Jak nie Gaba to kto?

[rapsodiagitana]

Z tego, co czytam na forum, mało kogo Gabriela nie drażni swoim pochlipywaniem
po kątach i błędami wychowawczymi oraz rozciąganiem traumy po rozstaniu z
Pyziakiem ponad miarę. Jakoś to nie licuje z pełnymi zachwytu komentarzami
narratora.
No dobrze - ale w takim razie, skoro Gaba nie jest już taką superdzielną,
wyjątkową bohaterką w Waszych oczach - to kto w takim razie jest? Ja mam
swojego kandydata, ale poczekam na Wasze wypowiedzi :) Nie chodzi mi o zwykłą
sympatię - ale o podziw.

[laura-gomez]

chyba Ida... jest silna, ale kobieca, zyczliwa, ale potrafi powiedzieć niemiłą
prawdę prosto w oczy.. inteligentna, wykształcona, pewna siebie. co prawda nie
jest wzorem gospodyni domowej, nie ma zacięcia do gotowania, prania, prasowania
itd., ale ja też nigdy nie będę mieć, więc mi to w niej nie przeszkadza. jest
zapracowana, ale ma kontakt z dziećmi, a co najważnieszje wychowała je na osoby
samodzielne. mam wrażenie, że ona i jej mąż stworzyli szczęśliwy związek
małżeński oparty na partnerstwie (a w moim przypadku tylko taki wchodzi w grę;
nie mogłabym być "kurą domową" podobną do Mili)

[meduza7]

Ba! Trudno jest porównywać, ponieważ w życie niewielu osób mamy tak intensywny
wgląd jak w życie Gaby.

[elwinga]

Cesia z Szóstej klepki.

[ready4freddy]

babcia Marta i Gizela.

[onion68]

A moim zdaniem jest to ciotka Felicja - osoba dobra, prostolinijna i szczera,
która wiele razy ratuje Borejków w trudnych sytuacjach (wyrwanie Mili z marazmu
w początkach lat 70-tych, choroba Mili w "KK", czuwanie nad Idą podczas jej
ucieczki z wakacji). Robi to spontanicznie, natychmiast gdy zachodzi potrzeba i
całkowicie bezinteresownie. Przy tym, jak się wydaje, dba też o własną rodzinę,
a Joannę wychowuje wg zdrowych zasad - wymaga, ale i nagradza (młodzieżowy
sylwester bez nadzoru). Żyje wg zasady, którą przekazała Mili w "Kalamburce" -
to, co od nas zależy staramy się robić jak najlepiej. Zero martyrologii, mnóstwo
życiowej mądrości.
A w nagrodę ma od autorki wzmiankę w "Łasuchu", że jej potrawy są bez wdzięku
(gruszki w sosie waniliowym), za to Borejkówny podawałyby potrawę nadając
artystyczny szlif ;) Tylko, że z treści powieści wynika coś wręcz odwrotnego -
ona im gotuje, ona ich zaprasza, ona podaje przepisy, ona sprząta im kuchnię...

[kkokos]

e, to chyba był punkt widzenia Borejkówien, że bez wdzięku te gruszki, a nie
autorki, autorka to podała z lekką ironią :))

[onion68]

O przyrządzanych przez Felicję gruszkach bez wdzięku było w "Łasuchu
literackim", jako komentarz pani MM właśnie :/

[the_dzidka]

Ale czy musi być w ogóle jakaś superdzielna bohaterka? Po co? Żeby drażniła
swoją superdzielnością?
Owszem, taka jest licentia poetica Jeżycjady, tyle że, jak mnie życie nauczyło,
ziosiosamosizm oraz bycie Wonderwoman w ogólnym rachunku kiepsko sie opłaca.
Moim zdaniem powinno się bardziej uwypuklać fakt, że jeśli przyzwyczaisz
otoczenie do tego, że jestes superdzielna i ze wszystkim dajesz sobie radę jak
Nikodem Dyzma - to kiedy już stracisz na to siły, masz przerąbane. Lepiej nie
ryzykować.

[onion68]

Ale dlaczego miałaby? Drażnić? Ja tam nie jestem zawistna ;) , a dobre wzory
pomagają samemu troszkę się podciągnąć.
Akurat Fela też nie jest bez wad, jest chyba trochę wścibska, no i brak jej
borejkowskiego wykształcenia i erudycji. Ale lubię ją bardzo.

Do rapsodi_gitany

[ginestra]

Droga Autorko wątku - może powiedz co to za postać?

Mi na przykład ciocia Fela też się podoba, ale czy to ją miałaś może na myśli?
Pozdrawiam!

mama żakowa

[jottka]

od zawsze to jedyna przytomna kobieta w tym towarzystwie:) nie jako superdzielna
wonderwoman, ale sympatyczny i trzeźwy człowiek, który dzieli życie między
lubianą pracę, lubianą rodzinę i lubianą resztę świata. i umiała się pobrać z
normalnym mężem, za co w świecie jeżycjady powinno sie dawać order:) no i umie
robić hipopotamki, co też nie jest bez znaczenia

a na tryskające mądrościami życiowymi staruszki literackie oraz matkipolki mam
alergię od zawsze

[mmk9]

Lubię Mamę Żakową, ale to ciocia Wiesia była dobrym duszkiem domowym, gdy MŻ
sie wyłączała. Ilez można zjesć pysznego sosiku z makaronem...
Superdzielna, a przy tym trzeźwa i sympatyczna, bo normalna ?

