Wasz stosunek do osób z...

[Gość: Lady_K]

Ciekawa jestem jaka byłaby wasza reakcja, gdybyście dowiedzieli się,że wasz
bliski przyjaciel,przyjaciółka cierpi na nerwicę...Czy postrzegacie to
schorzenie jako poważną,nieuleczalną chorobę psychiczną,czy też jako problem
psychologiczny który da się rozwiązać?
Ale najbardziej interesowałaby mnie odpowiedź na pierwsze pytanie...Jaki
byłby wasz stosunek do takiej osoby?współczulibyście jej,starali się pomóc w
wyjściu z choroby,czy też urwali z nią kontakty,odrzucili?
Wiem,że trudno jest spekulować "co by było gdyby..." jeżeli nie znaleźliście
się w takowej sytuacji dlatego moje pytanie kieruję głównie do osób, które
znają ten problem z autopsji.Wypowiedzi innych osób są również mile
widziane...

[lipa55]

litości!
nerwica to teraz tak powszechna choroba jak kiedys koklusz!
urywać kontakty????
równie dobrze można odrzucać kogoś z grypą lub hemoroidami
sama ją mam i nie rozumiem dlaczego traktujesz ją jako "poważną,nieuleczalną
chorobę psychiczną"????? Odrzucać kogoś z nerwicą???? Sorry, ale to jakieś
brednie!
Moze raczej chodzi ci np. o depresję maniakalną albo manię samobójczą a nie o
zwykła codzienną nerwicę?

PS a tak z ciekawości zapytam, piszesz jakąs pracę?

chyba się zirytowałam!

[Gość: Lady_K]

" nerwica to teraz tak powszechna choroba jak kiedys koklusz! "

Wiem, nerwica jest podobno chorobą cywilizacyjną i cierpi na nią wielu ludzi,
ale jak dotąd nie znam osobiście nikogo z tym schorzeniem(no poza sobą of
course ;P)...

"urywać kontakty????
równie dobrze można odrzucać kogoś z grypą lub hemoroidami"

No niby tak,ale w przypadku nerwicy mamy do czynienia z problemami natury
emocjonalnej, psychicznej...Wydaje mi się,że choroby duszy są w naszym
społeczeństwie postrzegane inaczej niż choroby ciała...Myslę,że brakuje dla
nich zrozumienia.

"sama ją mam i nie rozumiem dlaczego traktujesz ją jako "poważną,nieuleczalną
> chorobę psychiczną"????? "

Ja też mam nerwicę, stąd moje pytanie :) Dopiero niedawno dowiedziałam się,że
na nią choruję i zastanawiam się,czy wtajemniczać w stan mojego zdrowia
psychicznego najbliższych znajomych. Boję się stygmatyzacji...

Nie traktuję nerwicy jako poważnej,nieuleczalnej choroby psychicznej tylko jako
tą 2 opcję-czyli psychologiczny problem,który można rozwiązać. W moim wypadku
już jest o wiele lepiej i optymistycznie patrzę w przyszłość. A to było pytanie
skierowane do forumowiczów...pytałam się o ich świadomość czym jest nerwica, bo
wśród niektórych panuje ciemnogród i czasem mogę przeczytać w interenecie
opinie osób dla których schizofrenia i nerwica to choroby z tej samej beczki :/

"Odrzucać kogoś z nerwicą????"brednie!

No własnie jestem ciekawa reakcji znajomych ludzi na informację,że mam
nerwicę...Jeśli większość podchodzi do tej choroby w taki sposób jak ty to
spoko :)

i pytanko na koniec-> lipa55-> Może jak dopadła cię ta choroba byłaś trochę
bardziej oświecona ode mnie a propos nerwicy...Ja niestety nie wiedziałam na
jej temat praktycznie nic...no może poza faktem,że wiąże się z problemami
psychologicznymi...od razu powiedziałaś najbliższym,że dopadła cię nerwica?

Sorki jesli wyszło chaotycznie,ale jest juz późnoooooo...:>

[poziomka8]

a możesz powiedzieć co skłoniło cię do zadania TAKIEGO pytania?
po cichu myślę,że chciałaś rozruszać forum
ale to chyba nie był najlepszy pomysł...

