Planowanie dziecka a praca

[magda010]

Juz sama nie wiem, kiedy jest dobry moment na planowanie dziecka. Jestem po studiach, mam 25 lat i dopiero szukam pracy. Przeciez kiedy ja znajde, to na pewno nie dostane umowy na czas nieokreslony. I moze potrwac naprawde bardzo dlugo, zanim ktos mnie zatrudni na taka umowe. A trudno zajsc w ciaze i pogodzic sie wlasciwie z utrata pracy, bo wiadomo, ze wowczas umowy na czas okreslony raczej nikt mi nie przedluzy. Z drugiej strony nie chce z tym czekac w nieskonczonosc, chce byc w miare mloda mama. Jak sobie z tym poradzilyscie?

[Gość: Asia]

A skąd wiesz, że tak łatwo zajdziesz w ciążę? Jest, czego Ci nie życzę, forum o
tematyce - niepłodność. Może jak teraz zaczniesz zachodzić w ciążę to zajdziesz
za parę lat. Ja od ponad 2 lat próbuję - i nic.
A pracę stracić możesz z każdego powodu, nie tylko dziecka.
To moje trzy grosze.

[Gość: Marghot]

Z mężęm zdecydowaliśmy się nie miec na razie dzieciątka, właśnei z obawy przed
ewentualną utratą pracy.
Przygotowani jesteśmy na decyzję o adopcji dziecka, jeżeli ja będę już
za "stara" na rodzenie.
To wielki skrót tego, dlaczego zdecydowlaiśmy się wstrzymać z urodzeniem
dziecka.

[Gość: dess]

Ty chyba jesteś nienormalna z tą decyzją o ewentualnej adopcji, jak już za
stara będziesz na swoje. Dzieci adopcyjne to nie kociaki, co to mogą służyć w
zastępstwie. Poza tym ma to wielkie skutki w psychice twojej i tych dzieci.
Co ty w ogóle mówisz?

[marghot]

Gość portalu: dess napisał(a):

> Ty chyba jesteś nienormalna z tą decyzją o ewentualnej adopcji, jak już za
> stara będziesz na swoje. Dzieci adopcyjne to nie kociaki, co to mogą służyć w
> zastępstwie. Poza tym ma to wielkie skutki w psychice twojej i tych dzieci.
> Co ty w ogóle mówisz?

zaznaczyłam, że moja wypowiedź satnowi spory skót tego dlaczego została podjęta
taka a nie inna decyzja.
Czy Ty umiesz w normalny sposób rozmawiać? Widzę, że każdego się czepiasz i
sądzisz że masz doskonałą receptę na życie. Zapewniam Cię jednak, że tak nie
jest.

[Gość: ecik]

byłam w podobnej sytuacji. Z tym,. ze rozpoczęłam pracę już na studiach. W ten
sposób - po ich ukończeniu miałam już nieco doświadczenia i łatwiej było mi
znaleźć pracę. W ostatniej prayc i obecnej parcoweałam na umowę na czas
nieokreślony, bo jeszcze są takie firmy, ktróre tak zatrudniają. Tak więc po
pierwsze - bądź dobrej myśli; a po drugie - ja mam 26 lat i od 2-ch lat
bezskutecznie staram się o dziecko. Jakoś bardziej się boję tego, że nie będę
mogła mieć, niż utraty pracy. Zressztą już sprawdziliśmy :( wariant życia na
jednej pensji - gdy byłam 6 m-cy na bezrobociu. I wiesz co ??? Da się przeżyć,
a wcześniej czy później i tak znajdziesz pracę - czego Ci serdecznie życzę.

[kokarda]

magda,
Ja mam 28 lat, udane malzenstwo, stala dobra prace i nadal jakos nie moge sie
zdecydowac... chociaz wiem, ze to idealny moment... Nie jestem pewna, czy w
ogole nadaje sie na matke, czy chce nia byc, ale z drugiej strony czy
przypadkiem nie dopadnie mnie instynkt macierzynski jak juz bedzie za pozno?

