mam żmiję w pracy

[mijka]

Nie mam już sił. Gdyby nie to, że nie mam nic na oku odeszłabym z pracy od
razu. Moja szefowa mnie nie lubi (jestem dla niej w pewien sposób
konkurencją), a jedna z moich pseudoprzyjaciółek podkłada mi co rusz świnię w
pracy. Żeby był śmieszniej to właśnie ona najbardziej "pyszczy" za plecami na
nią, a ta tego nie zauważa. Co więcej pozwala jej na dużo, a ja staram się
nie dać wciągnąć w jej gierki. Gdy nagaduje na szefową - milczę. Najgorzej
jest podczas mojego urlopu czy w ogóle, gdy mnie nie ma w pracy. Nie wiem już
co mam robić. Każde "złe słowo" na mnie jak się później okazywało nie miało
konkretnego uzasadnienia i przyjmowane było (bo wobec faktów musiało) przez
moją szefową na moją korzyść. Mimo to koło kręci się dalej, a tą złą osobą w
firmie jestem ja... Nie mam już sił.. Co byście mi poradzili oprócz zmiany
pracy? Czy można coś z tym zrobić czy sprawa jest już naprawdę beznadziejna?

[jotembi]

serdecznie ci współczuję, ale raczej czarno to widzę. nie ma nic gorszego, niż
zawzięte, zawistne babska - jak się takie na kogoś uwezmą, to nie ma zmiłuj.
wiadomo, jaka jest sytuacja na rynku pracy - ale jednak raczej zacznij się
rozglądać za nową posadą. ta koleżaneczka nie przestanie, no chyba że wyleci z
roboty albo ona, albo szefowa. uff, wyobrażam sobie, jak się czujesz w takim
otoczeniu... brrr

[mijka]

Dzięki za każde słowo i za to, że mnie rozumiesz. Wiesz, to jest głupie, ale
mimo że wiem od dawna, ze powinnam szukać pracy, to ja do dzisiaj wciąż żyłam
nadzieją, że to wszystko jakoś się wyprostuje (bardzo lubię swoją pracę), że
połączy nas wspólny cel. Niestety... jest zbyt duża konkurencja i każdy boi się
o siebie.. Rozumiem to, ale nie rozumiem pewnych zachowań... nie potrafię się z
tym pogodzić i w przypływie emocji powiedziałam dziś mojej koleżance, że od
dzisiaj ma we mnie wroga, a nie przyjaciela. Z punktu widzenia układów było to
lekkomyślne, ale mi już po dzisiejszej "świni" naprawdę puściły już nerwy. Mam
dość..

[jotembi]

może i lekkomyślne, ale każdy ma jakąś tam ograniczoną wytrzymałość! wcale ci
się nie dziwię...
naprawdę, zabieraj się stamtąd jak najszybciej, bo cię to babsko wykończy
psychicznie i przez długie lata nie zdołasz się pozbierać! nikt by tego na
dłuższą metę nie wytrzymał, ty chyba już dostatecznie długo się męczysz
koniecznie szukaj nowej roboty - a może tutaj znajdzie się ktoś, kto zdoła ci
w tym pomóc? ludzie, odezwijcie się, nie trzeba chyba super wyobraźni, żeby
zrozumieć, w jakiej dziewczyna jest sytuacji!

[mijka]

Jesteś dobrym człowiekiem i chyba tak jak ja troszkę wierzysz w ideały..:-)
Życie jest inne i nie oczekuję tutaj jakiś propozycji pracy. To byłoby zbyt
piękne.. Ze swej strony jednak jeszcze raz dziękuję Ci za każde słowo...
Naprawdę lżej mi się zrobiło na serduchu:-). Potrzeba mi było takie wsparcia. A
pracy zacznę szukać.. Na pewno...

[kuba_wr]

A jak już będziesz miała coś na oku, przyjdź jakby nigdy nic dostarej firmy i
spróbuj wywinąć jakiś numer tej twojej "koleżance" i szefowej. Może to je
czegoś nauczy...

