Dzisiaj Dzień Chorego - czy jesteśmy wdzięczni

[milata2]

tym wszystkim dłoniom, które nas chronią, które nam pomagają, które
kiedykolwiek nas karmiły? Ile ogarniało nas, zasłaniało, chroniło
dobrych, szlachetnych rąk... Czy jesteśmy wdzięczni za dar rąk?
Czy potrafimy sami otulić kogoś swoimi rękami?

Mam nadzieje ze moj..

[inka-1]

skromny wklad w ulzenie w cierpieniu przynosi niekiedy
efekty...zycze Wszystkim zdrowia i by nigdy lub jak najzadziej
musieli korzystac z naszej ,,chorej sluzby zdrowia"

[milata2]

Witaj Inka , to prawda, że służba zdrowia jest chora, a najlepsze
co nam się może przytrafić, to nie chorować. Patrząc jednak na to z
drugiej strony, to dla wierzących cierpienie może być wybawieniem.
Jak powiedział Samuel Bellow: "Smutne to, ale cierpienie jest chyba
jedynym niezawodnym sposobem zbudzenia duszy ze snu."

[del.wa.57]

Dzisiaj dzień chorego? no,dobra to ja przytulam wszystkich chorych i zyczę Im
Wam i sobie końskiego zdrowia.

Dzień Chorego ...

[e-baba]

milata2 napisała:
> Patrząc jednak na to z drugiej strony, to dla wierzących
> cierpienie może być wybawieniem.
Wybawieniem od czego?

> Jak powiedział Samuel Bellow: "Smutne to, ale cierpienie jest
> chyba jedynym niezawodnym sposobem zbudzenia duszy ze snu."
Jeżeli chodzi o fizyczne cierpienie, bo tego dotyczy ten wątek, to powyzsze stwierdzenie to tylko ładna stylistyczna figura. Cierpienie chorego bowiem to nie ból duszy, lecz zwyczajny ból ciała. To dramat czlowieka, który jest zależny od innych. To także poczucie utraty godności, ktore odczuwa człowiek nie panujący nad swoim ciałem i fizjologią. To wielka samotność człowieka, bo przeciez w bólu tak naprawdę każdy jest samotny. I choć może przynosic ulgę współczucie i pomoc innych ludzi, to tak naprawdę wielki ból oddala cierpiącego nawet od tych, ktorzy byli mu najbliżsi. Ich sprawy, ktorymi odtąd żył - pochłonięte zostają samotną walką z bólem, a wielkie zmęczenie, jakiego ta walka wymaga nie pozostawia sił na udział w sprawach, ktore dotąd wydawały sie najważniejsze. Patrząc na starania bliskich, z wielkiej miłości do nich - nie chce być im ciężarem.

Jestem ostatnio codziennym gościem w szpitalu, więc piszę to na podstawie własnych obserwacji. Dzisiejszy dzień - Dzień Chorego - niczym nie różnił się od wczorajszego ani poprzednich. Lekarz nie odpowiedział na zadane mu pytanie, bo sie spieszył, pielęgniarki zapomniały nakarmić leżącą samotną staruszkę...
Przy łóżkach "szczęśliwców" siedzieli ich najbliżsi, choc "szcześliwcy" ,pochlonięci walką z bólem, nie zawsze sobie z ich obecności zdawali sprawę. Ot, dzień jak co dzień...

Ale skoro dzisiejszy dzień to Święto Chorych - życzę im, aby ich, oraz ich najbliższych, los ich tak dotkliwie nie doświadczał, aby walka z chorobą nie odebrała im wszystkich sił. A ich dusze niech ze snu budzą codzienne radości...
Powtarzam więc za Delwą - wszystkim życzę końskiego zdrowia (choć czy wszystkie konie są takie zdrowe? )))))

[milata2]

Witaj E-babo , już późno więc jutro odniosę się do Twej tak
poruszającej i sugestywnej wypowiedzi. Pozwól, że przytoczę wiersz
ks. Jana Twardowskiego:
Szukam
Szukam nie ogłoszonej jeszcze świętej
tak autentycznej że bez obrazka
patronki piękności nieprzydatnej
urody dla nikogo
przyjaźni zatrzymanej w listach na dnie szufladki
pantofli na sznurku
maskotki rozciągającej policzek w uśmiechu
futerka tak taniego że za drogo wyszło
spraw zawiązanych gdzieś tam poza nami
zdmuchniętego imienia
tuż przy Aniele Stróżu który się zamyślił
że strzeżonego Bóg właśnie nie strzeże
Wtedy
odnajduję dwunastoletnią Małgosię
co umarła w szpitalu
przy mojej stule
z jedną ściętą minutą przy sercu

