Nakręceni

[verey]

Podoba mi sie prosty, bialo czarny schemat tego artykulu: z jednej strony
tyrania korporacji i wewnetrzna tyrania osobistej glupoty i zagubienia, z
drugiej uczone diagnozy psychoterapeutow (najlepsza jest ta o gosciu co zyje
caly czas we wzwodzie... ciekawe ile kursow ukonczyla swiatla osoba pomagajaca i
gdzie znalazla taka kwalifikacje problemow,moze sama nic innego nie widzi tylko
wzwody?).
Swiat prosty,psychoterapeuci wiedza co dobre i pomoga ,za odpowiednia oplata,
sie odnalezc,jednoczesnie samemu stajac sie trybikami tego samego wyscigu.Bo w
tym wyscigu wszyscy wiedza swoje i koniecznie musza to sprzedac.Fantastycznie
jest w gazetce dowalic tym nieszczesnym zagubionym ludziom i ich przedstawic z
punktu widzenia psychologicznej patologii.To popycha kariere!Moze troche kosztem
innych osob,no ale taki przeciez jest swiat,korporacyjny czy inny.
Bo psychoterapeuci wiedza jak ma byc!
Pysznosci postawa jednych i drugich!I kto jest bardziej
nakrecony:pracoholicy?psychoterapeuci?dziennikarka?
Pewnie ja.

[magia23]

Swiat nie jest czarno-bialy..... wcale nie trzeba byc debilem emocjonalnym zeby
wpasc w sita pracy ...korporacji...
wystarczy nie miec pieniedzy na mieszkanie.. studia... zycie...
czasem jest tak ze dostajesz prace jako praktykant..asystent i okazujesz sie
wartosciowym pracownikiem bo pracujesz, szanujesz prace i jestes ambitny BO
MUSISZ! CHCESZ SKONCZYC STUDIA, poprostu zyc... i idziesz coraz wyzej i
wyzej... zarabiasz coraz wieksze pieniadze... masz coraz wiecej obowiazkow i
odpowiedzialnosci. I nagle budzisz sie po jakims czasie gdy okazuje sie ze nie
musisz juz walczyc o przetrwanie... walczysz bo nauczyles sie walczyc...
przeciez robisz to od lat. Nagle jestes menadzerem, szanuja cie za kompetencje,
pracowitosc i zarabiasz pieniadze ktore pozwalaja ci godnie zyc...a za to
placisz wysoka cene.Twoje cialo, serce, rodzina mowi nie!, rzuc to... zostaw...
ale co zrobic??? Jak zaczac od nowa by znowu nie walczyc o przetrwanie...

Mam 25 lat i pracuje od kilku lat w branzy medialnej, teraz jestem juz
menadzerem... moze nie pracuje po 14 godzni ale w ciagu tych 8-9 godzin mojej
pracy pedze z predkoscia 200 km na godzine... trudno jest sie zatrzymac ...
trudno jest zaczac od nowa.
Od kilku tygodni z przemeczenia klade sie spac z goraczka i marze aby stad
uciec, wyjechac z kraju w ktorym aby godnie zyc trzeba pracowac ponad sily...

M

kapitalizm to nedza, wojny, terroryzm i smierc

[123i321]

Szukać szczęścia...

[anulac]

Ja za kilka dni wyjeżdzam z Polski. Wyjeżdżam by być bliżej narzeczonego. Chcę
z nim stworzyć normalny, ciepły dom. Zostawiam tutaj moją pracę, nie powiem że
złą. Wierze jednak, że bedziemy naprawdę szcześliwi. Nie martwię sie o
pieniądze, bo wiem, że gdy jest się z kimś razem, to wszystko inne jakoś się
ułoży.

