terapia

[cyryl70]

Ludzie czy jest tu ktos komu pomogła terapia? bo ja w nia nie wierze
Biore już leki z 7 -8 lat Ciekawe kiedy mi wysiądzie wątroba albo
nerki lub co innego? Czy na fobie jest jakis sposób? Wątpie

[w.oparach.absurdu]

Z fobii da się wyjść

nogami do przodu... ale zawsze !

[only_isabelle]

Fobie są całkowicie uleczalne w procesie psychoterapeutycznym.
źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Fobia

[tiktak100]

O kurde, 7 - 8 lat brania leków?
Ja leki psychotropowe brałem jakieś 4 miesiące, a ogolnie leczyłem się na terapi
indywidualnej pół roku. Tyle czasu mi wystarczyło by zrozumieć, że zarówno leki
jak i psychiatrzy są nieskuteczni. Powiem wiecej, teraz czulę się nawet troszkę
lepiej niż po lekach, które otępiają i zamulają ;]
To czy da sie z tego wyjśc zależy pewnie od stopnia nasilenia, mój jest chyba
bardzo duży, no ale jakoś trzeba żyć.
Ja już w każdym razie żadnych lekarzy nie będę karmił moją kasą :}

[q3e]

nie po to ktos nas udupil tym gownem zebyscie lykneli pierdolona tabletke i byli
zdrowi. myslcie troche

[nienill]

tiktak100 napisał:
terap
> i
> indywidualnej pół roku.
a czemu na indywidualnej, skoro przy fobii chodzi sie raczej na
grupową?
i co to byla za osoba? miala certyfikat? gdzie ją znalazłeś?
jak wyglądały te spotkania?



pół roku (albo i więcej) to niektórzy potrzebują na to, żeby się
przed terapeutą otworzyc i dopiero ZACZĄĆ z nim współpracować

[tiktak100]

Ta osoba, to był ordynator szpitalu psychiatrycznego, do którego skierował mnie
inny lekarz. Miałem tam iść właśnie na terapie grupową, łacznie na niecałe 3
miesiące, z możliwością wychodzenia na przepustki do domu tylko w weekend!
Oczywiscie przerażony tym faktem, poszukałem jego nazwiska w necie i
dowiedziałem się, ze prowadzi terapię indywidualną, na którą się zapisałem...
Z tego jasno wynika, że jest chyba najlepszym lub jednym z najlepszych
specjalistów w moim mieście.... ale we mnie było chyba zbyt mało wiary..
liczyłem wydaną kasę przy zerowych odczuciać poprawy i przestałem chodzić....
teraz być może nawet chciał bym wrócić, ale co mu powiem po całych wakacjach
nieobecnosci na wizytach? Że imprezowałem w najlepsze po %? Co jest niestety
prawdą :(

[nienill]

> Z tego jasno wynika, że jest chyba najlepszym lub jednym z
najlepszych
> specjalistów w moim mieście....
z tego to dla mnie NIC nie wynika

jak wygladaly te spotkania? czy był sympatyczny, empatyczny? o czym
rozmawialiscie? co sie w tobie zmienilo w tamtym czasie? nie chodzi
mi nawet o same obajwy, ale chodziaz i lepsze zrozumenie tego kim
jestes i jak reagujesz w niektorych stuacjach. a wiec? jak to
wszystko wygladalo?




> teraz być może nawet chciał bym wrócić, ale co mu powiem po całych
wakacjach
> nieobecnosci na wizytach? Że imprezowałem w najlepsze po %?
tak - jesli uwazasz,ze ejst wart tego, aby do niego wrocic.
szczerosc to podstawa na terapii



a co jest zlego w %? u mnie na terapii takze narkotyki nie sa
tematem tabu i nikt zadnego halo z tego nie robi

[tiktak100]

nienill napisała:

jak wygladaly te spotkania? czy był sympatyczny, empatyczny? o czym
rozmawialiscie? co sie w tobie zmienilo w tamtym czasie? nie chodzi
mi nawet o same obajwy, ale chodziaz i lepsze zrozumenie tego kim
jestes i jak reagujesz w niektorych stuacjach. a wiec? jak to
wszystko wygladalo?

