Redaktor prowadzący mnie gnoi systematycznie.

[marianna32]

Pomóżcie mi znaleźć odpowiedź, bo nie wiem o co chodzi. Jestem dziennikarzem
w jednym z tygodników - korespondentem z regionu. Sprawa jest taka - pisze 3
duże teksty tygodniowo i trzy razy w tygodniu mój red. prowadzący je
krytykuje - miesza z błotem mnie, mój styl pisania, dobór słow, wszystko.
GDyby ich nie puszczał - ok, zrozumiałabym, że jestem do bani i nie tędy
droga - trzeba szukać innej pracy. Ale - zawsze są w numerze, jest zajawka
na 1 str. i komentarz w przeglądzie prasy w I pr. PR. Nie ma mnie na miejscu
w redakcji, więc nie wiem jak to wygląda z tej strony (cyt. "Wyrzygałem sie
tym tekstem, z resztą wszyscy na kolegium nim rzygali"). Sądzę, że gdyby one
rzeczywiście były kiepskie, to by ich nikt nie puszczał - dodam, że nie mam
pleców. MObbing - może, nie wiem. A może tak po prostu jest, redaktorzy
prowadzący tak mają - a ja jestem tego nieświadoma. Co Wy na to? Aha - tak
jest od dwóch lat - i zero pozytywnej motywacji.

[Gość: perełka]

Mój (moja) robi to w bardziej perfidny i zakamuflowany sposób. Powoli, ale
systematycznie. Odsyła teksty z dziesiątkami (jeśli nie setkami) poprawek, na
ogół nieuzasadnionych. Opatruje je komentarzami w tonie mentorskim, które nie
tylko podważają moje kompetencje. Przede wszystkim sytuują mnie nie na
równorzędnej pozycji partnera, ale podrzędnej - ucznia, który musi się jeszcze
wiele nauczyć, zanim zabierze głos. Odbiera w ten sposób prawo do własnego
zdania (lub je torpeduje, gdy mimo wszystko chcę przekonywać o swoich racjach),
kiedy wysupłuje z tekstów coraz to nowe szczegóły - na ogół wątki drugorzędne -
i każe je rozbudowywać o dziesiątki dodatkowych informacji. A gdy okazuje się,
że po przeróbkach tekst się nie mieści, każe ciąć wszystkie uzupełnienia.
Paranoja.

Co mogę zrobić? Komu się na nią poskarżyć? Nikomu, ponieważ nasz wspólny szef
(red. nacz.) jest jej mężem. Sytuacja patowa. A swoją drogą – zajmowanie takich
stanowisk przez małżeństwa powinno być zabronione...

Do tego dochodzi chamstwo nacz., uwagi i komentarze wygłaszane wobec
pracowników, które wg niego są żartami, a w naszym odczuciu – najzwyklejszymi
szykanami.

I tak jest od trzech lat. I też zero motywacji (chyba że motywacją ma być
wieczne narzekanie przez nich oboje, że wszystko jest źle). A do tego to
poczucie zaszczucia się pogłębia.


Właściwie to nie chciałam się tu skarżyć, choć dzień był kiepski i byłam dziś w
pracy bliska płaczu. Na ogół staram się nie dawać, ale walczyć o swoje (choć
walka z głupotą jest bardzo trudna). Ale zdarza się – tak jak dziś – że obrywam
z obu stron (od niej, a potem od niego) i wtedy stwierdzam, że po prostu już
nie mogę. Że mam dość pracy w takich warunkach. Że jest jakiś kres
wytrzymałości.

Myślę, że to nie chodzi o to, że red. prow. czy nacz. tak mają. Jak w każdym
zawodzie, szef przyjmuje taką postawę, jaka jest mu wygodna lub jaką uważa za
słuszną. W wypadku moich szefów widzę w nich mnóstwo frustracji, która każe w
pracownikach dopatrywać się przede wszystkim nieuczciwości, krętactwa i
pozerstwa. Przysłowia mądrością narodów (:)), a wg jednego z nich każdy sądzi
po sobie...
Swoją drogą ciekawa jestem, co psycholog powiedziałby o psychice takiego
szefa...

