Jak i gdzie poznałyście swoich mężczyzn?

[bajsarka]

Jestem ciekawe gdzie można poznać mężczyznę swoich marzeń, męża, chłopaka na
2 lata, itp.
Zacznę pierwsza:
Mojego narzeczonego poznałam... przez internet. Klaknął na mnie na czacie i
tak się zaczęło. :-) Po tygodniu wirtualnych rozmów byłam zdania, że Go znam
całe życie. Gdy zobaczyliśmy się, to było jeszcze lepiej. :-)
A jak to jest z Wami?

[Gość: Anja]

Poznałam męża 4 lata temu, rozmawiając ze znajomymi na koncercie. Od razu
zwróciłam na niego uwagę, ręce mi się trzęsły itd:)))

[Gość: kika_kika]

ja w podobny sposób poznałam mojego męża :) tylko było to gadu-gadu i to ja na
niego kliknęłam :) rozmiawialiśy ze sobą 2 miesiące, potem się spotkaliśmy....
i teraz już 16 miesięcy jesteśmy po ślubie :)

Pozdrawiam,
KIKA

[plum1000]

Gość portalu: kika_kika napisał(a):

> ja w podobny sposób poznałam mojego męża :) tylko było to gadu-gadu i to ja
na
> niego kliknęłam :) rozmiawialiśy ze sobą 2 miesiące, potem się
spotkaliśmy....
> i teraz już 16 miesięcy jesteśmy po ślubie :)
>
> Pozdrawiam,
> KIKA
.łozesz!!!!!!!!! cholera!!! Wstyd sie przyznac... Ale powiem:-).od prawie dwoch
lat znam kogos z netu..mimo kilkudziesieciu propozycji z jego strony nie mam
odwagi sie z nim spotkac..Jakos jestem za bardzo nastawiona na to ze i tak sie
nie spodobam mu.A ja cóz..powiedziec ze go lubie to chyba za mało..A spotkanie
mogloby pogorszyc.A pomyslec ze on mieszka zaledwie 100km ode mnie.Poztym jest
cholernie inteligentny...Eh moglabym o nim pisac godzine, choc w realu go nie
widzialam.....Paranoja jakaś..
Mówiac wprost czasem az mnie do płaczu doprowadza to ze go nie znam.
I jakos nieprzemawia do mnie to ze sam nie jestem super iglesias czy jakis inny
śpiewak .....
Eh zycie jest takie niesprawiedliwe.....
WLasciwie to nikt na mnie nie wywarl nigdy takiego wrazenia w realu jak on - na
ngłupim necie.
Plum.

[Gość: kika_kika]

Plum, a wiesz jak to dokładnie było?? hihi własnie w "Pani" jest mój liścik...
to w sprawie artykułu "dlaczego mężczyźni nie chcą się żenic?" heh tylko Pani
redaktor dała troche dziwny tytuł i niekoniecznie wyszło tak jak chciałam, no
ale ok... mojemu męzowi i tak się podobało :)

Pozdrawiam,
KIKA

ps. Plum, a dlaczego się z nim nie spotkasz?? wymieniliście się fotkami?? No
jak mozna marnować taką szansę?? no i jeszcze jedno... skoro znacie się już
dwa lata, to dlaczego twierdzisz, że możesz mu się niespodobać?? Myślisz, że
to coś zmieni??
(Zapytalam męża o to, co bybyło, gdybym nie wyglądała jak wyglądam... a on na
to: wiesz... zainteresowałas mnie od każdej innej strony... jak wyglądasz
realnie zobaczyłem na końcu.. więc to chyba nie miałoby zbyt wiele do
powiedzenia... no, chyba, że nie maiłabyś takich cycków :P) no i jk tu nie
zabić?? :)

[Gość: plum1000]

Gość portalu: kika_kika napisał(a):

