie ani nie pocieszy. Ale juz sama rozmowa z nimi jest
dla mnie ukojeniem. Trwam przy nich dlatego, że:
- boje się normalnej międzyludzkiej bliskości
- mam niską samoocenę, łatwo mnie zranic do żywego
- jestem bardzo skryta, nigdy bym sie nikomu nie zwierzyła, a często
bardzo tego potrzebuję
- jestem raczej nieśmiałym samotnikiem, za wrażliwym na normalne
życie w społeczeństwie
O moich "urojonych przyjaciołach' nikt nie wie i sie ode mnie nie
dowie. pozdrawiam :)

[jacek_1004]

Jesteś jedną z nielicznych osób, które trafiły wg mnie w 100% w sedno sprawy, tzn. tak jak to sobie wyobrażałem. Przyznam, że rzecz mnie z gubsza interesuje, dlatego pytam, co to może być.


empatiaaa napisała:
Jako dziecko miałam mnóstwo
> realnych kolegów i koleżanek, nie narzekalam na odrzucenie, świetnie
> się z nimi dogadywałam, nie byłam samotna. Mimo to któregoś dnia
> wymysliłam sobie innych przyjaciół
(...)
Od wielu lat
> mam tylko ich, żadnych innych realnych przyjaciół, nie wiele
> kolegów.

Hmm... Zastanawiające. Mam nadzieję, że nie będziesz miała nic przeciwko, jeśli zapytam, czemu rzecz się tak potoczyła.
Na początku Ci się powodziło wśród kolegów/przyjaciół. W którymś momencie stworzyłaś jakieś wyimaginowane postacie. I może od tego momentu zaczęłaś się alienować do tego stopnia, że straciłaś kontakt z realnymi kolegami/przyjaciółmi? A może było to następstwo niemiłego doświadczenia z ludźmi? Jeśli nie chcesz o tym mówić, to rozumiem, nie musisz odpisywać.

Pozdrawiam :)

[empatiaaa]

To, że od kilku ładnych lat mam tylko urojonych przyjaciół nie jest
wynikiem żadnej jednorazowej traumy w kontaktach z ludźmi. To raczej
wina jakichś dziwnych barier we mnie i chyba też po części chęci
bycia tym, kim w normalnym swiecie nigdy nie będę. Bo ja oprócz
zwykłego zwierzania się "im" często wyobrażam sobie, że jestem przy
nich trochę kims innym niż w rzeczywistości (i nie jest to Napoleon
Bonaparte). Żyję w dwóch różnych światach, ale tylko ten drugi
nierealny jest bezpieczny i mój. Wiem, że to groźne, bo stwarza mi
problemy w normalnym życiu (jestem ciągle wyalienowana, nie
zadowolona z siebie, ale ja po prostu nie potrafię żyć normalnie).
Nie jest to wina tego, że "oni" są, tylko tego, że ja nie umiem w
realu tak pokierować swoim losem,żeby stać się naprawdę tym kim bym
chciała być. Jestem za słaba, a przy "nich" mam okazję sie
dowartościować.
P.S. Naprawdę uważasz, ze problem "urojonych przyjaciół" dotyczy
wielu osób? Skąd takie przypuszczenia? pozdrawiam

[jacek_1004]

> P.S. Naprawdę uważasz, ze problem "urojonych przyjaciół" dotyczy
> wielu osób? Skąd takie przypuszczenia? pozdrawiam

Jak już wcześniej napisałem:
"Nierzadko można spotkać ludzi, którzy posiadają jakiś urojonych przyjaciół. Zastanawia mnie skala tego zjawiska - ilu ludzi ono odtyczy" - nie jest to moim zdaniem b. rzadkie i niespotykane zachowanie, ale czy dotyczy wielu osób, sam nie wiem. Póki co możemy przypuścić, że nie, bo do tej pory mało osób dokładnie zajarzyło temat. A kogoś, kto trafił w sedno sprawy (vide: aidka, empatiaaa), ten [powiedzmy] "problem" może osobiście dotyczyć.

