Mieszkanie z facetem

[Gość: kiziaczek]

Drogie dziewczyny!!Jeste m studentką drugiego roku psychologii.Przez pierwszy
rok wraz zkoleżankami z ogólniaka wynajmowałam mieszkanie studenckie.Teraz
sprawa wygląda inaczej.Jestem z moim facetem od 4 lat,on w tym roku zaczyna
studia w tym mieście,gdie ja,no i...chcemy razem zamieszkać.Nie rozmawiałam
na ten temat az rodzicami jeszcze.Mam pewne obawy co do ich opini na temat
naszego wspólnego mieszkania.Dodam,że w grę wchodzą oprócz nas jeszcze
znajomi,więc nie byłoby to mieszkanie tylko we dwójkę.Czy któraś a was miała
podpbny dylemat? Jak ustosunkowali się do tego wasi rodzice?Czy warto w tej
sytuacji postawić na swoim?A może mieszkanie z facetem podczas studiów to
nienajlepszy pomysł?Rozprasza?:-)proszę o opinie na ten temat.

[tawananna]

Czy warto postawić na swoim... Myślę, że to w gruncie rzeczy zależy od Twojej
determinacji i nastawienia rodziców. Jeśli Ci na tym bardzo zależy, warto. Ale
nie wiem, w jakim stopniu Twoi rodzice mogą być temu przeciwni - sama
wyczujesz, czy masz jakieś szanse, czy rodzice stawiają opór tylko dlatego, że
czują, że powinni, czy może jest to dla nich "sprawa życia i śmierci". Weź też
pod uwagę opinie różnych bliższych i dalszych cioć i cioteczek, sąsiadów itd. -
nie żebym uważała je za istotne, ale to Ty musisz wiedzieć, na ile zależy Ci
na "reputacji". Jednym słowem, moim zdaniem jednoznacznej odpowiedzi na to
pytanie nie ma...

Natomiast co do tego, czy to dobry pomysł... To z kolei zależy od Ciebie i
Twojego faceta :).

[tawananna]

Jeszcze jedna rzecz: myślisz o wspólnym pokoju w mieszkaniu studenckim czy
dwóch osobnych w tym samym mieszkaniu? Myślę, że to drugie rozwiązanie - jeśli
Was stać - jest całkiem dobrym pomysłem i rodzice powinni łatwiej na to
przystać, zwłaszcza, jeśli będziesz podkreślać, że to po prostu zwykłe
mieszkanie studenckie, tyle, że mieszane.

[Gość: kiziaczek]

Dzięki.Myślę,że mieszkanie w osobnych pokojach byłoby dobrym argumentem dld
rodziców,tylko jak to by wyglądało w praktyce...:-)Wiesz,my bardzo tego
chcemy,ten rok totalnej rozłąki to był horror.Ja jestem w bardzo dobrych
stosunkach z rodzicami,mają do mnie zaufanie,ale mimo wszystko boję się
rozmowy.Trochę wspominałam coż na ten temat,ale to tak nieoficjalnie.Jeśli
chodzi np. o babcię i dziadka,to oni sami zapytali się co zamierzam ,po prostu
podejrzewali,że będziemy chcieli razem zamieszkać.Oni nawet podkreślają,że tak
będzie dla mnie lepiej,bo "będzie mnie miał kto bronić w takim dużym mieście":-)
Nie wiem jak to będzie.

[Gość: o.]

ja mieszkam z facetem od ponad dwoch lat (mam 21) i jest ok :]

tez psychologia.

[Gość: kiziaczek]

A czy na przykład bycie ze sobą przez tak wiele czasu nie rodzi konfliktów?W
końcu jest do nich wtedy więcej okazji:-)Nie ukrywam,że zwiększa się również
prawdopodobieństwo ewentualnej ciąży,a tego póki co wolałabym unuknąc.

[Gość: o.]

znamy sie kuuupe lat. mieszkamy od dwoch, w sumie dwoch i pol. konflikty sa jak
najbardziej ,ale w ktorym zwiazku ich nie ma? za to powiem Ci ze to moj
najlepszy przyjaciel :) inaczej wspolne mieszkanie to musialby byc horror.
znamy sie jak lyse konie, wiemy o sobie wszystko, nie krepujemy sie, ani
zadnych cyrkow nie ma. co do ciazy to biore tabletki i jak widac dzialaja. co
do starych.. mam o tyle fajnie ze zawsze bylam na tyle samodzielna, ze rodzice
ani nie pisneli kiedy sie wyprowadzilam do faceta, a nawet jakby pisneli, to
hmmm... nie jestem od nich zalezna finansowo, takze sprawa jak krysztal
czysciutka :P

[tawananna]

> Dzięki.Myślę,że mieszkanie w osobnych pokojach byłoby dobrym argumentem dld
> rodziców,tylko jak to by wyglądało w praktyce...:-)
Najpierw argument, potem praktyka ;).

