sceny od których dostajecie dreszczy.

[dama_karo]

Wszystkie sceny Aurelii z "mamusia". Zwlaszcza to okropne "Chodzmy do zoo,
chodzmy do zoo!!!", to jak bardzo Aurelia sie na ten spacerek cieszyla,
cholera, az na samo wspomnienie mi zimno... :( Zwlaszcza, ze znam to z
rzeczywistosci. Niestety.
I, z przyjemniejszych, pogon Natalii za Robrojkiem. I to, jak ona mowi bojowo,
ze gonila kogos, bo chciala mu powiedziec, ze go kocha. Och jej :)

[truscaveczka]

O, tak, z tym zoo... Zawsze mnie to rusza. Poza tym jak Franciszka Wyrobek, tfu,
Aniellla, obserwuje Pawełka wstającego rano :D Ale wtedy to trzęsę się ze śmiechu :D

[ida19851]

we mnie dreszcze wywołują te oto wątki miłosne: Hajduka i Cesi, Maćka i Kreski,
Damba i Bebe, Baltony i Pulpy oraz Natalii i Roberta.
płakać mi się chciało, kiedy na końcu OwR Ewa przytuliła Aurelię i nazwała ją
swoim Jeżykiem, kiedy Eugeniusz w DP podbiegł do córki i przygarnął ją do
siebie oraz kiedy Laura przeprosiła w TiR Gabę za swoją "ucieczkę"
wzruszające były także: opis Wigilli u Borejków oraz łamanie się opłatkiem Elki
i Terpentuli

[weronika753]

Mam kilka takich scen, ale w większości już je wymieniłyście. Dla mnie jednak
Wielką Chwilą jest ta, gdy Aurelia siedzi samotna w pustej szkole, po
zakończeniu roku szkolnego i "łapie światło w oczko pierścionka". I woźny, który
przypomina sobie, że [...] Jedwabińska, tak była tu kiedyś taka nauczycielka...
brrr. dreszczowisko
Moim zdaniem, właśnie Orelka zbiera najwięcej takich dreszczowych scen -
dzieciak beznadziejnie szukający akceptacji, miłości, czy prostego zauważenia.
Dziecko-Cień.

Dreszcz

[sir.vimes]

najmocniejszy chyba - jak Elka krzyczy na Terpentulę - i już krzycząc jest
przerażona sobą - ale gdzieś to całe rozczarowanie, złość musi ujść...

[moleslaw]

Kiedy Lisieccy pobili Bernarda i ten płakał, jak go Aniela z rozpaczy
złośliwościami wyprowadzała ( ktoś już o tej scenie wspominał).Potem jak
prof.Dmuchawiec tłumaczy Kłamczusze że Bernard nigdy nie będzie dorosły i
dojrzały ale że zawsze będzie się umiał cieszyć jak dziecko.

[the_dzidka]

Kalamburka - konkretnie 1945 rok, kiedy otwierają szkołę na
Jeżycach. Stefania Majewska i jej odzyskany, jeszcze przedwojenny
dziennik klasowy. I cała reszta z tym związana.
Jako poznanianka świadoma tego, jak wyglądała okupacja w Poznaniu (o
czym się niestety dziś niewiele mówi) - zawsze przy tych opisach mam
ochotę płakać...

[luna615]

Jest tego wiele, ale najbardziej dla mnie poruszające są dwie-
pierwsza z "Imienin"- nocna rozmowa starszych państwa Borejków
"...._Obudziłem się , a ciebie nie ma- tak się przestraszyłem.Miałem
zły sen. (.......).
I cóz to takiego, ty neurotyku. Zawsze to wszystko dobrze wiem na
jawie : nasz kruchy domek stoi na wulkanie,a ja i tak zawieszam
świeże firanki w oknach.Piekę ciasteczka istotom śmiertelny. I
staram sie nawet, żeby to były smaczne ciasteczka.
-Będę cie kochał , dopóki żyję- szepnąl Ignacy,biorąc jej ręke w
swoje chłodne dłonie i ściskając ją mocno."
A druga , chyba jeszcze bardziej przejmująca jest w "Nutrii i
Nerwusie" gdy Gabrysie patrzy na śpiącego Motylka-
"Co też go czeka w przyszłości?- żeby tak mozna to odgadnąć? Co mu
złego uczyni ten świat- bo przecież cos takiego zdarzyć się musi?
Kiedy? Oby jak najpóżniej, jak najpóźniej.Co to będzie? kto pierwszy
go zawiedzie , skrzywdzi, poniży czy ośmieszy?
Czy ktoś go pośle na wojnę?
Boże, oszczędź go- pomyslała z przerażeniem Gabrysia i, jak to ona,
natychmiast dodała w myślach:-Och , przepraszam.Przepraszam.
Przecież wiem , że wszystkie inne matki proszą o to samo. I zawsze
prosiły."
Sama mam dwóch synków i może dlatego dla mnie to taka szczególna
scena.

