Boje sie.....!!!!!!!!!!!

[ankazganiacz]

Julitka jest od 3 dni w domku rodzinnym.Jestem bardzo szczesliwa,ale zarazem
pelna obaw i strachu.W szpitalu bardzo ladnie jadla z dnia na dzien coraz
wiecej, a teraz wypije 20ml i widze ze ma dosyc.Wpycham jej na sile,ale nie
chce jej przemeczac. Duzo spi wiec to mnie cieszy,ale przeciez musi duzo
jesc. Jestem juz wykonczona nerwowo. A wszystko przede mna....Wmawiam sobie
ze potrzebuje czasu,ze to przez zmiane klimatu,ale jak to dlugo potrwa....???
Ania Mama Julitki(HLHS)

[kamilka110]

Witem serdecznie, jestem mamą w tej chwili 15 mies. córeczki Kamilki ale znam
Twoje obawy, mielśmy ten sam problem z jedzieniem od pierwszych dni po operacji
i potem w domu . Jest cieżko z jedzeniem u naszej Kamilki do dzisiaj, nie
zmuszam jej ile potrzebuje tyle zje,fakt ,że jak była młodsza to robiłam kilka
podejść , nawet na śnie jadła lepiej, teraz juz ma dłuższe przerwy. Pozdrawiam i
życzę dużo cierpliwości.

[perelekhlhs]

ten temat byl juz wielokrotnie tutaj na forum poruszany. niestety wiele dzieci ma problemy z jedzeniem.
my wciskalismy i tak sie udalo. na domiar zlego moj synek nie spal tylko wrzeszczal wciaz a pediatra
powtarzala nam ze sen jest wazniejszy. staraj sie wszelkimi sposobami zeby jadla.
Monika

[marcin.dominik]

Witaj,
Mikołaj po pierwszym etapie też raczej do zbyt "żartych" nie należał Doszło do tego, że karmiliśmy go bardzo często co 1,5 - 2 godziny po 40 - 60 ml. (jedno karmienie mogło trwać nawet i 40 minut). Też obawialiśmy się czy to wystarczy ale robiliśmy bilans płynów (okazywał się bardzo pomocny), taki jak w szpitalu i okazywało się że przyjmuje płynów (jedzonka) tyle ile mniej więcej potrzeba. Do tej pory mleka raczej dużo nie wypija średnio 180 ml jednorazowo, a ma już 14 miesięcy.

[basikrzy]

tak tak, temat jedzenia u naszych serduszek jest ciężki, ale jakoś trzeba sobie
radzić,
nasz Bartek też dużo spał i lepiej jadł na śpiąco, tylko że nam się jeszcze
dodatkowo krztusił, bo ma porażenie strun głosowych po lewej stronie,
też nie miał siły ssać, karmienie trwało 0,5 godziny czasem nawet do całej
godziny, powiększaliśmy dziurkę w smoczku, trochę wciskaliśmy, dodawaliśmy
dodatki kaloryczne i karmiliśmy co 2 godziny (zachowaliśmy rozkład czasowy
karmień ze szpitala i też zapisywaliśmy wszystko co zjadł i wypił i sumowaliśmy
dobowo),
karmienie ich męczy a dodatkowo lekarstwa chyba też trochę obniżają apetyt,
trzeba jakoś przebrnąć te trudne początki, ale powoli będzie z górki,
nasz synek (5 lat) teraz co rano budzi się i woła "mamo, jestem głodny" i już
powoli zapominamy, jakie męki przechodziliśmy przy każdym karmieniu,
po prostu nie wolno odpuścić, cierpliwość da rezultaty!
pozdrawiam

[karolina.bawej]

Też dokładnie znałam ten problem. Między etapami mój Adrianek też nie chciał
jeść. Godzinami siedziałam z butelką w ręku żeby coś pociągnął. Prowadziłam
równiez tak jak w szpitalu bilans karmień, ale powiem Ci szczerze, że zupełnie
niepotrzebnie. Z bialnsem czy bez maluszek i tak zjadał tyle samo. A przez ten
bilans wpadałam w coraz większą depresję. Jak wymiotował potrafiłam godzinami
obliczać ile mniej więcej zwymiotował i odliczać to od całościowej ilości. Ile
ma zjeść tyle zje i te bilanse w niczym nie pomogą. Mój maluszek jest po drugim
etapie i dopiero teraz zaczął normalnie zjadać. Uwierz mi poprawa nastąpi, ale
często są kłopoty z jedzeniem przed 2 etapem. Życzę powodzenia i musisz to
przetrwać. Dla mnie był to najgorszy etap w życiu...

Karolina, mama Adrianka, HLHS

[aga26111]

Hej. Jestem nowa na Forum i mam nadzieję, że do dziś Wasze samopoczucie się
poprawiło. Mogę Ci tylko powiedzieć, że strach towarzyszył także i mi. Moja
córka za dwa dni będzie miała 2 urodziny serduszka tj. 2 lata od zabiegu.
Szpital wykańcza nerwowo i nas i dzieci. Będąc w domu chcielibyśmy aby
dzieciaki szybko wróciły do zdrowia a niestety na to potrzeba czasu,
cierpliwości i wiele nerwów. Dziś Anastazja ma 35 mies. i uwierz nasze życie
jest piękne ale nie do końca pozbawione strachu. Czasem mam gorsze dni, budzą
się wątpliwości, ale moja córka to silne dziecko. Dużo mówi, biega i bawi się z
rówieśnikami. Was to też czeka i napewno będzie wszystko dobrze. Pozwól Małej
odpocząć i bądż cierpliwa bo ona też musi odpocząć psychicznie w domku z Wami.
Teraz potrzebujecie siebie nawzajem, a apetyt wróci. Popatrz na siebie, Ty też
musisz przyzwyczaić się do nowej sytuacji i Wasza Córka to wrażliwa istotka,
która wiele przeszła i wygrała największą z możliwych walk!!! Każdy kolejny
dzien bedzie lepszy napewno. Pozdrawiamy Aga i Tusia ( Zespół Bland White'a
Garlanda- nieprawidłowe odejście naczyń wieńcowych).

[hsynowiec]

Najważniejsze aby Julitka nie traciła na wadze,widocznie je tyle ile potrzebuję
a byc może zmiana klimatu tak na Nią wpłybnęła.Mam nadzieję ze wkrótce jedzonko
wróci do normy i tego Wam zyczę
Hanka mama Jakuba HLHS