terapeuta rodzinny potrzebny od zaraz! Ratować!

[bkasik]

Nie chcę rozwodu tylko uratować małżeństwo. Znacie mądrego,
sprawdzonego terapeutę ze śląska? Ktoś kto zna się na terapii
małżeńskiej i nie będzie w pierwszych słowach sugerował rozstania.
Chcę zawalczyć!

[kasper254]

Jasne, że tak. To nawet twój obowiązek, a nie tylko powinność -
zawalczyć. Sprawę stawiasz jasno - nie interesuje cię taki
terapeuta, który/a będzie "w pierwszych słowach sugerował
rozstanie". Bo oni często to robią, najczęściej "w imię
szczęścia", "dobra" itd. Problem tylko w tym, co to za szczęście, co
to za dobro i kogo: męża, żony, dzieci, a może wnuków... Definicji
sto.
Jeśli mógłbym radzić, idż do sekretariatu Sądu Okręgowego, w
którego okręgu mieszkasz, i popytaj o dobrego, skutecznego, mądrego
(nie musi być oczytany i nie musi mieć wysokich tytułów naukowych)
terapeutę. Spytaj o to, jak sobie radził w różnych sprawach. Twoim
rozmówcą może też być znajomy sędzia. Oni pracę terapeutów znają od
podszewki. Tak, jak pielęgniarki wiedzą najlepiej, który jest dobrym
lekarzem, tak urzędniczki sądu znają pracę psychologów.
I walcz. Mnie się nie udało, ale ty masz jeszcze szansę.
Powiedziałbym - dużą, gdyż małżeństwa po ogromnym wstrząsie (np.
zdrada i inne patologie)potrafią być lepszymi niż były do tej pory.

[ewelka01]

Kasper, piszesz ze malzenstwo, po wstrzasie potrafi byc lepsze, ja nie wyobrazam
sobie, np malzenstwa po zdradzie,czy mozna tej osobie zdradzajacej zaufac i tym
samym lepiej zyc???

[z_mazur]

Kasper napisał, że może, a nie że musi. Gdyby w wyniku zdrady zawsze poprawiały się relacje pomiędzy małżonkami o byłby bardzo prosty sposób na naprawianie małżeństwa.

Niektórzy są w stanie wybaczyć i dzięki pracy nad związkiem zaufać ponownie, inni nie. Człowiek po doświadczeniu zdrady staje się ogólnie mniej ufny, nie tylko wobec osoby przez którą został zdradzony, ale też wobec innych osób. Odbudowanie zaufania niezależnie czy do tej konkretnej osoby, czy ogólnie do ludzi musi potrwać.

[kasper254]

Rozumiem, że sobie nie wyobrażasz, ale to nie tylko moja ocena. Tak
wynika z badań socjologicznych. W psychologii mówi się o tzw. "nędzy
egzystencjalnej", która wyciska ogromne piętno na zachowaniach przed-
rozwodowych. Ona wiąże się z określonymi patologiami w małżeństwie,
np. zdrada, przemoc itd. I jest katalizatorem decyzji o rozwodzie.
Słusznie phokara napisała, że kobiety są bardziej zdecydowane w tego
typu działaniach, ale nie dodała, że chodzi o specyficzny typ
kobiet; tych, które nie kochają lub po prostu nie kochały partnera.
Miłość to przede wszystkim wybaczanie. Mogą być wszelkie inne
rzeczy, wszelkie inne zachowania, atrybuty, przstrzegane normy i
zasady, ale bez choćby potencjalnej czy/lub/i realnej możliwości
wybaczania małżeństwo jest bełkotem dla jednej i (wobec drugiej)ze
stron. Słusznie podkreślał to kiedyś Chrystus (dla mnie wyjątkowy,
wyprzedzający swoja epokę człowiek, ale nie Bóg czy prorok),
wskazując na aspekt miłosierdzia (podobnie Budda). Gdy prowadzą
kobietę, którą chcą ukamieniować, pisze winy tych, którzy mienią się
niewinnymi. Odchodzą zawstydzeni. Biorąc pod uwagę jedną zasadę, nie
eiminujemy innej: w imię określonego dobra(wartości) wybieramy takie
zachowanie, które ma najlepsze uzasadnienie aksjologiczne. Co to
znaczy? Tylko tyle i aż tyle, że żyjemy bardziej dla czegoś czy
kogoś, a nie tylko, czy przede wszystkim dla siebie. Nie ma
kategorii szczęścia odartej z konkretnej rzeczywistości - z
odniesienia do innych, np. głównie dzieci, ale nie tylko.
Z tym wiąże się to, o czym słusznie, moim zdaniem pisze z_mazur,
ale przecież to nie wyklucza tego, co ja napisałem i co obrazują
badania.
Reasumując, małżeństwo po wstrząsie czyni to małżeństweo lepszym
pod warunkiem jednak, że ci ludzie się naprawdę kochają. Żeby to
widzieć, cenić, szanować, przetrwać, muszą być dojrzałymi ludżmi, a
nie gówniarzami, którzy wiecznie ganiają za mirażem "szczęścia" i
dyszą żądzą odwetu. Gdyby takimi się okazali to, moim skromnym
zdaniem, będą lepiej żyć.