> Plum, a wiesz jak to dokładnie było?? hihi własnie w "Pani" jest mój
liścik...
> to w sprawie artykułu "dlaczego mężczyźni nie chcą się żenic?" heh tylko Pani
> redaktor dała troche dziwny tytuł i niekoniecznie wyszło tak jak chciałam, no
> ale ok... mojemu męzowi i tak się podobało :)
>
> Pozdrawiam,
> KIKA
>
> ps. Plum, a dlaczego się z nim nie spotkasz?? wymieniliście się fotkami?? No
> jak mozna marnować taką szansę?? no i jeszcze jedno... skoro znacie się już
> dwa lata, to dlaczego twierdzisz, że możesz mu się niespodobać?? Myślisz, że
> to coś zmieni??
> (Zapytalam męża o to, co bybyło, gdybym nie wyglądała jak wyglądam... a on na
> to: wiesz... zainteresowałas mnie od każdej innej strony... jak wyglądasz
> realnie zobaczyłem na końcu.. więc to chyba nie miałoby zbyt wiele do
> powiedzenia... no, chyba, że nie maiłabyś takich cycków :P) no i jk tu nie
> zabić?? :)
w skali 1 do 10 daje se jakie 1 gora 2 ze bym musie nadala..A samo spotkanie mi
nic nie daje, bo ..zreszta nie bede pisac czmu. Skazana jestem eraczej na to by
być sama..CO czasem dobija.....

[Gość: Masia]

Ja tez poznałam mojego narzeczonego na czacie. Kliknął na mnie, zaczęliśmy
rozmawiać i okazało się, że mamy wspólne zainteresowania i poglądy na wiele
spraw. Spotkaliśmy się tydzień później i od tego czasu już się nie rozstajemy.
1,5 roku temu zamieszkaliśmy razem, planujemy ślub :)

[Gość: elve]

ale to fajne z tym internetem...
ja moich prozaicznie: w liceum i na studiach.

[helena25]

My w Paryżewie sie spotkalismy.
Zwialam tam przed narzeczonym :-))
H.

[ptasia]

a my w podstawówce, razem występowaliśmy na akademii (14 lat) - ale zeszliśmy
się parę lat później (i nie żartuję!)

[Gość: Margoo]

Ponad rok temu też miałam taką "przygodę" przez Internet... Wszystko było super
do momentu, gdy On dowiedział się (nie wiem jak) gdzie mieszkam i zaczął
mnie "trochę" prześladować... Wyleczyłam się raz na zawsze z takich znajomości.
A mojego narzeczonego poznałam w pracy - jego firma współpracowała z moją przy
realizacji pewnego projektu i my byliśmy osobami odpowiedzialnymi w naszych
firmach za ten projekt... :-) Do teraz śmiejemy się z tego, że na początku
zwracaliśmy się do siebie per Pan/Pani i pisaliśmy do siebie bardzo oficjalne
służbowe maile :-)))))

[Gość: ja]

Ja spotykalam sie z moim "prawie" narzeczonym już 5 lat kiedy poznałam Marcina.
Jak przyszedł do mnie do pracy i stanął w drzwiach po raz pierwszy, to stanęłam
jak wryta i pomyślałam: o kurczę ale niezły, muszę go mieć! I tak zakończyłam
pięcioletni związek z byłym a zaczełam zupełnie coś nowego. Teraz kupiliśmy
wspólnie mieszkanie.

....................w pracy zdrada to często zjawisko...........................

[Gość: Margoo]

No proszę - mój też ma na imię Marcin :-))))

[diabe]

my też się poznaliśmy w pracy :)

[Gość: koralik]

ja tez swojego spotkalam w pracy
pracowal w firmie, ktora realizowala dla mojej duzy projekt
on sie we mnie zakochal od pierwszego wejrzenia, gdy uslyszal jak mowie po
japonsku
a potem udawal, ze ma jakies zagadnienie do przedyskutowania z Japonczykiem i
koniecznie potrzebuje mojej pomocy :-)))


Koralik

[martaa2]

No ja też niewiele się od Was różnię.Też poznaliśmy się w pracy.