Może w którymś wątku coś niejasno napisałem albo namieszałem i stąd przypuszczenia, że to dotyczy sporej części ludzi? Chociaż nie miałem w zamyśle tego założenia.

przyjaciele...i nie tylko

[aistionnelle]

Wiesz, nie oczekiwałabym,że wszyscy będą się tu na forum zwierzać ze
swoich doświadczeń tego rodzaju z prostej przyczyny: tworzenie
alternatywnych światów(w równym stopniu uwarunkowane przez poczucie
wyalienowania, traumę, dużą wrażliwość społeczną co przez okazję
stwarzaną przez internet, Second Life czy gry stwarzające złudzenie
reżyserowania rzeczywistości jak The Sims)jest doświadczeniem bardzo
prywatnym, a ktoś kto się z tym nie zetknął,czy nie rozumie
mechanizmu (nie rozumie chyba większość osób poza psychologami,
psychiatrami, osobami które mają doświadczenia kliniczne i w czynnej
terapii) gotów jest uważać takie osoby za: schizofreników, dziwaków,
kłamczuchów etc.Podczas gdy każdy przypadek jest inny, indywidualnie
uwarunkowany.Jeśli chodzi o częstotliwość, to owszem,potwierdzam z
praktyki, skala tego rodzaju doświadczeń (eksperymentowania na różną
skalę z tożsamością) jest bardzo duża.I tylko tyle na poziomie
ogólnym można napisać.Pozdrawiam.A

nierzadko? :O

[hypate]

chyba pośród dzieci, z resztą w ich przypadku to chyba nic dziwnego ani nienormalnego. naprawdę znasz większą liczbę dorosłych z takimi "znajomymi"?

Sprostowanie: "Nierzadko..."

[jacek_1004]

hypate napisała:
> chyba pośród dzieci, z resztą w ich przypadku to chyba nic dziwnego ani nienorm
> alnego. naprawdę znasz większą liczbę dorosłych z takimi "znajomymi"?

To "nierzadko" nie oznacza, że opisane zachowanie musi być b. powszechne. Chciałem zaznaczyć - przyznam, że niezbyt trafnie mi to wyszło przy użyciu tego słowa - że to nie jest coś niepospolitego. Z resztą jak sama napisałaś, jest to charakterystyczne dla dzieci, czyli już nie tak rzadkiej grupy ludzi. Moim zdaniem, to [powiedzmy] zjawisko nie jest na tyle niepopularne, by nie można było podejrzeć jego występowania także wśród dorosłych ludzi.
Do tej pory nie spotkałem się z tym u dorosłych ludzi, bo nie rozmawiam z nimi na takie dzwine tematy ani nikt o tym nie rozmawia. Nigdy wcześniej nie badałem rzeczy. To było przypuszczenie (mniej lub bardzie trafne).

[alowski]

Przepraszam, ale nie mogę się powstrzymać.

Otóż - ludzie, gdy są jeszcze w młodym wieku chętnie wymyślają sobie
urojonych przyjaciół. Z różnych powodów. I to jest normalne.
Natomiast gdy dorośli ludzie mają urojonych przyjaciół jest to po
prostu głupie. Przykładów nie trzeba szukać daleko - Mahomet, Budda,
Jezus...

[aistionnelle]

Naprawdę znam takie osoby. Wyraźnie też napisałam,że nie będę tu o
nich dyskutować, nie dziwię się też, że na szerszą skalę same nie
mają na to ochoty.Napisałam też, że nie -specjaliści raczej nie
wiedzą na czym to polega ani czym bywa wywołane. Toteż twój post
stereotypizujący sprawę jakoś mnie nie dziwi. I wyobraź sobie, że to
nie wiek jest kryterium "normalności" w takiej sytuacji tylko jej
uwarunkowania i co najważniejsze poziom świadomości osoby, która w
ten sposób było nie było eksprerymentuje z własnym wizerunkiem czy
ogólniej poczuciem tożsamości."Urojeni"zaś przyjaciele wymienionych
przez Ciebie postaci dowodzą jak bardzo nie rozumiesz w czym
rzecz:-(

A czytasz to, co piszesz?

[naprawdetrzezwy]

"Zastanawia mnie skala tego zjawiska"

Odpowiedź (fałszywą) masz tu:

"Nierzadko można spotkać ludzi, którzy posiadają jakiś urojonych
przyjaciół."


Dlaczego fałszywą? Bo przez kilkadziesiąt lat nikogo takiego nie
spotkałem, ani nie słyszałem o kimś takim.

Natomiast notorycznie trafiam na ludzi (szczególnie kobiety)
nazywaj
cych swoich znajomych przejaciółmi.