Trochę się zmieniło: wmawiał mi ciagle, ze jestem fajnym, normalnym człowiekiem,
takim jak każdy, albo nawet i lepszym (studia, nie najgorszy wygląd, podobno
sympatyczny). Im bardziej mi to mówił, było mi lepiej. Gdy jednak nie byłem już
u niego w zamkniętym pokoju na foteliku, a w markecie w kolejce, a autobusie, na
przyjąciu rodzinnym itp, znowu czułem sie fatalnie, znowu czułem się gorszy od
innych, bo ja boją się czegoś, czego każdy inny nawet debil bał się nie będzie.


>>a co jest zlego w %? u mnie na terapii takze narkotyki nie sa
> tematem tabu i nikt zadnego halo z tego nie robi

wcześniejszy psychiatra, 'państwowy' który poświęcał około 15 minut na osobę i
zapisywał coraz to inne leki, stracił cierpliwość, bo zauważył, ze żadne leki
jak do tje pory nie działają, ja nadal mam lęki i nadal by do niego przyjść
musze być po %

Nowy psychiatra (ordynator o którym Ci wspominałem) również zorientował się, że
przychodze po %. Argumentowałem to tym, ze będę bardziej wylewny, łatwiej i
szybciej złapię z nim kontakt i przynajmniej na początku ułatwi to całą sprawę.
On jesnak po jakiejś trzecież wizycie powiedział, że jeśli chcę odczuwac skutki
terapii, nie mogę pić i zagłuszać swoich emocji, muszę być prawdziwy.
Więc przestałem pić, byłem spięty, małomówny, ale "tru".

Co dziwne, na ostatniej wizycie, na jakiej u niego byłem, też byłem po lekim %
(wtedy jednak miałem bardzo napiety dzien, kilka spotkań itp i po prostu byłem
ze znajomymi na %, a wizytę u niego miałem później) lekarz się jednak nie
zorientował. Rozmawiało sie nam dobrze, wyciągnąłem samodzielnie najwiecej
wniosków od początku wizyt u niego, prawie ciagle ja mówiełm, jakby zadawałem
sobie pytania i na nie odpowiadałem. On był bardzo zadowolony, mówił, ze to już
dobra droga. Nie wiedział niestety, że moja samopoczucie było oszustwem po %.

U mnie największym problemem do dziś było i jest okazywanie meocji, moich
emocji, których sie bardzo wstydzę.
Nie wstydzę się krzyknąć, pokazać złość itp. Wstydzę się wzruszeń, pokazania
tego, że cos mnie boli, pokazania tego, że cierpię, pokazania tego, że lubię,
tego, że kocham... A jestem niestety cholernym nadwrażliwcem i b czesto kierują
mną właśnie takie emocje. wykrzyczenie ich komuś i pozbycie się tego bólu z
pewnoscią by mi pomogło, ale.... boję się, wstydzę...

[tiktak100]

Po % czuje odwagę i pewność, równy krok, ostry wzrok, pewny głos, czuję swoją
wartość i dziwię się, jak mogę być czasami tak miękki. Lekarz mówi jednak, że ja
właśnie taki jestem, wrażliwy, spokojny, i powinienem to zaakceptować.
Byłem taki przez lata, przez to spoktała mnie masa przykrości, chcąc to zmienić
zrobiłem z siebie jakąś karykaturę...
Ostatnio staram się powrócić do tego, jaki byłem na początku, co jednak równać
się bedzie z odejsciem od towarzystwa, wyalienowaniem, wyobcowaniem,
samotnictwem, rezygnacją z rozrywkowego zycia...
Więc co? Błędne koło?

[tiktak100]

Jak wyglądały spotkania?
Początkowo opowiadałem swój zyciorys, zaczęlismy od pierwszego wspomnienia
jakie mam w życiu, ja opowiedziałem wspomnienie sprzed kilku miesięcy, bo z
mojego 22 letniego zycia nie było nic innego wartego zapamiętania w okresie
wcześniejszym.
Samo opowiedzenie zajęło by mi kilkadziesiat minut, ale on przedłużał, by trwało
to jak najdłużej (jakieś 2, 3 wizyty). Potem szukaliśmy dlaczego czuję się tak,
a nie inaczej i znaleźlismy ten powód, jakby genezę mojej fobii. Następnie
prześliśmy do jego porad, które totalnie mnie rozbiły: 'na początek chodź do
małych sklepów, potem do marketów, jak już zobaczysz, ze nic Ci tam nie grozi,
zaczniej jeździć autobusem (bo tego boję sie najbardziej) itp...
Zrozumiałem, że po prostu muszę wyleczyć się sam, poprzez stopniową konfrontację
z lękiem, z sytuacjami dla mnie coraz to bardziej trudnymi. Stwierdziłem, ze ten
lekarz po kilkunastu wizytach powiedział mi coś, o czym wiedziałem od samego
początku, więc z tego powodu (jak i względów finansowych) zrezygnowałem z terapii.
Nie dało mi to nic, oprócz zaniechania faszerowania sie chemią i zaoszczędzeniu
kilku groszy na koncie.