G I Z E L A

[jottka]

chwilke, ja nie wyraziłam opinii, którą z bohaterek szczególnie ubóstwiam,
ponieważ jest superdzielna, a poza tym da się lubić - ja wyraziłam opinię, którą
z bohaterek lubię, ponieważ jest sympatyczna i podoba mi się jej zachowanie:)
fakt, że nie jest kreowana na heroinę, tylko zwiększa jej notowania


a postaci gizeli, szczerze powiedziawszy, nie pamiętam zbytnio - 'kalamburka'
zmęczyła mnie, zdaje się (bo to wspomnienia sprzed paru lat:), głównie
dydaktycznym przekazem historycznym, no ale tylko wrażenia referuję, nie podejmę
głębszej polemiki, bo do tego musiałabym ponownie przeczytać dzieło, a jakoś
mnie nie rwie.

[onion68]

Gizela była pedantką, a jako taka mnie przerażała (podobnie Żaba). Dlatego też
nie głosuję za nią. Powołujemy komisję skrutacyjną? ;)

[jottka]

i wygrywa mama żet? ok:)

[onion68]

Ech, widzę, że członkami tej komisji powinny zostać osoby, których zagadnienie
poruszone w tytule wątku nie interesuje :)

zaraz jutro biorę sie za Kalamburkę

[mmk9]

i sypnę argumentami. Albo nie. Nie pamiętam Gizeli jako pedantki. Pamiętam, ze
była zwyklą dziewczyną, trochę obrażoną na świat i zazdrosną o szczęscie
innych, a jednak... wszystko poświęcila nieswojemu dziecku. I opinię/ to nie
bylo takie nic, nagle zapisać na siebie "panieńskie" w tym ukladzie dziecko/, i
czas i wlasne życie. Bo trzeba było. I za to ją wlasnie tak cenię.

[onion68]

Też czytałam tylko raz, ale taki właśnie obraz Gizeli mi się utrwalił. No,
wychowała, ale była właśnie taka odtąd-dotąd, najpierw sprzątanie, obiad co
dzień, potem przyjemności, a czytanie to już w ogóle, co z tego jest. Była też
skłonna do uprzedzeń i powierzchownej oceny ludzi - vide Ignacy, w tych
wcześniejszych częściach on naprawdę nie był zły. Scena z pierogami jest IMO
kompletnie nieprawdopodobna. Gizela wydaje mi się - taka drobnomieszczańska
dość. Oczywiście, jest to tylko moje odczucie, rozumiem, że komuś wartości i
postawa Gizeli mogą się podobać :)

[anutek115]

mmk9 - Gizela jest chyba jedyną bohaterką "Jeżycjady", która jest naprawdę
dzielna - nie tylko deklaratywnie. Ale ona nie jest (może tylko moim skromnym
zdaniem) sympatyczna (a tak ja określiłaś). To nie jest jej wina. Tak ją
ukształtowało jej niełatwe przecież życie. ale mnie się bardziej wydaje podobna
do charakterystyki przedstawionej przez Onion68 - drobnomieszczańska i raczej
oschła, pewnie, że zdobywała się na wielkie poświęcenia (wychowanie Mili,
zamiana mieszkań), i właściwie zawsze postępowała tak, jak trzeba, ale... no
cóż, nie jest sympatyczna. I nie jest "normalna". Babcia Aurelii, też prosta,
rzeczowa kobieta, jest, a Gizela nie. Na normalność to ona mi się wydaje za
bardzo pokiereszowana wewnętrznie, za bardzo oschła, za bardzo zamknięta w sobie.
Co nie zmienia faktu, tak trochę off topic, że jak czytam w "Kalamburce" teksty
typu "dziewczynki jej prawie nie pamiętały" mające uzasadnić to, czemu o Gizeli
nikt u borejków nie mówi i czemu jej nie odwiedza, po czym obliczam sobie, że w
chwili zamiany mieszkań Gabrysia (ta ciepła, serdeczna, otwarta, wiecznie
myśląca o innych, i niech tu sobie dalej każdy dopisze, co chce, osoba) miała 15
lat (a nie wiem jak wy, ale ja naprawdę pamiętam większość osób, które znałam w
wieku lat 15, a już na pewno do tych osób należałaby kobieta, która wychowała
moją matkę) to nóż mnie się, proszę ja kogo, w kieszeni otwiera. Li i jedynie.

[dakota77]

Jak zwykle musze sie zgodzic z Anutkiem. Babcia Jedwabinska jest madra a przy tym sympatyczna kobieta i dla mnie to ona jest najbardziej godna szacunku postacia cyklu. Gizele podziwiam za to, ze zaopiekowala sie Mila, ale nie budzi mojej wielkiej sympatii, choc rozumiem ja, a nieraz wspolczuje jej. Wiem, ze zajmowala sie przybrana corka najlepiej jak umiala, ale wlasnie... nie umiala. Niemniej jednak to dzielna kobieta. Wiem, ze brak kontaktu z mlodymi Borejkownami wynika z tego, ze Kalaburka jest dopisanym na sile tomem, ale wyszlo to faktycznie fatalnie. W koncu Gizela byla babcia dziewczynek.