[Gość: dess]

Tak zdecyduj się po trzydziestce, może cię najdzie...
Tylko jak urodzisz Downa to nie obwiniaj Boga.

[kokarda]

Gość portalu: dess napisał(a):

> Tak zdecyduj się po trzydziestce, może cię najdzie...
> Tylko jak urodzisz Downa to nie obwiniaj Boga.

Nie wyjasniono jeszcze zaleznosci pomiedzy 30-tka a zespolem Downa
to raz
dwa, to skad wiesz ze jestem wierzaca?

[Gość: dess]

Jasne, najlepiej czekać, aż ustalą jakiś związek między wiekiem matki a
różnymi chorobami u dzieci.
To chyba jednak od dawna wiadomo.
Przepraszam, bo nie chciałam nikogo atakować, to wynik moich doświadczeń
zawodowych, bo pracuję z dziećmi upośledzonymi (nawiasem mówiąc i w młodym
wieku matek zdarza się zespół Downa u ich dzieci) i obserwuję te wszystkie
rodzinne tragedie, trudności itd. Czasem jest tak, że jak ma być zdrowe, to
będzie, nawet przed 40, a jak nie, to cały świat się obwinia. I wiara nic tu
do rzeczy nie ma.
Obserwuję też u znajome, które odkładając posiadanie kosztownej "zabawki",
jedna po poronieniu, teraz absolutnie nie mogą zajść w ciążę, a posiadanie
dziecka stało się dla nich idee fix. To też jest wówczas tragedia, nie
mniejsza niż strata pracy.
To planowanie dziecka, wyznaczanie dogodnych terminów, ustalanie co przed, co
potem wydaje mi się jakimś wynaturzeniem, kosmiczną pomyłką. I wciąż widzę, że
z takiego podejścia wynika coraz więcej problemów.

[marghot]

Gość portalu: dess napisał(a):

> Jasne, najlepiej czekać, aż ustalą jakiś związek między wiekiem matki a
> różnymi chorobami u dzieci.
> To chyba jednak od dawna wiadomo.
> Przepraszam, bo nie chciałam nikogo atakować, to wynik moich doświadczeń
> zawodowych, bo pracuję z dziećmi upośledzonymi (nawiasem mówiąc i w młodym
> wieku matek zdarza się zespół Downa u ich dzieci) i obserwuję te wszystkie
> rodzinne tragedie, trudności itd. Czasem jest tak, że jak ma być zdrowe, to
> będzie, nawet przed 40, a jak nie, to cały świat się obwinia. I wiara nic tu
> do rzeczy nie ma.
> Obserwuję też u znajome, które odkładając posiadanie kosztownej "zabawki",
> jedna po poronieniu, teraz absolutnie nie mogą zajść w ciążę, a posiadanie
> dziecka stało się dla nich idee fix. To też jest wówczas tragedia, nie
> mniejsza niż strata pracy.
> To planowanie dziecka, wyznaczanie dogodnych terminów, ustalanie co przed, co
> potem wydaje mi się jakimś wynaturzeniem, kosmiczną pomyłką. I wciąż widzę,
że
> z takiego podejścia wynika coraz więcej problemów.

Wydaje mie sie, ze nazwanie wyznaczania terminu poczecia/narodzin dziecka, nie
powinno nazywac sie wynaturzeniem. Zrozum, ze w wielu przypadkach odkladanie
ciazy nie jest powodowane egoizmem i checia posiadania "zabawki", jak to
nazwalas.
Na pewno gros osob chce zapewnic malenstwu jak najlepsze warunki materialne i
emocjonalne. Skoro przed adopcja, rozne instytucje dokonuja "przeswietlenia"
przyszlych rodzicow takze pod wzgledem materialnym, to chyba ten aspekt nie
jest bez znaczenia dla narodzin potomka.