[Gość: zenobia]

wyrazy współczucia, zwijaj się z firmy póki jeszcze masz siłę szukać czegoś
nowego, bo jeszcze trochę, a "przyjacółeczka" wykończy cię psychicznie, ale nie
rzucaj spektakularnie pracy przed znalezieniem nowej, znajdź (łatwiej się szuka
jak się ma jakąś pracę) i dopiero wtedy powiedz pa pa. Na tym forum ogłosił się
student szukający roboty i ktoś się z nim skontaktował. Może tobie też jakiś
życzliwy pracodawca pomoże. Kto wie, nie cały świat jest zbydlęcony.
Metoda z "Lesia" Joanny Chmielewskiej nie jest chyba godna polecenia i chyba
nie będzie skuteczna. To tak tytułem poprawienia humoru. Poza tym zimą
gronkowiec niezbyt chętnie atakuje.
Trzymaj się i nie daj się (czyżby w pracy u ciebie był "wyścig szczurzyc"?
Pozdrówka
zenobia

[Gość: akaWill]

Ze zmija to chyba rzeczywiscie beznadziejna sprawa. A czy jest jakas szansa
na szczera aczkolwiek taktowna rozmowe z szefowa, aby sie lepiej zrozumiec?

[mijka]

Dla zainteresowanych tematem powiem, że dziś po przyjściu do pracy idę do mojej
szefowej porozmawiać. Po wczorajszych "podkopach" stwierdziłam, że muszę to z
nią jakoś wyjaśnić i to tym bardziej, ze dziś mamy imprezę z pracy, na którą
ona sama nas zaprosiła - właśnie mija rok jak jest z nami.. Nie potrafiłabym
siedzieć przy stole z nimi wszystkimi i sztucznie się uśmiechać i udawać, że
jest dobrze. Jeśli zaś chodzi o relacje kobieta-kobieta w pracy, to to jest
prawda, że kobiety są gorsze 100% od mężczyzn.. Ja nie wiem skąd w nas tyle
zawiści, złości, zazdrości... Sama jestem kobietą i czasami zdarza mi się
odczuwać takie uczucia, ale ja z kolei jestem takim typem, że jak nawet coś
takiego zrodzi się w moim sercu, to po 5 min przechodzi mi od razu i
funkcjonuję O.K. nie zastanawiając się nad tym. Świata nie zmienię, a z
wiatrakami walczyć nie będę.

[mijka]

Chociaż dziś spróbuję pogadać...:-) A tak poza tym to jest dziwne, że
takie "żmije" utrzymują się na topie, a ludzie naprawdę lojalni i lubiący swoją
pracę dostają po d... No, nic... uspokoiłam się trochę (po wczorajszym te 5 min
niestety nie zadziałało:-) i idę "powalczyć" w spokoju i opanowaniu...:-)
Trzymajcie za mnie kciuki... A nuż jakoś atmosfera się poprawi?

[Gość: facet]

Hej !!!
Ze żmiją to rzeczywiście problem, bo to gatunek chroniony i "ubit" nie można :-)

A teraz już na poważnie.
Kolejny raz powraca temat relacji kobieta-kobieta w miejscu pracy.
Podobną tendencję wrogości obserwuję u siebie w pracy.
Są pokoje, gdzie siedzą tylko Panie lub pokoje, gdzie siedzą wyłacznie Panowie
i wreszcie pokoje "mieszane".
Bardzo często wchodząc do pokoju gdzie siędzą tylko Panie widać, że "w
powietrzu coś jest". W trakcie rozmowy lub potem "na papierosie" opowiadają o
co poszło tym razem. Powody są czasami błahe: otwieranie okna, głośne rozmowy
telefoniczne, itd.

Co do Twojego przypadku - jest trudny. Jeśli nie podejmiesz żadnych kroków to
prawdopodobnie nic się nie zmieni, albo będzie jeszcze gorzej. Nowej pracy
zawsze warto szukać - niezależnie od okoliczności. Szczera rozmowa z szefową
też jest chyba niegłupim pomysłem - szczególnie, że zaczęła się gra w "otwarte
karty" z koleżanką.