[maza15]

wybaczenie,to jedno
a ratowanie bez chęci partnera nic nie da
Te,które podejmują decyzję o odejściu po zdradzie,to "specyficzne
kobiety"???

[sylwiamich]

Wszystkie badanie socjologiczne, psychgologiczne zakotwiczone są w
pewnej rzeczywistośći społecznej, w pewnym zespole zasad moralnych,
przyzwyczajeń, stereotypów, zachamowań.I w tej rzeczywistości, z jej
ograniczeniami istnieją.Bezmyślne branie do siebie takich badań
utrwala istniejący porządek.Czy według Ciebie Kasprze ten świat jest
cudowny?
Teraz o Jezusie.
Głosił miłość i wybaczenie.Wybaczyć to nie znaczy zostać.Nie
wybaczyć to nie znaczy nie kochać.To chyba jasne?
W przysiędze małżeńskiej są słowa: jesteśmy ze soba na dobre i na
złe.Co to znaczy?
Dla niektórych znaczy to: nawet gdy zniszczysz naszą rodzinę, nawet
gdy zabijesz niewinność naszych dzieci, nawet gdy odbierzesz mi
kobiecość, godność i honor, nawet gdy zbrukasz naszą sypialnię.Dla
innych: gdy to co na zewnątrz w nas uderzy.Wtedy My będziemy razem
wbrew temu.I każdy zdaje sobie sprawę że ludzie nie są idealni, że
popełniają błędy.I Ty Kasprze mówisz o braku miłość tych, którzy juz
nie chcą.Znasz każdą historię z osobna? Czy wiesz o latach walki o
to wszystko co nam się wydawało? Czy wiesz o przełkanych nocach tych
które odeszły? Bo ratowały dzieci? A kochały? Kilka dni temu pewien
chłopiec rzucił zapaloną torebką w twarz innemu dziecku. Dla swojego
brata jest taki opiekuńczy.Ojciec latami znęcał się nad
rodziną.Matka kochała.Diabła chyba.
Wybacznie to nie zostanie za wszelką cenę.
A jesli chodzi o socjologię:
Podpieranie się w rozmowie autorytetami(badania,autorytety moralne)
to zwykłe nadawania wyższej rangi swoim wypowiedziom.Badania
wskazują że mam rację.Myślę podobnie jak Jezus.
Może i podobnie...z tym że ja jego słowa rozumiem inaczej.Zupełnie
inaczej niż TY.


> Reasumując, małżeństwo po wstrząsie czyni to małżeństweo lepszym
> pod warunkiem jednak, że ci ludzie się naprawdę kochają. Żeby to
> widzieć, cenić, szanować, przetrwać, muszą być dojrzałymi ludżmi,
a
> nie gówniarzami, którzy wiecznie ganiają za mirażem "szczęścia" i
> dyszą żądzą odwetu. Gdyby takimi się okazali to, moim skromnym
> zdaniem, będą lepiej żyć.


Reasumując..dojrzali ludzie nie krzywdzą innych.A to co piszesz to
przyklepywanie takim patologiom jak zdrada.A lepiej się będzie żyło
zdradzaczom.PO którejś tam zawiedzionej nadziei że mój były mąż
zacznie być dojrzałym człowiekiem i przestanie kłamać na potegę
usłyszałam : Bo Ty nie jesteś katoliczką i nie potrafisz wybaczać.
Niew jestem katoliczką...dlatego inaczej rozumiem słowa
Chrystusa.Rozumiem że mam nie nienawidzieć.Rozumiem że mam
przebaczyć.Rozumiem że mam wolną wolę daną mi od Boga.Rozumiem że
mam iść w strone światłości, nie ciemna.