[Gość: dess]

Ale mi nie chodziło o aspekt materialny dziewczyno, bo to oczywiste, że
dziecko, matka, ojciec, pies, kot muszą jeść, ubrać się (no może poza psem i
kotem to ostatnie) itd.
To nie miał być pean na cześć posiadania zdrowego dziecka w młodym wieku, jak
się na przeżycie nie ma, czy nie jest się emocjonalnie gotowym.
Tylko refleksja, że jak już jest się gotowym, to może być już za późno na
upragnione dziecko.
Więc warto myśleć o nim wcześniej niż póżniej. I tyle.

[alsu]

Masz poglądy z wiochy zabitej dechami. Ciąża po trzydziestce nie powoduje
automatycznie urodzenia dziecka z zespołem Downa (takie dzieci rodzą się też z
matek, które maja po 20-kilka lat i to coraz częściej). Ja swoją córkę
(pierwsze dziecko) urodziłam w wieku 31 lat, ma teraz 4 latka jest zdrowa,
energiczna i strasznie wygadana, a przez całą ciążę nie miałam żadnych
problemów (do końca pracowałam). Jak patrzę teraz na dziewczyny z pracy, które
mają 22-25 lat i od trzeciego miesiąca ciąży są już na zwolnieniu to się
zastanawiam skąd w tych dziewczynach taka niemoc.

Alsu

Gość portalu: dess napisał(a):

> Tak zdecyduj się po trzydziestce, może cię najdzie...
> Tylko jak urodzisz Downa to nie obwiniaj Boga.

[swatekiza]

6! Po LO wyszłam za mąż i miałam trudności ze znalezieniem pracy, dlatego
wysłałam męża do wojska do służby zasadniczej i wykorzystałam ten czas na
szkołę policealną, potem się zatrudniłam, a w następnym roku urodziłam dziecko.
Będąc na urlopie macierzyńskim skończyłam studia licencjackie. W twoim
przypadku chyba najlepiej byłoby zacząć drugi kierunek studiów, w tym samym
czasie machnąć bobaska i jak się uda szukać czegoś dorywczego, bo mąż by się
zatarł z przepracowania.

[Gość: gośc]

Jest takie powiedzenie, że w naszych czasach każdy moment na urodzenie dziecka
jest tak samo dobry jak i zły - i coś w tym jest!
W twojej sytuacji zastanowiłabym sie nad takimi kwestiami:
- co na to twój partner. Czy jest gotowy na przyjęcie dziecka już teraz czy
może jest niezdecydowany w tym temacie, czy też zdecydowanie wolałby sie
wstrzymać jeszcze? Czy jest w stanie i czy jest gotów przejąć na siebie ciężar
utrzymania całej rodziny? Jeśli tak, to na jak długo? Ja bym się upewniła, co
on na to, gdyby rola matki i kobiety na utrzymaniu mężczyzny tak przypadła ci
do gustu, że podjęcie pracy zawodowej odeszłoby na drugi plan albo tej pracy z
obiektywnych przyczyn nie mogłabyś podjąć?
- spróbowałabym rozważyć sama ze sobą bez uwzględniania realiów społ-gosp.
kraju, w którym żyję - na ile istotna jest dla mnie realizacja na polu
zawodowym, a na ile istotne jest spełnienie się w macierzyństwie? jesteśmy,
tak różne, że trudno tu cokolwiek radzić, ograniczę sie może do podania dwóch
przykładów:
1
moja przyjaciółka z dzieciństwa już w podstawówce marzyła o tym, że będzie
matką, będzie bawiła niemowlaka itp. Niemal w dniu swoich 18 urodzin wyszła za
mąż, pierwsze swoje dziecko urodziła za 10 czy 11 m-cy i dziś mówi, że jest
szczęśliwa.
2
Dla mnie moje studia były b. ważne, później jeszcze ważniejsza stała sie praca
zawodowa. Tak jak w twoim przypadku nigdy nie było tego właściwego momentu.
Namówił mnie mój facet - uległam - choć wizja pożegnania się z pracą choćby
na kilka tygodni była dla mnie bardzo przykra. Przyszło na świat dziecko i ...
urok mojej pracy zbladł. Nie rajcuje mnie już kasa, którą mogłabym zarobić.
Jestem szczęśliwa, że stać nas na to, żebym była z dzieckiem. Myślę, że tak
samo szczęśliwa byłabym, gdybym zdecydowała się wcześniej. A moja kariera? Mam
przed sobą ok. 30 lat pracy zawodowej. To szmat czasu! Teoretycznie jestem w
stanie wyuczyć sie każdego zawodu albo zarobić górę forsy. I ja to zrobię, gdy
przyjdzie pora tzn. gdy poczuję w sobie, że to już czas. A że będę wtedy
starsza i dzieciata? Wykorzystam to jako atut: starsza = mądrzejsza, dzieciata
= doświadczona.
Udanych wyborów!