Pozdrowienia i powodzenia.

[nie_ja]

No cóz można tylko współczuć. Mam kilkunastoletnie doświadczenie i pracowałem w
kilku zakładach pracy od państwowych poprzez małe prywatne do dużych
giełdowych. Mógłbym napisać elaborat na ten temat ale stwierdzam że w każdej
firmie zawsze znalazł się ktoś wredny i złośliwy, a co "najlepsze" osoba taka
zawsze była na topie. Niejednokrotnie bardzo wartościowi pracownicy zwalniali
się przez takiego kierownika lub naczelniczkę.
Ale proszę uwierzyć że są też firmy gdzie atmosfera pracy jest bardzo dobra a
ludzie są życzliwi (obecnie w takiej pracuję), i takich firm wszystkim życzę.

[3telnick]

Jedyne co można zaproponowac to jasna dyskusja z szefową. To oczyści atmosferę,
ale może skończyć się wylotem... Lepiej mieć coś w zamian :)

[Gość: aislinn]

Zobacz sobie mój starszy wątek pt Mobbing w wykonaniu koleżanki. Też miałam
żmiję w pracy - do tego stopnia to było okropne, że wysiadłam psychicznie. I
wykończyła mnie - już tam nie pracuję. Jako powód usłyszałam od szefa: bo ona
się męczy i ty się męczysz. I brednie w stylu : trzeba było mi powiedzieć, że
jest aż tak źle. A ja mówiłam. Ale jesli od szefa sie słyszy : bo wiesz, jej
trzeba wydzierać robotę siłą...a od niej samej :on ma rację, ja ci nie oddam
roboty dobrowolnie, bo ciężko zapracowałam na swój stołek..a ja wcale nie
przyszłam by odbierać jej stołek, bo w sumie dzieki mnie jej pozycja w firmie
wzrosła, choć byłyśmy teoretycznie na równorzędnych stanowiskach.I po moim
odejściu zaczęła jeszcze deprecjonować wszystko, co robiłam (miałyśmy ostrą
wymianę e-maili, w których rzucała słowa: ty notorycznie coś tam coś tam...w
odniesieniu do rzeczy, ktore np. raz mi sie zdarzyło zapomnieć czy zrobić
niewłaściwie...no coż bo takie osoby uważają sie za zagrożone jako
niedowartościowane i chyba tylko z tego wynika ich żmijostwo.

[Gość: akaWill]

Wydaje mi sie, ze rozstajac sie ze znienawidzonym miejscem pracy i
wspolpracownikami lepiej jest odejsc spokojnie i pogodnie mimo, ze nas korci
aby wygarnac lub przy... . Nie mamy wplywu na profesjonalizm innych, ale na
swoj tak. Poza tym nigdy nie wiadomo, jak sie potocza nasze sprawy zawodowe w
przyszlosci. Swiat jest maly, a los plata figle.

[Gość: bzzz]

Mijka! Napisz, jak Ci poszło. Trzymałam kciuki...

Mam żmiję w pracy

[Gość: Wykonczona]