Nie waham się odejść z tej pracy. Odejdę, gdy tylko znajdę lepszą, gdzie będzie
się liczyło, co mam do powiedzenia. Gdzie mnie docenią za moje umiejętności i
obdarzą szacunkiem, który motywuje znacznie bardziej niż uwagi i pretensje.
Gdzie nie będę słyszała, że za mało pracuję, podczas gdy zostaję po godzinach.
Gdzie docenią moje poczucie obowiązku i zaangażowanie w pracę. Bo tego
wszystkiego potrzebuję w pracy jak powietrza. I wiem, że to nie są mrzonki, bo
tak z pracownikami postępował mój poprzedni szef.

Właściwie to zaczęłam to pisanie z myślą o tym, by Ci powiedzieć, że
najważniejszy jest szacunek dla samej siebie. Nie można robić nic wbrew sobie,
nic, co wywołuje w nas samych niesmak.
I jeszcze jedno: nie pozwól sobie wmówić, że się do niczego nie nadajesz, że
się nie znasz na tym, co robisz. Musisz znać swoją wartość. Prędzej czy później
znajdzie się ktoś, kto Cię doceni.

[Gość: marianna32]

Dzięki, perełka. Z Twojego listu wynika, że miałysmy taki sam czwartek. I ta
bezsilność, prawda... Nic tylko golnąć sobie martini, ale jak, skoro jutro
trzeba oddac tekst :-). Dzięki zwłaszcza za to zdanie o szacunku dla samej
siebie - cos w tym jest, bo odkąd zaczełam pisac w tej gazecie , nie mogę
czytać swoich tekstów w druku (specyficzny profil gazety powoduje, ze nie
identyfikuje się z nim i wstyd mi, że moje nazwisko widnieje pod nimi). MOże
przeczytasz moją odp. i poradzisz mi co robić. Proponują mi etat w jednym z
miesięczników kobiecych, jeszcze nic nie podpisałam <

[Gość: reaktor]

Nie wiem w jakiej gazecie pracujesz, ani co to za czlowiek, ten Twoj redaktor,
ale rzeczywiscie jawi sie (przynajmniej z tego co piszesz) jako skonczony dupek
(witaj w warszawie), ktory prawdopodobnie chce byc drugim Wojewodzkim. Zjebanie
kogos w stylu, "wyrzygalem sie..", a potem puszczenie takiego tekstu
to ...malutkie.
Rada : Golnij sobie to martini, i to z pol butelki, przed napisaniem tekstu,
i nie wtedy jak bedziesz juz "na wylocie", wyslij go koniecznie zaraz po
napisaniu - tekst bedzie napewno smielszy, i odwazniejszy (wkurzona
piszesz: 'male fiutki' - toz to tak grzeczne, ze az ...), a i wyobrazni czlek
nabiera wiekszej po dobrym trunku, jak masz opory potraktuj to jako eksperyment
(tak, czy inaczej, jestes przeciez jebana).
A zeby cie jeszce przekonac, to jest taka anegdota o Prouscie (jesli dobrze
pamietam): Otoz, pewnego wieczoru usiadl rzeczony, do pisania pilnego, "na juz"
artykulu, popijajac wino, koniak, czy jakis inny trunek, i... troche przesadzil,
Rano zupelnie nie pamietal co napisal, kiedy wysalal, o co chodzilo itp.
Malutki, skromniutki, z przerazeniem, poszedl do redakcji, zeby odwolac tekst
i...dostal awans. Po przeczytaniu, wszyscy wlacznie z RN padli przed nim na
kolana.

Pzdr i Powodzenia.

[Gość: marianna32]

Reaktorze - dziękuję. Stawiam pierwszą kolejkę

[Gość: reaktor]

Pierwsza powiadasz... wlasnie pisze pilny artykul na jutro ;)
Twoje zdrowie!