[bozenadwa]

witaj wniedzielny poranek.Pieknie to napisac .Myslalam cos
podobnego,odpisac kacprowi,ktory ma wg mnie duzo racji,ale nie ze
wszystkim sie z nim zgadzam .Dla mnie Chrystus jest Bogiem,ibardzo
chcialabym isc jego droga,Niestety jako czlowiekowi,rzadko mi sie
to udaje.Sylwia todobrze ,ze Ty wczesniej zrozumialas,ze nawet jak
kochasz i wybaczasz to nieznaczy,ze musisz tkwic w patologicznym
zwiazku.Ja to dopiero zrozunialam teraz,do niedawna jeszcze bralam
wine na siebie.Myslalam,ze zemna jest cos nie tak,ze nasza rodzina
nie funkcjonuje.

[bozenadwa]

Sylwia pisze w pokoju syna ,on ma jeszcze w gorszym stanie
klawiature niz ja .Mialo byc ,ze pieknie to napisalas .

[phokara]

> Słusznie phokara napisała, że kobiety są bardziej zdecydowane w
>tego typu działaniach, ale nie dodała, że chodzi o specyficzny typ
> kobiet; tych, które nie kochają lub po prostu nie kochały
>partnera.

Nie mogłam tego dodać, bo myślę, że jest przede wszystkim odwrotnie.
Kobietom, które nie kochają prościej jest zostać z mężem
zdradzającym, bo nie targają nimi tajfuny emocji. Wybierają wygodę i
nie muszą się szarpać, bo po co? Rodzina trwa, słup stabilizacyjny w
postaci małżonka jest, więc jest ok.
Zdrady się nie wytrzymuje właśnie wtedy, gdy się kocha. Psychika
trzaska. To znaczy czasami się wytrzymuje i pewnie nawet jest tak,
jak piszesz - można z tego wyjść sensownie przy udziale dwóch
świadomych, zaangazowanych i kochających stron. Ale to są niestety
wyjątki.

> Miłość to przede wszystkim wybaczanie.

'Przede wszystkim' to z pewnością nie. Przegięcie w stopniowaniu.

Z całą końcówką się w pełni zgadzam, choć wiem, że to, co się jawi
tak pięknie i szlachetnie w słowie pisanym jest trudne do wcielenia
w życie.

Sylwi, pho

[kasper254]

Świat jest naprawdę cudowny, Sylwi i to niezależnie od różnego typu
badań, chociaż one umożliwiaja porządkowanie i wydobycie całej
stachurowskiej jaskrawości.
Popatrzcie na to, co pisze Scri, a pho powtarza. Ależ człowiek
jest najsilniejszy właśnie po raku, po amputacji np. nóg i gdy
dopada go inna choroba. Wtedy widzi, co miał i co traci, pytając:
czy to już? Rozpływając się w konsumpcjoniżmie, wegetując - człowiek
umiera. Umierając naprawdę, gdy jego siły gasi choroba - chce
walczyć, chce żyć, pragnie każdego dnia dłużej. Czyż to nie
paradoks? Podobnie z wstrząsem okołorozwodowym, ale tylko dla tych,
którzy chcą utrzymać małżeństwo i rodzinę. Jest ich wielu. Rozwód po
śmierci bliskiego jest najwyżsej usytuowanym zdarzeniem
stresogennym. Czyż to przypadek? Więc jeśli tak, dlaczego, pho,
mówisz, że "jest odwrotnie"? Widziałaś kogoś, kto za zasłoną
niewiedzy podejmowałbym ostateczne decyzje, pozwoliłby sobie
na "trzaskanie psychiki"? Przeciez to idiotyczne. Wierzysz w to,
pho? Naprawdę? Niemożliwe, aby tak inteligentna dziwczyna wierzyła w
krasnoludki...Jeszcze raz podkreślę: głównie brak miłości prowadzi
do podejmowania przez kobiety decyzji o szybkim rozwodzie.
Jak napisałem, badania dowodzą, że po wstrząsie w małżeństwie -
otrzymało ono lepszą kondycję. Śądzę, że tak jest z następującego
powodu.
Otóż od najdawniejszych czasów człowiek (biedny, samotny,
zwierzęcy, jak mówił rzymski poeta, a wiele wieków póżniej powtarzał
Hobbes), nagle stawał przed śmiercią. Potem dodawano, żeby Bóg (los)
pozostawił go na drugi rok w tej samej klasie. Rozwód swoją
drapieżnością jest jak śmierć rodziny. Człowiek nagle wie więcej,
rozumie więcej, ale już nic nie może. Czy to, sylwi, oznacza
akceptację zdrady?
Może to przegięcie domorosłego filozofa, ale przecież życie to
ocean wybaczania.