[aidka]

faktycznie myślę, że "nierzadko" to nieco na wyrost, bo to raczej
chyba rzadkie jednak.
z drugiej strony, jak pisałam, jako dziecko nikomu o tym nie mówiłam
poza super mi bliską mamą. myślę, że dorośli nie opowiadają o tym na
prawo i lewo tym bardziej. zatem nie dziwota, że się o tym nie
słyszy.

[jacek_1004]

Czytam. Moze nie wszyscy kumają, o co mi szło.

naprawdetrzezwy napisał:
> "Zastanawia mnie skala tego zjawiska"
>
> Odpowiedź (fałszywą) masz tu:
>
> "Nierzadko można spotkać ludzi, którzy posiadają jakiś urojonych
> przyjaciół."
"Nierzadko" to zbyt ogólne określenie, może niezbyt trafne, nie dające rzeczowej odpowiedzi.

[jacek_1004]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=210&w=82991143&a=83232237

[sls333]

Ehh, ileż można atakować ten biedny kościół katolicki :P

[julkazwrocka]

do lekarza takich

[lo.haze]

Jacku, problem o którym piszesz jest dość dobrze i ciekawie opisany w książce
"Marzenia dzienne" autorstwa psychologa Singera.
Singer pisze o roli marzeń na jawie i wymyślaniu przyjaciół jako o chwilowym
odpoczynku od rzeczywistości. Bogata fantazja to pozytywna rzecz i nie należy
jej w żadnym razie mylić z chorobą psychiczną. Różnica jest zasadnicza: ktoś kto
fantazjuje potrafi odróżnić marzenie od rzeczywistości. W chorobie, ta granica
się zaciera.
Podobno faktycznie wiele osób ma wymyślonych przyjaciół i prawdopodobnie każdy z
nas zna wielu takich marzycieli, ale po prostu o tym nie wie, bo tacy ludzie nie
opowiadają zazwyczaj na prawo i lewo o swoich snach na jawie.

[mskaiq]

Empatia napisala
>Mam 24 lata nadal do nich chodzę tylko, że teraz w inne
>miejsce (starej stodoły wujka już nie ma). Rozmawiam z nimi (a
>raczej prowadze monolog) jak z normalnymi ludźmi, nadal nie widzę
>ich, ani nie słyszę. Potrzebuję ich. Nie wyobrażam sobie bez nich
>życia. Od czasów dzieciństwa dużo się we mnie zmieniło. Od wielu
>lat mam tylko ich, żadnych innych realnych przyjaciół, nie wiele
>kolegów. Tylko im jestem w stanie opowiedziec o sobie, o swoich
>marzeniach, o swoich problemach, bo wiem, że żaden do mnie nie
>przemówi, nie skrytykuje, nie zgani, niestety tez żaden z nich
>nigdy mnie nie obejmie ani nie pocieszy. Ale juz sama rozmowa z
>nimi jest dla mnie ukojeniem. Trwam przy nich dlatego, że:
>- boje się normalnej międzyludzkiej bliskości
>- mam niską samoocenę, łatwo mnie zranic do żywego
>- jestem bardzo skryta, nigdy bym sie nikomu nie zwierzyła, a
>często bardzo tego potrzebuję
>- jestem raczej nieśmiałym samotnikiem, za wrażliwym na normalne
>życie w społeczeństwie

Tak wlasnie rozpoczyna sie schizofrenia. W tej chwili mozesz jeszcze
wycofac sie bez wiekszych problemow z urojen ale musisz przestac
ropzmawiac do Twoich nieistniejacych przyjaciol.
To wciaga bo boisz sie miec rzeczywistych przyjaciol, tym urojonym
mozesz powiedziec wszystko, wygadac sie.
Problem zaczyna sie kiedy urojenia zaczynaja sie zmieniac, nagle
moga pojawic sie urojenia ze jestes ptakiem, ryba, fala, itp. Mozesz
nawet probowac rozmawiac z ptakami.
Do urojen zwykle dolaczaja sie zludzenia, mozesz miec zludzenia ze
widziala ufo i rozmawialas ufo-ludkami, mozesz miec wiele innych
zludzen, czesto przerazajacych.
W koncu pojawiaja sie glosy.
Lepiej unikac urojonych przyjaciol.
Serdeczne pozdrowienia.