[Gość: Lady_K]

Kurcze-nie wiedziałam,że zadałam TAKIE oczywiste pytanie...ehm :/
Jestem nastolatką i wśród moich znajomych nikt nie choruje na nerwicę(chyba,że
się nie przyznają ;) ).
Wiecie-nie chcę,żeby ktoś mnie zaetykietował jakimś pejoratywnym określeniem
typu "psychol","ta co ma problemy psychiczne" itd.
Ale skoro mówicie,że nerwica jest chorobą akceptowaną społecznie to chyba nie
powinnam mieć takich obaw :>

[poziomka8]

przecież nerwica to jedna z chorób XXI wieku
zafundowaliśmy ją sobie żyjąc tak jak żyjemy,
coraz szybciej,w coraz większym stresie,na coraz wyższych obrotach...
użyłaś określenia nerwica,ona sama też ma różne oblicza
gdy staje się nerwicą lękową czy depresyjną to rzeczywiście otoczenie często
przykleja negatywną etykietkę psychola
dlatego,że wiele osób nie jest w stanie zrozumieć na przykład iracjonalnego
napadu lęku,takiego,który bierze się z niczego...
to prawda,że nerwicy nie należy lekceważyć,że potrafi ona zdominować życie
że należy ją leczyć
ale nie należy jej traktować jak coś czego trzeba się wstydzic
około 30%naszego społeczeństwa przyznaje się do tej choroby
a ile jest takich osób jak ty?
pozdrawiam ;)

Nerwica?

[Gość: Eeeeeeeeeeeeeeeeee]

To dopiero lekarz odkryl u Ciebie NERWICE?

Nie wiedzialas o niej i nikt z otoczenia nie zauwazyl? To po co poszlas
do psychiatry, przeciez lekarz pierwszego kontaktu takiej diagnozy nie stawia ?

Jesli rzeczywiscie masz nerwice, to otoczenie juz to dawno zauwazylo, bo tego
nie da sie ukryc.

Twoje pytanie traktuje jako prowokacje jakich jest wiele na tym forum.
Ktos zabawia sie wynajdujac rozne choroby i pyta sie o opinie czytelnikow...

[Gość: Magda]

> Nie wiedzialas o niej i nikt z otoczenia nie zauwazyl? To po co poszlas
> do psychiatry, przeciez lekarz pierwszego kontaktu takiej diagnozy nie
stawia ?
>
Bardzo sie mylisz.Coraz wiecej lekarzy,jak nie umia znalesc przyczyny
chorobowej stawiaja na nerwice i lecza psychotropami.A nieraz choroba
podstepnie sie rozwija.Przeciez ,co to sa zaburzenia wegetatywne?
Sa to zaburzenia ,czynnosciowe ,ktore nasladuja choroby organiczne.
Ja to przeszlam to wiem,wolalabym miec nerwice[jak przez tyle lat lekarze
sugerowali],niz chorobe organiczna,ktora daleko sie posunela.
Moje zdanie jest takie
Sres jest potrzebny zyciu ,bez stresu nie da sie zyc ,ale dzieki
stresowi ,jezeli masz jakis problem i umisz go pokonac ,nie wpadasz w
nerwice ,a co dalej sie wiaze za soba depresje.
Osoby ktore cierpia na nerwice[wszelkiego rodzaju] ,nie musza byc zauwazalni
przez otoczenie.Moze typ choleryka ,to tak.To wszystko zalezy od osobowosci
[charakter inwidualnosc ,temperament].Dawniej uczeni twierdzili ,ze charakter
ksztaltuje sie w wieku dojrzewania ,ale ten mit zostal obalony ,poniewaz
charakter moze kszaltowacsie przez cale zycie itd.I takim ludziom ,ktorzy
cierpia na wszelkigo rodzaje zaburzenia wegetatywne[nerwice] ,trzeba
pomagac ,bo to jest najwazniejsze ,zeby mieli oparcie w drugim czlowieku ,a nie
dolowac.Malo wiesz!!!!!!

[Gość: Lady_K]

Gość portalu: Eeeeeeeeeeeeeeeeee napisał(a):
"> To dopiero lekarz odkryl u Ciebie NERWICE? "

Nie lekarz, tylko psycholog.

"> Nie wiedzialas o niej i nikt z otoczenia nie zauwazyl? To po co poszlas
> do psychiatry, przeciez lekarz pierwszego kontaktu takiej diagnozy nie
stawia ?"