[onion68]

Ale przy zamianie mieszkania nabiła ich w butelkę ;)

[mmk9]

Baaaa, gdyby MM przewidziala, że tyle tomow jej wydadzą, inaczej by sie do tego
brała, niekoniecznie lepiej zreszta. Mam nadzieję, ze w przyszlych
wydaniach /to KK czy Ida ?/ butelka zniknie.

[the_dzidka]

> Ale przy zamianie mieszkania nabiła ich w butelkę ;)

W wersji kalafiorowej. Zauważyłyście róznicę? W KK jest mowa o nabiciu w
butelkę, co było nieuczciwością o tyle względną, że Borejkowie się za nabitych
nie uwazali (czy jakos tak). A w Kalamburce czyn Gizeli jest pokazany jako akt
wielkiej szlachetności 9i słusznie,zwazywszy sytuacje w mieszkaniu na
Winogradach), a to Ignac, ten niewdzięcznik, wybrzydza i narzeka, nie wiedząc,
że Gizela mimo woli jest tego swiadkiem :) W sumie podchodzi to pod kategorię
wpadek :)

[poliglo]

właśnie przeczytałam dziś KK i tam jest napisane, że przeprowadzili się na
Roosevelta dwa miesiące wcześniej, czyli póżną jesienią 1976 roku i Gaba miała
wtedy prawie 17 lat a nie 15, więc była prawie dorosła, jak mogła słabo pamiętać
Gizelę?

Gizela

[ida198511]

a ja tam Gizelę lubię, uwazam, ze pomimo swojej oschłości i surowosci da się
lubić. jest mądra, dobra, pracowita, zdolna do poświęceń, bardzo odwazna i
dzielna.

czytam po raz drugi i po pierwsze :

[mmk9]

Onion, pudło nad pudłami.
Rok 1957.
Lonia/.../ ujrzała, że Gizela siedzi sobie z okularemi na nosie, popija herbatę
i czyta z zapałem grubą książkę. /.../Gizela byla tak zaczytana, ze nawet nie
zauwa zyla ich wejścia. -a co tak czyta pani Gizela?-spytala Lonia szeptem, gdy
wrociły do pokoju. -Wszystko-odparla Mila z prostotą.

W poźniejszych latach jest znow mowa o ulubionym kąciku do czytania Gizeli , o
tym jak siedziała obok Kazia i czytała. A upodobanie do książek miała po matce.

Co do sceny z pierogami, to może i rzeczywiście Ignac nie wyglądal na zdolnego
do tak gwaltownych czynów. Ale Gizelę urazil jeszcze czymś innym. Gdy wymysliła
i zorganizowala Borejkom zamianę mieszkań, to on właśnie wyrazil opinię, że
zostali nabici w butelkę, bo stare i wymaga remontu. Ohydna niewdzięcznośc, bo
Gizeli nic nie przeszkadzalo zostać na Roosevelta, lepiej by jej tam bylo, bo i
wspomnienia i mniej schodów do wspinania.

Co do oschlości i lodowatości, to trudno jest dowodzic dokąd sięga po prostu
strach przed okazywaniem uczuc/ jest o tym mowa/ , a gdzie jest wlaśnie ta
oschłosc. Gizela nie była wylewna ani serdeczna, to jasne. Ale braku miłości do
Mili nie można jej zarzucic. Caly czas o niej tylko myślała, jej
podporządkowala nawet swoje małżeństwo. Bywała nadopiekuńcza i despotyczna,
fakt, ale potrafiła się usunąć i nie narzucać już po Mili ślubie.
Kochajaca porządek i bardzo praktyczna, tak, ale chyba zbytnio nie ciosala Mili
koł glowie za balaganiarstwo. No i potrafiła czasem wywalić pieniądze na coś
drogiego i niekoniecznego :telewizor, materiał z komisu na suknię ślubną. No i
te romantyczne groszki...
Dziewczyny, ja naprawdę czytając drugi raz coraz bardziej lubię tę Gizelę.
Dobra byla kobieta z kościami, a jeśli czasem wydawala isę za chlodna, to nie
tak jak Ewa Jedwabińska, o nie, raczej jak Maryla Cuthbert.

[onion68]

Szybko, bom zapracowana wielce, ale nałóg silniejszy ;)
Faktycznie, wpadka, ale skoro taka MM może je mieć, to cóż ja maluczka, li i
jedynie z mosiężną obrączką na nodze, czy jak to było ;)
Jakoś zapamiętałam tylko jej (Gizeli) pieklenie, gdy Mila leżała na łóżku i
czytała, a tego, że sama Gizela czytała, jakoś nie. Aczkolwiek jestem dość
nieufna wobec osób czytających wszystko, bo to niemożliwe.
Trochę Gizela przypomina Marylę Cuthbert. Marylę bardzo lubiłam, a Gizeli nie.
Oprócz przyczyn wymienionych wcześniej, a nie będących wpadkami, także z powodu
dramatycznego_braku_poczucia_humoru u tej ostatniej.