[empatiaaa]

To jest tak jakby jedna częśc mojego mózgu doskonale wiedziała, że
tak naprawdę ich nie ma, ale druga mimo to ciągle pchała mnie
w "ich" kierunku. Z jednej strony wiem, że to niemozliwe, żeby ktoś
tam był, ale z drugiej strony nie mogę się z tym pogodzić, że tam
nikogo nie ma ... . :) Myslisz, że to poczatki schizofrenii?
Rozmwiam z nimi juz od ponad 10- ciu lat i jeszcze nigdy nie miałam
żadnych zwidów. Czasem sama się ze siebie śmieję, że gadam z
powietrzem.

[jacek_1004]

Żadna schizofrenia. Nie strasz nikogo schizofrenią. My mówimy o zwykłych wytworach ludzkiej wyobraźni, nie o poważnych schorzeniach psychicznych. Ich podejrzenie wtym przypadku nie jest zbyt trafne, o czym już pisałem w swoim pierwszym poście.
Pozdrawiam :)

[tppiotr]

Mój znajomy mówił o sobie w osobie trzeciej. Zamiast powiedzieć: ja mówił on. To był schiz.

[jacek_1004]

tppiotr napisał:
> Mój znajomy mówił o sobie w osobie trzeciej. Zamiast powiedzieć: ja mówił on. To był schiz.

Możliwe, ale to nie leży w tym temacie.

[zdanka1]

> Nierzadko można spotkać ludzi, którzy posiadają jakiś urojonych
przyjaciół

Zdecydowanie czesciej spotkac mozna ludzi, którzy mają realnych
przyjaciów, którzy w sytuacji podbramkowej okazuja się nie dośc, ze
urojonymi , to jeszcze nie -przyjaciólmi.

[lesny_jezyk]

To posłuchajcie takiej historii. Jakiś czas temu do pokoju w którym
sie znajdowałam wszedł mój narzeczony i zapytał: do kogo ty mówisz?
Zostałam w pół słowa i w pół gestu przyłapana przez niego na
odgrywaniu jakiegoś teatru. Wtedy zaczęłam się zastanawiać o co w
tym chodzi? Mój narzeczony nazywa ich "wyimaginowanymi przyjaciółmi"
i nie robi mi problemów z tego powodu. Ja jestem z nimi tak zżyta,
że naprawdę nie wiem, kiedy włącza mi się opcja typu "rozmawiaj z
wyimaginowanym przyjacielem", po prostu w pewnym momencie łapię się
na tym, że właśnie z kimś prowadzę konwersację. Czasem towarzyszą mi
w wykonywaniu czynności domowych, np: sprzątaniu, kiedy indziej
prowadzę z nimi poważne dyskusje, planuję przyszłość. Nie jestem w
stanie powiedzieć czy on jest jeden, jedna, czy jest ich kilkoro,
nie mają określonego wyglądu ani życiorysu, nie wiem jak wyglądają.
To jest raczej coś na zasadzie, że czuję obecność tego kogoś w
pokoju,tak jak się czuje obecność w pokoju normalnych żywych
ludzi.Pewna osoba wypowiadała się przede mną, że jej urojeni
przyjaciele mieszkali w stodole wujka i tam ich chodziła odwiedzać.
Moi nie mają stałego miejsca zamieszkania ani swoich osobowości. Są
tak jakby dla mnie, rozmawiam z nimi o mnie nie o nich. Nie wiem jak
długo jest już ze mną mój wyimaginowany przyjaciel, nigdy chyba w
pełni nie uświadomiłam sobie, że go mam aż do teraz, kiedy
zamieszkałam z narzeczonym i on przyłapał mnie na takiej rozmowie i
nadał imię mojemu pzyjacielowi: wyimaginowany.

[aidka]