jak terapia wyglądać nie powinna

[nienill]

tiktak100 napisał:

> Jak wyglądały spotkania?
aha ;/
otwieram po kolei...


na pierwszysch spotkaniach tazke mi sie wydawalo, ze w moi zyciu
przez tyle tak nic sie nie dzialo. teraz to z lekka inaczej widze

> Samo opowiedzenie zajęło by mi kilkadziesiat minut, ale on
przedłużał, by trwał
> o
> to jak najdłużej (jakieś 2, 3 wizyty).
na sile kazal ci o tym mowic? jak brzmialy jego pytania? czy moze
naswietlily ci te sprawe jakos inaczej?

Potem szukaliśmy dlaczego czuję się tak,
> a nie inaczej i znaleźlismy ten powód, jakby genezę mojej fobii.
i jak sie wtedy czules? dopusciles do siebie emocje, ktore wiazaly
sie z tym powodem?
samo intelektualne wskazanie palcem nic nie daje, to odkrycie trzeba
przeżyć


Następnie
> prześliśmy do jego porad,
uuuuuuu!!!!
dupa a nie terapeuta
terapeuta porad nie daje
czyba, ze na behawioralnej, ale przy silnej fobii to nie jest
terapia, tylko zameinianie jednych obajwow na inne

> Zrozumiałem, że po prostu muszę wyleczyć się sam,
nie musisz
mozesz poszukac kogos innego, kto ci pomoze, a nie bedzie marnowal
twoj czas jak tamten koleś


poprzez stopniową konfrontacj
> ę
> z lękiem, z sytuacjami dla mnie coraz to bardziej trudnymi.
to tylko jeden element calego procesu, z cala pewnoscie nie jest on
najwazniejszy




odetchnij, poczytaj o tarapii, i poszukaj jakiegos innego miejsca

[ych]

> > Następnie
> > prześliśmy do jego porad,
> uuuuuuu!!!!
> dupa a nie terapeuta
> terapeuta porad nie daje
> czyba, ze na behawioralnej, ale przy silnej fobii to nie jest
> terapia, tylko zameinianie jednych obajwow na inne

No, bez przesady. W trapii poznawczo-bahawioralnej czy behawioralnej
te "porady" nazywają się zadaniami i są normalną, codzienną, zwykłą
techniką terapeutyczną. Ten terapeuta jest terapeutą stosującym
takie a nie inne techniki jak najbardziej uznawane w podejściu, w
którym pracuje. Nazywanie go dupą jest daleko idące. Nie robi nic
niewłaściwego z punktu widzenia danej szkoły terapeutycznej. Można
się nie zgadzać z podejściem, o profesjonaliźmie terapeuty nie ma co
wyrokować.
Ja również bardzo nie lubię behawioryzmu, ale to też jest dla ludzi.
Dla ludzi, którzy mają jakieś swoje oczekiwania, cele - inne niż
totalne zmiany swojego wnętrza. Ktoś np. potrzebuje pracy już teraz
natychmiast, czyli musi szybko zacząć wychodzić z domu. Teraz a nie
za 5 lat. I z tym trzeba się pogodzić. Nic nie stoi na przeszkodzie,
żeby potem zacząć terapię wglądową. Nawet nie można postawić zarzutu
o brak motywacji po odejściu objawów - skoro będą te inne ;)

[nienill]

W trapii poznawczo-bahawioralnej czy behawioralnej
> te "porady" nazywają się zadaniami i są normalną, codzienną,
zwykłą
> techniką terapeutyczną. Ten terapeuta jest terapeutą stosującym
> takie a nie inne techniki jak najbardziej uznawane w podejściu, w
> którym pracuje.
wiem
i twierdze, ze to podejscie przy ciezszych objawach jest do dupy


> Nazywanie go dupą jest daleko idące.
skrot myslowy, modne ostanio, bo czas oszczedza



Nie robi nic
> niewłaściwego z punktu widzenia danej szkoły terapeutycznej.
szkola terapeutyczna nie powinna brac sie za ludzi, ktorym nie jest
w stanie pomoc