[olw]

No,niestety. Sami tworzymy taką rzeczywistość. Godzimy sie w imię osobistego
sukcesu na podobne traktowanie. Na szczęście nie wszyscy. Dla ludzi spoza
Warszawy mam ten luksus, że ja się tu urodziłem. Moja rodzina mieszka w
Warszawie od pokoleń, więć doświadczam stabilizacji. Jednak kilka lat temu
chciałem zasmakować takiego życia. Zostałem przyjęty do doskonale prosperującej
firmy. Czułem sie fenomenalnie. Zaczęły się wyjazdy, urozmaicone kontakty
zawodowe, słowem okres prosperity. Ale zmęczony nie zauważyłem obumierania
mojego dotychczasowego życia które, zdawałoby się, pozostawiłem w hibernacji.
Nie miałem o czym już gadać z dawnymi kumplami, moje cele były daleko wyżej
położone, a oni jacyś tacy inni.
Na szczęście rozstałem się z moją firmą.
Trochę żałowałem, zaraz trafiła sie jednak okazja do pracy w innej zachodniej
firmie. Postępuję inaczej. Mam czas na wszystko. Cenie swoją prywatność. I jest
teraz o wiele lepiej. Mam żonę, dziecko. I tylko z zadumą spotykam tych, którzy
dla pracy oddadzą wszystko. Wypalą się szybciej niż im się zdaje. Granica jest
niewidoczna.

[shammy]

chciałoby się powiedzieć "Ludzie ludziom zgotowali ten los"

[Gość: Greg]

Kapitalizm daje wybór. Nie chcesz - nie bierzesz w tym udziału. Wielu ludzi
zrezygnowało z takiego stylu życia, bo im nie odpowiadał. Na tym polega
kapitalizm. Kapitalizm to wolność, czyli możliwość wyboru. Nikt Cie nie zmusza
do pracy w korporacji. Jesli pracujesz, to znaczy ze sam sie na to zdecydowales.

[Gość: czajnik]

Moim zdaniem ten artykuł przedstawia zafałszowany obraz. Pracowałem przez
ładnych parę lat w znanej, międzynarodowej firmie konsultingowej - czyli
typowej korporacji. Praca była naprawdę ciężka, zarwane wieczory i weekendy
zdarzały się często, ale nie powodowało to takich wynaturzeń jak te opisywane w
artykule (rozpad małżeństw i przyjaźni, narkotyki). Przyciętny pracownik był
zupełnie normalnym człowiekiem posiadającym rodzinę, dzieci, zainteresowania
itp. Przez cały czas pracy w koproracji zachowałem znajomości i przyjaźnie
jeszcze z liceum i to pomimo, że zarabiałem 2-3 razy więcej od niektórych
znajomych. To nie ma nic do rzeczy.

Na pewno zdarzają się takie sytuacje i ludzie jak opisani w artykule, ale to
jest margines a nie standard. Taki margines można znaleźć w każdej odpowiednio
dużej grupie społecznej, nie tylko w korporacji

ale tym wynaturzeniom ulegją specyficzni ludzie

[corgan1]

często skompleksieni, sami w wielkim mieście, najczęściej z prowincji albo bez
żadnego "kręgosłupa" kulturowego nabytego w rodzinie i społeczeństwie. i bez
znajomych i przyjaciół. To jest sytuacja że chce się uciec skądś albo wyjechać
(z powodów różnych - nuda, ciekawość świata, palanciarska rodzina) i takie
właśnie osoby wpadają w łapy takich typu organizacji. Tak jak ryba wpada w sieć
o odpowiednich oczkachg kiedy inne ryby przez tę sieć swobodnie przepływają.

Pracowałem przez miesiąc w firmie (nieduża ag. reklamowa) w ktorej pracowała z
nami sekretarka, laska po psychologii, ktora była z pod Krosna, przyjechała do
Warszawy po studiach w Lublinie. Właścicielka firmy to był durny, ciągle drący
ryja qrwiszon. Ja po tyg. od jej powrotu z wakacj (pracowalismy tydzien bez
niej) wyczułem że długo ze sobą nie popracujemy. Natomiast ta laska w piątek
przed jej powrotem prawie co chwila zygała z nerwów do kibla, bo "co będzie jak
X wróci?". Ona płakała, ze doprowadzała ją do nerwów, pasji, torsji ale
dzielnie pracowała w tej firmie od 3 lat. Właścicielka stwarzała taką atmosferę
że każdy miał jej się bac a my mieliśmy być jej małymi robocikami do pracy a
ona miała byc władczynią naszej pracy jak i czasu przed i po pracy.