[nchyb]

> czytała, a tego, że sama Gizela czytała, jakoś nie. Aczkolwiek jestem dość
> nieufna wobec osób czytających wszystko, bo to niemożliwe.
Onion, błagam nie pisz takic rzeczy. To może się wydawać niemożliwe tylko
tym,którzy sami tego nie czynią.
Ja czytam wszystko, na co przyjdzie mi ochota. Jak nie miałam co czytać, to w
WC czytalam instrukcje na butekach domestosu i napisy na opakowaniu papieru
toaletowego :-).
A w pracy, jak się kiedyś nudzłam, zajęcia wykoałam, książki nieiałam, czytalam
dla rozrywki książkę telefoniczną. A z literatury, to co mi wpadnie w ręce to
czytam. Chyba nie ma dziedziny, z której czegoś bym nie przeczytała ;-)
Wiadomo, ą gusta, upodobania itp, ale jak się lubi dużo czytać, wlną chwilę ma,
to się czyta wszystko... łącznie z napisami na zasilaczu od laptopa. Bo to już
taki nawyk...

[onion68]

Zajęcia z logiki pozostawiły mi nawyk rozumienia przez słowa ściśle tego, co one
znaczą :) Ja osobiście jestem uzależniona od czytania - oprócz ulubionych
czasopism i książek najróżniejszych, czytam także m.in.: etykiety wszystkiego,
książki i czaspisma dla dzieci jak gdzieś leżą, podręczniki moich pociech,
czaspisma dla nastolatek mojej córki, książki kucharskie nie mając zamiaru nic
gotowac w danej chwili, najróżniejsze fora. Odmiawiam poddania się laserowej
korekcji krótkowzroczności, bo to oznaczałoby dwutygodniowe nieczytanie :) Ale
wciąż więcej jest tego, czego nie czytam: przede wszystkim instrukcji montażu i
użycia czegokolwiek, jeśli mogę tego uniknąć (używam na czuja), czasopism
motoryzacyjnych, w miarę możliwości ustaw i rozporzadzeń, wydawnictw
kościelnych, no nie wiem, musiałabym jeszcze pomyśleć, to tak ad hoc. Jak
miałabym czytać coś z tego, to wolałabym już coś napisać ;)

i wszystko się zgadza, bo

[mmk9]

sposrod tekstów, jakie wymieniasz jako nienadajace sie do czytania, Gizela nie
miala żadnego. Chyba, ze jakieś przedwojenne poznańskie / nie Rycerza
Niepokalanej/wydawnictwa kościelne . Na pewno zas miala książki uratowane
przed "wycofaniem" z biblioteki szkolnej. Żeromski, Kossak-Szczucka.
Pamiętajmy, o jakich czasach mowa. Ja na przykład jeszcze w latach 70-tych nie
moglam sobie wyobrazic, jak mozna ksiażkę spalic albo wyrzucić, a teraz mogę,
tyle barachła się wydaje.

[onion68]

I dlatego nie spełnia kryteriów osoby czytającej wszystko. Podobnie jak ja, i
każdy ;)

[mmk9]

Ale to Mila tak powiedziała, a nie wszechwiedzący narrator :)))

[onion68]

uff... teraz ja leżę ;)
Co nie zmienia faktu, że nadal Gizeli nie lubię, bo można mieć złote serce i
wdzięk do tego. Chociaż wdzięk bez dobroci już zupełnie diabła wart. A można być
dobrym i tak zaciętym i ponurym, że dobroć w gardle staje. Może w tym tkwi
przyczyna oddalenia Mili i jej rodziny?

[ida198511]

Ja osobiście jestem uzależniona od czytania - oprócz ulubionych
> czasopism i książek najróżniejszych, czytam także m.in.: etykiety wszystkiego,
> książki i czaspisma dla dzieci jak gdzieś leżą, podręczniki moich pociech,
> czaspisma dla nastolatek mojej córki, książki kucharskie nie mając zamiaru nic
> gotowac w danej chwili, najróżniejsze fora. Odmiawiam poddania się laserowej
> korekcji krótkowzroczności, bo to oznaczałoby dwutygodniowe nieczytanie :) Ale
> wciąż więcej jest tego, czego nie czytam: przede wszystkim instrukcji montażu
i
> użycia czegokolwiek, jeśli mogę tego uniknąć (używam na czuja), czasopism
> motoryzacyjnych, w miarę możliwości ustaw i rozporzadzeń, wydawnictw
> kościelnych, no nie wiem, musiałabym jeszcze pomyśleć, to tak ad hoc. Jak
> miałabym czytać coś z tego, to wolałabym już coś napisać ;)

ja, mimo że uwielbiam czytac, też nie przeczytałabym wszystkiego. przede
wszystkim nie cierpię fantastyki, fanstasy i horrorów.

[ready4freddy]

dobrze powiedziane/napisane, mmk9. cos takiego ta postac w sobie ma. nie jest z
pewnoscia kims, kogo sie od razu lubi - mozna jej w ogole nie polubic, z
opisanych powodow - oschla, surowa, pewnie zdecydowanie czesciej czlowieka
opieprzy, niz pochwali (ale pochwaly od takich osob sa bardzo wiele warte, ze
wzgledu na swoja niezwyklosc :), natomiast bez watpienia budzi respekt - obawe,
ale i szacunek, bezwarunkowy. przynajmniej IMHO :)

[ida198511]

> Dziewczyny, ja naprawdę czytając drugi raz coraz bardziej lubię tę Gizelę.
> Dobra byla kobieta z kościami, a jeśli czasem wydawala isę za chlodna, to nie
> tak jak Ewa Jedwabińska, o nie, raczej jak Maryla Cuthbert.

podoba mi się porównanie Gizeli do Maryli. moim zdaniem żadna z nich nie miała
wspólnych cech z Ewą. Jedwabińska była tchórzem, odgradzała się od ludzi, bo
nie chciała cierpieć, a tamte dwie były zdolne do poświęceń i zawsze wyciągały
do innych ręce, choćby miały zostać odtrącone.

