Spontaniczne zebrania w pracy

[Gość: misio]

W mojej zacnej pracuni niektorzy sa jej bez rezty oddani. Przejawia sie to w
spontanicznym urzadzaniu waznych zebran poswieconych waznym zagadnieniom
firmowym. Glownie odbywaja sie one w nastepujacych miejscach:
1. WC meski. Zaczyna sie od tego, ze dwaj panoowie stojac przy pisiuarze
twarza do sciany zaczynaja rozmowe. Wkrotce przylacza sie trzeci, czwarty,
itd. Panowie po odejsciu i zapieciu sie kontynuuja wazna dyskusje stojac przy
umywalni, w kacie lub na srodku lokalu. W miedzyczasie inni wchodza, stoja,
siadaja, wychodza - a zebranie trwa. Zboczenie zawodowe.
2. Korytarz. Najlepsze miejsce jest takie, gdzie najbardziej przeszkadza to
przechodzacym. Poczatek jest taki sam, ilosc uczestnikow sie powieksza, a
inni przepychaja sie, przeciskaja, przepraszaja, a oni dyskutuja, wytyczaja,
poruszaja. Bez sensu.
Maie inne przyklady?

[Gość: pon]

A spotkania po pracy?

[Gość: misio]

Wieczorem po ciezkim dniu, jezeli zdarzy sie impreza towarzyska z udzialem
pracownikow tej samej firmy, zawsze znajdzie sie tam grupa zdeterminowanych
stachanowcow. Zamiast zrelaksowac sie i odetchnac, oni dalej mecza sie nad
aktualnymi problemami zakladu, dyskutuja, omawiaja i usiluja wciagnac innych.
Zawsze skrzetnie unikam takich narad i oddalam sie w strone ludzi mniej
zaangazowanych.

[Gość: misio]

Nikt nie podejmuje tematu, wiec zakoncze kilkoma budujacymi przykladami ludzi
bez reszty oddanych pracuni:

1. Czlowiek wyjezdza na kilkumiesieczne wakacje (zlozone z urlopu normalnego,
bezplatnego, nadgodzin i roznych innych). Przed wyjazdem wydobywa z firmy
komputer typu lap-top, i zalatwia sobie dostep do serwera, firmowej strony
internetowej, intranetowj, e-maila i wszystkiego jeszcze, do czego mogl siegnac
zza biurka w godzinach pracy. Po kilku miesiacach wraca. Z wakacji?

2. Inny czlowiek przez kilka lat nie wykorzystal ani jednego dnia wakacji. Byl
przeciez bardzo zapracowany, niezastapiony, jedyny na swoim miejscu, prowadzil
bardzo wazne projekty. Przyszedl chudy rok - facet zostal odprawiony w
pierwszej kolejnosci. Wszystkie projekty poszly ad acta. Facet tez.

3. Jest cala armia ludzi, ktorzy wychodzac po pracy do domu demonstracyjnie
wloka ze soba segregatory, teczki, rysunki, kwity, raporty, sprawozdania i cala
inna makulature, aby w spokoju domowym intensywnie pracowac dalej. Ci tez
odjezdzaja z firmy w najmniej dla nich spodziewanym momencie i co gorsze, bez
nich firma sie nie zawala.

4. Sa ludzie, ktorych widac pograzonych w pracy w autobusach, tramwajach i
pociagach dojazdowych do i z pracy. Czytaja, przegladaja, robia notatki a
jezeli jest ich wiecej - prowadza spontaniczne zebrania.

5. Nie jestam jednym z nich. Dla mnie czas codziennego zycia sklada sie z
trzech, mniej wiecej rownych czesci: praca, dom/wypoczynek, spanie. Musi byc
rownowaga.

Czesc pracy.

[maiku200]

No to może jeszcze coś z mojej niedawnej przeszłości pracowniczej. Impreza po
pracy. Dokładnie: mocno alkoholowa. Część dziewczyn plotkuje we własnym gronie,
reszta towarzystwa pije, tańczy i ogólnie bawi się dobrze i może trochę głośno
(jak to po procentach). Sam on, szefunio nasz ulubiony, narąbany już dość
dobrze (ale nie do końca). I taka aktywistka, rasy stachanowiec truje mu d...
na temat pracy. Nie wiem o czym, bo mnie z tego kąta wymiatało, tylko czasem (z
wrodzonej dobroci serca)wyciągałam szefa z pazurów nawiedzonej, żeby się mógł
przynajmniej dopić.

[Gość: misio]

To jest wlasnie to. Dramat szefa. Szefem byc i wpasc w rece przodownika pracy
na imprezie, ktorej haslem powinno byc: "stachanowcom wstep wzbroniony". Nigdy
wiecej.
Nie moj problem, ale czesto zal czlowieka, ktorego zakladowe sepy szarpia na
sztuki bez wzgledu na okolicznosci lagodzace.
Czesc pracy po pracy.