[kasicaaa]

miałam to samo - moja szefowa przez kilka lat mieszała mi w tekstach do tego
stopnia, że na wszelki wypadek wolałam czytać szczotki, żeby sprawdzić, czy nie
zmieniła sensu. Miała przy tym taki zwyczaj, że potrafiła wezwać mnie do
siebie, jeśli zrobiłam literówkę (pracowałam w dzienniku - teksty pisało się
taśmowo na czas), ale kiedy zmieniała np. nazwę instytucji (tak!) to nie
raczyła mnie poinformować i potem wychodziłam na kompletnego przygłupa, co
nawet nie wie, gdzie np, jest Wydział Komunikacji - w Urzędzie Miejskim czy w
Starostwie. Pod tekstami było moje nazwisko, więc nie raz dochodziło do
awantur. Obgadywała mnie potem na potęgę i robiła wszystko, żeby się "zemścić"
i podsrać mnie przed szefami "wyżej" (pracowałam w dodatku lokalnym regionalnej
gazety). Mojej koleżance w redakcji narobiła raz strasznego wstydu,
bo "podrasowała" jej tekst w taki sposób, że całe miasto z niej lało. Tekst
mianowicie traktował o przejeździe kolejowym, na którym nie było dróżnika i
przez to przejazd był cały czas zamknięty, co wkurzało kierowców. Szefowa tekst
poprawiła na "jeszcze lepszy" wpisując w dowolne miejsca słowo "drużnik" przez
u otwarte. Zrobiła to w ostatniej chwili, korekta już tego nie widziała. W
efekcie na pierwszej stronie dodatku ukazał się tekst, w którym dróżnik raz był
przez "ó", a raz przez "u" - czasami w jednym akapicie. Podpisany pełnym
nazwiskiem! MOja koleżanka beczała dwa dni, bo ktokolwiek z nią gadał, to się z
niej nabijał. Tego rodzaju historii było tyle, że książkę by można napisać.
Wiesz co się stało? Zwolniłysmy się z redakcji! Jednocześnie, jednego dnia
wypowiedzenia złożyły trzy dziennikarki. Został tylko dziennikarz sportowy
(który nawiasem mówiąc po kilku tygodniach przeniósł się do innego oddziału).
My z tą koleżanką założyłyśmy własną firmę. I dobrze nam idzie. Obiecałyśmy
sobie, że przenigdy nikogo nie będziemy gnoić i na razie nam się to udaje.
Jestem pewna, że Ty też poradzisz sobie ze swoim problemem. Odwagi!
PS. Szefowa została, bo nasze działanie zostało odebrane przez prezesa
jako "działanie przeciw firmie". I teraz rozp... następny zespół. A my, ile
razy ktoś nam opowiada, co tam się wyprawia, gratulujemy sobie decyzji. Trzymaj
się!:)

[reaktor99]

a tak z ciekawosci ... co to za gazeta i rn, powiesz ?

[e-mail]

Reaktor 99

[Gość: marianna32]

MOże bym i powiedziała, ale taką mam manię przesladowczą, że skąd ja wiem, że
to Ty nie jestes, za przeproszeniem, tym żałosnym, zakompleksionym bucem z
fiutkiem jak fistaszek czyli moim przełozonym. Hm?

[Gość: reaktor]

> MOże bym i powiedziała, ale taką mam manię przesladowczą, że skąd ja wiem, że
> to Ty nie jestes, za przeproszeniem, tym żałosnym, zakompleksionym bucem z
> fiutkiem jak fistaszek czyli moim przełozonym. Hm?

oczywiście, że jestem zakompleksionym, żałosnym bucem, plugawym i okrutnym z
fiutkiem wielkości fistaszka i ponieważ jestem jaki jestem, nie chce mnie żadna
dziewczyna i na fiutku wielkości już ustalonej zrobiła się, z nieużywania, taka
pomarszczona, twarda skorupka - przypomina ...hm, niech pomyślę ... skorupkę
fistaszka???
Toż przecież gdybym był Twoim żałosnym, ..., itp, przełożonym to bym się nie
pytał, od razu bym cię wylał na pysk zbity ;)

[Gość: Tmp]