mskaiq
Tak wlasnie rozpoczyna sie schizofrenia. W tej chwili mozesz jeszcze
wycofac sie bez wiekszych problemow z urojen ale musisz przestac
ropzmawiac do Twoich nieistniejacych przyjaciol.
---------------------------------------------
ale Empatia nie ma urojeń. ona wie, że pryjaciele są fikcyjni - ma
zachowany krytycyzm - to nie ma nic wspólnego z chorobą ani wstępem
do niej. to efekt, m.in., bogatej wyobraźni.
---------------------------------------------
To wciaga bo boisz sie miec rzeczywistych przyjaciol, tym urojonym
mozesz powiedziec wszystko, wygadac sie.
--------------------------------------------
wcale nie. ja miałam wielu przyjaciół realnych, a , prócz nich,
zmyślone kumpele.
----------------------------------------
Problem zaczyna sie kiedy urojenia zaczynaja sie zmieniac, nagle
moga pojawic sie urojenia ze jestes ptakiem, ryba, fala, itp. Mozesz
nawet probowac rozmawiac z ptakami.
------------------------------------------
ja rozmawiam do tej pory i ze zwierzętami, i z roślinami, a nawet
opieprzam kamień czasem,gdy się o niego potknę. i żaden problem się
z tym nie wiąże.
---------------------------------------
Do urojen zwykle dolaczaja sie zludzenia, mozesz miec zludzenia ze
widziala ufo i rozmawialas ufo-ludkami, mozesz miec wiele innych
zludzen, czesto przerazajacych.
--------------------------------------
zmyśleni przyjaciele w których tak naprawdę się nie wierzy to nie to
samo, co urojenia.
i do urojeń nie dołączają się zwykle złudzenia.
złudzenia w ogóle nie są objawem choroby.
złudzeniem może być, np., widzenie kogoś grubszym, niż jest, bo
założył koszulkę w poprzeczne paski.
to o czym mówisz to omamy wzrokowe lub słuchowe.

[empatiaaa]

Nie jestem w
> stanie powiedzieć czy on jest jeden, jedna, czy jest ich kilkoro,
> nie mają określonego wyglądu ani życiorysu, nie wiem jak
wyglądają.
> To jest raczej coś na zasadzie, że czuję obecność tego kogoś w
> pokoju,tak jak się czuje obecność w pokoju normalnych żywych
> ludzi.

W mojej wyobraźni jest ich kilkoro, ale tylko dlatego, ze tak sobie
właśnie ich wyobraziłam, nigdy nie myślałam o nich w kategoriach
wyglądu czy życiorysu, bo wiem, że go mieć nie mogą. Idąc do nich
nigdy nie rozmawiam o nich, nie pytam np. jak minał dzień, jak się
czują, tylko sama się im zwierzam, bo tak jak napisałaś są oni dla
mnie a nie ja dla nich. Są w jednym określonym, wybranym przez mnie
miejscu, bo juz się do tego miejsca przyzwyczaiłam.Tylko tam czuje
ich obecność. To jest też tak ,jakbym szła do takiej świątyni
dumania, gdzie mogę się z kimś podzielić swoimi przemysleniami i
problemami. :)

[nie_depcz_mojego_cienia]

Po prostu czasami trzeba porozmawiać z kimś inteligentnym.

[gala-2]

Myślę, że to nie jest aż takie bardzo rzadkie, ale jest to zjawisko
intymne, o którym się nie opowiada, trochę dlatego, żeby nie wyjść
na wariata, a trochę dlatego, że często te wizje ubrane w słowa
okazują się bardzo naiwne i tracą część swego tajemniczego uroku.
Ja nie mam akurat „przyjaciół”, ale mam cały świat alternatywny, w
którym lubię sobię czasem pożeglować  Zaludniają go wymyślone
przeze mnie postacie, które mają swoje historie, rodziny, problemy.
Z jedną z nich częściowo się utożsamiam, mimo że w rzeczywistości
bardzo się ona ode mnie różni. To zresztą pewnie jest jakaś forma
rekompensaty, ta osoba jest taka, jaką ja bym chciała być, gdybym
potrafiła.

Niektórzy ludzie namiętnie oglądają telenowele, myślę, że te
zjawiska są dość podobne. Tyle, że ja sama jestem reżyserem swojej
telenoweli i umieszczam tam tylko takie wątki, które dla mnie
osobiście są interesujące.

Nie mam problemu z rozgraniczaniem tych dwóch rzeczywistości i mam
nadzieję, że nie będę miała  Kiedy w realu jestem zajęta moja saga
zanika, ale kiedy mam więcej czasu wciąż powraca, trwa to już od
kilkunastu lat i jakoś mi się nie nudzi. Tak jak to ktoś już
napisał, bohaterowie starzeją się razem ze mną i coraz to inne
aspekty ich życia stają się ważne.

Nie mam problemów z kontaktami społecznymi. Tyle, że w życiu
spotykam ludzi, takich jakimi są, raz lepsi, raz gorsi, czasem
wkurzający, nie zawsze mają dla mnie czas. A w mojej telenoweli
postacie pozytywne zawsze będą pozytywne, można na nich polegać w
100%, zawsze są do mojej dyspozycji. A moje alter-ego to już jest
super-pozytywne. 