Ja mając już podobne doświadczenia w poprzedniej pracy wiedziałem czego się po
niej spodziewać, zresztą po miesiącu już mnie tam nie było. Ta sekretarka
dostawała torsji, żygała, ale dzielnie pracowała a ta szmata się na niej
wyżywała, j....ła ją jak psa i ciągle darła ryja. Nie wiem dlaczego jedni
ludzie ulegają takim szmatom, ta sekretarka ulegała, ja nie miałem zamiaru.
Wiem od jednego z jej pracowników ktorego przypadkowo spotkałem po 4 latach że
zwolniła się w sumie po 5 latach pracy jak zaszła w ciąże i znalazła mena.

Dlaczego ludzie godzą się na takie warunki? jakaś umysłowa forma zniewolenia?
nie wiem...

Ja rozumiem - małe miasteczko gdzie jest 30% bezrobocie, ale to była Warszawa!
miasto z 6% bezrobociem!

Ok! jako osoba z megaprowincji :)) mogę swobodnie walić po osobnikach z
prowincji mieszkających w Warszawie. Po 5 latach mieszkania tutaj spotkałem
wiele osób z tubylców i z poza Wawy. Wnioski są następujące - nie kazdy kto do
Warszawy przyjeżdża z prowincji od razu praca i cała ta otoczka (biurowce,
atmosfera, lokale, galerie handlowe) wali go w łeb, ale tych ktorych spotkałem
i powaliło ich bardzo ostro tak ze zaczynają j....bać innych to były osoby
spoza Warszawy. I nie ma tu podzialu na tzw. Polskę "A" i "B". Natomiast bardzo
mile zaskoczyłem się osobami z Warszawy (może poza jedną, ale wyjatek
potwierdza regułę) ktore okazały się sensowne, miłe, po prostu normalne.

Podejrzewam że Warszawiacy żyją swoim życiem, nie muszą nikomu niczego
udowadniać zwłaszcza sobie i rodzinie, która ma cisnienie żeby pochwalić się
przed znajomymi że "córka albo syn robią karierę w Warszazwie" wiec syn i córka
zawsze musi być na topie, no nie może nie być na topie, nawet jeśli ten top
nich niszczy.

Zdaję sobie sprawę że:
- są Warszawiacy którzy sa w samym ogniu cyklonu tych wielkich korporacji z
pełna świadomością tego po co są, co robią, co lubią a czego nie lubią. Jeżdża
na Teneryfę bo lubią a nie dlatego że "na ich pozycji wypada" albo spędzają
wczasy nad Bałtykiem bo dawno nie byli a na Teneryfie już byli a nie dlatego
że "ich nie stać".
- osoby z Warszawy na rynku pracy w Warszawie mają i łatwiej i trudniej.
Łatwiej, bo sa na miejscu, mają kontakty, mieszkanie, rodziny, przyjaciół,
znajomych. Mogą zaliczać różne patologiczne darmowe staże czy praktyki na ktore
większość ludzi spoza Warszawy - jeśli nie zycia nie sfinansują im rodzice - po
prostu nie stac. Ale Warszawiacy mają też trudniej dlatego że wśród pracodawców
(osób z Wawy i nie z Wawy) osoby z prowincji mają etykietę tych "łatwiejszych",
spolegliwych ktorych można szybko urobić, omammić, uzależnić i przemodelować na
swoją (niekoniecznie korporacyjną) modłę. Trochę takie na opak prawo Kopernika
czyli "pieniądz gorszy wypiera pieniądz lepszy".

ps: Właścicielka tej firmy o ktorej pisałem wyżej była ze wsi spod Słupska, co
sekretarka mi zaznaczyła żebym nigdy przy niej poruszał tematu pt. "Słupsk.
Lębork" albo w ogóle "prowincja" itp.

ps: prowincja to jest coś co zaczyna się geograficznie w Błoniach albo
Sulejówku, ale głownie chodzi mi o prowincję w sensie mentalnym.

