Wojsko ?

[Gość: Tomahawk]

Chciałbym się dowiedzieć jak to jest w rzeczywistości w Polskiej Armii.
W tym roku kończę studia związane z uzbrojeniem. Wybrałem ten kierunek z
myślą podjęcia pracy w zakładach zbrojeniowych, ale po odbyciu dwutygodniowej
praktyki w jednostce wojskowej w Dęblinie nabrałem ochoty do zawodowej służby
wojskowej. Nie przypuszczałem że można w wojsku spotkać tak dobrze
wykształconą kadrę.
Czy tylko tak jest w tej jednostce ?
Czytałem sporo różnych wypowiedzi, również na tym forum i wnioskuje że jest
kolorowo dopóki się nie trafi do armii.
Czy może lepiej wyjechać z tego kraju zagranicę?

[Gość: Margo]

Człowieku, weź zimny prysznic i porządnie przemyśl wszelkie konsekwencje
związane ze wstąpieniem do armii.

W różnych miejscach ludzie wychwalają, jak to w wojsku jest dobrze, ale to
wszystko można między bajki włożyć.

Po pierwsze - sytuacja w wojsku jest bardzo niestabilna, a na dodatek, co raz
gorsza. Swojego czasu wojsko miało różne przywileje, ale teraz większość jest
albo przeszłością, albo wisi na włosku. A więc tak:

1) Beznadziejna dyspozycyjność!!! wiadomo, że w każdym CV ludzie chwalą sie
dyspozycyjnością, ale dyspozycyjność, której wymaga sie w wojsku jest naprawdę
czymś beznadziejnym. To nie jest kwestia poświęcenia dla firmy wieczoru,
weekendu, czy miesiąca. Tutaj rzucają Cię na drugi koniec Polski i jesteś
skazany na kilkuletni pobyt lat w lesie. Nikogo nie obchodzi, że masz gdzieś
żonę, czy mieszkanie. Mieszkasz tam, gdzie armia Cię rzuci, w warunkach
niejednokrotnie urągających dorosłemu człowiekowi (płatny, obskurny internat,
najczęściej pokój kilkusobowy). Dla studenta takie warunki nie są straszne, ale
pomysl, że nie będziesz całe życie studentem, kiedyś będziesz chciał mieć żonę
i dzieci. Dla żon najcześciej nie ma pracy w zielonych garnizonach. Żony
wojskowych z reguły wędrują za mężem i są bezrobotne. Teraz myślisz o Dęblinie,
ale pamiętaj, że jak już zostaniesz wojskowym, to nie będziesz miał wyboru !!!
W wojsku bez znajomości praktycznie nic nie wskórasz i ze znajomościami ciężko.
Jeśli nie masz wujka - wpływowego generała (nie każdy generał wystarczy), to
lepiej się nie łudź.

2) Pensje bardzo przeciętne! Może dla kogoś 2tys. to dużo, ale pamiętaj, że
Twoje żona nie będzie najprawdopodobniej pracować.

3) Wcześniejsza emerytura przechodzi do historii. Właśnie ma wejść ustawa na
mocy której żołnierze będą pracować bodajże do 60-tki. Dodam, że jeśli
wcześniej zrezygnujesz z armii i przejdziesz do cywila, tracisz staż emerytalny
nabyty w wojsku (nie sumują sie z cywilnym). Nie wiem, jak będzie po wejściu
nowej ustawy, ale tak jest obecnie.

4) Mieszkanka służbowe - tylko na papierze. W rzeczywistości ciężko dostać. Z
dużym prawdopodobieństwem będziesz skazany na życie w internacie. W zielonych
garnizonach szansa jest, ale to są beznadziejne mieszkania i bardzo drogie!
Czynsze w starych poradzieckich "leningradach" równają sie czasami z
warszawskimi w apartamentowcach. Wynika to rzekomo z wysokich kosztów
utrzymania (rudery się walą i są nieekonomiczne pod względem ogrzewania).
Całkiem realistyczne jest płacenie 1tys. zł czynszu przy 2tys. zł pensji.

Ponadto ustawa obowiązująca od zeszłego roku określa, że w okresie pracy nie
dostaje się mieszkania na stałe, ale jako służbowe - na czas służby w danym
garnizonie. Jeśli będziesz szczęściarzem i dostaniesz je, to może być ono
oddalone bodajże do 30km w linii prostej od Twojego miejsca pracy i - przede
wszystkim - nie będzie ono Twoje. W każdej chwili możesz być zmuszony je
opuścić, więc ciężko myśleć w takiej sytuacji o konkretnym remoncie i ładowaniu
w nie pieniędzy (fundusze remontowe z wojska to fikcja).

Pewnym plusem jest to, że po zakończeniu służby i przejściu na emeryturę należy
Ci sie ekwiwalent mieszkaniowy, ale... do emerytury sporo czasu, więc nie
wiadomo, czy nic się nie zmieni (a w wojsku raczej nie ma pojęcia "praw
nabytych"). Ponadto na taki ekwiwalent także czeka sie latami, nie wiadomo, czy
doczekasz.

5) Służby zdrowia dla żołnierzy i ich rodzin - takiej jak dawniej - też już
chyba nie ma.

6) Stres jest nadal, jak najbardziej, nawet do kwadratu. To już taka
instytucja, że każdy po każdym jeździ. Ponadto, jak będziesz "szczęściarzem" i
zostaniesz dowódcą, będziesz odpowiadać zarówno za swoich ludzi (a będziesz
miał do czynienia z niejednym wariatem), jak i materialnie za dobytek. Nie
wiadomo, co gorsze. W wojsku jest straszna korupcja, a sprzęt w jednostkach
jest rozkradany. Bardzo łatwo paść ofiarą i bulić z własnej kieszeni za sprzęt,
którego nie ma i nie było. BARDZO, BARDZO ŁATWO! A są to całkiem spore kwoty.

7) Misje - dla większości dobrodziejstwo, chociaż to z pewnością duży stres, w
szczególności dla rodzin. Można pozwiedzać trochę świata (i przy okazji dostać
kulką w łeb), a także trochę zarobić. Ale nie licz na kokosy. Pensja wypłacana
jest w dolarach ;-) - spójrz na kurs, jak lecą w dół. Ponadto polscy żołnierze
dostają naprawdę śmieszne stawki wobec innych. Trzeba być naprawdę desperatem,
aby kwoty rzędu 3500-4000 zł uważać za kokosy. Ale żołnierzy to niestety bywają
kokosy :-(....

Zrobisz, jak chcesz, ale wg mnie tylko młody facet może myśleć pozytywnie o
pracy w wojsku. Niestety każdy sie z czasem starzeje... Ja znam tych już nieco
starszych wojskowych (okolice 30-tki) i bardzo niewiele wśród nich
szczęściarzy, mimo że są to ludzie, którzy daleko w wojsku zaszli.

[Gość: Margo]

Z tego, co chodzi mi po głowie, za misję ma sie 900$ miesięcznie. Ale może się
mylę.

[Gość: Tomahawk]

Chciałbym ci Margo podziękować za udzielone informacje.
Tak jak myślałem że nie jest kolorowo. Ciężko jest w naszym kraju o godną
robotę za godziwe pieniądze.