[phokara]

Kasper,
czy Ty w ogóle sam rozumiesz coś z tego, co piszesz? Tak z
ciekawości. Bo ja wymiękam. Niby prowadzisz jakiś dialog ale chyba
sam ze sobą, co o tyle jest dziwne, że zwracasz się w tytule do mnie
(również). Niestety mam podstawy przypuszczać nie zrozumiałeś nic z
mojej wypowiedzi, tudzież jak zwykle nałożyłeś na nią interpretację
własną, mieszając w kotle ogólnych refleksji i powstał pasztet. Na
to nie poradzą ani krasnoludki ani Hobbes ani badania naukowe.
Kompletnie nie wiem, o co Ci chodzi, zapewne dlatego, że mity o
mojej inteligencji są dość mocno przesadzone. No trudno, jakoś muszę
z tym żyć, że wreszcie trafiłam na filozofa (domorosłego), który
mnie zagiął lepiej niż Heidegger.

Wybacz, że nie będę się wgłębiać w temat; wierzę, że to uczynisz,
skoro "przecież życie to ocean wybaczania". Fascynujaca definicja
tak btw.

Droga pho

[kasper254]

jeśli cię uraziłem - przepraszam. Nie zamierzałem. Jeśli używam słów
innych myslicieli, to tylko dlatego, że sam niewiele mogę wnieść
ponadto, co oni wcześniej powiedzieli: moje są tylko jakieś byle
okruszki myśli. Pomijam już inną rzecz; nie chcę wyważać otwartych
drzwi, wole skróty. Mylisz się, że nie zrozumiałem nic z twojej
wypowiedzi. Przysięgam, że zrozumiałem wszystko, a więc wiem, ale
tą ironię post-egzystencjalną przyjmuje z pokorą.
Jeśli pozwolisz, to nie będę się wgłębiać w temat, gdyż jeśli
miłość nie jest przede wszystkim wybaczaniem, to faktycznie życie
nie jest oceanem wybaczania. Inaczej nie może być.Dzisiaj
uczestniczyłem w pewnym - nazwijmy to - panelu. Wg uczestniczących w
nim młodych ludzi najstraszniejsze jest okrucieństwo rozwodu.
Rozumieją, że w sytuacjach ekstremalnych musi nastapić rozwód. Ale
współczesny czas zbanalizował go. I w aurze tego, porażony swoim
własnym rozwodem, bezwzględnością mojego, wydawałoby się towarzysza
życia, tutaj na forum - w miarę wolnego czasu - piszę, bez
wgłębiania się w temat.
Musisz być młodym człowiekiewm, a ja pewnie zbyt starym.

[phokara]

> Musisz być młodym człowiekiewm, a ja pewnie zbyt starym.

Najważniejsze to w ogóle BYĆ człowiekiem. Kwestia wieku to już
doprawdy sprawa drugorzędna.
Jeśli miałabym szukać różnic między nami to chyba w przydziałach
racjonalizmu/idealizmu tudzież pesymizmo-optymizmu. Czy jakoś tak
Ale wydaje mi się, że nie ma sensu tego robić.
pozdrawiam Cię serdecznie

[plisowanka]

kasper254 napisał:
> Powiedziałbym - dużą, gdyż małżeństwa po ogromnym wstrząsie (np.
> zdrada i inne patologie)potrafią być lepszymi niż były do tej pory.

Ja uważam, że jak partner raz zdradził, to duże prawdopodobieństwo, że zdradzi ponownie, jednak z tą różnicą, że może tym razem będzie się z tym lepiej krył.
Tak samo jak się mówi, że jak mężczyzna kiedykolwiek uderzył kobietę, to prawdopodobnie uderzy ją w przyszłości powtórnie. Nieistotny jest fakt, czy to się zdarzy za rok, czy dopiero za 10 lat.

Według mnie kryzys spowodowany zdradą czy przemocą jest nie do pokonania. Terapia może na krótką metę coś poprawi, ale i tak na dłuższą metę to nie ma sensu - patologiczne zachowania wrócą i prędzej czy później dojdzie do rozpadu małżeństwa.

