studia a bulimia

[ave00]

z pewnością na studiach są osoby chore na bulimięlub anoreksję. Może takie
znacie? Napiszcie proszę, jak sobie radzicie (radzą)?

[Gość: Wiola]

Ja sobie radze bardzo dobrze:)

[wujek.sam]

Skoro sa chore, to znaczy, ze sobie nie radza. Trzeba sie leczyc, zaden wstyd,
niby jak inaczej chcesz sobie poradzic?? Z pewnoscia pomoze brak wolnego czasu,
jak najwiecej zajec, czas na jakas pasje, no i zeby w poblizu byl ktos bliski.

[ave00]

nie jestem( na szczęście) chora, pytam tylko z czystej ciekawośći

[Gość: Wiola]

Studia nie pomoga w leczeniu. Na psychologie nie powinny isc osoby, ktore sa
chore!

[Gość: eh]

Dlaczego?

[jelena86]

A jak mają sobie według Ciebie radzić?! Przecież to normalni, sprawni umysłowo
ludzie; radzą sobie jak inni studenci.

[Gość: kajzerka]

Phi... A ja uważam, że osoby z zaburzeniami żywienia powinny leczyć TYLKO osoby,
które same przez to przeszły, bo nikt inny nie jest w stanie ich zrozumieć. Niby
dlaczego nie powiny studiować psychologi? A osoba często miewająca anginy w
dzieciństwie nie powinna być pediatrą?

[Gość: Wiola]

"A ja uważam, że osoby z zaburzeniami żywienia powinny leczyć TYLKO osoby
które same przez to przeszły, bo nikt inny nie jest w stanie ich zrozumieć"
WYLECZONE osoby, a nie ZALECZONE w zadnym wypadku osoby nadal chore, ktore
nigdy w zyciu sobie nie poradziły z zaburzeniami. Uwierz mi, ze nawet ktos kto
nie przezył tego czym jest a i b moze czesto bardziej pomoc, niz ktos kto
kiedys chorował lub nadal choruje. A co powiedziałabys gdybys np. miała
schizofrenie, to chciałabys aby leczył Cie taki psycholog? Albo osoba z głeboka
depresja, ktora nigdy sobie nie poradziła?

"Niby dlaczego nie powiny studiować psychologi?"
Osoby chore. Bo studia psychologiczne nie pomagaja, lecz co wiecej moga
pogłebic objazwy choroby!

"A osoba często miewająca anginy w dzieciństwie nie powinna być pediatrą? "
Idziesz w złym kierunku.

[Gość: :>]

zgodnie z Twoim tokiem myślenia powinno to się także odnosić do schizofrenii,
niedoszłych samobójców itd.
czepiam się tego słówka TYLKO
porównanie do anginy? to co najmniej niepoważne

[Gość: kajzerka]

Chodziło mi o osoby, które kiedyś były chore a kiedy same leczą mają to za sobą,
czyli są zdrowe. To chyba oczywiste.
i Tak, jakbym miala schizofrenie, i wybór to wolalabym żeby mnie leczył lekarz,
który też był chory a wyzdrowiał (!!!), bo wiedziałby jak ja się czuję i co
przeżywam.

[Gość: Wiola]

"Chodziło mi o osoby, które kiedyś były chore a kiedy same leczą mają to za sobą
czyli są zdrowe. To chyba oczywiste."
To co napisałas w poprzednim poscie nie było takie oczywiste!!!!Ja wolałabym
aby leczył mnie ktos kto nie miał z tym problemu!!! Poza tym pamietaj anoreksja
i bulimia to choroby, ktore pomimo wyleczenia sa w uspieniu. Zawsze moga
powrocic!!!!

"i Tak, jakbym miala schizofrenie, i wybór to wolalabym żeby mnie leczył lekarz,
który też był chory a wyzdrowiał (!!!), bo wiedziałby jak ja się czuję i co
przeżywam."
Schiofreni nie da sie wyleczyc, wiec gdybys miała schizofrenie to leczyłby Cie
lekarz, ktory rowniez ja ma!

Poza tym dziwi mnie bardzo, ze zawsze jak ktos przejdzie jakas chorobe,
przypuscmy anoreksje i bulimie, to w przyszłosci chce pracowac z takimi
osobami. A nie zawsze tak jest, ze pomiomo, ze kiedys ktos cos przezył, to
pomoze drugiej osobie!

Kajzerka miałas kiedys a lub b??? Albo moze ja masz?

[Gość: kajzerka]

Przepraszam, nie wiedzialam, że nie da sie wyleczyć schizofrenii ale chyba
wiesz, o co mi chodzilo. To nie było dobre porównanie, bo anoreksje da się wyleczyć.