[Gość: wiewiorka]

ja jestem w identycznej sytuacji jak Twoja, z tym, ze to mój facet od roku
studiuje w innym mieście, a ja zaczynam tam studia od tego roku. Ja już
wstepnie rozmawiałam z rodzicami i jednak nie popierają koedukacji. Moj plan
byl taki, ze mieszkalibyśmy we 4 w jednym mieszkaniu, 2 chłopów w jednym pokoju
i ja z koleżanką w drugim. Będzie chyba jednak cięzko to zrealizować;( Rodzice
mają swoje argumenty, bo sami, choć byli razem od pierwszego roku, mieszkali
osobno, dopiero po ślubie zamieszkali razem. Inna sprawa, że byli na jednej
uczelni, kierunku, roku, tylko grupy mieli inne. My jestesmy razem juz grubo
ponad 2 lata razem, ostatni rok był straszny, jak widywaliśmy się przy
pomyślnych wiatrach raz w tygodniu, nie chciałabym żeby w tym roku się to
powtórzyło. Jeszcze będe próbowac przekonac rodziców i mam nadzieje, ze coś się
uda wskórać. Pozdrawiam i życze powodzenia z rodzicami!!!

[Gość: wiewiorka]

argumenty moich są jeszcze takie, ze przebywając z sobą tyle czasu, przypadkiem
mozemy sie sobą znudzić, a oni nie chcą żadnego nowego fagasa [słowa mojej
mamy], bo lubią mojego lubego;) poza tym zapewne boją się ze zostaną młodymi
dziadkami, no i chyba jednak mają pewne obawy co by powiedziała reszta rodziny.

[Gość: kiziaczek]

Wiwiorka,w takim razie jesteśmy w identycznej sytuacji.Rozumiem,czym jest
rozłąka.Myślę,że kolejny rok bym jej nie zniosła.My jesteśmy razem 4 lata i
zamierzamy być jeszcze dłużej:-)Ufam mojemu facetowi,jestem jego pewna,jesteśmy
zdecydowani na to mieszkanie i coraz bardziej zdeterminowani.My też planujemy
takie rozwiązanie:ja z koleżanką w jednym pokoju,mój chłopak z jej chłopakiem w
drugim:-)Oczywiście to wersja "oficjalna".Co do gadania reszty rodziny
i "innych",to chyba należy odsunąć to na dalszy plan.Najważniejsze jest zdanie
rodziców-moim zdaniem oczywiście-i to z nim trzeba liczyć się najbardziej.Inni
gadali,gadają i gadać będą.Powodzenia.

[Gość: o.]

nie robcie na sile nic przeciw rodzicom. lepiej poczekac jeszcze troche, a
wszystko samo sie ulozy. a tak to szkoda nerwow...

[Gość: ora_et_labora]

Dziewczyno!!!! Weż ślub, a przynajmniej się zaręcz. Czyżbyś bała się zobowiązań?
A może pomimo 4-letniej znajomosci nie jesteś pewna uczuć do swojego chłopca.

[Gość: kiziaczek]

Powiem Ci tylko tyle,iż niczego w życiu nie jestem pewna bardziej niż uczuć do
Niego.I bardzo proszę o nierzucanie tak bezpodstawnych zarzutów wobec mnie,gdyż
nie prosiłam o ocenianie intensywności moich uczuć do mojego chłopaka.Resztę
pozostawię bez komentarza.

[marsylianka]

No wiec widze ze ja jestem w tej samej sytuacji:) przeprowadzam sie do mojego
faceta w pazdzierniku .. tylko ze to bedzie mieszkanie we dwojke !
Nie mowie ze nie mialam watpliwosci mysle jednak ze wszytsko zalezy od tego
jak daleko siegaja wasze wspolne plany i na ile powaznie myslisz o zwiazku!
MOI RODZICE NIE MIELI NIC PRZECIWKO PONIEWAZ ON MIESZKA TAM GDZIE BEDE
STUDIOWAC CZYLLI 400 KM OD MOJEGO MIASTA RODZINNEGO , poco wiec tluc sie po
akademikach?

[marsylianka]

ij eszcze jedno ! strach przed konfliktami to bzdura.. przeciez kiedys
bedziecie musieli zamieszkac razem ? i wtedy one tez moga sie pojawic czy nie
lepiej wiec poznac sie przed slubem???:)
a tabletki to swietny sposob przed zajsciem w ciaze!
Wiec lepiej szukac argumentow za niz przeciw:)

[Gość: kiziaczek]

Dzięki za słowa otuchy.Nasze wspólne plany sięgają baaaardzo daleko.Zdaję sobie
sprawę ,że argumentów za jest dużo,ale tyle samo przeciw_najwięcej tych ze
strony rodziców.Jestem jednak dobrej myśli.

[Gość: Dagi]

Obejrzyj sobie M jak Miłość tam ludzie mają taką samą sytuację i żyją w zgodzie
z rodzicami, a poza tym chyba możesz już sama decydować o swoim życiu.