Saga nigdy nie będzie ważniejsza niż real, ale uważam ją za rodzaj
nieszkodliwego ukojenia, po części zrekompensowania sobie tego, co w
życiu nie wyszło, ale nie tylko. Jest to także ujście dla instynktów
twórczych- w rzeczywistości (gdyby np. napisać na ten temat powieść)
nie ośmieliłabym się komuś pokazać takiej historii, bo mam
świadomość, że wyszłaby z tego straszna szmira, ale w myślach to w
końcu nic nikomu do tego, że może mało oryginalnie, ale za to jak
przyjemnie.

[jacek_1004]

Hehe ;))) To by się zgadzało ;)

[gala-2]

A, i jeszcze spotkałam się pare razy z osobami, które wymyśliły
sobie taki drugi świat od podstaw (bo ten, o którym wcześniej
mówiłam rządzi się podobnymi prawami jak real), to jest już coś
bardziej z dziedziny fantastyki, że np, na jakiejś nieznanej nikomu
wyspie/planecie żyje lud mający zupełnie inny styl życia, obyczaje,
historię, itd. Wymyślanie czegoś takiego to też świetna zabawa, a
niektórzy pisarze (Tolkien, Sapkowski, Marquez, i wielu wielu
innych) zbiło na tym nawet niezły majątek :)

[jacek_1004]

Już nieco rozwinęłaś temat, no i całkiem dobrze :) Mówisz już o całym układzie wyobrażonych ludzi i światów. Ja ograniczyłem się w temacie tylko do tworzenia osobistych relacji z wyimaginowanymi postaciami.
Pozdrawiam.

[kaa.lka]

e to jak rozmawiasz ze swoim Ja_c?





wrozka

[lilith76]

Odkąd istnieje Nasza Klasa coraz trudniej to ukryć ;)

[gala-2]

Nasza Klasa to w ogóle jest temat dla jakiegoś psychologa na
porządną prace doktorską :)
Z biegu narzucają mi się takie wątki:
1) Ludzie, którzy kolekcjonują jak największą ilość znajomych
(podobno niektórzy nawet na Allegro proponują odpłatnie, że zostaną
czyimś znajomym...)
2) Ludzie, którzy wpisują się jako "znajomi" na strony
typu "Rocznik1982", "Wszystkie Krystyny", "Twój Styl-strona ludzi o
dobrym guście". Strony takie gromadzą imponujące ilości członków, i
nie zawierają nic poza pozdowieniami co niektórych z nich
("Pozdrawiam wszystkich z najwspanialszego rocznika 82 i dziekuję
żeście mnie tu zaprosili. Buziaczki dla wszystkich!!!") Tłumaczę
sobie to tym, że ludzie chyba jednak bardzo lubią się zrzeszać i
stanowić część jakiejś wspólnoty, jakkolwiek ułudną i marną by ona
nie była.
3) Fala depresji, której spodziewam się w skali ogólnopolskiej po
fali spotkań klasowych sprzed kilku miesięcy. Dotychczas można sobie
było wspominać wspaniałe przyjaźnie z dzieciństwa i myśleć sobie, że
gdzieś tam w świecie żyją ludzie, którzy i mnie wspominają z łezką
nostalgii w oku. A tu tymczasem- wszyscy są w zasięgu ręki i po
wstępnej euforii nie mają sobie już nic do powiedzenia.
Wiem, drogi Jacku, że odbiegłam trochę od tematu, ale tak mi się
nasunęło...

[jacek_1004]

gala-2 napisała:
> 3) Fala depresji, której spodziewam się w skali ogólnopolskiej po
> fali spotkań klasowych sprzed kilku miesięcy. Dotychczas można sobie
> było wspominać wspaniałe przyjaźnie z dzieciństwa i myśleć sobie, że
> gdzieś tam w świecie żyją ludzie, którzy i mnie wspominają z łezką
> nostalgii w oku. A tu tymczasem- wszyscy są w zasięgu ręki i po
> wstępnej euforii nie mają sobie już nic do powiedzenia.
> Wiem, drogi Jacku, że odbiegłam trochę od tematu, ale tak mi się
> nasunęło...