[Gość: Pia]

Mój amore postanowił mnie poznać, po entuzjastycznej recenzji swojej siostry
(poznałam ją przypadkowo w Pradze). Do zawarcia znajomości zabierał się okrężną
drogą: dowiedział się, że bywam u jednego z naszych wspólnych znajomych
(przychodziłam tam raz w tygodniu na jakiś serial, bo w akademiku nie było TV)
i w trakcie kiedy byłam pogrążona w zawiłych losach serialowych bohaterów,
dzwonił do właściciela tegoż mieszkania. Telefoniczne przekazywanie sobie
pozdrowień poprzez mojego znajomego trwało kilka miesięcy, aż pewnego wieczoru
pojawił się osobiście i ... tak się zaczęło. Od tamtego momentu minęło 11 lat i
nadal jesteśmy razem.

[czarodziejka1]

Pierwsze spotkanie z moim mężem było dokładnie zaaranżowane przez moją
koleżankę z pracy i jej sąsiadkę z bloku. Zostałam zaproszona na kolację do
koleżanki i tam pojawił się "przez przypadek" kuzyn jej siąsiadki... Może to
mało romantyczne, ale dobraliśmy się jak dwie połówki tego samego jabłka.

[rossa_]

Poszłam ze swoim prawie_narzeczonym (4 lata stażu) na jakieś spotkanie w pubie
i tam poznałam Jego, przyprowadzonego przez jakiegoś kolegę. I tak minie w
listopadzie 6 lat... :))
To było w czasach studenckich- później to ludzie chyba najczęściej zakochują
się w pracy :)

[roodanaserio]

Banalnie, w pracy :)


Moj szef przy skladaniu zyczen na slubie powiedzial "I tak milosc wirtualna [w
domysle - mejle] stala sie cialem!".


;)


A poza tym facetow poznawalam i w pracy i na imprezach, przez znajomych, a
jednego przez internet [zaraz wyjdzie, zem towarzyska hihihi].


Ale moja kumpelka wyszla za maz za faceta, z ktorym poznala, jak jedzili
autobusem linii 130 do pracy :)
Do dzis zaluje, ze nie ukradlam stosownej tabliczki z ww. linni i nie
przytaszczylam na wesele ... :)


r

[Gość: paula]

bajsarka napisała:

> Jestem ciekawe gdzie można poznać mężczyznę swoich marzeń, męża, chłopaka na
> 2 lata, itp.
> Zacznę pierwsza:
> Mojego narzeczonego poznałam... przez internet. Klaknął na mnie na czacie i
> tak się zaczęło. :-) Po tygodniu wirtualnych rozmów byłam zdania, że Go znam
> całe życie. Gdy zobaczyliśmy się, to było jeszcze lepiej. :-)
> A jak to jest z Wami?

A czy możesz podac adres czatu internetowego . Dzieki Paula

[bajsarka]

To chyba było na Onecie w pokoju Muzyka Ciężkie Brzmienie. Mimo nazwy mój
mężczyzna jest delikatny jak piórko. :-)

[Gość: Ada]

Również w pracy :)
Był moim szefem. Ja byłam jego sekretarką. Klasyczna historia z czasopism dla
kobiet i z melodramatów (wybaczcie, bez szczegółów :), ale z happy endem.
Jestesmy razem juz prawie 6 lat, właśnie kupujemy wspólne mieszkanie.
Nie wierzcie w stereotypy.
A.

[white_rabbit]

Poznałam mojego narzeczonego na dyskotece, koło północy...po miesiącu
zamieszkaliśmy razem, po dziewieciu zaręczyliśmy a w maju bierzemy ślub.
Jesteśmy ze sobą rok i osiem miesiecy:))
Wielu facetów poznałam na czacie, z jednym byłam kilka miesięcy i zerwałam
dopiero po poznaniu obecnego narzeczonego. Niektórzy faceci z internetu są
bardzo dziwni, trzeba uważać. A miłość na odległość rzadko się sprawdza.