[nika2006]

ja jestem chora na bulimie. 6 lat temu bylam chora na anoreksje. myslalam ze sie wyleczylam z tego... ale jednak to nieprawda.po anoreksi wciagnela mnie bulimia.albo anoreksja bulimiczna.choc przytylam troche.musialam.wciaz ta choroba siedziala we mnie i nadal siedzi. w tym roku zaczelam studia w wawaie. jestem na kierunku hotelarstwa. calkiem niezle radze sobie z choroba.nikt o niej niewie,i niedomysla sie.

[Gość: Q]

Nie radzisz sobie z chorobą !!!

Dobre ;)
Jedynie to sobie radzisz z jej UKRYWANIEM.

BTW, ed są wyleczalne.
& przejście danej choroby, przy zał. wyleczenia, MOŻE stanowić problem w
leczeniu innych. Nie trzeba na coś chorować - żeby wiedzieć jak wyleczyć.

[Gość: ggggg]

Osoby z bulimią czy anoreksją często doskonale radzą sobie na studiach, gdyż
choroby te często dotykają osoby chorobliwie ambitne. Oczywiście muszą dać z
siebie dużo więcej niż osoby zdrowe, aby osiągnąć taki rezultat. Ja też kiedyś
miałam ten problem, ale od kilku lat mam spokój. To był straszny okres w moim
życiu. Nieprawdopodobne zmęczenie, depresja, problemy z koncentracją, życie
podporządkowane chorobie i ciągłe ukrywanie się. Nie wiem jakim cudem zdałam
maturę i to na same 5.

[nika2006]

"ggggg" kto ci pomogl wyjsc z tego wszystkiego.... albo jak sama dalas sobie z tym rade? i niemasz teraz wyrzutow sumienia jak jesz.... co wogole czujesz

[nika2006]

ja jej nieukrywam.ja z tym zyje od 6 lat.wczesniej mama mi pomagala.pomogla ale na krotko.potem wszystko zaczelo sie od nowa,ale juz nikt z rodziny niereagowal i cos czuje ze niechcial,albo niezauwazyl. mam duzo problemow rodzinnych,a raczej moi rodzice.niestety te problemy dotykaja po czesci i mnie. wiec o mojej chorobie dawno zapomniano, i nikomu nawet niedochodzi do glowy ze moglo by to wrocic. bo przeciesz niemam kosci na wierzchu tak jak 6 lat temu.

[Gość: ggggg]

A moja choroba była cały czas tajemnicą. Wyszła na jaw dopiero jakiś czas temu,
kiedy już właściwie było wszystko w normie. Tak naprawdę to nie mogę mieć 100%
pewności, że to koniec. Chyba nigdy nie można mieć takiej pewności. Miałam
kiedyś przerwę ok. 2 lat, a później - w klasie maturalnej wszystko wróciło.
Teraz nie chce mi się wierzyć, że to może się powtórzyć. Nie mam absolutnie
wyrzutów sumienia i zmieniłam stosunek do siebie. Nie wiem co mi pomogło. Z
psychologami różnie bywa, nie wszyscy są dobrzy. Na pewno dobrze jest
uświadomić sobie skąd wzięła się choroba i zrozumieć to wszystko. Warto iść do
psychologa. Pewnie po piewrszej wizycie uznasz, że to bez sensu, ale po jakimś
czasie zauważysz zmianę, więc ważne jest, żeby nie rezygnować od razu. Ja
chodziłam do psychologa w związku z depresją i naprawdę dużo się zmieniło. Ktoś
słusznie powiedział, że trzeba zorganizować sobie czas. Najgorzej jest, kiedy
siedzi się samotnie w domu.

[nika2006]

teraz moja tez jest.ja mam takie okropne wyrzuty sumienia jak cos zjem.tak jak dzis na kolacje co by mama niegadala ze niejem nic przez caly dzien. moja kolacja to mala kanapka z pomidorem.ktorej i tak smaku nieczulam, a po zjedzeniu te uczucie.... ja niemoge sie jakos zdobyc na to zeby pojsc do psychologa,wydaje mi sie ze nieumiala bym z nim rozmawiac, i ze miala bym mu o wszystkim powiedzie. przeciesz i tak on mnie niezrozumie, niebyl w takiej sytuacji i niewie co czuje :( to takie wstretne takie jak ja sama :( nienawidze siebie za to
ja jestem w domu od rana praktycznie do wieczora sama w domu wiec zawsze moge sie wymigac " tak jadlam dzisiaj..." " nie dziekuje niejestem glodna przed twoim przyjascie zjadlam duza kolacje,wiecej niewcisne..."
jak narazie niezdobede sie na to zeby pojsc do psychologa.