[Gość: x]

to obrzydliwe zeby cos takiego jak posiadanie dziecka "planowac". to jest
sprawa natury a nie nasza kiedy mamy dzieci (nie mowie o degeneratach trujacych
sie pigulkami, wsadzajacymi rozne kurewskie rzeczy do srodka zeby nie bylo
dziecka, zboczency pieprzacy sie dla "przyjemnosci" brrrrrrrrrrrrrrr!!!)
a wogole kobieta przedewszystkim musi byc zona i matka, a meszczyzna robic
prace dla domu dla utrzymania zony i dzieci. powolaniem kobiety jest rodzic
dzieci zeby bylo nowe pokolenie, a ci co uzywaja antykoncepcji to zboczency i
zwyrodnialcy chcacy nas zniszczyc, powinno sie ich surowo karac

[alsu]

Spadaj na forum katolickie tam jest Twoje miejsce albo najlepiej od razu do
kościoła.

Alsu (ta co bierze pigułki a sex uprawia dla przyjemności i Tobie g... to tego)



Gość portalu: x napisał(a):

> to obrzydliwe zeby cos takiego jak posiadanie dziecka "planowac". to jest
> sprawa natury a nie nasza kiedy mamy dzieci (nie mowie o degeneratach
trujacych
>
> sie pigulkami, wsadzajacymi rozne kurewskie rzeczy do srodka zeby nie bylo
> dziecka, zboczency pieprzacy sie dla "przyjemnosci" brrrrrrrrrrrrrrr!!!)
> a wogole kobieta przedewszystkim musi byc zona i matka, a meszczyzna robic
> prace dla domu dla utrzymania zony i dzieci. powolaniem kobiety jest rodzic
> dzieci zeby bylo nowe pokolenie, a ci co uzywaja antykoncepcji to zboczency i
> zwyrodnialcy chcacy nas zniszczyc, powinno sie ich surowo karac

[marghot]

Gość portalu: x napisał(a):

> to obrzydliwe zeby cos takiego jak posiadanie dziecka "planowac". to jest
> sprawa natury a nie nasza kiedy mamy dzieci (nie mowie o degeneratach
trujacych
>
> sie pigulkami, wsadzajacymi rozne kurewskie rzeczy do srodka zeby nie bylo
> dziecka, zboczency pieprzacy sie dla "przyjemnosci" brrrrrrrrrrrrrrr!!!)
> a wogole kobieta przedewszystkim musi byc zona i matka, a meszczyzna robic
> prace dla domu dla utrzymania zony i dzieci. powolaniem kobiety jest rodzic
> dzieci zeby bylo nowe pokolenie, a ci co uzywaja antykoncepcji to zboczency i
> zwyrodnialcy chcacy nas zniszczyc, powinno sie ich surowo karac


Chyba Ty jestes najwiekszym zwyrodnialcem, piszac takie dyrdymaly