Natomiast wierzę, że można pokonać kryzysy wywołane nieporozuminiami charakterologicznymi (np. kłótnie, konflikty z teściami), trudnościami finansowymi (bo to może ulec w przyszłości poprawie), podziałem osobiązków małżeńskich (można zatrudnić pomoc domową) czy wychowywaniem dzieci (dziecko podrośnie i będzie lepiej).

[aron95]

plisowanka - powiedzmy że masz rację i po dziesięciu latach nienagannego związku
powtórzy się zdrada czy uderzenie
Będziesz tego okresu żałować ? Będziesz żałować że udzieliłaś kredytu zaufania
na te 10 lat ?
Każdemu może się przytrafić wpadka im młodsi małżonkowie tym bardziej .
Z wiekiem człowiek w końcu poważnieje - podobno .

[bozenadwa]

Plisowanko zgadzam sie ztym co napisalas .Sama terapia nie
wystarczy.Mysle tak ,ze jesli oboje malzonkowie sie kochaja,jesli
oboje oboje chca pracowac nad samoswiadomoscia,jesli ta prace
zbuduja na wierze prawdziwej wierze,to maja szanse ,ze im sie
uda.Jesli zabraknie chociaz jednego ztych elementow to terapia nie
pomoze .

[bozenadwa]

Ratowac ! naturalnie ze ratowac ,Jesli jest szansa i oboje tego
chcecie .W katowicach jest poradnia rodzinna ,na ul .Okrzei ,ale nie
znam tam nikogo.Moj m. zamiast terapeuty woli pocieszycielke lub
pocieszycielki ,bo tego do konca chyba nawet on nie wie .Pozdrawiam
i zycze z calego serca powodzenia ,

[sylwiamich]

Na serio jest tak że od razy rozwód sugerują?Czy też chcesz coś
czego mieć nie możesz i trudno się przyznać?

[aron95]

Poszperaj w google wiem że jest w Katowicach organizacja ,(Nowa rodzina /Lepsza
rodzina itp ) nazwa mi uleciała , organizująca warsztaty dla rodzin w których
występują patologie .
W ulotce mieli - zapobieganie rozwodom

Ratować, ale nie za wszelką cene...

[tricolour]

... bo ja czytam, że małżeństwa po wielkim wstrząsie są lepsze, silniejsze itp
to nie wiem czy śmiać się, czy płakać.

Człowiek najsilniejszy jest po raku, amputacji kilku członków, Alzhemierze i
przetoce...

[phokara]

Zgadzam się.

Ja to zawsze powtarzam, żeby sobie w buty wepchnąć magiczną
sentencję "co cię nie zabije, to cię wzmocni". To tak ślicznie
wygląda na papierze. Życie natomiast dowodzi, że "co cię nie zabije,
to cię z pewnością osłabi". I tyle.

[bozenadwa]

pho ,zgadzam sie ,jak patrze na siebie z boku ,normalnie wrak
czlowieka .Ale mam nadzieje,ze jak przezyje i wyciagne wlasciwe
wniski ,to moze cos ze mnie bedzie .Jeszcze jest takie powiedzenie
ze punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia .

[phokara]

> pho ,zgadzam sie ,jak patrze na siebie z boku ,normalnie wrak
> czlowieka .Ale mam nadzieje,ze jak przezyje i wyciagne wlasciwe
> wniski ,to moze cos ze mnie bedzie

Przeżyjesz. Gwarantuję Ci to. Mogę się nawet założyc o butelkę
whisky
A jak wyciągniesz właściwe wnioski, to z pewnością coś z Ciebie
będzie. I to nawet jest spora szansa, że lepszego niż przedtem

[bozenadwa]

pho ,wlasnie o to mo chodzilo ,ja wiem ze przezyje ,nie z takiego
dolu juz wychodzilam wzyciu .to wlasnie chcialam powiedzic ,piszac o
tym ,ze punkt widzenia ,zalezy od.... od tego czy wyciagamy wnioski
czy nie .Mysle ,ze o to samo nam chodzi ,totez ta whiski mozna wypic
razem.

To prymitywna racjonalizacja...

[tricolour]

... jakoś trzeba wytłumaczyć niepowodzenie. Można tak: fajnie, że rozwaliłem
samochód - kupię sobie nowy. Dobrze, że umarło mi dziecko - sprawię sobie nowe,
a poza tym, co nie zabije, to mnie wzmocni...