Ja tez. Nie daje zyc calemu zespolowi. Opetala szefa, ktory jest czlowiekiem
srednio rozgarnietym, ale cieszacym sie powszechnym szacunkiem.
Pracuje w zawodzie uwazanym za wolny, za granica, w firmie polonijnej, w ktorej
uchodzi duzo wiecej niz w blizniaczych przedsiebiorstwach w Polsce. W jednym z
"najbardziej praworzadnych krajow swiata" prawa pracownika lamane sa regularnie
w odniesieniu do imigrantow. Nie poskarza sie, bo boja sie utraty pracy.
Pracuja za nedzna pensje, czasem - jak ja - po 10-12 h dziennie, 7 dni w
tygodniu. I rano otrzymuja telefon do domu. Ktos nie mowi "dziendobry", nie
przedstawia sie i wrzeszczy, ze jestem wielbladem. A kiedy probuje
kontrargumentowac, rzuca sluchawka. Prosze panstwa. W Stanach Zjednoczonych
Ameryki Połnocnej moj szef dzwoni do mnie o 9 rano na niewiadomo skad zdobyty
prywatny numer i zaczyna mnie opieprzac. A amerykanskie kierownictwo firmy kaze
mi go przepraszac! Regularnie, mimo nagrod zdobywanych przeze mnie dla firmy i
300% normy, straszona jestem wyrzuceniem. Nie mam prawa glosu.
Amerykanski prawnik powiedzial, ze mobbing to wymysl kolorowych gazet i
psychologow, ze nie podchodzi pod paragraf.
I nie moge wrocic do kraju, bo akurat jest recesja.
Pozostalo mi tylko zwariowac.

[mijka]

Bardzo dobrze Cię rozumiem.. i na pocieszenie chociaż malutkie powiem Ci, że u
nas też nie jest różowo. Ja miałam podobną sytuację do Ciebie, gdy moim
poprzednim szefem był facet. Miałam od niego telefony o każdej porze dnia i
nocy, moje urlopy były tak naprawdę z telefonem w ręku (o kosztach gdy byłam za
granicą na mój rachunek nie wspomnę - niech bym tylko tego telefonu nie
odebrała!!!), przez który musiałam wtedy załatwiać różne bieżące sprawy,
wysłuchiwać non stop za coś opieprzu, choć można było z tym poczekać do rana,
by wyjaśnić, że to nie mój błąd, a jeśli nawet to wystarczyło to normalnie
powiedzieć, a ja bym to szybko skorygowała. Mój szef tłumaczył swoje zachowanie
tym, że takie same naciski jakie wywołuje na mnie on ma z samej góry, z
centrali i powinnam się cieszyć, że on mnie tak hartuje, bo gdyby to kiedyś na
mnie padło nie dałabym sobie potem rady, wysiadłabym psychicznie. I co Wy na
to? Powinnam mu być bardzo wdzięczna za to wszystko?

[jotembi]

no właśnie, mijka, jak było?! nie miałam nawet czasu wcześniej coś napisać,
ale czytałam w przelocie no i oczywiście też trzymałam kciuki! rozmawiałaś z
tą szefową? opowiadaj szybko, bo my się tu denerwujemy!!!

[mijka]

Opisałam Wam wszystko, ale mnie wywaliło. Nie wiem czy to jednak po jakimś
czasie się nie pokaże (już tak miałam- podwójne odpowiedzi), więc nie piszę.
Idę spać.. Jutro rano tu zajrzę i ewentualnie coś naskrobię.. pa

[mijka]

czyli tekst wczorajszy jednak się nie zapisał..:-(
Rozmawiałam z szefową, choć na wstępie ona powiedziała z gniewem, że ona nie
chce tej rozmowy, że nie chce się denerwować przez imprezą, że miała zamiar
zrobić to ze mną w środę itp. Ja na to, że ja właśnie też w tej sprawie, bo tym
samym bez wyjaśnienia wszystkiego nie wyobrażam sobie mojego miejsca na tej
imprezie. Spytałam się jej jak ocenia moją pracę, jak i też przedstawiłam w
pełni sytuację jaka wyniknęła i stała się zarzewiem burzy. Suma sumarum wyszło,
że ona jest bardzo zadowolona z mojej pracy, nie ma mi nic do zarzucenia, że
nie wiedziała o pewnych szczegółach, a pewne fakty rzeczywiście już sobie
przypomina i mam rację..Nie wie co się dzieje, ja no to żeby zwróciła uwagę na
to, że zawsze dostaję ochrzan z powodu..., a nie konkretnych zarzutów wobec
mojej osoby. Rozstałyśmy się nie w gniewie, ale w uśmiechach i rozluźnionej
atmosferze, a ona obiecała pogadać z moją koleżaneczką i jednym kolegą, który
wraz z nią mota (pracują razem). Czy to coś da? Nie wiem. Zobaczymy.. Ja w
każdym razie będę wykonywać swoją pracę jak najlepiej umiem, a od tamtej będę
trzymać się z dala...