Czemu zakładasz,że dowiedziałam się o mojej nerwicy od psychiatry? Tak się
składa,że zdiagnozował mnie psycholog do którego zwróciłam się bo objawy nerwicy
(wczesniej nie kojarzyłam ich z tą chorobą) bardzo mi przeszkadzały w życiu...
Z tego co wiem lekarz pierwszego kontaktu też może zdiagnozować nerwicę.

"Jesli rzeczywiscie masz nerwice, to otoczenie juz to dawno zauwazylo, bo tego
> nie da sie ukryc."

No i znowu się z tobą nie zgadzam...zupełnie...dlaczego tak uważasz?Jeżeli ktoś
nie chce,żeby inni ludzie dostrzegli,że ma jakieś problemy to jego otoczenie
może nic nie zauwazyć.Gdy taka osoba posiada chociaż niewielkie zdolności
aktorskie to wiem z autopsji,że nawet rodzina może nie poznać,że to nerwica.

"Twoje pytanie traktuje jako prowokacje jakich jest wiele na tym forum.
> Ktos zabawia sie wynajdujac rozne choroby i pyta sie o opinie czytelnikow..."

Aleś ty mądry...Szkoda tylko,że zamiast odpowiadać na moje pytanie dywagujesz i
niepotrzebnie wyciągasz pochopne wnioski...

[Gość: anka]

nie wtajemniczala bym wszystkich. Niektorzy nadal nie posiadaja minimalnej
wiedzy na temat dolegliwości natury emocjonalnej i tak jak piszesz osoba z
nerwicą, depresją to dla nich psychol :(
W wieku 20 lat przeszłam zalamanie nerwowe. Znajomi nie potrafili zrozumiec
moich reakcji, nie mogli ogarnąć że nie mogę się śmiać jak wcześniej, ze nie
mam ochoty wyjść. Nie doscierało do nich że to taki stan a nie moja "zła" wola.
Odsuneli się na jakiś czas - później wróciło wszystko do normy. W rodzinie
poszła jednak fama, że mam schizofrenię Jeszcze przez długi czas po wyjściu z
dołka czułam na sobie spojrzenia rodzinki - czy aby napewno wszystko gra.
Tak więc uważala bym z obwieszczaniem wokól że masz nerwicę, bo nie każdy jest
w stanie to zrozumieć.
pozdrawiam

[Gość: xxxxx]

Jesteś młoda i Twwoja otwartość może zostać wyśmiana i wydrwiona.
Pamiętaj nigdy, nigdy, nigdy nie mów o tym nikomu oprócz najbliższej rodziny.
Potwierdzam wypowiedz Ani.
Nasze społeczeństwo to era przedpotowa.
Nie ufaj mu w tym zakresie.
Będą Cię wytykać palcami.
Nie napiszę jakich epitetów będą używać.
Przed Tobą długa wspaniała droga życiowa. Bądż zdrowa.

[arelis]

Byłem chory na nerwicę lękowa 4 lata. Tak długo musiałem sie leczyć. Nie
odrzucił mnie nikt. Z pracy mnie nie wyrzucono (wielka korporacja), a
powiedziałem że leczę sie u psychiatry i psychologa oraz biore psychotropy.
Chcesz to do mnie napisz. A jak chcesz poczytać luźne felietony to wpadnij na
areli.blox.pl

[arelis]

arelis.blox.pl, literówka.


arelis napisał:

> Byłem chory na nerwicę lękowa 4 lata. Tak długo musiałem sie leczyć. Nie
> odrzucił mnie nikt. Z pracy mnie nie wyrzucono (wielka korporacja), a
> powiedziałem że leczę sie u psychiatry i psychologa oraz biore psychotropy.
> Chcesz to do mnie napisz. A jak chcesz poczytać luźne felietony to wpadnij na
> areli.blox.pl

[Gość: erektus]

Mam 25 lat. Od ukończenia szkoły podstawowej do wieku 21 lat mialem psychozę
maniakalno-depresyjną. I nawet jeden raz nie byłem u lekarza. Wyszedłem z tego
sam. Instynkst mi podpowiadał co robic czego unikać jak przezwycięzać pewne
zachamowania. A co najśmieszniejsze tym że coś takiego mnie dręczyło
dowiedzaiłem sie jak już byo po wszystkim. Wiem ze dobrze jest korzystać z
pomocy lekarza. Ale w naszym społecczeństwie poziom wiedzy o chorobach
psychicznych jest żaden. Szczególnie na wsi tam gdzie dorastałem. Nikt wówczas
nie myślał o wizytach u psychologów. Teraz to sie zmienia. I dobrze. :)

[awanturka]

Gość portalu: erektus napisał(a):
>Od ukończenia szkoły podstawowej do wieku 21 lat mialem psychozę
> maniakalno-depresyjną. I nawet jeden raz nie byłem u lekarza. Wyszedłem z tego
> sam. Instynkst mi podpowiadał co robic czego unikać.