[Gość: Petunia]

Niedobrze, że uważasz, iż psycholog Cię nie zrozumie - bo jego zadaniem jest
Cię zrozumieć, gdyby nie rozumiał, nie wykonywałby takiego zawodu - myślę, że
masz problem z zaufaniem i otworzeniem się przed obcą osobą, towarzyszy Ci
lęk: "A co się stanie, jeśli on/ona mnie nie zrozumie ?", "Nikt nie był w
takiej sytuacji, a więc nie będzie mógł w stanie mi pomóc" - sama się w ten
sposób nakręcasz, piętrząc sobie trudności i blokując potencjalną pomoc z
zewnątrz. Rozumiem, że bardzo ciężko jest Ci się przełamać, ale pomyśl jak
czuje się mama, którą wciąż okłamujesz myśląc, że to dla jej dobra: tuszowanie
problemu nie zlikwiduje go, spowoduje, że kiedy powiększy się, będzie jeszcze
trudniej go ukryć, a z własnego doświadczenia wiem, że piętrzące się trudnści
nie rozpływają się w powietrzu, tylko osiągają punkt kulminacyjny - kończą się
fiaskiem. Odnośnie Twojego zdania: "wydaje mi sie ze nieumiala bym z nim
rozmawiac ..", wystarczy, że specjalista wie jak rozmawiać a wtedy Twoje obawy
zniknęłyby tak szybko jak się pojawiły. Psycholodzy znają sposoby skutecznej
rozmowy i takiej która "nakręca się sama" - wierzę w nich, bo są
wykwalifikowanymi ludźmi (aczkolwiek nie każdy może złapać świetny kontakt z
pacjentem), uczą się o tym, jak maksymalnie wczuć się w sytuację drugiego
człowieka, mają bardzo silnie i głęboko wyrobioną empatię, myslą szybko i
skutecznie - uważam, że nie powinnaś się obawiać, bo może to czego bardziej się
boisz, to :"Jak ja będę wyglądała idąc do psychologa" <

[nika2006]

Petunia wiesz chyba mas zracje :( boje sie otworzyc przed kimkolwiek. ale i tam mam te wrazenie ze niezrozumie mie do konca dlaczego to robie. u mnie w domu nikt niezwraca na mnie uwagi jestem bo jestem, jak by mnie niebylo tez by bylo dobrze. a tak przynajmniej maja sie na kim wyrzyc, wyrzucic ich co ich boli. a ja musze to znasic :( bo niechce denerwowac mamy jeszcze bardziej. niech sobie pogada przejdzie jej, przynajmniej ona bedzie spokojna. a ja... ja sobie poradze, tak zawsze jest.
niestety ale niemam jeszcze wystarczajaco tyle sily i odwagi by zrobic ten krok i pojsc do psychologa :( nawet niewiem jak ja bym miala mu o tym mowic

[Gość: gggg]

Z psychologiem łatwiej jest rozmawiać niż ze znajomymi czy rodziną. Psycholog
nie ocenia Twojego postępowania, nie oskarża Cię, jest obiektywny. Poza tym
potrafi określić dlaczego to wszystko się dzieje i jak można sobie z tym
poradzić. Nie będzie zmuszał Cię do otwierania się przed nim. Ale po jakimś
czasie zobaczysz,że warto. Wiem, że pójście do psychologa wymaga odwagi. Z
drugiej jednak strony:
1. Zawsze możesz zrezygnować, jeśli uznasz, że nie chcesz się leczyć lub
zmienić psychologa, jeśli nie będzie Ci odpowiadał,
2. Nikt nie musi wiedzieć, że idziesz do psychologa - jesteś dorosła i sama
decydujesz o swoim zdrowiu.
Sytuacja w Twoim domu komplikuje sprawę, bo choroba bywa też wołaniem o pomoc,
prośbą o zauważenie Cię (nawet jeśli wydaje Ci się, że jest inaczej). Twoi
rodzice być może nie rozumieją, że to co Cię spotkało jest chorobą, taką jak
choroby fizyczne, a nie fanaberią nastolatki, która myśli tylko o swoim
wyglądzie i przysparza rodzicom problemów.

[Gość: Wiola]

Forum na ten temat jest gdzie indziej. Zeszliscie z tematu!

[nika2006]

sorka wracamy jak tak do tematu

[wujek.sam]

hej, zaden wstyd pojsc do psychologa, pomysl sobie jak wygladaja niektorzy
ludzie, ktorzy przychodza do psychologa, jakie maja problemy ile przychodzi
kompletnych swirow, a Ty przeciez jestes calkiem normalna, tylko jestes chora,
ale mozesz szybko wyzdrowiec, to nie nowotwor, pozwol sobie pomoc ;) pozdrawiam