[sublustris]

Swojego poznalam pare lat temu na stypendium naukowym w USA. Po paru
miesiacach znajomosci wiedzialam, ze dla niego warto bylo rzucic swego
owczesnego faceta. I to bylo Bingo :-)

[Gość: calineczka]

Ja swojego obecnego faceta poznalam przez Internet. Na poczatku byla to taka
wirtualna przyjazn. Jemu opowiadalam o swoim owczesnym facecie, skarzylam sie
na niego etc. 2 razy widzielismy sie tez na zywo, ale nie doszlo nigdy do
rozmowy. A potem po wielu miesiacach on zaproponowal wyjscie do kina, chociaz
wtedy jeszcze bylam z poprzednim facetem (przeszlo 3 lata) i tak sie zaczelo.
Po jakichs 3 miesiacach potajemnych schadzek ;)zakonczylam poprzedni zwiazek i
juz oficjalnie rozpoczelam nowy. W grudniu minie rok, jak jestesmy razem. :)

[Gość: Ladybug]

Chodzilismy do jednej klasy do liceum, w I b. Go nie lubialam, w II klasie juz
bylam zakochana po uszy. Zostalo tak po dzis dzien. A bylismy ze soba 9 lat do
slubu i w tym roku minelo 7 naszego malzenstwa. A najrdosniejsza wiadomosc "
urodzi sie " w maju L

[ariana_]

Niezły wątek.Ja swojego męża poznałam mniej banalnie.Na kursie
angielskiego.Zadne z nas nie przypuszczało że zostaniemy małżeństwem, bo na
początku się nie cierpieliśmy.To było osiem lat temu.Małżeństwem jesteśmy od
pięciu.

[Gość: kragmel]

ja swojego mezczyzne tez poznalam na kursie angielskiego :-)
byl jedyna sensowna osoba w grupie. i jedynym facetem poza lektorem ;-)

[Gość: Vera]

A ja mojego Marcinka poznałam przez wspólnych znajomych, którym życie zatruwał
wciąż się o mnie wypytując. I jako, że mieszkałam w akademiku to czasami się
widywaliśmy, gdy odwiedzał tychże naszych wspólnych przyjaciół.
Ale zanim by się do czegoś zabrał to by lata minęły więc wzięłam sprawę w swoje
ręce. Jesteśmy rok po ślubie a w sumie pięć lat razem.
pozdr.
Anet

[Gość: sylwia]

swojego meza poznalam w pracy, byl moim szefem i od poczatku bardzo mi sie
podobal. On myslal, ze jestem bardzo naburmuszona. Prawda byla taka, ze bylam
bardzo nieszczesliwa w zwiazku w jakim bylam - bylam gruba i nieatrakcyjna. Z
czasem zaczelam o siebie dbac i z brzydkiego kaczatka powstal labadz i zostalam
natychmiast zauwazona!

[Gość: nina]

To ja chyba nie bede orgianalna, bo poznalam mojego meza przez internet :))..
na czacie www.wp.pl.. Rozmawialsimy przez internet i telefon jakies 1,5roku..
dlaczego tak dlugo..bo on byl za oceanem.. A teraz jestesmy malzenstwem rok i
cztery miesiace...
Jesli chodzi o znajmosci internetowe, to nie ma reguly, tak jak nie ma jej w
realnym zyciu. Bo kazdy moze udawac kogs innego, nawet patrzac tej drugiej
osobie w oczy. To zalezy tylko od czlowieka.

[anexxa]

pracowalam w sklepie, ktorego wlascicielem jest (i byl)
jego kolega z redakcji.

mialam tez kolege z internetu, okazal sie klamczuchem,
impotentem, niedoszlym samobojca (zreszta, jak
odchodzilam, grozil mi, ze sie zabije, ale poniewaz
przewija mi sie czasem po internecie, wiem ze tego nie
zrobil) i niedojrzalym emocjonalnie gnojkiem, trzymajacym
sie maminej spodnicy. majac 20 lat bylam 100x dojrzalsza
niz on, wtedy 25-letni.

xx.

[Gość: Joanka]

Mi też pomógł internet. Ale zeby było ciekawie - porozmawialismy tylko
chwilke - tzn zadałam Mu pare pytań kontrolnych, bo byłam bardzo uprzedzona do
facetów z czata. A potem ( godzine po wymianie zdań), bez żadnych racjonalnych
powodów, spotkaliśmy się na chwilkę - a po następnych paru godzinach poszliśmy
razem na Sylwestra ( tak -to był 31 grudnia:))) i rok 2000 zaczęliśmy już jako
najbardziej zakochana para:))) I tak jest do dzisiaj.. :)))
Nie uwierzyłabym w taka historię gdybym jej nie przeżyła...
Joanka