Można
> się nie zgadzać z podejściem, o profesjonaliźmie terapeuty nie ma
co
> wyrokować.
profesjonalizm zaklada takze to, ze lekarz mierzy sily na zamiary i
jesli jest taka potrzeba to wysyla do innego specjalisty


> Ja również bardzo nie lubię behawioryzmu, ale to też jest dla
ludzi.
...mniej zaburzonych


> Dla ludzi, którzy mają jakieś swoje oczekiwania, cele - inne niż
> totalne zmiany swojego wnętrza. Ktoś np. potrzebuje pracy już
teraz
> natychmiast, czyli musi szybko zacząć wychodzić z domu.
Teraz a nie
> za 5 lat.
nie zauwazylam, zeby pan tiktak pasowal do tego wzoru

[nienill]

cele - inne niż
> > totalne zmiany swojego wnętrza.
totalna zmiana nie isteniej i wcale nie jest potrzebna
akurat objawy fobii odeszly u mnie jako pierwsze, a jakos uzdrowiona
i zmieniona sie nie czuje

[ych]

nienill napisała:

> akurat objawy fobii odeszly u mnie jako pierwsze, a jakos
uzdrowiona
> i zmieniona sie nie czuje

W terapiach psychoanalitycznych często uznaje się, że szybkie
ustąpienie objawów jest przejawem oporu i jest zjawiskiem
niepożądanym dla terapii :)

[nienill]

> W terapiach psychoanalitycznych często uznaje się, że szybkie
> ustąpienie objawów jest przejawem oporu i jest zjawiskiem
> niepożądanym dla terapii :)
to chyba mial byc zart, wiec napisze tylko tyle:
w ktorym miejscu napisalam "szybko"? i gdzie podalam moment, od
ktorego sie lecze?

[ych]

> to chyba mial byc zart, wiec napisze tylko tyle:
> w ktorym miejscu napisalam "szybko"? i gdzie podalam moment, od
> ktorego sie lecze?

nienill, to był żart.
To było odrobinę kpiące, ale nie w Twoim kierunku tylko w kierunku
psychoanalizy. Którą bardzo lubię i która mnie chwilami bawi :)
Nie wdając się już w szczegóły: po części zgadzam się z tym
poglądem, po części nie.

[ych]

> > Ja również bardzo nie lubię behawioryzmu, ale to też jest dla
> > ludzi.

> ...mniej zaburzonych

Raczej tak. Nooo, ale fobia to akurat ciężkim zaburzeniem nie
jest :) Upierdliwym i niszczącym życie (np. społeczne)- trzeba
przyznać, ale z punktu widzenia patologii to zwykła nerwica jest :)

I jeśli techniki behawioralne są w czymś skuteczne (gdzie
skuteczność oznacza ustąpienie objawów) to akurat są to różne
fobie :)

> > Dla ludzi, którzy mają jakieś swoje oczekiwania, cele - inne niż
> > totalne zmiany swojego wnętrza. Ktoś np. potrzebuje pracy już
> teraz
> > natychmiast, czyli musi szybko zacząć wychodzić z domu.
> Teraz a nie
> > za 5 lat.

> nie zauwazylam, zeby pan tiktak pasowal do tego wzoru

Nie przyglądałam się panu tiktak. To było stwierdzenie ogólne.

ludzie to nie kotki

[nienill]

> Raczej tak. Nooo, ale fobia to akurat ciężkim zaburzeniem nie
> jest :) Upierdliwym i niszczącym życie (np. społeczne)- trzeba
> przyznać, ale z punktu widzenia patologii to zwykła nerwica jest :)
ych ja mam prosbe: nie pisz w ten sposob.
zdazylam zauwazyc, ze masz duza wiedze i naprawde to doceniam.
ale to nie jest forum Depresja i nerwice, ani Depresja, ani pewnie
takze kilka innych, ktorych nie znam.

wiec moze dyskusje na temat ciezkich zaburzen sobie odpuscimy, co?



> I jeśli techniki behawioralne są w czymś skuteczne (gdzie
> skuteczność oznacza ustąpienie objawów) to akurat są to różne
> fobie :)
widzialam w tv sensowne zastosowanie behawioralnej.
dziewczyna panicznie bala sie kotow.
pomoglo jej

ludzie to nie kotki


> Nie przyglądałam się panu tiktak. To było stwierdzenie ogólne.
wiec po co tak bronisz tego pana?