[tygrys2112]

Ciocia Wiesia była dobrym duszkiem, ale chlipała na każde wspomnienie jej męża.
Czyli nie była dzielna. Ale i tak bardzo lubię tę postać.

Gizela
Superdzielna - tak
trzeźwa - tak
sympatyczna - nie

Pamiętam mniej więcej taką rozmowę Gizeli i Mili:
Gizela: - po raz pierwszy Cię o coś proszę
Mila: - tak, zawsze mi coś każesz. (Miała rację)

Mój obraz Gizeli: kobieta dobra, odważna, pracowita i l o d o w a t a. Zero
przytulenia, pochwały, czułości. Same nakazy, zakazy, zasady.

[rapsodiagitana]

:) Ale wpadka, zapomniałam o tym wątku i o tym, że obiecałam go rozwinąć. Kajam
się i składam noworoczne postanowienie poprawy ;)

Kiedy pisałam tego posta byłam pod wpływem lektury "Córki Robrojka" i uderzyło
mnie to, jak fajnym bohaterem jest Robrojek. Widzę, że dyskusja w wątku
podryfowała w kierunku bohaterek - ale ja akurat o facecie myślałam. No kurczę,
strasznie bym takiego kogoś podziwiała - jako fajnego kumpla, świetnego ojca i
dzielnego, dobrego, uczciwego człowieka. Moim zdaniem święta Gabriela w
porównaniu z nim wypada bladziutko. I dlatego takie zestawienie sobie w głowie
sporządziłam.

Pozdrawiam wszystkich i życzę szczęśliwego Nowego Roku!!!

[tygrys2112]

Moje promieniujące dobrem wzorce ;) : Tosia, Babcia Jedwabińska, Robrojek,
Dambo, Mila.

[onion68]

Ale Robrojek też się nie za fajnie zachował w stosunku do swojego wspólnika -
najpierw obarczył go wyłączną winą za kłopoty firmy i jedyne, co potrafił
zrobić, to uciec do Poznania, i zaakceptować niekorzystną ofertę pracy i żyć
przeszłością. Z treści dalszych tomów wynika, jak bardzo się mylił - w
międzyczasie wspólnik zamiast się załamywać ruszył głową i wyciągnął firmę z
kłopotów. Robrojek słabym ogniwem się tu okazał i tyle.

[verdana]

A ja nie znoszę babci Jedwabińskiej. Osoba, ktora wtraca się do zwiazków
dorosłego syna, dla mnie jest osobą toksyczną.

[ready4freddy]

trudno powiedziec, czy sie wtraca - skad taki wniosek?

[verdana]

O ile pamiętam, to bardzo negatywnie odnosi się do nowej żony. Nie zabijcie
mnie jesli cos pokręciłam, ale mam takie wrazenie, ze i rozwód i drugie
małżeństwo baaardzo jej się nie podobają. A już na pewno pamiętam, ze z
aprobatą mowi o porzuceniu drugiej żony (no tak, bo dla MM druga zona po
rozwodzie to zołza z definicji, nie żona).

[jottka]

tzn. ona sie faktycznie negatywnie odnosi, ale też druga żona przedstawiona jest
tak, żeby uzasadniała najbardziej stereotypowe uprzedzenia:)

a dziarskich staruszek z ludu z monopolem na głębokie prawdy życiowe nie znoszę
organicznie, to już wolę kliszę podstarzałej arystokratki, co popija ukradkiem
whisky i łamie zakazy prędkości swym obtłuczonym beemwu:)

[verdana]

O, to, to!!!!

[ready4freddy]

czy to babcia Dianki? popijanie ukradkiem i po katach ja dyskwalifikuje :) nie
mowiac juz o lamaniu ograniczen predkosci, jak mniemam notorycznym, i kto wie,
czy nie pod wplywem (skoro popija ukradkiem?). i jeszcze pewnie pretensjonalna,
skoro "arystokratka" (ksiezniczka gruzinska? :))) to ja juz wole ludowa babcie,
co ma kota i kwiatki w oknie, o.

alem dzis zlosliwy :P

reeee

[jottka]

ready4freddy napisał:

> czy to babcia Dianki? popijanie ukradkiem i po katach ja dyskwalifikuje :)


ale ja ten przykład z notorycznie narąbaną babunią na luzie podałam tylko prawem
kontrastu do cnotliwej prostoty, bo mi taki przyszedł do głowy - on nie ma nic
wspólnego z postaciami jeżycjady, pominąwszy już fakt, że nie czytałam tych
ostatnich bestselerów:)

natomiast postać babuni, którą obóstwiam, stworzyła janet evanovich w osobie
babci mazurowej z cyklu o stephanie plum - arystokratką nie jest i popija
jawnie, jakby co

[ready4freddy]

znaczy jednym slowem cos kolezanko sciemniacie, he? :) a najlepsza babcia to Babcia Weatherwax! (czy wspominalem, ze zarazilyscie mnie Pratchetem? >:) wlasnie sie zastanawiam, czemu na wiki pisza, ze "zadziwiajacy Maurycy.." to pojscie "bardziej w strone mlodszych czytelnikow"...