Ok, ja też pozwolę sobie na małą dygresję. To, co napisałaś w punkcie 3-cim, nie daje mi spokoju. Może ta fala depresji to efekt rozczarowania ludźmi po bliższym spotkaniu po latach? Rzeczywistość mogła okazać się inna wględem czyjegoś wyobrażenia o tych ludziach, które przez lata mogło się lekko wypaczyć/wyidealizować. A ta depresja to może trochę na wyrost?


gala-2 napisała:
A tu tymczasem- wszyscy są w zasięgu ręki i po
> wstępnej euforii nie mają sobie już nic do powiedzenia.

Ludzie często swoim aktualnym znajomym nie mają nic do powiedzenia i niekoniecznie dlatego, że są skłóceni lub coś podobnego. Raczej z tego powodu, że Ci ludzie są nam blizsi, tzn. są w bliższym zasięgu kontaktu niż dawni znajomi sprzed iluś lat. A to, co jest w zasięgu ręki, nie wzbudza takiego ładunku emocjonalnego i zainteresowania jak coś, co jest odległe. Dawniej ci ludzie nie byli tacy dostępni. Nasza-klasa.pl najwyraźniej temu służy, żeby dawnych znajomych zbliżać. Z resztą prawie cały Internet, operatorzy telefonii itp. mają niby temu służyć, że zbliżają ludzi. Często reklamują się takimi hasłami typu "Razem lepiej", "Connecting People" etc. Nie mówię, że w to szczególnie wierzę. Chciałem ująć krótko, jaka jest natura wynalazków typu nasza-klasa, jeśli już o tym mowa.

[gala-2]

Z tą depresją to tylko moje spekulacje, żaden psychoterapeuta mi nie
mówił, że tak jest, ale myślę, że to prawdopodobne... Po Bożym
Narodzeniu/Sylwestrze jest największa fala samobójstw- bo wtedy
ludzie mają czas i okazję skonstatować swoją samotność, względnie
miałkość swoich kontaktów z otoczeniem. Nasza Klasa, jako taka, jest
oczywiście fajnym pomysłem i na pewno niejednemu pomogła kogoś
odszukać (choć zasadniczo z tymi naprawdę "ważnymi" raczej nie traci
się kontaktu, ale i tak mogło się komuś zdarzyć). Ale wspominałam tu
o jej skutku ubocznym- czyli konfrontacji złudzeń z rzeczywistością-
a ta bywa czasem dołująca. Czym innym jest domyślanie się, że być
może przyjaciele z podstawówki są już w gruncie rzeczy obcymi
ludźmi, a czym innym namacalne przekonanie się o tym.
Podobnie z Internetem- zasadniczo jest wspaniałym narzędziem, które
może zbliżać ludzi do siebie. Czasem rzeczywiście zbliża. Ale
niestety w smutno wielkiej większości przypadków to zbliżenie jest
pozorne. My zwyczajnie nie umiemy z niego korzystać, marnujemy te
możliwości. Dlaczego? Bo w internecie mamy tysiące ludzi chętnych do
intymnych zwierzeń, to wszystko jest na tacy, w realu trzeba by się
nieźle napocić, by ktoś zechciał być tak bezpośredni. Ale co łatwo
przyszło, łatwo poszło. Jak z jednym coś nie wychodzi, jakieś fochy
ma, albo wymagania, można przecież wziąć do rozmowy kolejnego. Są
ich tysiące. W realu nigdy nie spisalibyśmy tak łatwo na straty
kogoś z kim wypracowalibyśmy sobie taką bliskość, byłoby to absurdem
z punktu widzenia ekonomii kontaktów międzyludzkich.
Ta łapczywość na nowe, to lenistwo w zabieganiu o stare znajomości
mści się bardzo szybko- niczym człowiek chwytający na pustyni
garście piachu, zostajemy z pustymi dłońmi, bo wszystko co ważne
gdzieś bokiem się wymsknęło...

[horatio_valor]

Miałem kiedyś znajomego - głęboko niedowartościowanego i
zakompleksionego człowieka. Chyba przyczyną był bolesny rozdźwięk
między jego prawdziwym charakterem a wyidealizowanym wyobrażeniem na
temat swojej osoby. Był wrażliwym, nieśmiałym chłopakiem, a chciał
uchodzić za twardziela, gościa przy forsie i o mnóstwie znajomych,
najlepiej z półświatka. Fascynował go świat wojska, gangsterów i
szemranych biznesmenów.

