Dura lex

[filomena1]

twarde prawo,lecz prawo,

Zdarza sie, ze jest jakby sprzeczne ze sprawiedliwoscia, moralnoscia i
slusznoscia,

Czy musi byc znak = miedzy prawo= sprawiedliwość=słuszność=moralne tzn zgodne
z poczuciem moralnej normy ????
spotkałyście sie w życiu z konkretną sytuacja gdzie kodekts . paragraf jest
sprzeczny z Waszym sumieniem?

pomóżcie rozwiazac problem. jestem tu nowa!!

[natla]

Ponieważ się spieszę, więc napiszę tylko, że przede wszystkim nie
zgadzałam się w swoim życiu z wieloma wyrokami, które były
niepropocjonalne (w góre czy w dół) do winy.
A twarde prawo? Przecież je mozna naginać jak trzcinę.

[mania1119]

Logika by wskazywała,ze :"twarde to raczej łamać;elastyczne-naginac".
Znowuz chyba z zasady prawo nie moze byc elastyczne.
Nieco tez sie spiesze,ale nie omieszkam jutro sie dopisac,jesli
konceptu mi nie zabraknie.

a konkretnie !!

[filomena1]

filomena1 napisała:

> twarde prawo,lecz prawo,
>
> Zdarza sie, ze jest jakby sprzeczne ze sprawiedliwoscia, moralnoscia i
> slusznoscia,
>
> Czy musi byc znak = miedzy prawo= sprawiedliwość=słuszność=moralne tzn zgodne
> z poczuciem moralnej normy ????
> spotkałyście sie w życiu z konkretną sytuacja gdzie kodekts . paragraf jest
> sprzeczny z Waszym sumieniem?
>
> pomóżcie rozwiazac problem. jestem tu nowa!!
>

DOBRA, PODAJE KONKRETNY PRZYKLAD POD DYSKUSJE,
Ma∏˝eƒstwo po kilkunastu latach rozwodzi sie. Zawierajà nowe zwiazki i zak∏adaja
nowe rodziny, budjà nowe gniazda. Dziecko zostaje przy matce, ojciec alimentuje
i utrzymuje sta∏y serdeczny kontakt z synem, jednak bracia przyrodni si´ nie
znajà, Poznajà si´ dopiero na pogrzebie wspólnego Ojca, Wkrótce powstaje
problem spadkowy.
Sytuacja I,
W post´powaniu dzieci dziedziczà z wdowa w czesciach rownych , gdy jest to
wspólny dorobek ma∏˝onkow to bedzie to masa spadkowa z po∏owy wspolnego
majatku przypadajacej na zmar∏ego, a zatem w tym przypadku z ca∏ego majàtku
: wdowa zachowa swoja polowe plus 1/6. a dzieci po 1/6 . Synowie nagle staneli
wobec sytuacji, ˝e temu starszemu przypada ka˝da 6 ∏y˝ka, przeÊcierad∏o, krzs∏o,
krawat i skarpetka, 1/6 nieruchomoÊci np. mieszkania, itd,
Wdowa jak i jej syn czuja sie pokrzywdzeni przez prawo, Z nie ma∏ym trudem i
wyrzeczeniami dorobili sie czegoÊ a tu trzeba sie podzieliç z kimÊ obcym. Ba! Z
kimÊ kto wr´cz ssa∏ ich pini´˝nie (alimenty) przez kilka lat nie dajàc nic w
zamian. Sp∏ata nie jest ∏atwa, trzebaby sprzedaç. Dlaczego majà popaÊç w ruin´?
Sytuacja II.
Ten Syn z pierwszego ma∏˝eƒstwa, mimo ˝e by∏ ju˝ 16 latkiem to czu∏ sie
opuszczony i zaniedbany przez ojca, bo de facto mia∏ go, bo mia∏ przekaz
pienie˝ny i zyczenia urodzinowe, ale to nie znim ojciec chodzi∏ na p∏ywalnie,
do kina , wprawdzie telefonowali i spotykali sie conajmniej raz w miesiacu.
Uwa˝a∏ , ˝e jest takim samy spadkobierca . a wi´c tak samo pe∏noprawnym synem
jak tamtem . i ma pe∏ne prawo do czeÊci majàtku przypadajacego na jego ojca,
ktory to majàtek ten ojciec wypracowa∏ sam.