[jottka]

ready4freddy napisał:

> znaczy jednym slowem cos kolezanko sciemniacie, he? :)

eee? do łba mnie nie przyszło, że mój pienkny przykład można interpretować jako
aluzję do jakiejś kobity z jeżycjady:( pisałam o własnych upodobaniach,
przemądrych babuń z ludu nie trawię (chyba że to niania ogg:), a jeśli już mam w
tej grupie wiekowej szukać idolek, to właśnie wśród takich hipotetycznych
postaci jak ta zawiana hrabini ze spaśnym kontem


> a najlepsza babcia to Babcia Weatherwax! (czy wspominalem, ze zarazilyscie
mnie Pratchetem? >:)

uuk:)


> wlasnie sie zastanawiam, czemu na wiki pisza, ze "zadziwiajacy Maurycy.." to
pojscie "bardziej w strone mlodszych czytelnikow"...


bo autor hasła w wiki wyraźnie nie czytał tego kawałka:)

[ready4freddy]

> > wlasnie sie zastanawiam, czemu na wiki pisza, ze "zadziwiajacy Maurycy.."
> to
> pojscie "bardziej w strone mlodszych czytelnikow"...
>
>
> bo autor hasła w wiki wyraźnie nie czytał tego kawałka:)

ano, z cala pewnoscia scena z rumieniaca sie Sliczna/Peaches mu umkla, ze tak
powiem, tudziez komenarz dotyczacy tego, w co ugryzl sie terrier :)))

[moleslaw]

Tak to faktycznie świetna babcia (ta babcia mazurowa),nijak niestety nie
pasuje do całości Jeżycjady.

[uccello]

Oj, nie chciałabym stanać na drodze takiej zawhiskowanej arystokratki w jej
bmwu, doprawdy:)
Nie wiem, czy ktoś z Was zna film Hala Ashby "Harold and Maud", z przeuroczą i
zwariowaną główną heroiną - mocno po 70tce. Uwielbiam film i postać, ale
ponieważ mieszkam w Krakowie, gdzie liczba rzeczywistych i samozwańczych
arystokratek z pretensjami ( a i ułańską fantazją) przekracza wszelkie normy,
to mam lekki przesyt w tej materii.
Ze staruszek, skoro już jesteśmy w temacie, najbardziej mnie rośmieszyła, ta
mlekodajna z Nutrii i Nerwusa.

[anutek115]

Ja znam, ja, ja!!! Bardzo się śmieję na początku i rzewnie płaczę na końcu...
bardzo piękny film, zdecydowanie za rzadko go widziałam w życiu.
Ale za to mlekodajnej staruszki w "Nutrii i Nerwusie" nie znosze najbardziej z
wszystkich Musierowiczowskich staruszek.
A opisana przez Jottkę heroina w typie arystokratki z pretensjami kojarzy mi się
(z siłą wodospadu po prostu) z ciotką Lilą, może bez popijania i beemwu, za to z
papieroskiem i paletą farb... i to jest dla odmiany ta staruszka (fe, jakie
nieładne słowo w kontekście cioteczki!), która mnie z kościami odpowiada.

[uccello]

Co do mlekodajnej- to rozśmieszyła mnie bardzo , bo miałam niemal identyczną
przygodę wakacyjną z taką małorolną, a przedsiębiorczą istotą.

A, ciocia Lila, jest rzeczywiście fantastyczna. Lubię i te jej turbany ,
poplamione farbami ciuchy, i to , że ze studentem wynajmującym pokój rozmawia o
poetach symbolicznych, sztafiruje się co tydzień na spotkanie z koleżankami , i
mimo zanurzenia w ten swój szafranowy świat, pełen książek , jest uważnym
obserwatorem . W słowach -trafia w punkt. Takie na przykład zdanko skierowane
do Anieli:
-Podoba mi się twoja szczerość, choć nie często ją eksponujesz.

Jak dla mnie -Pani Lila to osoba samotna, a spełniona i szczęśliwa. Tu piję do
utyskiwań, że takie istoty w musierowiczowym świecie nie mają prawa bytu.

No i ten opis lilinego mieszkania , ze światłem sączącym się przez żółte
zasłony, wiszącą lampą z koronkowym abażurem, bałaganem , zapachem terpentyny,
fajek, i ciasteczkami sprzed I Wojny.
No , a poza tym, ktoś, kto maluje przepasione błękitne gąsienice, dla własnej
przyjemności, musi, no musi być miłym człowiekiem:)

[onion68]

Nie mogłaś lepiej wyrazić tego, co ja też myślę :)

[jottka]

uccello napisała:


> Jak dla mnie -Pani Lila to osoba samotna, a spełniona i szczęśliwa. Tu piję do
> utyskiwań, że takie istoty w musierowiczowym świecie nie mają prawa bytu.


tu sie mnie przypomina konwersatorium z historii, gdzie pan doktór domagał się
wymienienia nazwisk komunistów, którzy czynnie uczestniczyli w walkach września
1939 r. - po długiej męce ktoś szeptał 'marian buczek' - 'bardzo dobrze, kto
jeszcze?' po długiej ciszy pan dr się litował i mówił - 'no właśnie, to ten
jeden jedyny dyżurny komunista, którego potem do upadłego wyzyskano propagandowo'

ciotki lili wprawdzie nikt nie wyzyskał, ale ona pojawia sie na początku cyklu,
za to na końcu mamy bezsens istnienia w razie pustki w ramionach:) są wprawdzie
postacie kobiet samotnych, ale chyba tylko ona prowadzi życie samodzielne i
zadowolone, nie pełniąc, że tak powiem, funkcji służebnej (typu basia od pana
karolka czy nawet wspominana gizela)

uderz w stół ;)

[the_dzidka]

> Jak dla mnie -Pani Lila to osoba samotna, a spełniona i szczęśliwa. Tu piję
do
> utyskiwań, że takie istoty w musierowiczowym świecie nie mają prawa bytu.