[Gość: Margotka]

Nie wiedzialam, ze tak wiele zwiazkow zaczelo sie w Internecie :) Moj takze.
Bardzo szybko przeszlismy z fazy wirtualnej do realnej i kazda chwila spedzona
z Nim jest dla mnie jak najcenniejszy klejnot :)

Pozdrawiam
Margotka

[Gość: shisha]

Tak sobie czytam i czytam...
Wiecie, co mnie przy okazji zwróciło moj uwagę? Jak wiele przy tym smutnych
historii. Tych facetów, z którymi byłyście długo, a potem koniec, bo jest
inny...

Ja chyba na razie nie mam co mówić, bo z Moim Mężczyzną jesteśmy od 18
miesięcy, znamy się osobiście od 21 miesięcy, a mailowo jeszcze trochę miesięcy
więcej - bo właśnie od maila się zaczęło, a właściwie od jego ogłoszenia w
gazecie rowerowej o sprzedaży jakichś części rowerowych. Pisaliśmy do siebie
maile jakoś przypadkowo, potem przypadkowo pojechałam go odwiedzić (240km)..
jest super, chociaż strasznie się tym związkiem stresuję;)

pozdrawiam:)

[plum1000]

po przeczytaniu calego watku na calygłos sie mi wyrwalo jedno zdanie...nie bede
piosac jakie.Polowa albo i troszke wiecej ma facetow z netu.....Jakie to
dziwne:-) ale i fajne.Tylko nie ja:-((

[Gość: nina]

dlaczego dziwne? Przeciez to nie jest wazne, gdzie poznasz ta druga osobe. Czy
to sie naprawde liczy..czy to jest takie wazne, czy poznacie sie na dyskotece,
czy przez kolezanke, siostre, brata, czy w internecie. Tak jak wczesniej
napisalam, tak samo facet, czy kobieta moze oszukiwac nas w realu jak i w
internecie. Przez internet moze prezentowac sie zupelnie inaczej, moze
klamac..ale czy nie moze tego robic w realu? Przeciez gdy sie z kims
spotykasz, to znasz tylko czesc tej osoby.. dopiero jak jestescie razem na
codzien, mieszkacie razem, dopiero wtedy poznaje sie tak naprawde te druga
osobe. Wiec nie ma znaczenia, gdzie sie tego kogos pozna.
Ja osobiscie uwazam, ze wlasnie przez maile mozna sie doskonale poznac
(zakladajac oczywiscie, ze jestesmy uczciwi wobec siebie).. mozna wszystko
napisac o sobie, o swoich marzeniach, planach itd. oczywscie mozna to wszystko
powiedziec tej drugiej osobie, prosto w oczy, tylko na poczatku zwiazku nie
kazdy ma taka odwage.. i czasami gdy jej braknie, gdy nie potrafimy sie tak
szybko otworzyc, pokazac jakie jestesmy naprawde, ta druga osoba, znudzona
odchodzi, bo mysli, ze nie jestesmy interesujace..a my po prostu mialysmy za
malo czasu .. oczywiscie nie mowie tu o wszystkich, bo kazdy jest inny..

[Gość: plum1000]

Droga Nino:-) gdybys Ty wiedziala ile on wie o mnie powiedzalabys ze chyba
jestem walnieta.Nie wiem o mnie tyle -matka , siostra,. kolezanka co on wie....

[Gość: Lula]

Czytając wasze posty muszę powiedzieć że chyba będę oryginalna. Ja swojego
poznałam w górach, pojechaliśmy tam dużą grupą prowadzić bazę studencką.
Brakowało pieniędzy, jedzenia, po lesie chodziły misie z Ukrainy...... To było
naprawdę piękne:)). Minęło już prawie 9 lat, od dwóch jesteśmy małżeństwem.