Sluszne prawo czy sprawiedliwe prawo?
Jak zachowa∏ybyscie sie w sytuacji I ?
A jak w sytuacji II ?

[filomena1]

O RANY!!! ależ dziwna trzcionka mi wyszła. jakies heroglify.
A staralam sie pisac polska trzcionka. jednak serwer Agory go nie przetworzyl.
przepraszam i prosze o wyrozumialosc,

[natla]

Filciu, zlituj sie, przepisz bez polskiej czcionki....czytam jak w
przedszkolu u maluchów, składając litery, sens mi ucieka, a temat
mnie interesuje.

[sagittarius954]

W chwili rozwodu , powinny urwać się roszczenia pierwszej zony i syna, do
majątku gromadzonego od tego momentu z drugą żoną i następnymi dziećmi . To
powinno działać odwrotnie , znaczy to ,że druga żona nie powinna rościć sobie
prawa wraz z dziećmi do majatku wyprocowanego z pierwszą żoną. Dla mnie jest
moralnie do potepienia , gdy ktoś rości sobie prawa . Prawo jest dla
silniejszego , mocniejszego bogatszego . Już dawno powinno wrócić prawo silnej
ręki . Może nie żylibyśmy tak długo i bezpiecznie , za to pod przykrywaniem
prawa stanowionego zależnie od opcji wdrażanej przez moment historii ,
mielibyśmy poczucie wolności ,które jest niszczone właśnie przez takie prawa .

[filomena1]

sagittarius954 napisał:

> W chwili rozwodu , powinny urwać się roszczenia pierwszej zony i syna, do
> majątku gromadzonego od tego momentu z drugą żoną i następnymi dziećmi . To
> powinno działać odwrotnie ,


Sagi. uklady z zonami twardo reguluje prawo i nie maja one miedzy soba nawet
zadnych moralnych zobowiazac ani roszczen,
Tutaj chodzi o prawa dzieci. nawet tych pozamałżenskich, ale pomyśl, gdyby
dziecko - syn z pierwszego małżenstwa został przy ojcu i u niego sie wychowywała
go "macocha" łącznie ze swoim - czyli połbratem, TO Czy wowczas miałby większe
prawa niz gdy chował sie przy matce, lub u babci ,cioci?
Zatem o dziedziczeniu decydowało by to gdzie wychowywany był syn. u kogo mieszkał?

[sagittarius954]

Prawem dzieci jest słuchać rodziców,nawet jak mają 50 lat, w twoim konkretnym
przypadku syn lub córka mogą liczyć jedynie na zapis w testamencie , jeśli go
nie ma, spuszcza się nisko głowę i postepuje z wolą rodzica . To może być
przykre ,ale uważam ,że prawo za bardzo wchodzi w życie ludzi decydując o tym co
chciał lub nie zmarły osobnik . Dla mnie moralne naganne jest upominanie się
syna, gdy nie ma zapisu w testamencie .

[filomena1]

Sagi.
testamentowe dziedziczenie to całłkiem inna bajka,
Omawiamy sytuacje gdy dura lex sed lex.
a wiec prawo kodeksowe. a nie testamentowe,

bez testamentu

[filomena1]

A to znaczy testamentu nie ma

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

ja to bym o zachowek walczyła do upadłego, czyli do śmierci mej
własnej. No ale ja to stary pieniacz jestem. bab coś wie o tym. )

[sagittarius954]

nie ma prawa do żadnego majątku , takie jest moje zdanie .

[goskaa.l]

Sagi, a niby dlaczego nie ma mieć prawa?
Prawo nie rozróżnia dzieci. Każde dziecko jest jednakowe - wobec
prawa.
Myślę, że to dla Ciebie całkowicie teoretyczna sprawa, bo wydaje mi
się, że gdybyś miał dzieci z różnych matek, to nie robiłbyś różnic
między nimi.
Skoro dzieci mają równe prawa do alimentów i rent rodzinnych, to i
do spadku mają identyczne. Chyba że rodzic poostanowi inaczej, ale w
tym przypadku on musi uzasadnić wyłączenie ze spadku osoby prawem do
niego upoważnionej.