[Gość: hanka]

a u mnie jest znacznie gorzej,
bowiem
co chwilę zwoływane sa Arcywazne Zebrania Dotyczace Strategicznych Kwestii..
takie spotkanka maja ten urok ze TRZEBA w nich uczestniczyc, na poczatek
rzucany jest temat, a potem przeprowadzany jest konkurs 'im wiecej dygresji tym
lepiej'. najwyzej sa punktowani ci, ktorzy do puenty zmierzaja szerokim lukiem
barokowym najlepiej zaczepiajacym az o problemy calej naszej galaktyki biednej.
ja przez to zestarzeje sie jeszcze szybciej, gram w weza pod stolem, nerwy mam
w zaniku, a moi wspol- potrafia tak 2-3 godzinki....

jakie sa zaradcze jakies srodki?
help [slabym glosem, hehe]

[Gość: maciekq]

Ja kiedyś pracowałem w prywatnej firmie, która miała 2 dowódców, ojca i syna. I
oni ciągle się żarli. Mimo to firma całkiem nieźle funkcjonuje od początku lat
90-tych, co mnie nawet specjalnie nie dziwi (miałem w to swój wkład :-). Ich
główny dyrektor miał już zawał, a oni czują się świetnie (78 i 45 lat).
Najlepsze były zebrania, podobne jak opisywała Hanka, a największym jajem było
to, że dowódcy potrafili diametralnie zmienić zdanie. Na początku kłócili się
na jakiś temat, starszy mówił białe, a młodszy czarne. Wymieniają się
argumentami, machają rękami, przy siedzącej, uśmiechającej się do siebie
widowni. Często tak się zapędzali, że na końcu kłócili się odwrotnie, tzn.
starszy mówił czarne, a młodszy białe. Czasami ich podpuszczałem, jak bardzo
odbiegli od tematu. Pytałem się np. "i co pan sądzi o meritum sprawy ?".
Sprowadzony nagle na ziemię dowódca pytał co sądzi o tym drugi dowódca i po
uzyskaniu odpowiedzi wygłaszał opozycyjną kwestię. Cyrk na kółkach.
Ale fajnie było. Teraz muszę się ryćkać na swoim ;-)

[Gość: #kasia]

moj szef potrafi zadzwonic okolo 22 i powiedziec, ze na drugi dzien rano jest
zebranie /nalezy przyjsc godzine wczesniej do pracy/..

jesli chodzi o imprezki firmowe to: szef sam nie inicjuje, zdarzaj sie takie
po warunkiem, ze wyzsze szefostwo /z innego miasta/ zaproponuje..
moj szef nie pije, za to obserwyje pracownikow, ich zachowanie i potem glosno
komentuje dopowiadajac rozne historyjki..

[Gość: Landola]

A u mnie w pracy są milutkie spotkania z okazji świąt, imienin i na ten czas
nawet jak ktoś do kogoś ma jakieś pretensje to zakopuje topór wojenny, nie
mówiąc o jakiś służbowych poleceniach....pa,pa

[Gość: stan_b]

Gość portalu: maciekq napisał(a):

> Ja kiedyś pracowałem w prywatnej firmie, która miała 2 dowódców, ojca i syna.
I
>
> oni ciągle się żarli. Mimo to firma całkiem nieźle funkcjonuje od początku
lat
> 90-tych, co mnie nawet specjalnie nie dziwi (miałem w to swój wkład :-). Ich
> główny dyrektor miał już zawał, a oni czują się świetnie (78 i 45 lat).
> Najlepsze były zebrania, podobne jak opisywała Hanka, a największym jajem
było
> to, że dowódcy potrafili diametralnie zmienić zdanie.
<CUT>

Dzięki za tego posta. Popłakałem się ze śmiechu :)))))))
ROTFL
pozdrawiam

[Gość: misio]

Z ostatniej chwili:
Bedac chwilowo w WC uslyszalem dzisiaj rozmowe dwoch panow na temat waznego
projektu realizowanego przez bardzo wazna sekcje jeszcze bardziej waznego
wydzialu. Rozmowcow nie zobaczylem, gdyz obaj siedzieli w kabinach, nawet nie
sasiadujacych ze soba.
Czy ktos przebije ten absurd? Przodownicy pracy, laczcie sie!

[Gość: wwa]

Raz (w czasie służby wojskowej) zastępowałem swojego bezpośredniego
przełożonego w comiesięcznej odprawie. Rytuał&klasyka. Poza tym to był mój
ostatni dzień w armii...

Szczere wyrazy!

[magda_s4]

U mnie spontaniczne zebrania w pracy odbywają się co miesiąc i jesteśmy z góry
uprzedzani, że spontanicznie mamy się wszyscy stawić OBOWIĄZKOWO.