[Gość: rzuku]

>>prowincja to jest coś co zaczyna się geograficznie w Błoniach

Jeśli już to w Błoniu!!!!!!
Błonia są w Krakowie :P

30000? Koń by się uśmiał.

[Gość: ferguson]

Te 30000 zł miesięcznej pensji są tylko na rozmowie kwalifikacyjnej dla
frajerów. Frajerzy są jednak potrzebni, żeby robić sprzedaż. Jak zaangażują się
na 14 godzin na dobę, to może osiągną 3000 zł, a jeżeli mają szczęście trafić
do branży drogich (aczkolwiek zbywalnych) towarów/usług, to może podciągną w
okolice 10000 zł. Takie artykuły są potrzebne, żeby ściągnąć nowe, naiwne
szczury do wyścigu. Nie mówię, jeden, dwa, czy trzy osobniki potrafią osiągnąć
sukces, ale reszty nie stać nawet na psychoterapeutę. Ten artykuł tak fajnie
brzmi: praca, wysokie zarobki, psycholog, wielki świat, naciągane problemy
bogaczy. Tyle, że na ogół nieosiągalne dla plebsu. Jest takie fajne
powiedzenie: "Co się martwisz? Co się smucisz? Ze wsi jesteś, na wieś wrócisz."

[insite]

powiedzialem szefowi, my sanity is more important than that f.. business.
Pracuje tylko moje godziny, za nadgodziny musza mi placic. przez 8 godzin
PRACUJE, a nie opier.. sie, poganiam szefa, zeby mi nie przeszkadzal. Mam robote
zrobiona na czas, na kilka dni na przod mam plan pracy,a w dni wolne mysle o
wszstkim tylko NIE O PRAcy.
ci opisani sAMI SA SOBIE WINNI.
a NAD MOIM BIURKIEM WISI "I am always right".
Tak zeby szef widzial.
zapomnialem dodac, ja znam swoja prace.

[fauve]

Zapraszam na przykład do Nowego Yorku, tam też pracują profesjonaliści (z
przykrością stwierdzam, że często lepsi niż u nas, a przy tym bardziej
skromni), którzy na dodatek potrafią być kreatywni i nieszablonowi.

Dla przykładu, w firmie Alias Wavefront (produkcja wysokiej klasy
oprogramowania graficznego dla potrzeb rozrywki/edukacji/nauki itd.) pracuje na
stanowisku "main scientist" pewien fizyk. Na koncie facet ma spore osiągnięcia.
Wiecie jak wygląda ? Chodzi w short'ach, nosi długie włosy, jeździ na motorze i
ma czas na piwko nawet. Nie jest to człowiek od obsługi zachodnich wynalazków,
któremu wydaje się, że pozjadał wszystkie rozumy, a naukowiec.

Podobnie rzecz się ma z kadrą zarządzającą tej firmy. Ludzie Ci poza sukcesami
w branży mają też w CV różne inne ciekawe rzeczy, szerokie zainteresowania i
zarabiają więcej niż 100 yuppie z W-wy razem wziętych.

Teraz sytuacja z nieco bliższego otoczenia. Do znajomego właściciela firmy
przyjeżdża z W-wy informatyk na zlecenie. Trzeba zrobić to, co potrafi każdy
nastoletni pasjonat komputerów z tą różnicą, że nie za 10 tys zł. Informatyk
oczywiście pod krawat, postawa reprezentacyjna, wchodzi do firmy i napotyka na
drodze człowieka w jeansach i koszuli z kołnierzykiem i krótkimi rękawami.
Napotkany człowiek (właściciel firmy) z racji tego, że spodziewał się gościa
zadaje pytanie o tożsamość i cel wizyty. Informatyk z pogardą odpowiada
(cytuję):
- A kim Pan jest żeby zadawać mi takie pytania ?
Na to człowiek w jeansach:
- Jestem właścicielem tej firmy proszę Pana :)

Się chłopak zdziwił :)

Pozdr