[sagittarius954]

Masz rację , dla mnie teoretyczna sprawa , i jakkolwiek zwykle mam poglądy
skręcające na lewo , ba dzis określane jako komunistyczne , to jakos w tej
sprawie nagle skręcam na prawo , ocieram sie o dzieje wieków .
Matka i ojcieć zdawałoby się ,że kochają swoje dzieci jednakowo . Po mojej
marszrucie po ziemi stwierdzam ,że nie jest to oczywiste . I kobiety i mężczyźni
w niektórych wypadkach kochają ? , preferują jedno określone dziecko . I to z
tego powodu chcąc to dziecko w jakimś wypadku nagrodzić za lata z nimi życia
,spełniaja ich oczekiwania . Kochający ojciec nie odepchnie od siebie dziecka i
zawsze w każdym momencie będzie starał się mu pomóc , jednak może też być tak
,że zwróci uwagę na jego niedostatki , które mogą spowodować zmianę jego życia
po przejęciu majątku i zmianę na gorsze jego samego . Dlatego między innymi tak
uważam . Miałem rodziców , miałem dziadków , przeszedłem przez sprawy spadkowe ,
nie podważam ich . To suwerenna decyzja moich przodków . Chcę i musze sie z nią
identyfikować i ją przyjmować , nawet gdybym miał się z nia nie zgadzać .

[filomena1]

Gosiu. i Sagi.
Oboje macie patrzycie na sprawę inaczej, Gosia prawnie. a Sagi życiowo, Moralnie.
Otoz z prawnego punktu widzenia sprawa jest oczywista. Kodeks .
Ale z moralnego nie tak zupełnie,
Sprobujcie sie wczuc w osoby z sytuacj 1.
a nastepnie jako osoba z sytuacji 2.
bo sa to dwa rozne punkty "siedzenia".

prawo prawem, a życie i poczucie słusznosci i moralność?

[sagittarius954]

Przedstawiłas sytuację i tak w pierwszej czułbym sie jakby mnie coś zabierano ,
może i okradziono, tylko i wyłacznie dlatego ,że ojciec miał biologicznego syna
i "niby" mojego przyrodniego brata z pierwszego małżeństwa , może czułbym żal do
ojca ,że nie poinformował mnie o swoim życiu, każdą decyzję "przyrodniaka"
wiązałbym z ograniczeniem wolności , na dobre temu zwiazkowi , znajomośći by to
nie wyszło .
W drugiej sytuacji, nawet gdyby mi zależało na materialnym wsparciu i zabraniu
swojej części , chciałbym utrzymać dobre stosunki , w rozmowie wyczułbym jak
stara się zachować drugi syn w stosunku do mnie . Jeśli sam by wspomniał o
możliwości przejęcia części spadku to oczywiście czemu nie , w innym wypadku
chciałbym utrzymania dobrych międzyludzkich kontaktów , one mogłyby mi znacznie
więcej przynieść .

[goskaa.l]

Zarówno jedna, jak i druga strona czują się oszukane? oskubane? -
trudno mi naleźć właściwe określenie.
Jest to dla mnie niezupełnie sytuacja hipotetyczna, bo moja mama
groziła mi że zapisze to, co posiada (przede wszystkim chodziło o
mieszkanie) "na psy i koty", bylebym ja nic nie miała. I to w
sytuacji, gdzie jestem jedynym dzieckiem mojej mamy.
Zakładam - inaczej niż Sagi, że obie strony wiedziały o sobie
nawzajem. I z tego, co zdołałam zaobserwować, w takich sytuacjach
najistotniejsze jest zachowanie "drugiej żony". Znam zarówno takie,
które mają do sprawy stosunek zoborczy (ja i moje dziecko, nam się
należy wszystko) jak i takie, które pilnowały interesu drugiego
dziecka męża tak, jak swojego własnego.
Nie słyszałam co prawda nigdy o dzieleniu dobytku na części aż tak
dosłownie: do 6 łyżka, co 6 obrus, ale nie mogę odrzucić i takiej
ewentualności. Wszystko zależy od dobrej chęci stron.
Zdaję sobie sprawę z tego, że jeśli dochodzi konieczność spłacenia -
np. części lokum czy np. samochodu, to istotnie, może to być cios
dla wdowy z dzieckiem. I tu też pozostaje sprawa dobrej woli -
zawsze można się dogadać. Tyle, że często tej dobrej woli nie
staje... I wtedy biorą górę bardzo złe emocje.