[virooz]

taaak ... ja miałem też podobne zebrania spontaniczno motywujące w każdą środę
na których każdy pracownik był rozliczany ile zarobił dla firmy, na mnie
spotkania podziałały motywująco ...
zmotywowałem się do spontanicznego odejścia z firmy

[Gość: q]

Od kilku miesiecy w mojej firmie panuje totalny zakaz palenia tytoniu wewnatrz
budynku. Kopciuchom wystawiono popielnice w strategicznych miejscach
zewnetrznych przed drzwiami, wiec palacze pomykaja tam od czasu do czasu na
papierosa lub fajke. Przewaznie w sposob zbiorowy. Stercza tam grupowo nieraz
po kilkanascie minut, kilka razy dziennie, bez wzgledu na pogode.
Sam nie pale i zdecydowanie szlag mnie trafia, gdy widze te roboczogodziny
puszczane z dymem.
Wszyscy sa rowni, ale kopciuchy sa rowniejsi - maja znacznie wiecej wolnego
czasu w czasie pracy.
Nie wiem, co o tym mysli egzekutywne szefostwo, o ile samo nie pali.
No smoking!

[Gość: Lola]

A bardzo ciekawe, czy wszystkie niepalace sztuki tak ochoczo i efektywnie
przepracowuja swoje roboczogodziny. Bo z tego co widze to niepalace swietoszki
pasjami dyskutuja na rozne wazne tematy typu: dzidzia, mezus/ zonka,
samochodzic itp. a to w kuchni, a to w lazience, a to na ciasteczku, a to na
korytarzu lub tez jezdzac non stop winda. A szefostwo powinno rozliczac
pracownika z zadan a nie z godzin spedzonych w miejscu pracy.

[Gość: q]

Gość portalu: Lola napisał(a):

> A bardzo ciekawe, czy wszystkie niepalace sztuki tak ochoczo i efektywnie
> przepracowuja swoje roboczogodziny. Bo z tego co widze to niepalace
swietoszki
> pasjami dyskutuja na rozne wazne tematy typu: dzidzia, mezus/ zonka,
> samochodzic itp. a to w kuchni, a to w lazience, a to na ciasteczku, a to na
> korytarzu lub tez jezdzac non stop winda. A szefostwo powinno rozliczac
> pracownika z zadan a nie z godzin spedzonych w miejscu pracy.
???
Lola, dodaj jeszcze do tego, ze kopciuchy po powrocie z przerwy na dymka nie
dolaczaja sie do dyskusji na temat dzidzia...samochodzik, tylko ochoczo rzucaja
sie do tworczej pracy, aby odrobic zaleglosci swoje i tych nikczemnych nie-
palaczy.
Nie bedac szefem nie rozliczam nikogo z zadan, ale sadze, ze sterczac na
zewnatrz i puszczjac kolka z dymu na pewno pracy sie nie wykonuje.
?

[Gość: Matti]

Zastanawia mnie fakt, ze pisales tego maila o godz. 16.38 - czyzby to juz bylo
po pracy?
Ja nie pale, ale nie przeszkadza mi fakt, ze moi znajomi wyskakuja czasami na
fajki - po prostu oni w taki sposob sobie robia przerwe a ja w inny (np.
czytajac posty na listach dyskusyjnych). A poza tym, to od czasu do czasu i ja
chodze do palarni - wierz mi, wiele waznych spraw mozna tam zalatwic :)
Pozdrawiam!
M.

[Gość: q]

Krotko:
Pisalem o godzinie 16:38 czasu srodkowo-europejskiego, co o niczym nie
swiadczy.
Do palarni nie chodze w celu zalatwiania spraw waznych ani niewaznych, bo
odrzuca mnie zapach palonych smieci.
Caly ten nonsens z puszczniem dymka za pieniadze pracodawcy jest jednym
wielkim nieporozumieniem. Wszyscy sa rowni, ale kopciuchy sa rowniejsi.
Tyle.

[Gość: ckw]

U mnie w poprzedniej pracy tez tak bylo, tzn papalcze
dorobili sie statusu "swietych krow". W umowionym
momencie z 8 osobowego biura wychodzily 4 osoby (a my
jechalismy z telefonami na 2 rece). Ale to nic, ci ktorzy
szli na dymka po drodze zagarniali jeszcze pare osob z
innych dzialow.
W biurach robilo sie smutno i pusto,a wesoly gwar
przenosil sie na polpitero, do "fajczarni".

[Gość: Rufus]

W stanach jest jeszcze smieszniej. Palenie tytoniu jako uzaleznienie
kwalifikuje jako powazna choroba sie. A palacze to osoba 'diabled' czyli
invalida. Jezeli nie wypuscisz takiego na trawe zeby popalil to prosze bardzo:
dyskriminacja przeciwko kalece i trzech prawnikow na karku.

[Gość: q]

Przyszla wiosna, a wraz z nia zdrowotne spacery w porze przerwy na tzw. lunch.
Wspaniala okazja do spontanicznych zebran na wazne tematy zakladowe.
Gdy ktokolwiek zbliza sie do mnie w celu zaproponowania spaceru, dokonuje
wszelkich unikow, bo wiem dobrze, jak to sie skonczy: spontanicznym zebraniem
na temat dalszego dynamicznego rozwoju firmy.
Spacer - tylko solo.
Uklony.