Artystka. Czyli stworzenie nietypowe, dalekie od przeciętnego wizerunku kobiety
polskiej. Podobnie jak Terpentula.
Wyjątek potwierdzający regułę. Gdyby ciotka Lila była tylko nauczycielką,
byłaby mamuśką w typie Tosi, albo zgorzkniałą zasuszoną starą panną.
Ale że jest Artystką....

[tygrys2112]

Gdyby ciotka Lila była tylko nauczycielką,
> byłaby mamuśką w typie Tosi, albo zgorzkniałą zasuszoną starą panną.
> Ale że jest Artystką....

Wydaje mi się, że to człowiek decyduje o zawodzie, a nie zawód o człowieku. ;)
Ciotka Lila jest artystką, bo ma artystyczną duszę i nie mogłaby być
nauczycielką. A nawet gdyby była, to na pewno nie byłaby Tosią. Natury nie da
się tak łatwo zmienić .

[the_dzidka]

Ciotka Lila BYŁA nauczycielką. Patrz "Kłamczucha".
Ale tak poza tym, to miałam na mysli zdanie wszechwiedzącego narratora, a nie
postać Ciotki Lili jako taką.

[baba67]

Ja nie wiem, czy ona nawet zona byla...
no bo nigdzie nie jest to wyraznie napisane- mowi sie o niej pani
Monika.Ponadto po pogodzeniu sie z corka i matka Eugeniusz cos szybko sie od
niej wyprowadzil- i tez nie bylo nigdzie mowy o rozwodzie. Tzn ja nie mowie ze
nie byla zona , ale mogla nie byc.Byc moze babcia Jedwabinska nie jest
fanatyczna entuzjastka konkubinatow co musimy jej wybaczyc ze wzgledu nas siwy
wlos...
Wcale nie uwazam jej za toksyczna-jest po prostu asertywna-wobec Ewy tez taka byla.
Bycie soba i przedstawianie wlasnego zdania nie oznacza toksycznosci.
Ja to bym nawet powiedziala ze pani Marta za bardzo oddalila sie od rodziny
Eugeniusza na wlasne zyczenie-z Ewa sie poklocily, no ale mogla przeciez
upominac sie zeby wnuczka do niej przyjezdzala-nie sadze, zeby matka miala cos
przeciwko temu, bo kierowala sie w wychowaniu teoriami, a e podkreslaly potrzebe
kontaktu z dalsza rodzina-wiec niechetnie, ale wyslalby corke.
Bylam zszokowana ze babcia nie widziala wnuczki pare lat mieszkajac
kilkadziesiat km od niej!I to w chwili, gdy dziecko stracilo matke, i musialo
zamieszkac z obca zona niezona ojca.
Wyslala list i koniec?Nie probowala przyjechac do domu na Norwida i zobaczyc co
sie dzieje ?
To razem swiadczy o wszystkim ale nie o wtracaniu sie w zycie rodzinne
syna-wreczprzeciwnie o wycofywaniu sie i nadmiernej powsciagliwosci.

[rapsodiagitana]

Nie do końca się zgadzam. Ta decyzja Robrojka nie była taka sobie błaha, nie
kwitowałabym jej tekstem "jedyne, co potrafił zrobić...". Nie znamy dobrze tej
sprawy, może miał podstawy do utraty zaufania. A mając córkę na wychowaniu nie
mógł sobie chyba pozwolić na podejmowanie dużego ryzyka w takim wypadku, nawet w
imię przyjaźni. Może też jego postawa dała jakoś do myślenia kumplowi? I
skłoniła go do działania? A Robrojek nie żył przeszłością, raczej dziarsko
zaczął jeszcze raz od zera...
Poza tym nawet jeśli Robrojek popełnił tu błąd - to fakt, iż umiał potem znów
dogadać się z kumplem, odbudować to zaufanie, fakt, że tamten znowu chciał z nim
pracować - to dobrze o nim świadczy. Przyzwoity człowiek to nie taki, który nie
popełnia błędów, ale taki, który umie je naprawić, kiedy mu się już przydarzą.

[onion68]

rapsodiagitana napisała:

> Nie do końca się zgadzam. Ta decyzja Robrojka nie była taka sobie błaha, nie
> kwitowałabym jej tekstem "jedyne, co potrafił zrobić...". Nie znamy dobrze tej
> sprawy, może miał podstawy do utraty zaufania. A mając córkę na wychowaniu nie
> mógł sobie chyba pozwolić na podejmowanie dużego ryzyka w takim wypadku, nawet
> w
> imię przyjaźni. Może też jego postawa dała jakoś do myślenia kumplowi? I
> skłoniła go do działania? A Robrojek nie żył przeszłością, raczej dziarsko
> zaczął jeszcze raz od zera...
> Poza tym nawet jeśli Robrojek popełnił tu błąd - to fakt, iż umiał potem znów
> dogadać się z kumplem, odbudować to zaufanie, fakt, że tamten znowu chciał z ni
> m
> pracować - to dobrze o nim świadczy. Przyzwoity człowiek to nie taki, który nie
> popełnia błędów, ale taki, który umie je naprawić, kiedy mu się już przydarzą.