Proponuję mały eksperyment. Skoro naczelny czy inny decdent(ka) twierdzi, że
Twoje teksty są do bani, na pewno też ma takiego pupilka, którego teksty badzo
mu się podobają. Proponuję wygrzebać jakiś stary tekst owego pupila i przesłać
jako własny. Daję sobie głowę uciąć, że zostaniesz potraktowana tak jak zwykle
czyli obelgami, a wtedy pytasz niewinnie "czy pan(i) X napisałby to lepiej?" a
potem wyciągasz starą gazetę... Już widzę tę purpurę na gębie Twojego
naczelnego. Ponieważ masz zahaczenie gdzie indziej, możesz sobie na to
pozwolić, bo po takim numerze (zwłaszcza gdy się plagiat ukaże drukiem) zapewne
wylecisz z hukiem. Ponieważ mamy już nowe przepisy o mobbingu, nawet
odszkodowanie możesz za to wywalczyć, nagrywasz połajanki i przedstawiasz w
sądzie pracy swój podstęp dla udowodnienia ich bezpodstawności.
Pozdrawiam
PS
Też jestem z tej branży. Mój pan (i władca) całkowicie zabronił mi pisania
artykułów po przeczytaniu jednego, który wzbudził zachwyt naczelnego i miał
pójść na jedynkę. Nie poszedł wcale. Powodem wściekłości było zaskoczenie: pan
uważający się za niebywałego znawcę ludzi nie przewidział, że jakiś techniczny
umie pisać! Ktoś mu zburzył pewność, że ludzie dzielą się na umysły ścisłe i
humanistów, grupy będące całkowicie odmiennymi gatunkami, nie rozumiejącymi
kompletnie nic z nie swojej działki. No więc skoro ścisły nie umie pisać, to
nie umie i koniec, kropka, nie wolno mu pisać! Mało mnie to rusza, moje dzieła
drukuje konkurencja - satysfakcja większa niż po martini :)
PS
Tak na marginesie zapytam fachowców jak oceniają powyższy tekst pod względem
literackim. Bo może naprawdę ścisłość umysłu bardzo przeszkadza w pisaniu "dla
ludzi", a tylko ja nie zdaję sobie z tego sprawy? Może mój szef ma rację? :-))))

[reaktor99]

Fajnie, fajnie a jeszcze fajniej bedzie jak r. rozpozna
tekst pupila, nie?. Ach Wy techniczni, niedokoncatechniczni :)))
Bez urazy!

[Gość: Tmp]

> Fajnie, fajnie a jeszcze fajniej bedzie jak r. rozpozna
> tekst pupila, nie?.

To chyba jest jasne jak słońce, że należy wybrać taki tekst, który pozostałby
nierozpoznany. Czyli
1. stary i zapomniany, ale z tematem możliwym do podciągnięcia "na dziś"
2. taki, którego nie czytał naczelny, bo np. był na nartach
3. zostałby zmieniony w konkretnych szczegółach (inne imię, miejscowość, itp) a
czepianie się dotyczy przecież stylu, doboru słów i podobnych.

Można też z kimś lepiej traktowanym zamienić się na teksty, ale raczej mało
prawdopodobne, żeby ta druga osoba na to poszła.

> Ach Wy techniczni, niedokoncatechniczni :)))
> Bez urazy!

Oczekuję na ścisłą (!) odpowiedź: czy aby na pewno moje teksty są strawne dla
nietechnicznego? :-)))

[Gość: reaktor]

Pewnie, kombinowac mozna zawsze, tyle, ze latwo sie
wpakowac i wyjsc na kompletnego durnia, bo
(jak technicznie, to technicznie, prosze bardzo):

> stary i zapomniany, ale z tematem możliwym do podciągnięcia "na dziś".
skad mozesz wiedziec, ktory tekst jest przez kogos zapomniany, he?.
Jesli byl dobry, to jest duza szansa, ze tkwi on komus jeszcze w glowie,
jesli byl denny, to troche nie ma sensu zawracac sobie nim glowy, zgadzamy sie?

> taki, którego nie czytał naczelny, bo np. był na nartach
99,99% redaktorow ma we zwyczaju czytac swoja gazete na nartach, po nartach,
na kajakach, zaglowkach, w motorowkach itp.