Środkiem do tego celu było właśnie tworzenie bytów w postaci
urojonych przyjaciół. Rozmowa na jakikolwiek temat w towarzystwie
Łukasza nieodmiennie prowadziła do jego wypowiedzi typu "A mój
bliski kumpel, który ma w Berlinie hurtownię kradzionych
magnetowidów od przykrywką sieci aptek..."

Reakcja otoczenia była typowa: najpierw są skłonni wierzyć, potem
wątpią, następnie współczują.

Łukasz raczej nie miał przyjaciół w realu.

[Gość: poprostuja]

W realnym świecie byłam jedynaczką. Natomiast w wyobraźni miałam 4 rodzeństwa:
Jadzię, Dianę, Wiktora i Adama. Dwoje starszych, dwoje młodszych. Dzieciom, o
których wiedziałam, że ich nie spotkam opowiadałam o wielodzietności naszej
rodziny. W wyobraźni też miałam taką przyjaciółkę od serca, z która przenigdy
się nie kłóciłam, ale "kontakt" jakoś tak został zerwany.
Natomiast lubiłam udawać dorosłą. Jak szłam z kimś z rodziny zostawałam w tyle i
rozmawiałam sobie. Raz byłam nauczycielką wyprowadzającą dziatwę na spacer, raz
spotkałam koleżankę, która wróciła z wczasów, raz obgadywałam z kuzynką
nieobecnych. W sklepach konfekcyjnych rozmawiałam z manekinami. To o zdrowie
męża spytałam, to poskarżyłam się na woreczek, to opowiadałam, że mięsa dla
mnie zabrakło. Podejrzewam, że w wieku 9 lat już nie byłam taka wylewna.

[mei.mei]

Od zawsze "żyłam" w dwóch światach. Ten drugi pojawiał się, gdy
byłam zrelaksowana, nie miałam zmartwień i zawsze w chwili, gdy
szłam spać. Otulałam się kołdrą i odpływałam do Angli. Do małego,
porośniętego bluszczem gotyckiego dworku. Ten świat zmieniał się
razem ze mną. Gdy pojawiała się nowa pasja, wędrowała od razu do
mego dworku. Nie mieszkałam tam sama, tylko z przyjaciółmi w różnym
wieku.
Wiem, że ów świat był dla mnie uzupełnieniem rzeczywistości. Musiał
taki być, bowiem zniknął (i od kilku lat nie jestem w stanie go
odtworzyć), gdy tylko poznałam mego męża. Dał mi on wszystko, czym
byłam otoczona tam. No, może poza gotyckim dworkiem ;) Czasem bardzo
chcę tam wrócić, ale już nie umiem, i po chwili prób, dochodzę do
wniosku, że tak naprawdę jednak mi na tym nie zależy.
Niemniej jednak pamiętam czas spędzony w dworku jako coś
cudownego. "Mieszkałam" w nim do ok. 25 roku życia. Nadmienię, że
byłam na pozór dość szczęśliwym dzieckiem i nastolatką, ale moje
życie chyba jednak nie toczyło się tak, jak należy, skoro wystarczył
jeden bardzo mnie kochający człowiek, by zastąpić mi wszystkie
marzenia. Widać takiej miłości mi brakowało i dworek w Anglii mi ją
dawał.
Dziś marzę już tylko o sprawach realnych, namacalnych (niekoniecznie
materialnych).
Myślę, że jest nas - marzycieli - bardzo wielu, ale nikt nie
opowiada głośno o tej najintymniejszej sferze. Tak sobie myślę
również, że nie raz rozmawiałam z kimś o sprawach bardzo intymnych,
cielesnych, ale o dworku nie powiedziałabym nikomu za żadne skarby
świata.

[horatio_valor]

Ja z kolei mam tak, że kiedy mi brakuje kogoś bliskiego do rozmowy,
rozmawiam w myśli z realnymi przyjaciółmi - opowiadam im o swoich
przemyśleniach, lękach, wrażeniach i emocjach.

To są ludzie z krwi i kości, z tym że w sytuacji realnej raczej o
tak intymnych rzeczach nie jestem skłonny z nimi rozmawiać - albo z
wycofania, albo z braku zainteresowania aż takim poziomem wylewności
(nie chcę ich zanudzić na śmierć).

Czasem ci przyjaciele są ludźmi, z którymi nie mam na co dzień
kontaktu, bo na przykład mieszkają na drugim końcu świata. Ale wiem,
że ich mam.