do szukających pracy

[Gość: kaja]

Już od dłuższego czasu szukam pracy i jak na razie nie zapowiada się abym
wkrótce ją dostała. Jestem wykończona psychicznie. Siedzę cały dzień sama w
domu i łapię okropnego doła. Tak się składa, że mój chłopak oraz większość
znajomych mają pracę i często mi opowiadają, jak to szefowie ich gnębią, czy
jakie nowe obowiązki im dokładają. Wiem , że nie robią tego złośliwie, ale te
historyjki jeszcze bardziej mnie dobijają. Ile ja bym dała, żeby mieć
chociażby najgorszego szefa! Mam pytanie do wszystkich pozostających przez
dłuższy czas bez pracy: jak sobie z tym radzicie psychicznie? Ja czuję się
tak jakbym miała zaraz zwariować. Chyba jedynym sposobem, żeby coś zmienić
jest wyjazd z kraju. Będę wdzięczna za wszystkie odpowiedzi. Pa

[maruda13]

Mój mąż stwierdził że dłużej tak nie pociągnę i mi dziecko zrobił ;-) powodzenia

[Gość: Boguska]

Mam to samo uczucie! Jedynym moim problemem jest co ugotowac na obiad!

[nauma]

Moja narzeczona (robi II fakultet, języki, komputer, kilka lat doświadczenia w
poważnych firmach na stanowiskach typu Asystentka Zarządu) przechodziła
dokładnie to samo. Wciąż załamania, wciąż spotkania, na których przegrywała bo:
a) już było ustalone, kogo przyjmą, a rekrutacja była ściemą
b) przyjmowali kogoś, kto zgodził się pracować za kilkaset złotych
c) raz nawet się zdarzyło, że jedna babka nie kryła się, że zrobiła
rekrutującemu loda i dostała pracę.
Siedzenie w domu, zamykanie się na świat, brak chęci nawet do zajmowania się
pasjami...
W tej sytuacji tak naprawdę racjonalnie nic nie może pomóc, jeśli samemu nie
potrafi się zwalczyć w sobie demona zwątpienia i braku wiary w siebie.
Pomagałem jej, jak umiałem, wciąż wzbudzając w niej wiarę w siebie, mówiłem z
przekonaniem, jak wiele sobą reprezentuje, jaka jest wspaniała...
Trwało to rok, aż w końcu zdarzył się cud: znajomy z netu zatrudnił ją w swoim
wydawnictwie. Pracowała tam przez jesień i odżyła, odzyskała wiarę w siebie. Na
tyle, że gdy firma zaczęła mieć problemy i musiała pożegnać się z robotą, w
ciągu miesiąca przebojem wdarła się (bez żadnych znajomości!!!) do pracy w
jednej z czołowych firm w tym chorym kraju.
Wniosek: jedynie wiara w siebie może coś zdziałać. Wiem, że to banalne i trudne
do zaakceptowania, ale w końcu każdemu zdarza się coś na kształt cudu. Trzeba w
to wierzyć - inaczej albo nieuleczalna depresja, albo Tworki...