[phokara]

Nie taka do końca prymitywna, bo w pierwszej fazie (kompletnie
nieracjonalnej) pozwala przetrwać. Ale potem to już warto się
rozejrzeć i dostrzec płyciznę tej sentencji. Inaczej człowiek się
niczego nie uczy, tylko tkwi w bezdennej głupocie. Co w sumie jakos
mnie specjalnie nie dziwi - bo jest cholernie łatwe i wygodne

Tylko po co się tak rozglądać...

[tricolour]

... kiedy z tego same nieszczęścia są: trzeba myśleć, oceniać, wartościować,
odróżniać, wyciągać wnioski i uczyć się, kurwa, na nich.

Komu by sie chciało...

[phokara]

No właśnie... po co się męczyć bez sensu?
Życie jest wystarczająco męczące samo z siebie I kółko sie zamyka.

Re troche niepowazna prowokacja

[bozenadwa]

tricolour napisał:

> ... jakoś trzeba wytłumaczyć niepowodzenie. Można tak: fajnie, że
rozwaliłem
> samochód - kupię sobie nowy. Dobrze, że umarło mi dziecko -
sprawię sobie nowe,
> a poza tym, co nie zabije, to mnie
wzmocni. tri czasami zdarza Ci sie napisac
cos sensownego ,ale zeby porownywac smierc dziecka z rozwalonym
samochodem .......

Nie porównałem...

[tricolour]

... do porównań używa się słowa "jak": to JAK tamto.

Ty za to starasz się z mojego zestawienia zrobić porównanie. Dlatego z takiej
karkołomnej konstrukcji wyciągnęłaś takiż też wniosek.

[bozenadwa]

tricolour napisał:

> ... do porównań używa się słowa "jak": to JAK tamto.
>
> Ty za to starasz się z mojego zestawienia zrobić porównanie.
Dlatego z takiej
> karkołomnej konstrukcji wyciągnęłaś takiż też wniosek.

[sylwiamich]

Powiedzenie "co Cię nie zabije to Cie wzmocni" jest
prawdziwe.Pamiętacie pierwsze niepowodzenia? W młodości. Były
GIGANTYCZNE, bo całkiem nowe.Człowiek nabiera doświadczenia,
dystansu i mądrości że wszystko niemalże mija i da się przeżyć.Po
prostu nabiera się odporności.Ale trzeba pamiętać o tym drugim
wariancie...to coś może zabić.Zdrada może zabić zaufanie.Przemoc
może zabić bezpieczeństwo.Obelgi moga zabić kobiecość...itd

[bozenadwa]

Nie wiem co ja dzisiaj taka zgodliwa jestem .Ta SYlwia tak .Ten
drugi wariant ,wlasnie mnie dotyka.Wiem dobrze co to znaczy czuc sie
zerem ,wiem co to znaczy nie miec poczucia bezpieczenstwa ,zaufanie
stracilam do mojego m.,Ato chyba dobrze,ze spadlo mi bielmo z
oczu.Ale ja wroce do wyciagania wnioskow i dlacaego uwazam ,ze punkt
widzenia zelezy od... tutaj napisalabym ze zalezy tez od naszej
swiadomosci .Nie mowie ,ze sobie radze bo nie radze i czesto tu o
tym pisalam ,ale bardzo chce sie wygrzebac z tego dolu i od dawna
robie rozne rzeczy aby mi sie to udalo ,Jest taki moment ,ze dostane
w leb,leze ,nie moge nawet oddychac ,ale wlacza mi sie instynkt
samozachowawczy podbudowany tym co wyczytalam w ksiazce Viktora
Frankla <psychoterapia dla kazdego <Nie mowie ze caly czas pamietam
o tym ,ale jednak na tyle zakorzenila mi sie jego analiza naszej
egzystencji ,malo tego zgadzam sie znim,Szkoda tylko ,ze zapominam o
tym po co tak naprawde przyszlismy na ten swiat ,Dzisiaj mam lepszy
dzien bo sobie przypomnialam ,i mysle jakie to wlasciwie ma
znaczenie ,ze moj m, mysli tak jak mysli robi to co robi ,Jesli
chodzi o moje bezpieczenstwo ,To ja juz wiem ,ze moim wrecz
obowiazkiem tym bardziej jako katoliczki ,wezwac policje na kogos
m,kto stosuje przemoc ,aby nikomu nie stala sie krzywda .Szkoda ,ze
jest jeszcze tak malo pomocy dla kobiet ,ktore doswiadczaja
przemocy ,ale i tak jest juz lepiej niz bylo .