[ych]

nienill napisała:

> ych ja mam prosbe: nie pisz w ten sposob.
> zdazylam zauwazyc, ze masz duza wiedze i naprawde to doceniam.
> ale to nie jest forum Depresja i nerwice, ani Depresja, ani pewnie
> takze kilka innych, ktorych nie znam.
> wiec moze dyskusje na temat ciezkich zaburzen sobie odpuscimy, co?

Masz rację. Ale ja tylko odniosłam się do fragmentu:
"> > Ja również bardzo nie lubię behawioryzmu, ale to też jest dla
> > ludzi.
> ...mniej zaburzonych"

> widzialam w tv sensowne zastosowanie behawioralnej.
> dziewczyna panicznie bala sie kotow.
> pomoglo jej

> ludzie to nie kotki

Czasami szkoda, bo to niezwykłe stworzenia są :)

> > Nie przyglądałam się panu tiktak. To było stwierdzenie ogólne.

> wiec po co tak bronisz tego pana?

Masz na myśli tego lekarza? Broniłam go tylko przed nazywaniem
go "dupą" :) Bronię raczej po prostu prawa ludzi do wyboru sposobu
leczenia się i prawa specjalistów do wyboru podejścia, które im
odpowiada*.
Był taki czas, że na każdą wzmiankę o behawioryzmie reagowałam
wściekłością. Szczególnie denerwowały mnie utopie Skinnera i
jego "Walden Two" z wizjami totalitarnego, zaplanowanego przez
inżynierów społeczeństwa, mającego składać się z wiecznie
uśmiechniętych, pozbawionych intrapsychiki człowieczków-robocików.
Ale i pierwsze kroki psychoanalizy nie były chlubne. Czasy się
zmieniają, szkoły terapeutyczne rozwijają, do czystego behawioryzmu
i klatek Skinnera dołączono kongwistykę, a psychoanaliza to już
dawno nie tylko seksualność Freuda.
Czytałam potem wypowiedzi ludzi na forach, którzy twierdzili, że
pomogła im terapia behawioralna-poznawcza. Uważam, że w niektórych
dolegliwościach taka terapia to raczej środek doraźny, daje ulgę ale
nie likwiduje przyczyn. Ale już nie raz głowa mi odpadała z bólu i
brałam tabletkę przeciwbólową. Chyba po prostu nie bardzo chcę mówić
ludziom, co mają robić ze swoim cierpieniem, czym mają je
potraktować.

* dopóki pracują w jakimś uznanym podejściu. Bo już kontrowersyjnych
np. ustawień Hellingera bronić nie będę :)

[tiktak100]

nienill napisała:

> > Dla ludzi, którzy mają jakieś swoje oczekiwania, cele - inne niż
> > totalne zmiany swojego wnętrza. Ktoś np. potrzebuje pracy już
> teraz
> > natychmiast, czyli musi szybko zacząć wychodzić z domu.
> Teraz a nie
> > za 5 lat.
> nie zauwazylam, zeby pan tiktak pasowal do tego wzoru


Wyjaśniam więc, że w 100% pasuję do tego wzoru: nadal mam b silne objawy fobii,
zbliża się październik, na uczelnię nie dam rady już pójść (pół roku mnie tam
nie było, teraz musiał bym płacić za cały rok, by mieć możliwość powtórzenia),
jedynym wyjściem jest więc pójście do pracy i to dosłownie natychmiastowe,
rodzice nie dadzą mi spokoju, jak od 1.09 będę siedział w domu. Ale teraz nie
jestem w stanie tego zrobić, z wiadomych powodów. (chociaż roznosiłem ulotki).
Nie znajdzie się też cudotwórca, który w kilka tygodni postawi mnie na nogi, tj.
zniweluje objawy fobii chociaż do zwykłej nieśmiałości.

[tiktak100]

> Samo opowiedzenie zajęło by mi kilkadziesiat minut, ale on
przedłużał, by trwał
> o
> to jak najdłużej (jakieś 2, 3 wizyty).
na sile kazal ci o tym mowic? jak brzmialy jego pytania? czy moze
naswietlily ci te sprawe jakos inaczej?


Ciągle pytał, czy nie mam wcześniejszych wspomnień. ja na początku powiedziałem
mu o mojej byłej dziewczynie. Oznaki fobii czułem jednak na wiele zanim ją
poznałem, dlatego kazał mi sie cofac bardziej wstecz, aż doszliśmy do
podstawówki i jakoby odtrącenia przez równeiśników mojej osoby w tym czasie,
jako pierwszego wspomnienia.
Po opowiedzeniu życiorysu doszliśmy do wniosku, ze przyczyną fobii była zła
sytuacja w szkole i jednoczesna zła sytuacja w domu, kłopoty, z którymi byłem
pozostawiony sam sobie jako dojrzewający młody człowiek na kilka lat. Do tego
samego wniosku doszedłem sam, jeszcze przed terapią, a u tego pana musiałem za
to zapłącić sporo kasy...