>zostałby zmieniony w konkretnych szczegółach (inne imię, miejscowość, itp)
Pewnie, pisząc np. w gazecie Otwockiej zmienmy nazwe miejscowosci na Grudziadz
- to slaby argument wiec sie go nie czepiaj :)

> Można też z kimś lepiej traktowanym zamienić się na teksty, ale raczej mało
prawdopodobne, żeby ta druga osoba na to poszła.
A tu dobrze kombinujesz, bo jesli w redakcji sa jajarze, a nie trzesace sie
o stolki matolki, a r. jest nie lubiany, to kazdy z przyjemnoscia powinien
zrobic z niego durnia.

Poza tym, wiesz, ciaganie sie po sadach (Twoj pierwszy mail),
nalezy do srednich przyjemnosci i z reguly to nie jest gra warta swieczki,
a po pewnym czasie, staje sie to nudne i malutkim od poczatku jest.
Wieksza satysfakcje daje zrobienie z durnia durnia (to moje zdanie).

I Tyle.

A Twoj tekst - dla mnie strawny i poprawny, bez urazy, ale srednio
wyksztalcony, czlowiek powinien cos takiego moc sklecic. Ze jest inaczej to
juz inna sprawa.
Sic.

[Gość: perełka]

Przypomina mi się taka scena z jednej z książek M. Musierowicz, kiedy
nastoletnia bohaterka, która nie bardzo radzi sobie z życiem i sobą samą, idąc
za radą matki, staje przed lustrem i mówi: „Jestem piękna i wspaniała!”. :-)
Przepraszam za tak pensjonarskie skojarzenie, ale cel jest taki sam: musi
zauważyć swoją wartość, by przekonać o niej innych. Brawo. Tak trzymać. :-)

Jeśli chodzi o propozycję pracy, to (wybacz, że będę tu - jak jaki mentor –
radzić, ale sama o to prosisz) chyba bym z niej skorzystała. Nie znam, rzecz
jasna, wszystkich za i przeciw, ale na podstawie tych, które przywołujesz,
dochodzę do przekonania, że przeciw jest tylko konieczność zmian w
życiu. „Tylko” – ktoś się może zirytuje, bo przecież argument ten ma wielką
wagę. Myślę jednak, że jeśli nic Cię w Twoim rodzinnym mieście poza pracą nie
trzyma (mąż i jego praca, szkoła (-y) dzieci, mieszkanie kupione na kredyt,
schorowani rodzice), warto taką propozycję rozważyć. A jeśli nawet jest ten mąż
i są dzieci, to przecież możliwy jest układ, który bardzo Ci odpowiada, że
przyjeżdżasz tu tylko na wezwanie. Życie w Warszawie bywa potwornie męczące
(też nie jestem „stąd”), ale jest też zaleta: więcej wydawnictw - więcej pism –
więcej potencjalnych miejsc pracy (o trudnościach na rynku wszyscy wiemy, więc
nie dołujmy się na zapas, tylko liczmy na to, że wreszcie się to zmieni). Poza
tym myślę sobie, że zmęczenie tym miastem może być też impulsem do kolejnej
zmiany w życiu. A zmiany są potrzebne.
Do tego argument, myślę, ogromnie ważny: że to, co wychodzi spod Twojego pióra,
zupełnie Cię nie zadowala. Jeśli tematyka kobieca jest tym, co czujesz, warto
zmienić branżę. Widzisz, ja mam to samo – profil mojego pisma potwornie mnie
nudzi (choć branża jest poważna i znajomi ze studiów traktują tę moją pracę
troszkę jak awans, i nawet szef – mimo wszystko – potrafi czasem oględnie dać
do zrozumienia, że się w niej nieźle znajduję). To jednak, co piszę, po
poprawkach ewoluuje tak mocno i idzie w takim kierunku, że zwyczajnie się
wstydzę. Poza tym czuję, że te teksty nie są MOJE, to nie JA decyduję o
ostatecznym ich kształcie, wreszcie: to nie MÓJ poziom kompetencji językowej
odzwierciedlają. Naprawdę uważam, że potrafię się posługiwać językiem pisanym
znacznie lepiej, niż moja szefowa. To prawda, że jej poprawki (czasem są to
całe ustępy dopisane do tekstu) wracają najpierw do mnie i muszę się do nich
ustosunkować, ale jest ich tak wiele, że nie sposób ich wszystkich odrzucić
(zanim odrzucę, muszę się skonsultować). Poza tym ten jej ton, o którym
wspominałam, duszący każdą dyskusję w zarodku i sprowadzający niegrzecznego
pracownika na należne mu miejsce... Niełatwo jest w takich sytuacjach wygrywać,
dlatego moją formą sprzeciwu jest podpisywanie tekstów pseudonimem.
Postanowiłam, że jej wypocin (kiepska literatura, naprawdę) swoim nazwiskiem
nie podpiszę.
No i najważniejsze: satysfakcja, ach! dzika i aż nieprzyzwoita, by wraz z
wypowiedzeniem rzucić szefowi w twarz to, czego dotychczas nie można było...
Trzasnąć drzwiami i już nie wrócić... Hm... rozmarzyłam się... Naprawdę
chciałabym być w takiej sytuacji: mieć propozycję innej pracy i móc wybierać.