[paulina.galli]

a ja zwracalam w tym momencie uwage na fragment poboczny tej sceny...
i zawsze mam łzy w oczach :

"....zaraz za nim ukazał się u wylotu ulicy starszy mężczyzna z plecakiem.
idący z nim chłopczyk, pewnie wnuk, nósł oburącz bochenek wojskowego chleba.
Trzymał go tak jakby to była sztaba czystego złota. Stefania przełkneła łzy ...."

Głupek jestem - zawsze przy tym fragmencie sie rozklejam (nie wiem czemu az tak ...)

[ginny22]

Chciałam zakładać taki wątek, a on już był :)
To się dopiszę. Trzy sceny z dreszczami pozytywnymi, wywołanymi tym,
że "ja to przeżyłam":
1. Cesia i Hajduk na półpiętrze kamienicy.
2. Bebe i koszula Damba.
3. Natalia i Filip z żabką.
Aż się boję czytac tych fragmentów...

[natalijasz]

moja scena wywołuje dość specyficzne dreszcze strachu i śmiechu jednocześnie. to
kiedy członkowie rodziny w przeróżnym wieku usiłują wsadzić sobie żarówkę do ust
:) zawsze boję się, że coś się im przytrafi niedobrego, jednocześnie nie mogę
opanować chichotu :)

i w Nutrii i Nerwusie kiedy owy nerwowy rozpoczyna akcję z kajdankami! o tak!

[dakota77]

To znaczy ze te sceny ci sie podobaja? O, to jestes tu chyba w mniejszosci, o
ile nie wyjatkiem;-)

[natalijasz]

hm, czy podobają, no w jakiś sposób na pewno, jednak nie opisywałam swoich
ulubionych scen a jedynie te, które przyprawiły mnie o dreszcze (takie czy inne)

[dakota77]

Aha. BO scene z Nerwusem i kajdankami opisalas jakos tak...entuzjastycznie;-)

[natalijasz]

w żadnym wypadku nie miało być entuzjastycznie, co to to nie. widać mam jeszcze
problemy z wirtualnym wyrażaniem swoich emocji :)

[czekolada72]

Dreszczy to moze nie dostaje od tego, ale duze , ja wiem -
wrazenie?, robi na mnie scenka, kiedy Jurek trzaska ksiazka i
wychodzi - scena z Szóstej klepki, opisana chyba jako pierwszy post
oraz kilka w sumie scen z Laura, z Laura, z Laurą i Gabriela, kiedy
pod grubasna warstwa zlego zachowania Laury ukryta jest wielka
potrzeba miłosci i akceptacji. Takze scenki ze Sprezyny, gdy Laura
dowiaduje sie o wypadku Gabi, gdy jest u niej w szpitalu, gdy od
niej wychodzi i potem gdy przytula ja jej mlodszy brat.

[nessie-jp]

Oj tak, ja też się dopisuję do listy doznających dreszczy podczas burzy z
piorunami w oczach Hajduka. I sceny na półpiętrze. I sceny w mieszkaniu Jerzego,
kiedy Cesia tak się złości, że on patrzy na nią oczami purytanina. Wybitnie
dreszczogenne!

Pełny napięcia jest też dla mnie wątek Krzysia w Idzie Sierpniowej

[kebbe]

Scena, w której progenitura Pulpy i Baltony robi "budyń i zupkę" dla lalek z z
żywych gąsienic. Mam dreszcze, drgawki i białko mi się ścina.
Aha, i jeszcze urocza scena z Alma Mater Czekoladką i jajkiem po wiedeńsku oraz
Ignasiem w rolach głównych.
Przepraszam, ale musiałam to napisać.

[iskierka.poemat]

A ja kocham zakonczenie Brulionu Bebe B., gdzie Dambo skacze z
pociagu, zakonczenie Tygrysa i Rozy, gdzie Nutria goni nielegalnie
ukradzionym autem Robrojka, i najlepszy moment jaki przeczytalam ze
wszystkich ksiazek jest w nowej Sprezynie, kiedy Adam Fidelis
poprawia wlosy Laurze.
Fajny pomysl na watek :)

[sayoasiel]

Jak to:poprawia włosy? Chodzi o to,że chwyta pasmo, kiedy wsiada do autobusu ? Laura, nie Adam chwyta.

[meg_mag]

jak zwykle po przeczytaniu nowego tomu jakos tak naturalnie wracam do wszystkich
starych
malo co mnie juz wzrusza, ale Pulpa z Baltona nad jeziorem i w syrence oraz w
kwiaciarni - nadal
i jeszcze scena z Piotrusiem, kiedy Tomek z Elka go odwiedzaja

[herezje_pisze]

1) Baltona i Pulpecja (całokształt)
2) Kiedy Maciek orientuje się, że Kreska jest dla niego taka ważna, a wydaje
sie, ze już za późno, aby cokolwiek zrobić
3)Mała, samotna Genowefa
4)Bebe przytula się do koszuli Damba
A całą oryginalność diabli wzięli :)

[herezje_pisze]

A dreszczy irytacji dostaję, czytając Żabę i Czarną Polewkę, w czym też chyba nie jestem zbyt oryginalna... Upierdliwy dziadek Ignacy... Wydumany wątek z Laurą... No, ale to nie ten temat (-:

[briar_rose]

Z tych mniej pozytywnych... Dostaję dreszczy i słońce traci blask w moich oczach na przyklejanie gum do żucia do talerza czy filiżanki, brrrr, obrzydlistwo! :( Podobnie z Baltoną plującym w mieszkaniu Romy.