Nie byłeś u lekarza więc kto Ci postawił diagnozę? Sam sobie ją postawiłeś?

Wyszedłeś z tego sam? No to jest sensacja na miare światową! Bo wspólczesna wiedza medyczna mówi, że w tej chorobie możliwe są tylko remisje (okresy gdy nie ma objawów) podtrzymywane lekami, wyleczenie jej jest niemożliwe.

Proszę Cię bardzo nie siej dezinformacji o tej chorobie na forum.

awanturka

[Gość: Lady_K]

Mi też to co napisał Erektus wydało się 'trochę' mało-prawdopodobne...

[Gość: Lady_K]

Dzięki za odpowiedzi...mam nadzieję,że pojawią się kolejne...
Arelis-masz bardzo ciekawy blog,warto na niego zajrzeć :)
Myślę,że dużo zależy od środowiska w którym się obracamy oraz od tego jaką
wiedzę na temat nerwicy posiadają osoby z naszego otoczenia.Miałeś szczęście i
trafiłeś na mądrych ludzi, którzy stanęli na wysokości zadania i zaakceptowali
twój problem.
Ale czy moi bliscy znajomi nie zachowają się jak ludzie o których w swoich
wypowiedziach wspominali Poziomka,Ania,XXXXX i Erektus?hmm...tego nie wiem...i
chyba w najbliższym czasie się nie dowiem...

[arelis]

Tez sie tego balem, ale psycholog mi uswiadomil: a co sie takiego stanie jak
cie nie zaakceptuja? Stracisz przyjaciela? Nie, stracisz smiecia. Czyli jest to
sposob na oddzielenie ziaren od plew.

[Gość: Lady_K]

Dobry pomysł :)
Spytam z ciekawości: znalazły się w Twoim otoczeniu jakieś "plewy"?

[arelis]

Tak, ale tylko parę sztuk prymitywów, którzy dali mi w końcu powód żebym
przestał się z nimi spotykać.

[l_a_d_y_k]

"arelis napisał:

> Tak, ale tylko parę sztuk prymitywów, którzy dali mi w końcu powód żebym
> przestał się z nimi spotykać."

:D

[Gość: sergerg]

Ja się leczę na nerwicę od 18 roku życia (już drugi rok), ale nikt o tym nie
wie. 'Objawy' nie są zauważalne wśród znajomych, jeśli się biorę w garść. Nie
mówiłam, bo nie chciałam, żeby mnie inaczej traktowano. może te obawy były
niczym nie uzasadnione, ale tak jest lepiej. Wolę żeby nic się nie zmieniło,
niż się bać, że coś się zmieni.

[Gość: Ania]

Temat jest dla mnie bardzo aktualny.Od niedawna mam, jak to okreslam,
napady.Jestem w trakcie badan, ale juz wykluczono choroby serca, tarczycy,
itd.Lekarz sklania sie ku nerwicy,wszystko na to wskazuje.Obecnie biore leki
uspokajajace i od paru dni atakow nie ma.
O dolegliwosci wie moja rodzina, paru znajomych, ci, ktorzy pomagali mi w
trakcie kilkunastu "napadów".
Nie jestem traktowana jako "psychol", ale i nie zamierzam wszystkim wkolo sie
chwalic, ze mam nerwice.
Dziwne, ponoc to tak czesta choroba, a ja wokol siebie nie mam nikogo, kto
mialby takie objawy.

[sylwka25]

a myslisz ze inni tez chętnie pokazują swoje objawy? a w jaki sposób Ty je
demonstrowałas ze kilka osób sie o tym dowiedziało? jakie są Twoje objWY?
ja tez na to cierpie wiec mnie to ciekawi .
pOZDRAWIAM

[Gość: Lady_K]

Gość portalu: Ania napisał(a):
> O dolegliwosci wie moja rodzina, paru znajomych, ci, ktorzy pomagali mi w
> trakcie kilkunastu "napadów".

W jaki sposób ci pomagali?...masz na myśli napady paniki?