POTEM
Było po śmierci
świat stał się biały
jak na rozpacze lek
wszystkie me grzechy się rozpłakały
u ucałował śnieg

A na koniec coś od św. Maksymiliana Kolbe:
"Im większa ofiara, tym większe błogosławieństwo."
Do jutra, dobrej nocy .

[natla]

Tak, dramat człowieka zależnego od innych.....to chyba gorsze od
fizycznego bólu. A nie daj Boże, jak pomoc jest rzucana jak ochłap
psu ...na wsi....z łaską i lekceważąco.
Tak więc końskiego zdrowia dla chorych i ich piekunów. I obu stronom
odrobine empatii i dużo serca.

[malwina52]

Wręczono nagrody z okazji Światowego Dnia Chorego

Ks. Piotr Krakowiak, prof. Jacek Łuczak, prof. Krystyna de Walden-
Gałuszko, dr Jolanta Grabowska-Markowska i Iwona Schymalla zostali
wyróżnieni statuetkami nagrody im. św. Kamila - patrona chorych i
pracowników służby zdrowia.

Wśród instytucji nagrodzono Hospicjum im. św. Kamila w Biesku-
Białej, a wśród mediów - "Gazetę Wyborczą" i Program III PR.

[e-baba]

milata2 napisała:
> A na koniec coś od św. Maksymiliana Kolbe:
> "Im większa ofiara, tym większe błogosławieństwo."

Milato, być może przemawia przeze mnie wynikajaca z mojej obecnej sytuacji wielka niezgoda na jakiekolwiek cierpienie, ale moim zdaniem - ofiara powinna wynikać z własnej woli czlowieka. Powinna byc darem, poświęceniem - dla kogoś lub w jakiejś intencji. Choroba jest stanem niezaleznym od woli, ani chorego, ani jego bliskich,więc nie jest skutkiem żadnego wyboru. I naprawdę niewiele jest ludzi, ktorzy, gdyby mogli wybierać - zdrowie lub cierpienie, wybrałoby to pierwsze.
I przepraszam, nie chcę urazić niczyich uczuć - ale dla mnie nie stanowi żadnego pocieszenia ewentualna nagroda za cierpienie wynikające z choroby. Jest to po prostu zły los czlowieka, los, ktory o tyle jest sprawiedliwy, że wybierając, nie ma na względzie ani stanu posiadania, ani zalet osobistych człowieka.
Takie jest moje zdanie o cierpieniu wynikającym z ciężkiej choroby.

Natomiast zupełnie inną kwestią jest wynikajaca z cierpienia chorych, ofiarność innych ludzi. Mam olbrzymi szacunek i podziw dla ludzi, którzy, chocby swoją obecnością, współuczestniczą w cierpieniu chorego. I nie mam tutaj na mysli osób bliskich - dla mnie to po prostu, poza kwestiami prawnymi, ich moralny, po prostu ludzki obowiązek. Jak go spełniają - wszystko zależy od tego, jaka w nich tkwi dusza i ile jest w nich dobrych uczuć.

Poziwiam bowiem ogromnie, chyląc nisko czoło, wolontariuszy, ktorzy cierpiącym poświęcają swój czas, siły i ogrom dobrych uczuć. Dla mnie to własnie jest olbrzymia ofiara. Ofiara - bo wynikający z własnego ich wyboru dar dla innego czlowieka. To wspaniali ludzie, ktorym należą się najwyższe wyrazy podziwu. I choć w swym poście cytaty przytoczone przez Milatę odnosiłam dotąd do chorych - sądzę, że mają one zastosowanie własnie do tych wspaniałych ludzi, ktorym z całego serca gorąco życzę, aby ich wielkie poświęcenie i codzienne dary dla innych, kiedyś wrociły do nich - chocby w postaci wielkich błogosławieństw.

