Depresja... i studia

[Gość: ------------------]

Czytając w internecie nt. objawów depresji mogę powiedzieć, że mam 10/10. (No,
może oprócz myśli samobójczych :-) Czy mogę sobie poradzić bez leków i
lekarza? Boję się, że mogę zawalić przez to studia!

[Gość: yy]

ja juz zawaliłam, zostały mi tylko podania do dziekana

[domusia_tomusia]

ja też zawaliłam i to na samym końcu- został mi jeden egzamin i w połowie
napisany licencjat. Egzaminu nie zdałam i 4 lata studiów poszły...Jestem
załamana i myśli samobójcze mnie już nachodzą. Nie wiem co mam robić. Podania do
dziekana w moim przypadku niestety już nic nie dadzą.
Dobra rada-jeśli Twoje studia wpędzają Cię w depresję to je zmień. Nie ma sensu
się męczyć i potem być w takiej sytuacji jak ja.
Mam nadzieję, że dasz sobie radę.
Pozdrawiam

[Gość: yy]

mam jeszcze asa w rekawie

nikt o tym nie wie

teraz czekam na decyzje a potem uderzę, dzięki czemu bede miała jeszcze jedno
podejście

mam przez to załamanie, bo tez 4 lata..

nie wiem dlaczego tak sie stało, ale wykorzystam wszystkie szanse...

wiem ,ze za bardzo odpuściłam, wiem ze mam jeszcze szansę

[Gość: ja]

[Gość: jaktosik]

Dlaczego chcesz sobie radzić bez lekarza? Jak łamies nogę, idziesz
do ortopedy, bolą zęby - do stomatologa, ucho - laryngolog..., skoro
masz poważny problem z nastrojem, pójdź do terapeuty (niekoniecznie
od razu do psychiatry). Ja nie ocenię Twojego stanu, nikt tu w
Internecie tego nie zrobi (fachowo), zgłoś się do specjalisty.

[ocelota]

jakto dlaczego chce bez lekarza? Bo to przecież wstyd iść do
psychiatry ;)

[quille]

a do stomatologa nie wstyd? :P

[another_story]

Pamiętaj, że cokolwiek zrobisz, poniesiesz tego konsekwencje.
Wiem, wiem - takie zdania brzmią obrzydliwie moralizatorsko, ale
sama niestety akurat teraz przekonuję się w pełni o ich
prawdziwości.

Na depresję choruję od drugiej klasy liceum, leczenie podjęłam na
początku studiów. W międzyczasie miałam dziekankę, potem wróciłam na
uczelnię pełna zapału. I, gdzieś w trakcie drugiego roku, przerwałam
kurację antydepresyjną. Zrobiło mi się gorzej, później jeszcze
gorzej, a ostatnio prawie nie wstaję z łóżka. Co prawda studia na
tym na razie specjalnie nie cierpią, ale obawiam się, że zaczną -
natłok pracy, jaka mnie czeka (nauka do egzaminów, czytanie pozycji
do licencjatu i pisanie tegoż), zdecydowanie przerasta moje obecne
możliwości.

Akurat dzisiaj mam wizytę u lekarza. Za długo z nią zwlekałam, ale
podobno lepiej późno niż później.

Jeżeli więc czujesz się źle i trwa to od dłuższego czasu, radzę
rozważyć kontakt ze specjalistą, dopóki sytuacja (życiowa,
uczelniana czy jakakolwiek inna) nie wymknęła Ci się całkiem spod
kontroli.

A co do pozostałych wpisów - czy jeden niezdany egzamin naprawdę
przekreśla Wasze studiowanie? Radzę przeszukać regulamin pod kątem
ewentualnych furtek i wysyłać pisma do dziekanów. Ostatnio słyszałam
o sytuacji, kiedy kilka studentek czwartego roku zgodnie z oficjalną
wersją regulaminu powinno wylecieć z uczelni (oblały kolejny egzamin
i nie przysługiwało im więcej warunków), ale po negocjacjach z
władzami osiągnięto jakiś kompromis i dziewczyny mogą kontynuować
naukę. Czyli chyba nie warto się za szybko poddawać.

Pozdrawiam.

[Gość: halszka]

Współczuję.Znam to z własnej autopsji.Niestety teraz już wiem,że ta
choroba nie idzie w parze ze studiami.Tak,ja moje zawaliłam.Może to
złe słowo-raczej rzuciłam,bo nie wytrzymałam wyścigu szczurów,pasma
porażek i prób, na które jest wystawiony niedoświadczony student I
roku.Lubiłam moje studia,ale po jakimś czasie straciłam przyjemność
z czytania lektur,spotkań z kolegami z roku.Zmienne nastroje, burza
myśli,poczucie,że jestem nikim - musiałam chodzić na uczelnię i mieć
takie chore myśli.Zaliczyłam co prawda I rok,ale na drugim roku nie
wytrzymałam długo.Miałam to szczęście,że wówczas dostałam się na mój
wymarzony kierunek,więc mogłam zacząć wszystko od nowa.Z tym,że już
nie czekałam dłużej,aż ponownie spieprzę sobie życie.Teraz jestem na
lekach i na terapii,a mój stan jest znacznie lepszy.Bywają czasami
gorsze dni,lecz walczę z tym.Dużą siłę dają mi nowe studia,które są
mi znacznie przyjaźniejsze od poprzednich i ciekawsze.Mogłabym co
prawda nadal studiować tam, gdzie wcześniej,ale tamte studia były
raczej wyjściem awaryjnym dla tych,które teraz studiuję.
Tobie radzę jak najprędzej iść do psychologa,psychiatry,kogokolwiek,
kto może w tym pomóc.Szkoda zaprzepaścić szansę,jaką są studia.

[sundry]

Nie ma to jak samemu sobie postawić diagnozę na podstawie Internetu:)

[Gość: nunu]

Zgadzam się z sundry, wg internetu to mam conajmniej depresję, jestem alkoholiczką, jestem opętana przez demona i kto wie co jeszcze... To oczywiste, że porażki w życiu powodują, że się załamujemy i nie musi być to od razu depresja! Głowa do góry i walczymy, póki jesteście młode :)