Goskaa i Sagi

[filomena1]

Tak. zgadzam sie z Waszymi ocenami sytuacji,

[goskaa.l]

filomena1 napisała:
Mam jeszcze kilka takich przykładów gdzie sumienie i poczucie
sluszności inne
jest od prawnie usankcjonowanej "sparwiedliwości".

Ale w związku ze słabym zainteresowaniem, chyba sobie odpuszczę.

A ja Cię proszę, nie odpuszczaj sobie - to ciekawe zagadnienia. Nie
jestem prawnikiem, lecz prawo nie jest mi obce.

[sagittarius954]

Jakoś też wiele razy, mogłbym narzekać na brak zainteresowania ale nie robię
tego staram się pisac i odpowiadać , a nie wchodze do wątków tych których czuję
,że jestem tam intruzem lub niemile widzianym gościem . Z twardościa prawa
spotykamy się na każdym kroku , i obserwuje jak to prawo nierzetelnie jest
wypełniane zarówno przez zespoły ludzkie jak i poszczególnych ludzi . Jest tego
taki ogrom , że przykładów można by mnożyć , ale to nie program Jaworowicz
,żebysmy mieli każdy przykład dotknąć i pokazać . Jedno jest pewne , nigdy nie
będzie takiego prawa , które pochyli się nad każdym człowiekiem próbując go
ochronić . I czemu się dziwić projektowanym zmianom w prawie jeżeli dotykają
część społeczeństwa , drugą pozostawiając na rozdrożu . Specjalnie , niemal
przewrotnie postawiłem tezę o braku wolności jednostki ludzkiej w społeczeństwie
przytłoczonym prawem stanowionym przez projektodawców umotywowanych rządzą
zysku . Tylko czy naprawdę mniejszość musi podporządkowywać się większości ?
Wiele pytań sobie zadaję i nie oczekuje odpowiedzi , bo ta krótka dyskusja i tak
róznicuje nasze zapatrywanie na twardość prawa .

a teraz III sytuacja

[filomena1]

teny syn z pierwszego malżenstwa wychowywany przy matce w jej drugim malżenstwie
z ktorego jest mlody braciszek. rowieśnik tamntego brata z ojca.
Umiera Mama. znow spotyka brata przyrodniego nad grobem. albowiem dawno temu
juz od sredniej szkoły był w internacie , a na studia wyjechal do innego miasta.
Dorobek jego Matki i jej małżnka dzieli sie tak samo jak tamten Ojca i jego żny.
Czyli nalezy mu sie 1/6 z całości majątku wspólnego małzonkow,
Zachodzi ten sam problem,
Dopiero co zrezygnował z majątku po ojcu nie czując sie moralnie doń
upprawnionym, czy teraz też nie jest ? Czy po matce ma moralne prawo żądać
działu spadku. no bo po ojcu jakoć odwagi nie miał ?

Chyba sie zaplątaliśmy we własne sidła ?

bez znakow latwiej do czytania

[filomena1]