> Dziwne, ponoc to tak czesta choroba, a ja wokol siebie nie mam nikogo, kto
> mialby takie objawy.

No właśnie, też się nad tym zastanawiam...Nie mam wśród znajomych nikogo, kto
przyznałby się że choruje na nerwicę.

[Gość: Ania]

U mnie objawia sie to w ten sposób, ze momentalnie dostaje kolatania serca,
kreci mi sie w głowie, serce wali jak oszalale, czuje ucisk w klatce piersiowej
i tchawicy, ciezko mi oddychac.To powoduje mój ogromny lek, staram sie wówczas
nie byc sama, dlatego wlasnie prosze np. sąsiadke, by ze mna pobyla.
Kiedy zdarzylo sie to pierwszy raz, nie mialam pojecia o co chodzi, wezwalam
karetke, szukalam pomocy u sasiadki- pielegniarki.Tym sposobem sporo osób
zauwazylo,ze cos sie ze mna dzieje.Po zrobiemiu badan nie pozostalo mi nic
innego jak na ich pytanie o diagnoze powiedziec prawde, ze to najprawdpodobniej
nerwica.Jesli zlapie mnie to u znajomych to raczej tez to zauwaza, bo nie da
sie inaczej.

[Gość: Wanda]

Im szybciej sobie uświadomisz ,że w czasie tych napadów lęku nic złego się nie
przydarzyło ,tym szybciej one miną. Wiem to po sobie.U mnie nikt nie
zauważa ,że miałam napad lęku.Jak zdarza się to w sklepie to wychodzę
tłumacząc ,że jest duszno ,jak w domu to wypijam szklankę zimnej wody i
przechodzi.Ale tego trzeba się nauczyć.

[Gość: Lady_K]

Może jeszcze ktoś się wypowie w temacie...:>

[Gość: VViki]

Dzisiaj w "Rozmowach w Toku" było o nerwicach.ogląadaliście?

[Gość: madzik]

Mam koleżankę która cierpi na nerwicę, ale objawia się to u niej zawrotami
głowy, żłym samopoczuciem, lękiem, przez dwa lata wychodząc z domu zawsze koło
siebie woli mieć osobę towarzyszącą. A tak to jest wszystko ok. codziennie sie
widzimy i czasem tylko mówimy o chorobach, ale potrafimy to też brac
humorystycznie - nic a nic mi to nie przeszkadza że się leczy na nerwicę. Przy
takich objawach jak ona ma, ale gdyby zachowywała się inaczej ,,, agresywnie
czy histerycznie ... nie wiem

[Gość: madzik]

zapomniałam jeszcze dodać, że ten problem u niej będzie chyba powracać, raz
będzie lepiej a raz gorzej. P. psychiatra, narysowała jej kiedyś takie "koło"
objawu tej choroby z tego wynikało, że jest to raczej nieuleczalne ... poprostu
tak jak pisałam problem co jakiś czas się uspokoi a potem w zalezności od
sytuacji będzie powracać

[Gość: Lady_K]

Znany psychiatra prof.J.Aleksandrowicz powiedział ostatnio w telewizji,że
nerwice są w pełni uleczalne...hmm...

[Gość: Madzik]

I TEGO SIĘ TRZYMAĆ Lady_K

[evee1]

Ja sie wyleczylam!! Nie wiem na jak dlugo :-), ale narazie jest OK.

[Gość: Lady_K]

Evee1- jak ci się udało pokonać nerwicę? mogłabyś nam zdradzić parę skutecznych
sposobów na zwalczenie tej choroby?

[evee1]

Jaakurat zaczelam brac leki - Seroxat. Ja mialam ataki paniki,pare razy dziennie
przez wiele lat. Ten lek mi pomogl, ataki ustaly i po jakims (dlugim) czasie
przestalam brac. Teraz jestem jak nowonarodzona.

[l_a_d_y_k]

evee1 napisała:

> Jaakurat zaczelam brac leki - Seroxat. Ja mialam ataki paniki,pare razy
dzienni
> e
> przez wiele lat. Ten lek mi pomogl, ataki ustaly i po jakims (dlugim) czasie
> przestalam brac. Teraz jestem jak nowonarodzona.

Dobrze,że Ci się udało :) Ja boję się zażywać leki,które działają na psychikę.
Boję się uzależnienia, efektów ubocznych... W moim przypadku najefektywniejsza
jest psychoterapia...