To prawda, że czuję się bezsilna i że kontakt z moimi szefami wiele mnie
emocjonalnie kosztuje (czwartek faktycznie był do bani), a do domu wracam
rozbita. Obmyślam jednak plan działania (czy zachowania), jak przetrwać, by nie
zwariować i nie nabawić się nerwicy. W końcu to w ogromnej mierze zależy od
naszej postawy, jak traktują nas inni.
Tymczasem jednak cieszę się wolnym weekendem (chcieli wymóc na mnie pracę w
domu, ale się na nich wypięłam i mam z tego powodu dziką satysfakcję) i
kieliszkiem – nie martini wprawdzie – ale dobrego wina. Twoje zdrowie!

Daj znać, Marianno, jaką decyzję podjęłaś. Trzymam kciuki i pozdrawiam
serdecznie.
perełka

[Gość: b]

A wyobraź sobie, że Twoją szefową jest Anna Ibisz...

[Gość: marianna32]

Hmmm. Magazyn "Voyage" - Ładne foty, kredowy papier, foliowana okładka -
klasa "lux". Tak jak szefowa, co?

[Gość: b]

Faktycznie, ładne opakowanie...
No i dobry zespół z wyjątkami, dlatego się jeszcze udaje ukryc tę pustkę w srodku...

[Gość: Itonait]

Kurczę blade!
Do tej pory miałam zastrzeżenia do mojego Naczelnego, ale po tych paru Waszych
postach chyba zacznę Go nosić na rękach ;))
Wprawdzie teksty mi czasem skraca (niestety, bywa że kastrując) i pochopnie
odrzuca propozycje, które miały szansę trafić w swój czas, ale za to nigdy
mnie nie zgnoił, a kilka razy nawet zdarzyło się, że pochwalił.
Chętnie bym powymieniała z Wami poglady na temat pracy rożnych redakcji, w tym
i "mojego" tygodnika, ale diabli wiedzą, kto tu zagląda...

[Gość: b]

Wiesz, to jedyna możliwość ulżenia sobie, a co najważniejsze- napisania ku przestrodze!!! Nie widze powodu, dla , którego to miejsce nie miałoby być w pewenym sensie batem na potworów i idiotów. Ja jawnie ostrzegam przed wydawnictwem JMG (Voyage, Playboy, CKM, Cosmopolitan,Shape)
Pozdrawiam b

[Gość: we]

Przed Galą, Claudią, Wprostem, itd. też . Gdzie jest dobrze?

[Gość: itonait]

Gdzie jest dobrze? Hm, w mojej redakcji. Ale jak powiem, gdzie, to się tam
wszyscy rzucą i wtedy mogą mnie zwolnić, jak przyjdą lepsi.

[Gość: rs]

Co to znaczy dobrze? Że w twojej redakcji jest dobrze?