DOBRA, PODAJE KONKRETNY PRZYKLAD POD DYSKUSJE,
Malzenstwo po kilkunastu latach rozwodzi sie. Oboje zawieraja nowe zwiazki i
zakladaja nowe rodziny. Wspolny syn zostaje przy matce, ojciec alimentuje i
utrzymuje stały serdeczny kontakt z synem, bracia przyrodni sie nie znaja,
Poznaja sie dopiero na pogrzebie wspolnego Ojca, Wkrotce powstaje problem spadkowy.
Sytuacja I,
Wg pr.spadkowego dzieci dziedzicza z wdowa w czesciach rownych , gdy jest to
wspolny dorobek malzonkow to bedzie to masa spadkowa bedaca połowa wspolnego
majatku , a zatem w tym przypadku z całego majatku : wdowa zachowa swoja
polowe, plus 1/6. a dzieci po 1/6 . Synowie nagle staneli wobec sytuacji, że
temu starszemu przypada kazda 6-ta lyzka,6- te przescieradlo, krzesło, krawat i
skarpetka, 1/6 nieruchomosci np. mieszkania, itd,
Wdowa jak i jej syn czuja sie pokrzywdzeni przez prawo, Z nie malym trudem i
wyrzeczeniami dorobili sie czegos, a tu trzeba sie podzielic z kims obcym. Ba!
Z kims kto wręcz utrudnial dorabianie się, albowiem ssal ich piniężnie
(alimenty) przez kilka lat nie dajac nic w zamian. Splata nie jest latwa,
trzebaby sprzeda dach z nad glowy. Popadna w ruinę?
Sytuacja II.
Ten Syn z pierwszego malzenstwa, mimo ze byl już 16 latkiem to czuł sie
opuszczony i zaniedbany przez ojca, bo de facto miał go, bo mial przekaz
pieniezny i zyczenia urodzinowe, ale to nie znim ojciec chodzil na plywalnie,
do kina , wprawdzie telefonowali i spotykali sie conajmniej raz w miesiacu.
Uwazal , ze jest prawowitym spadkobierca , pelnoprawnym synem jak tamtem ,
prawo do cześci majątku przypadajacego na jego ojca, ktory to majatek ten ojciec
wypracował sam.

Sluszne prawo czy sprawiedliwe prawo?
Jak zachowałybyscie sie w sytuacji I ?
A jak w sytuacji II ?

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

filomena1 napisała:

> twarde prawo,lecz prawo,
>
> >
> pomóżcie rozwiazac problem. jestem tu nowa!!
>
Jak to ? jestes TU nowa ?? To ja już nc nie rozumiem ) Przeciez
ty tu z nami jesteś stara a nie nowa )))
A tak w ogóle to daj głos. Do padalca na priv.

[inka-1]

jesli po smierci np.ojca dziecko nie otrzymuje renty rodzinnej bo
nie mozna udowodnic z braku dokumentow(likwidacja zakladu prywatnego)
i brak 3 miesiecy do wymaganego okresu pracy..a co tam moze
malenstwo samo na siebie zarobi..sprawiedliwe,MIEJMY DZIECI

[dankarol]

Sagi czy dobrze zrozumiałam Twoje słowa? Dzieci z pierwszego małżeństwa nie
mogłyby sie domagać też alimntów, ani nie miałyby obowiązku alimentacji na
starość tego rodzica.

[sagittarius954]

Nie zrozumiałaś , rozwód jest dla mnie przecięciem i odcięciem się od
poprzedniego okresu , jednak musi uwzględniać niepełnoletnich i jeżeli mąż
posiada dziecko w wieku alimentacyjnym łoży alimenty na nie . Może się spotykać,
może się nie spotykać, może dawać dodatkowe pieniądze , może nie dawać , jednak
dziecko z pierwszego małżeństwa nie miałoby prawa domagać się po śmierci ojca
majatku juz wypracowywanego dla innej rodziny . Oczywiście ojciec zostawiając
testament uwzględnia jego interesy . Nie ma testamentu, nie ma spadku . I
oczywiście powinno być tak aby dziecko z tego pierwszego małżeństwa nie łożyło
na starość ojca .

[filomena1]

p.a.d.a.l.c.o.w.a napisała:

> Jak to ? jestes TU nowa ?? To ja już nc nie rozumiem ) Przeciez
> ty tu z nami jesteś stara a nie nowa )))


Padalcu. masz rację niby stara, ale.......