[constance]

Poznaliśmy się około 1 w nocy w Nowy Rok, na imprezie sylwestrowej, na którą
miałam nie iść, bo była inna konkurencyjna. Poszłam najpierw na konkurencyjną,
na której czułam się okropnie i dlatego po północy pojechałam taksówką na tę, z
której wcześniej zrezygnowałam. Przyjęcie chyba dogorywało, ale nawet tego nie
zauważyłam. On był pierwszą osobą, którą zobaczyłam po wejściu do mieszkania.
Zaproponował mi kieliszek wina na rozgrzewkę i od tego momentu przepadliśmy. Z
nikim innym już na tej imprezie nie zamieniłam ani słowa. Przypuszczam, że
gdybym tam nie poszła, nie poznaliśmy się, bo mieszkał w innym mieście - a
teraz przenosi się, żebyśmy byli bliżej :-)

[Gość: goha]

a mnie ordynarnie zeswatano z ma'manem... Jego kumpel i moja kumpela, którzy
byli wtydy razem, stwierdzili, ze bylibyśmy idealną parą. I tak jesteśmy sobie
idealną parą od 4 lat z górką (oni już nie :( Byliśmy wtedy ostatnimi osobami,
które coś kumają, a cała paczka trzymała kciuki pod stołem :))))) god bless
moje psiapsiuły ;)

[eremka]

Po przeczytaniu tego wątku moge ino powiedzieć, że wielka jest potęga Internetu.
Ja poznałam mojego małżona banalnie i klasycznie, na studiach - po pierwszym
roku wróciłam do W-wy i trafiłam do grupy, gdzie wszystkie panny były mocno
zajęte ściąganiem do grupy jakiegos supermena, pisały prośby do opiekuna roku i
takie tam. Moja ciekawosc sięgała zenitu - az po tygodniu wreszcie poznałam
onego macho. I byłam mocno rozczarowana. A pod koniec drugiego roku juz nie
wyobrażałam sobie zycia bez niego ... i jestesmy ze sobą już My God! prawie 12
lat.

[Gość: Marta]

ach..wspomnienia:)
Ja zobaczyłam mojego obecmnego męża na imprezie i mnie powaliło. Uwielbiam ten
typ urody (połączenie De niro z Costnerem-jedni uważają ze jest do piewrszego
podobny, inni, ze do drugiego:).
Po 10 minutach zapytał sie czy za niego wyjde:) oczywiscie sie wyglupialismy,
ale zalozyl mi kóleczko od numerka z szatni, kumpel byl za ksiedza:) tak sie
zaczela nasza bardzo bardzo skomplikowana i romantyczna historia.
Po miesiącu przyjechal za mna do Warszawy zostawiając 5-letnia narzeczona,
prace, dom, wszystko.
Po 6 miesiacach o 12 w nocy zareczylismy sie na Place w Atenach...Po 3,5 roku
(po wielkich rodzinnych bojach...) pobralismy sie. Dzis, po 2 latach kochamy
sie coraz bardziej.
ale milo sie to wszystko (no, moze nie wszystko...) wspomina.
pozdrawiam wszystkie kochane i kochające:)
marta

[sliwkaa]

> Po miesiącu przyjechal za mna do Warszawy zostawiając 5-letnia narzeczona,
> prace, dom, wszystko.....

masz sie czym chwalic ??? : - ))))))))))))

[Gość: Marta]

nie rozumiem...

[sliwkaa]

Już nic.. ..

Po prostu niektóre tematy sa dla mnie drazniace i zbyt impulsywnie reaguje
na „chwalenie się” / lub tez informowanie / o niektórych sprawach : - )

[damona]

spojrzalam na ta stronke z pania Orlowska i to mi przypomnialo, ze dzis w GC
mozna zrobic makijaz u wizazysty Givenchy. (to ten z obrazka nizej -
przynajmniej bardzo podobny).

[damona]

damona napisała:

> spojrzalam na ta stronke z pania Orlowska i to mi przypomnialo, ze dzis w GC
> mozna zrobic makijaz u wizazysty Givenchy. (to ten z obrazka nizej -
> przynajmniej bardzo podobny).
>
oczywiscie to nie ten watek.......