[milata2]

Cokolwiek nie napiszę zabrzmi fałszywie, nie mam kompetencji by o
tym mówić, lecz jak każdy człowiek, a ludzkość od zarania swego
istnienia, zadaję sobie pytania o sens istnienia na tym świecie, o
sens cierpienia i jak to się ma w odniesieniu do wiary.
Choć jestem młodą emerytką, to myśli moje wybiegają daleko naprzód,
niektóre niepokoją.
Zaczęłam szukać odpowiedzi na swoje wątpliwości przez pryzmat wiary.
Pierwszym etapem to było "rzucenie" się na literaturę o życiu
świętych (siostra Faustyna, ojciec Pio, św. Teresa Benedykta od
Krzyża, św. Teresa od Dzieciątka Jezus etc.),tutaj, teraz już
święci, zmagali się z nieowybrażalnym cierpieniem, ze swoimi
słabościami.
Cytaty, które przytaczałam, nie było czysto retoryczne, ale miały
sens z moich przemyśleń i literatury. Św. Augustyn przestrzegał, by
uważać by nasze dusze nie posnęły, lecz wyglądały Boga, gdyż sen
duszy jest zapomnieniem o Nim. Zatem sen duszy jest złem W jednej z
książek wyczytałam: skandal cierpienia...Jezes jest zbyt niewygodny,
żeby mógł być naszym wynalazkiem...liczni wierni byliby gotowi
naśladować Go do momentu rozdania chleba, ale nie aż do kielicha...
Tu by należało się rozeznać na jakim etapie my jesteśmy...
Zawsze mnie nurtowało co będzie jak już wszystko zawiedzie; ludzie,
zdrowie, własne ciało, a życie będzie się jeszcze tlić, co wtedy,
jak z tym żyć? Myślę, że tylko wiara w Boga pomoże nasze myśli
odwrócić, skupić je na Jezusie, który przyjął cierpienie z miłości
do Ojca i do ludzi. Odtąd cierpienie zostało związane z miłością.
Cierpienie tylko w perspektywie zbawczej ma sens. Odarte z wiary i
miłości jest siłą destrukcyjną i staje się przekleństwem. Papież
Benedykt XVI napisał: "O człowieczeństwie człowieka dycyduje jego
postawa wobec cierpienia. Tu człowiek staje w bezpośredniej
konfrontacji z faktem, że nie rozporządza sam swoim życiem, że jego
własne życie nie jest jego własnością. Odpowiedź człowieka może być
dwojaka: może być nią opór, próba zdobycia mimo wszystko
autonomicznej władzy - a więc przyjęcie postawy rozpaczliwego,
gniewnego buntu. Ale odpowiedzią może też być powierzenie się tej
innej Mocy, ufne poddanie się jej kierownictwu bez lękliwego
oglądania się na siebie."
A więc człowiek wiary przyjmuje, że każde cierpienie ma sens, jeżeli
jest odczytywane w perpektywie zbawczej, ale nie szuka go dla niego
samego i nie życzy go innym, i to miałam na myśli w swojej
wypowiedzi i cytatach. Jeszcze coś dopiszę, na razie pozdrawiam i
przepraszam za te moje wywody... ale "Kto szuka prawdy, szuka Boga,
choćby o tym nie wiedział" - są to jedne z najbardziej znanych słów
Edyty Stein. )).

[sagittarius954]

"choćby o tym nie wiedział" - szkoda że tych słów nie wypowiedziałaś rok temu,
ale i tak są one mądre . Tak sobie myślę , zupełnie luźno , że jesteśmy nic nie
znaczącymi drobinami rzuconymi na ta glebę , a co z nas wyrośnie w dużej mierze
zależy od nas. I tego zupełnie nie rozumiem , po co to wszystko , cierpienia,
zmaganie sie ze swoimi niedoskonałościami, doskonalenie się , nie kumam a może
nie chce zrozumieć . Im więcej człowiek poznaje tym bardziej staje się samotny ,
nie potrzebne są mu przyjaźnie, tak jakby zabrał cząstkę wszechwładzy . Tylko
nie potrafi jeszcze budować z niczego , nie, to nie na mój umysł zwykłego
człowieka, milato przyjmuję twoje słowa, mądre słowa, lecz jest we mnie jeszcze
żal do Niego i dopóki nie przycichnie, staram sie być na tym świecie ,tylko się
staram...