Na nowe niki i założone przez nie wątki rzucają sie uczestnicy forum
natychmiast gromadnie i z czestotliwoscia godna pozazdroszczenia, zatem
napisałam, że jestem tu nowa mając na myśli nadzieję na liczne uczestnictwo w
dyskusji.
Tymczasem "u mnie" ze mną" zabierają głos jedynie osoby, ktore nie wykazują
wobec mnie zapędów ostracyzmu ewidentnego zastarzałegeo od dawien dawna.
Dziękuje za ciepłe słowo otuchy, głąb w drodze

[waleria-1]

Filomeno,
dla mnie sprawa, o ile ją oczywiście dobrze zrozumiałam, jest jasna.
Niezaprzeczalne pod względem formalnym a poza tym etycznym i
moralnym prawo do spadku mają w s z y s t k i e dzieci- z
pierwszego, drugiego i...dziesiatego małżeństwa, jeśli by takie było.
Zawsze będzie tak, że któreś dziecko miało czegoś wiecej
(pieniędzy, czasu, miłości) od rodzica i jest to niewymierne. Nie
wymierzymy- tobie ojciec poświęcił wiecej (?) czasu, wiec mnie za to
należą sie wieksze pieniądze.
Nie jest tak. Zawsze będzie jakieś poczucie krzywdy- i to u każdego
dziecka z różnych małżeństw. I każde z nich będzie miało swoją
rację.
A spadek jest spadkiem- spadkobierca jest spadkobiercą.
Równi wobec prawa. Równi chociaż w ten sposób.

i c.d.

[filomena1]

gdzies mi utonęło. zatem powtarzam.
cd,
sytacja III

syn z pierwszego malżenstwa wychowywany przy matce w jej drugim malżenstwie
z ktorego jest mlody braciszek. rowieśnik tamntego brata z ojca.
Umiera Mama. znow spotyka brata przyrodniego nad grobem. albowiem dawno temu
juz od sredniej szkoły był w internacie , a na studia wyjechal do innego miasta.
Dorobek jego Matki i jej małżnka dzieli sie tak samo jak tamten Ojca i jego żny.
Czyli nalezy mu sie 1/6 z całości majątku wspólnego małzonkow,
Zachodzi ten sam problem,
Dopiero co zrezygnował z majątku po ojcu nie czując sie moralnie doń
upprawnionym, czy teraz też nie jest ? Czy po matce ma moralne prawo żądać
działu spadku. no bo po ojcu jakoć odwagi nie miał ?

Chyba sie zaplątaliśmy we własne sidła ?

[dankarol]

z tego przykładu wyszło mi, że jeśli rodzice nie zabezpieczyli przyszłości
dzieci w momencie rozwodu, to potem moralnie nie mają prawa do majątku po
rodzicach. Smutne to, ale jak pokazują przykłady z życia, prawdziwe.

[mania1119]

Odpowiedzialność rodzicielska powinna nakazywać spisanie
testamentów.Nie tylko po to,zeby sprawiedliwie obdzielic ale i po to
by np.nie skłócic dzieci,kiedy przyjdzie do dzielenia się.
Za dużo widze (w pracy)dzieci,których rodzice rozstaja sie;widze jak
manipuluje sie nimi (fakt,że częściej czynia to kobiety),jak szybko
rosnie obcość (częściej ojcowie).Jestem więc za prawem-twarde,ale
jest.A jeśli ktos wchodzi w związek z osoba,która ma juz dzieci-to
niech,gromadząc majatek,zadba o rozumne rozporządzenia-
np.intercyzę.Nic prostszego.
Tym bardziej,ze jesli zabrniemy w rozważania o obowiazku
alimentacyjnym,to okaze sie łatwo,że role moga sie odwrócic.A tu tez
jest prawo.
Myślenie (sorry,Sagittarius)-"może dać dodatkowe pieniądze,moze nie
dać"właśnie wartościuje sytuacje dziecka,którego rodzic po prostu
sobie odszedł i zorganizował sie życiowo na nowo.
Zasadę mam prostą:dzieci nalezy chronić.I pierwsza sprawiedliwość
nalezy do rodziców.Ale to idea.