[lord_vmordevol]

przemkowa.b napisała:

Kwarantanna :-) Ludzie sięgają do coraz głębszych pokładów Internetu :-)

[mia_0401]

Rozmowa Ewy z mamą Borejko o tym, że ,,z bliska widać najgorzej" w OwR, jakoś zawsze mi woda wzbiera w oczach... TT TT
Co tu jeszcze... Anielka w Merkurym, kiedy czekała na Pawełka, to dopiero był dreszcz! Przyjdzie, nie przyjdzie, pozna, nie pozna?
No i oczywiście Bobcio jako Neron, zawsze mi się ciśnie na usta: ,,Dziecko, zgaś tę firankę, od firanek zazwyczaj zaczyna się pożar!" Plus myszka w maszynce do maku. ;)

[ayo2137]

Wzrusza mnie wigilia w podziemiach ronda w Noelce- świetnie uchwycone realia i atmosfera. W ogóle czyta się to jak piękną bajkę, jak opowieść wigilijną w czasach terapii szokowej. I jeszcze scena jak idą do chorego chłopca i mają dla niego tylko dwa prezenty.
Pulpecja zupełnie nie. Nie mogę jej wybaczyć, jak olała swoją przyjaciółkę Romę, nie przemawiają do mnie wątki typu "facet leci z dziobem do wszystkich dziewczyn, ale koniec końców zakochuje się w tej jednej jedynej"- naciągane i sentymentalne.
Kalamburka mnie bardzo wzruszała, kiedy ją czytałam, ale kiedy wróciłam do niej po latach, to już niezbyt. Bo dostrzegam nieścisłości historyczne i zdecydowane zepsucie charakteru postaci.
Smutne przemyślenia pana Jankowiaka w "Dziecku piątku" też mnie jakoś poruszają.
Scena końcowa z "Tygrysa i Róży" nie wzrusza mnie w ogóle, jest jak dla mnie hollywoodzka, naciągana i za przeproszeniem z dupy wzięta.
W nowszych częściach Jeżycjady nie mam chyba takich scen.

[pi.asia]

ayo2137 napisał(a):

> Wzrusza mnie wigilia w podziemiach ronda w Noelce- świetnie uchwycone realia i
> atmosfera. W ogóle czyta się to jak piękną bajkę, jak opowieść wigilijną w czas
> ach terapii szokowej.

Noelka to jeden dreszcz za drugim. Dreszcz obrzydzenia, gdy Elka krzyczy do Terpentuli, że nie chce żebraczek w domu na wigilii. A pod koniec ta właśnie piękna podziemna wigilia, gdzie nie ma "swoich" ani "obcych", tylko po prostu ludzie. Są Rosjanki, Wietnamczyk i Polacy. Różne nacje, różne religie i różne kolory skóry. Wszyscy razem, pojednana różnorodność.

I jeszcze scena jak idą do chorego chłopca i mają dla nie
> go tylko dwa prezenty.

O tak! I zmęczona matka Piotrusia, która uciułała pieniądze na dwa maleńkie prezenty dla chorego synka...

> Pulpecja zupełnie nie. Nie mogę jej wybaczyć, jak olała swoją przyjaciółkę Rom
> ę,
Jak się wywyższa, okazuje pogardę kolegom, pluje gumą do żucia na buty Marcelka, jest nieszczera wobec Romy...

> Smutne przemyślenia pana Jankowiaka w "Dziecku piątku" też mnie jakoś poruszają
Mnie też. I ten promyk nadziei, gdy babcia Aurelii rumieni się jak młoda dziewczyna, a on stwierdza, że "nie z każdym mu się tak dobrze rozmawiało, nie z każdym".
.
> Scena końcowa z "Tygrysa i Róży" nie wzrusza mnie w ogóle, jest jak dla mnie ho
> llywoodzka, naciągana i za przeproszeniem z dupy wzięta.
Jedna z głupszych scen ever. Natalia mogła a) powiedzieć Dmuchawcowi, że się spieszy a nie wlec się z nim uj wi po co; b) zawołać Roberta, gdy go zobaczyła; c) od razu zadzwonić, a nie gonić go ukradzioną furgonetką.
Pomysł nie dość że idiotyczny, to kompletnie nierealny. Nawet w wyobraźni się nie mieści. Jedyny dreszcz, jaki we mnie wywołał, to dreszcz zniechęcenia (łagodnie mówiąc).

[ayo2137]

no, to się rozumiemy :)

[niezabardzo]

Opera i OWR... Brrr