[nienill]

cyryl70 napisał:

> Ludzie czy jest tu ktos komu pomogła terapia?
mnie

> bo ja w nia nie wierze
słusznie
to nie jest religia

[kored]

Chyba nie bierzecie pod uwagę faktu, iż jedynym rodzajem psychoterapi o udowodnionej naukowo skuteczności jest właśnie terapia poznawczo-behawioralna. Na inne rzeczywiście mozna chodzic latami praktycznie bez efektu, lub z efektem polegającym na krótkotrwałej uldze związanej z mozliwością wypłakania sie komuś w mankiet (za pieniądze zresztą).

[ych]

> Chyba nie bierzecie pod uwagę faktu, iż jedynym rodzajem
psychoterapi o udowodn
> ionej naukowo skuteczności jest właśnie terapia poznawczo-
behawioralna. Na inne
> rzeczywiście mozna chodzic latami praktycznie bez efektu, lub z
efektem polega
> jącym na krótkotrwałej uldze związanej z mozliwością wypłakania
sie komuś w man
> kiet (za pieniądze zresztą).

No, nie ma co się tak zapędzać ;)
Ta niby super skuteczna terapia poznawczo-behawioralna (CBT) raczej
niewiele ma do powiedzenia w takich problemach jak np. lęk
uogólniony i zaburzenia osobowości - coraz częściej występujące i
wypierające powoli zwykłe zaburzenia nerwicowe.
Zresztą, jeżeli się mówi o skuteczności, to trzeba określić, co to
ma być za skuteczność, jaki jest cel psychoterapii? Jeśli tylko
redukcja konkretnych objawów - to CBT ma tu rzeczywiście pole do
popisu (chociażby likwidacja prostych fobii). Jeśli celem jest
usunięcie przyczyn, które powodują przeróżne cierpienia psychiczne -
tutaj kłaniają się terapie wglądowe. Noooo, a spróbuj leczyć
osobowość np. technikami desensytyzacji :)) Psychoterapia
długoterminowa wcale nie polega na osiąganiu ulgi wynikającej z
wypłakiwania się terapeucie w mankiet. Bardzo to popularne
zafałszowanie.

[tiktak100]

Zgadzam sie z tym w 100%
Wszystko i tak zawsze sprowadzi się, jak to w każdej fobii do mierzenia się z
lękiem, przyzwyczajaniem i zrozumieniem, że jest on nieuzasadniony.

Dlatego uważam, że chodzenie do kolejnych lekarzy na terapie i wydawanie kasy
nic nie da, bo dobrze wiem, co mi zaproponują. Jedyne co mi chyba pozostaje, to
zapisać się do jakiegoś, u którego jeszcze nie byłem i poproszenie o przepisanie
samych leków ( popróbowanie jeszcze z tymi, których nie brałem) i gdy poczuję
sie choc trochę lepiej - autoterapia ;]

[mart-a70]

cyryl70 napisał:

> Ludzie czy jest tu ktos komu pomogła terapia? bo ja w nia nie wierze
> Biore już leki z 7 -8 lat Ciekawe kiedy mi wysiądzie wątroba albo
> nerki lub co innego? Czy na fobie jest jakis sposób? Wątpie

Da się wyjść, ale trochę to trwa. Ja potrzebowałam trzech lat terapii... .

[emil80]

Czyli jest nadzieja? O jak się cieszę.

Ja chodzę rok. Leków nie brałem i nie chcę brać, chociaż nie raz miałem już
takie myśli. Efekty ciężko jest mi opisać. Wewnętrznie na pewno czuję się
lepiej, może nawet zdecydowanie lepiej. Ale na zewnątrz zmienia się jak na razie
niewiele, choć liczę że i na to przyjdzie czas, bo tak to pewnie bym już
zrezygnował z terapii. Nadal jeszcze nie jestem w stanie przełamać lęków w
towarzystwie innych ludzi (im większe tym gorzej), ale już się tym tak bardzo
nie martwię i nie katuję się myślami, że jestem do niczego, że nie mogę nawiązać
jakiegoś bliższego kontaktu, itd.., itp.