[Gość: Larysa]

Masz racje, trzymaj sie od niej z dala i ignoruj jakiekolwiek komentarze.
Jesli Twoja szefowa jest obiektywna i fair to bedzie w stanie zaradzic temu
problemowi - gorzej jesli jest stronnicza:((

Swoja droga to takim zmijom nalezy sie porzadna nauczka!!!

I tutaj prosba o pomysly:)) Moze wspolnie wymyslimy jakas slodka, dyskretna
zemste?:))

[jotembi]

ja bardzo proszę, żeby ten temat nie poszedł sobie na dalsze strony! to jest
cholernie ważna sprawa, rozumiem, że większość z oczywistych przyczyn bardziej
się interesuje możliwością zdobycia pracy, niż paskudnymi praktykami osób już
zatrudnionych wobec innych zatrudnionych, ale jednak...

zaszczuwanie, podgryzanie, podkładanie świni, ostracyzm, co tam jeszcze: to są
wszystko naprawdę poważne rzeczy i szkoda by było, gdyby temat zdechł
to nie jest tylko tak, że wstrętny szef wykańcza biednego pracownika. niestety
pracownicy między sobą też stosują różne obrzydliwe praktyki, wobec których
ofiara często okazuje się zupełnie bezradna. w czasie mojej kariery robotnika
sezonowego (bo tak chyba można nazwać moje okazjonalne kontrakty) widziałam co
najmniej kilka takich układów. w dwóch wypadkach udało mi się pomóc osobie
prześladowanej (robotnik sezonowy ma szczególne prawa i szczególny luz hehe).

więc niech ten temat nie zdycha!!! mijka, odzywaj się!

[mijka]

Jotembi jesteś kobietą walczącą :-).
Co do mojej sytuacji, to zmieniła się ona o tyle, że szefowa nie wystąpiła z
poważnym oskarżeniem przeciwko mnie. Poza tym nasze stosunki są poprawne, choć
wiem, że ona szczerze będzie się cieszyć z każdego mojego potknięcia. Staram
się więc wykonywać moją pracę jak najlepiej i nie wchodzić jej w drogę. Nie
mogę tylko zrozumieć jak będąc kobietą po psychologii nie potrafi ona dostrzec,
że inni zręcznie nią manipulują i wykorzystują do swoich celów podkładając przy
okazji innym "świnie".?
Uczę się w tej pracy dużo pokory (bo i też wysłuchuję dużo krytyki, choć
podobno swoją pracę wykonuję bardzo dobrze), jak i też tego, że nie jest to
miejsce na budowanie przyjaźni. Najlepiej przyjść, zrobić swoje i nie wchodzić
w żadne układy, rozmowy o kimś i o pracy. No nic, na naukę nigdy nie jest za
późno..:-)

[jotembi]

a pewnie że jestem walcząca hehe
jak uważam, że trzeba (no, czasem też jeszcze dla sportu ;), ale nie w tym
przypadku)

obawiam się, że delikatnie umieszczę w mrowisku kolejny kijaszek: nie wiem,
czy to jest kwestia doboru już na wejściu, czy może są kierunki (studiów czy
specjalizacji), które niszczą w człowieku to, czego teoretycznie mają uczyć,
ale tak się jakoś dziwnie składa, że (niestety dotyczy to prawie wyłącznie
kobiet, o cholera, jeszcze jeden kijaszek) osoby po psychologii wyjątkowo
fatalnie sobie radzą w tzw. stosunkach międzyludzkich, a np. nauczycielom
bardzo często tragicznie układają się stosunki z własnymi dziećmi

hehe... ale takie dość smutne

a co do twojej pracy, mijka, to jednak rozglądaj się za czymś innym. przyjść,
zrobić swoje i pójść? do czegoś takiego to ty tak na moje oko nie pasujesz,
wyglądasz mi na osobę, która w innej sytuacji potrafiłaby się cieszyć pracą,
szkoda ciebie na taki cykl: wkładamy zarękawki, zdejmujemy zarękawki, wkładamy
zarękawki...