[waleria-1]

Maniu,
w zupełności się z Tobą zgadzam. Zarówno, jeżeli chodzi o obserwację
tego, co się wokół dzieje, jak i tego, że dzieci należy chronić.
Pozdrawiam

[sagittarius954]

Napisałem również "Kochający ojciec nie odepchnie od siebie dziecka i
zawsze w każdym momencie będzie starał się mu pomóc ",pisząc przytoczony cytat
przez ciebie, miałem na mysli ,że płaci alimenty . W tych sprawach życie pisze
prawdziwe groteski, jakoś oboje rodzice bardzo często zapominają o dziecku a
alimenty mają stać się jedynie batem za krzywdę rozwodu . Żadna ze stron nie
chce pamiętać o dziecku,zwykle dla kobiet staje się ono kartą przetargową w
walce o alimenty . Mężczyzna zwykle kiwa kobietę w nosie mając potrzeby dziecka
o sądach nie wspomnę . Chociażby obciążających dziadków za wojnę toczoną przez
dorosłych ludzi, którzy podjęli decyzję o przyjściu na świat dziecka . I wtedy
sądy, za daleko nie odbiegają od tych rodziców walczących ze sobą. Dbają
przecież o interes budżetu państwa . Zaogniają sytuację i z dwojga
niezadowolonych robi się nagle cała gromadka w postaci 6 zwaśnionych osób . No
po prostu miodzio , dura lex a raczej dziura łata wyrastająca na plecach dziecka
. Też prawo i jak twarde . W dużej części dziadkowie płacą alimenty bo wiedzą
,że dziecko ma potrzeby i będąc dłużej na tym świecie otarli sie o
niesprawiedliwość . Sumując , rodzice powinni zapewnić nie tylko za swojego
życia utrzymanie dzieciom ,ale i po śmierci wyraźnie stwierdzić co się komu
należy, lub nie należy . Prawo natomiast nie powinno szukać odciążenia budżetu .

[mania1119]

Zaczyna sie zwykle od tego,że przecietny ojciec uwaza wstepnie,ze
placi alimenty matce,a zapomina,ze placi je dziecku,a tylko na ręce
matki.
O dawaniu czegokolwiek dodatkowo w wielu,ale nie
wszystkich,przypadkach,mozna zapomniec.
Z kolei kobiety,ale znowuz nie wszystkie,wychodza niejednokrotnie z
założenia,ze dziecko jest ich w 100%,zapominajac,ze do poczecia
przyłożyli sie po 50%(kobieta i mężczyzna).
Nieraz przypominaja mi pingwiny,które kłócąc sie o jajo-rozdeptują
je ,przepychając się nawzajem.
Tyle,że szkody czynią jednak nieporównywalnie większe,bo dziecko
jest świadome a bezbronne.
I wracając do owego"dura lex..."-na pewno nie wszystkie
okoliczności da sie rozsądzic zgodnie z potrzebami,a moze nawet i z
jakby osobista sprawiedliwoscia wszystkich zainteresowanych.Prawo to
zasady a dotycza bardzo zmiennegoi zróżnicowanego materiału,jakim
jest ludzka indywidualność.
Ale nauczyłam sie,że przyjecie,sformulowanie w mojej pracy zasad i
kryteriów (w mojej, w tym wypadku ,specjalności jest to dobro
dziecka)-bardzo ułatwia rozstrzyganie,choć czasem to prawo bywa
jednocześnie dla reszty zainteresowanych bardzo twarde.
Co nie zwalnia mnie oczywiscie z watpliwości.Ale czegos musze sie
trzymać,pozostac w zgodzie z prawem i przyjetymi przeze mnie
zasadami.Inaczej nie wybrne i nigdy nie podejmę żadnej decyzji.I
zgadzam sie z tym,że ktos może subiektywnie uznać moja decyzję za
niesłuszną.

_______________________________________________________
Owszem,Aleksander Macedoński był wielkim wodzem.Ale po co od razu
łamać krzesła?

[mania1119]

I uzupelniając:wedlug mnie prawo niekoniecznie = sprawiedliwość.
I nie chodzi mi o poczucie krzywdy kogos,tylko o założenie.Prawo
jest ustanowione przez grupe ludzi,na podstawie doswiadczen (szeroko
pojetych) i ma regulować funkcjonowanie jeszcze wiekszej grupy ludzi.
Czyli zasada i praktyka.
Natomiast sprawiedliwość jest,w moim rozumieniu,wartością.
A to juz inna kategoria.
_______________________________________________________
Owszem,Aleksander Macedoński był wielkim wodzem.Ale po co od razu
łamać krzesła?