[milata2]

Sagi, ciepło pozdrawiam )) i cytuję do znudzenia:

"Bóg może uczynić w naszym kierunku tysiąc kroków, ale ten jeden w
Jego kierunku - ten musimy zrobić sami." (Karl Rahner SJ)
i jeszcze coś od ks. J. Twardowskiego

CHWILA
Nie godzina - bo to za dużo
kwadransa nawet nie trzeba
jedna chwila prowadzi do nieba
wiosną, latem, jesienią, zimą.

czy jesteśmy wdzięczni....

[malwina52]

za pomoc osobie chorej i niepelnosprawnej
wdziecznosci i poklasku nie oczekuje,
uwazam, ze jest to moj obowiazek wobec słabszych
i cierpiacych

[milata2]

Cierpienie jest podstawowym doświadczeniem człowieka, prędzej czy
póżniej dotyka każdego i nie ma przed nim ucieczki. A jeśli nie ma
to trzeba się z nim oswoić, wiem, wiem.....cierpienie cierpieniu
nierówne, samo w sobie jest złem i trudno się dziwić, że nie chcemy
go w swoim życiu i bronimy się przed nim. Gdy jednak przyjdzie
jedyną szansą na oswojenie i przyjęcie go tak, by nie szkodziło nam
jak wróg, lecz pomagało jak przyjaciel, jest wiara. To ona zanurza
je w krzyżu i przemienia z bezsensownej udręki w doświadczenie
łaski...
Wiara nie ujmuje nam bólu, ale go przemieni taki sposób, by
rzeczywiście stało się naszą mądrością, mądrym krzyżem ...
Cierpienie jest naszą reakcją na zło fizyczne lub moralne, dlatego
można wyróżnić cierpienie fizyczne i cierpienie moralne, a w
mistyce - cierpienie duchowe.
Cierpienie jest czymś głębszym i szerszym niż choroba czy ból. Jest
ono wplecione w nasze życie i współistnieje z nami w świecie. To
bieda, głód, zdrada, brak sensu życia, oschłość duchowa itd. Tak
więc żaden człowiek nie uniknie zetknięcia z cierpieniem.
Nikt z nas nie może sobie tak po prostu powiedzieć: nie będę
cierpiał, bo dążenie do wyeliminowania cierpienia jest sprzeczne z
istotą ludzkiej egzystencji. Nie oznacza to, że mamy szukać
cierpienia, ale że mamy uznać prawdę o naszej ludzkiej kondycji, w
którą jest ono na stałe wkomponowane.
Syn Boży odniósł zwycięstwo nad cierpieniem, jednak nie zostało ono
usunięte z ludzkiego życia. Wezwani są do niego wszyscy
chrześcijanie.
Bóg nie tylko nie postawił się poza historią naszych cierpień, lecz
w Jezusie przeszedł aż do końca drogę człowieka.
Cierpienie ma ogromne znaczenie w oczyszczaniu ludzkiego serca oraz
w rozwoju duchowym człowieka. Cierpiąc ból, niedostatek, krzywdy
możemy wynagradzać za grzechy ludzi żyjących, a także za dusze w
czyścu cierpiące.
Kto to może przyjąć zobaczy, jak kruche jest to wszystko, w czym
dotąd pokładaliśmy nadzieję: życie, zdrowie, miłość drugiego
człowieka itp. Utrata tego, co przemijające może otworzyć człowieka
na poszukiwanie głębszych motywacji życia, a w konsekwencji na samo
Źródło mocy i życia. Bo, jak napisał Edyta Stein: "Nie można być
blisko Chrystusa, nie naśladując Go zarazem" I właśnie dlatego
zdolna była całkowicie o sobie zapomnieć, a zająć się współwięźniami
w obozie w Oświęcimiu.
Kończąc już ten temat i "mądrości", które wyczytałam z różnych
książek ( ktoś to przyjmie, zastanowi się, inny puknie się w
czoło ... a ja o nic się nie obrażę , każdy ma wolną wolę i sam
dokona wyboru ), wiem jedno; wszystko ma jakiś sens chociaż nie
zawsze to wiemy.
Na zakończenie życzę wszystkim chorym i cierpiącym by znaleźli
swoje niebo na ziemi, niekoniecznie takie (jeśli tak uważają), które
znalazła Elżbieta od Trójcy Świętej:
"Zdaje mi się, że znalazłam moje niebo na ziemi, albowiem niebo
to Bóg, a Bóg jest w mojej duszy".