[damona]

to teraz na temat;)

mojego D. poznalam w szkole policealnej. Wtedy kazde z nas mialo swoja druga
polowe. Po 2 latach przerwy spotkalismy sie na studiach, nasze zwiazki 5 letnie
wlasnie sie rozpadaly. Mimo, ze nie mialam checi sie z nikim wiazac, tak mnie
podszedl, ze teraz zyc bez niego nie moge:-))
Mieszkamy razem i wiem, ze to ten jedyny.

do sliwki

[Gość: Marta]

sliwkaa napisała:

>
> > Po miesiącu przyjechal za mna do Warszawy zostawiając 5-letnia narzeczona,
>
> > prace, dom, wszystko.....
>
> masz sie czym chwalic ??? : - ))))))))))))

sliwko...

po 1 - napisałam, ze to była skomplikowana historia
po 2 - ktos rozpoczął wątek i wszystkie opisuja swoje historie. Nie wiem czemu
uważasz ze się chwalę? Czyli wszyscy sie chwala...
po 3 - jestesm zupełnie bezkonfliktowa, wiec koncze temat zanim sie wywoła znow
jaka pyskówka
pozdrawiam serdecznie
marta

[sliwkaa]

> sliwko...
>
> po 1 - napisałam, ze to była skomplikowana historia
> po 2 - ktos rozpoczął wątek i wszystkie opisuja swoje historie. Nie wiem
czemu
> uważasz ze się chwalę? Czyli wszyscy sie chwala...
> po 3 - jestesm zupełnie bezkonfliktowa, wiec koncze temat zanim sie wywoła
znow
>
> jaka pyskówka
> pozdrawiam serdecznie
> marta

OK. rowniez pozdrawiam

pa

[Gość: white_rabbit]

Wielkie dzieki dla autorki wątku i wszystkich odpowiadających (czyli dla mnie
tez :))
Czytam Wasze wypowiedzi jak książkę, bardzo ciekawą. Dzięki takim wątkom wiemy
o sobie trochę więcej.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie

[Gość: Maruda]

A ja swojego meza poznalam w galerii - ja, razem z kilkoma przyjaciolmi bylam w
grupie tlumaczy w galerii - on, jednym z artystow, ktorzym pomagalismy w
przygotowywaniu wystawy. Piorun raczej we mnie nie stuknal od razu, ale jakos
tak od slowa do slowa...:-)))) Potem bylo namietne mejlowanie, on pare razy
przyjechal do mnie do Polski , no i skonczylo sie po dwoch latach na
zaobraczkowaniu :-)) Bozeszzz... co ja gadam , jaie skonczylo - ZACZELO, tfu
tfu przez lewe ramie :-).

[Gość: Mia]

Akt I
Zaczęło się od tego, że byłam na kolonii... on też, tylko jako część kadry. No
i się gustownie szczenięco zauroczyłam, co było o tyle zabawne, że on tam
poznał swoją pierwszą wielka miłość i to zdecydowanie nie byłam ja.

Akt II
Siedzę sobie kiedyś nie wadząc nikomu w basenie, a tu coś na mnie gwiżdże.
Łypię w kirunku tegoż, a to mój pan z kolonii w charakterze ratownika
awanturuje się, że mam zejść z liny. jako że przeżywałam wówczas okres burzy i
naporu (15 lat), olałam go. Jako, że to należało do jego obowiązków, wywalił
mnie na obrzeże. jako że byłam wściekła, próbowała mnie udobruchać. Jako że
inaczej nie umiał, zaczął ze mną rozmawiać...

Akt III
...i od dziesięciu lat nie przestał... :-)

[alerunia]

mojego męża poznałam w pracy, w "bardzo szałowym" stroju. Był to piękny
niebieski kombinezon roboczy - aczkolwiek mało romantyczny. Odrabiałam staż w
gospodarstwie ogrodniczym. Mój przyszły maz z kolei, remontował szklarnię -
była to jego wakacyjna praca. Umówilismy się na randkę, na którą nie poszłam.
I jeszcze ciekawostka. Mój przyszły, biedny student, przyniósł mi na imieniny
bukiet róż. Z tym, że te róże. jak potem przyznał, były z kwietnika.

[rilla100]

Ja na konferencji. Mnostwo ludzi z calego swiata i ON. Wlasciwie trafilo mnie
od poczatku, oczywiscie nie musze dodawac ze wogole nie wiem co sie dzialo
wokolo, pamietam tylko glowny temat konferencji.