(dla baardzo młodych: zarękawki to takie ochraniacze na rękawy, żeby się
surducik za szybko nie wyświecił. nosili to kanceliści za koszmarnych czasów
sanacji, a i wcześniej oczywiście też. rano wkładali zarękawki, zasuwali do
wieczora, a wieczorem zdejmowali i szli do domu...)

[Gość: akaWill]

mijka napisała:

> Jotembi jesteś kobietą walczącą :-).
> Co do mojej sytuacji, to zmieniła się ona o tyle, że szefowa nie wystąpiła z
> poważnym oskarżeniem przeciwko mnie. Poza tym nasze stosunki są poprawne,
choć
> wiem, że ona szczerze będzie się cieszyć z każdego mojego potknięcia. Staram
> się więc wykonywać moją pracę jak najlepiej i nie wchodzić jej w drogę. Nie
> mogę tylko zrozumieć jak będąc kobietą po psychologii nie potrafi ona
dostrzec,
>
> że inni zręcznie nią manipulują i wykorzystują do swoich celów podkładając
przy
>
> okazji innym "świnie".?
> Uczę się w tej pracy dużo pokory (bo i też wysłuchuję dużo krytyki, choć
> podobno swoją pracę wykonuję bardzo dobrze), jak i też tego, że nie jest to
> miejsce na budowanie przyjaźni. Najlepiej przyjść, zrobić swoje i nie
wchodzić
> w żadne układy, rozmowy o kimś i o pracy. No nic, na naukę nigdy nie jest za
> późno..:-)


Hmmm, mijka, czy w Twojej rozmowie spytalas sie szefowej jak moglabys lepiej
wykonywac swa prace? To troche cos innego, niz czy ma Ci cos do zarzucenia.
Czy myslisz, ze stosunek szefowej do Ciebie wynika tylko z braku "chemii"
miedzy Wami? Jezeli zalezy Ci na tej pracy, sa to wazne pytania. Jezeli jest
tak jak piszesz, to bez Twojej inicjatywy zanosi sie tylko na gorsze. A ta
niedawna rozmowa moglaby doprowadzic do trwalej zmiany, jesli tego chcesz.

[mijka]

Jotembi rozbrajasz mnie i ... chyba naprawdę trochę mnie jednak znasz..:-)
Faktycznie tak do końca nie jest to prawdą, że mogłabym chodzić do pracy i jak
maszyna robić swoje i później wracać do domu. Ja w jakiś sposób angażuję się
emocjonalnie we wszystko co robię i mimo tych wszystkich niesprzyjających
okoliczności wciąż bardzo lubię swoją pracę i jeszcze wciąż z radością do niej
wracam.
AkaWill moja szefowa na bieżąco mówi mi co powinnam w sobie zmienić, jak
zwracać się do klientów, jak być skuteczną itp. i ja jej powiedziałam, że biorę
to sobie wszystko do serca i chyba widać tego efekty..Nie pozostaję więc głucha
na jej słowa krytyki i nie udaję, że zjadłam wszystkie rozumy... To ona jest tu
szefową i to ona ma większe ode mnie doświadczenie, więc dlaczegóżby z niego
nie skorzystać..:-) Wg mnie jest tu bardziej ten brak "chemii". Jedni ludzie
się lubią inni nie. Ot, pewnie wszystko.. a że my kobiety jesteśmy inne od
mężczyzn i często nie umiemy oddzielić emocji od pracy, to już druga sprawa..:-)

[Gość: Larysa]

Mijka...a czym Ty sie wlasciwie zajmujesz?
Nie chodzi mi o nazwe firmy, tylko o profil zawodowy...

Buzka