Nie przeczę, że Robrojek to dobry i ciepły człowiek. Bardzo się cieszę z jego
związku z Natalią (moją ulubioną poza Cesią główną bohaterką; tylko po co tyle
tej progenitury od razu, na miłość boską). Ale na superbohatera nie nadaje się,
bo właśnie w firmie niezbyt się sprawdził, jako przedsiębiorca, którym przecież
był. Bycie właścicielem firmy nie polega w przypadku kłopotów na zamknięciu
tego rozdziału - jest się odpowiedzialnym wobec wspólników, dostawców,
pracowników, oddanie majątku i odcięcie się nie załatwia sprawy, zwłaszcza, że
wg wycen komorniczych i tak tego majątku na ogół na zaspokojenie wszystkich
wierzycieli nie wystarcza. Zapewne kumpel go ponownie wybrał za pracowitość i
uczciwość, bo to wcale oczywiście nie do pogardzenia cechy w działalności
gospodarczej, no i w ogóle chyba. Na ogół nikt nie jest zbiorem samych zalet,
ale bycie superbohaterem literackim obliże ;)

[rapsodiagitana]

OK, rozumiem :) I wierz mi, że wiem co się wiąże dla przedsiębiorcy z
przeprowadzaniem upadłości firmy... I jestem wdzięczna MM, że nie włączyła tego
typu wątków do książki :-D Przyjmuję Twoją argumentację i zostaję na placu boju
bez ani jednego superbohatera... buuuu :(

[onion68]

rapsodiagitana napisała:

> OK, rozumiem :) I wierz mi, że wiem co się wiąże dla przedsiębiorcy z
> przeprowadzaniem upadłości firmy... I jestem wdzięczna MM, że nie włączyła tego
> typu wątków do książki :-D

Pewnie, że dobrze :) Pewnie nie sądziłaby nawet, że można takie okropieństwa z
wątku przeprowadzki Robrojka do Poznania wyciągnąć...

Przyjmuję Twoją argumentację i zostaję na placu boju
> bez ani jednego superbohatera... buuuu :(

Gdybym wiedziała, że Cię bez superbohatera zostawię... Może się zdecydujesz na
kogoś z ww. asortymentu ;)

[uccello]

Superbohater bez skazy, to chyba tylko z plastiku by mógł być.
W książkach Małgorzaty Musierowicz takie dziwa ( na szczęście!)nie występują.

[onion68]

Ale rozumiany jako człowiek sprawdzający się we wszystkich swoich rolach może
być i jest, np. moja kandydatka :)Niekoniecznie na pierwszym planie.

Fela ?

[mmk9]

Owszem, świetna gospodyni, uczynna, rozsadna, poczciwa. Przepełniona jednakże
kultem porządków, bez fantazji i -och- ona to już na pewno nic nie czytala :)))
Dla mnie drobnomieszczańska i odtąd-dotąd. I ta jej Joanna , taka nudna i na
ciuszkach skoncentrowana. Za Francuza wyszła, hehe, bo to byla wtedy "dobra
partia".
Chciałam dodać, ze ja tyle pisze w tym wątku nie z kłotliwości. Fajna dyskusja
tu jest. Okazuje się, że MM stworzyła sporo bohaterek /i bohaterów/ z zaletami.
A każdy ceni inne zalety.

[onion68]

mmk9 napisała:

> Owszem, świetna gospodyni, uczynna, rozsadna, poczciwa. Przepełniona jednakże
> kultem porządków, bez fantazji i -och- ona to już na pewno nic nie czytala :)))
> Dla mnie drobnomieszczańska i odtąd-dotąd. I ta jej Joanna , taka nudna i na
> ciuszkach skoncentrowana. Za Francuza wyszła, hehe, bo to byla wtedy "dobra
> partia".

No, moim zdaniem Joanna jest bardzo dobrze wychowana. Dbałość o wygląd to nie
wada, a i za Francuza wyjść to dobry wybór. Francuzi to na ogół wyrafinowani
smakosze uroków życia wszelkich , może taki dostarczyć wiele przyjemności ;)
Jest to poza tym osoba otwarta i przyjazna, nawet wobec nielubiącej jej kuzynki
Gabrieli. I nie mówcie mi, że ona była tylko kolekcjonerką znakomitości niczym
Fleur Mont, bo to tylko opinia uprzedzonej Gabrieli, a nie wszechwiedzącego
narratora ;)
> Chciałam dodać, ze ja tyle pisze w tym wątku nie z kłotliwości. Fajna dyskusja
> tu jest. Okazuje się, że MM stworzyła sporo bohaterek /i bohaterów/ z zaletami.
>
> A każdy ceni inne zalety.

Fakt :)

[ready4freddy]

> Francuzi to na ogół wyrafinowani smakosze uroków życia wszelkich , może taki > dostarczyć wiele przyjemności ;)

to sie nazywa "stereotyp" :P

[onion68]

A jakże...Ale zapewne nie bez podstaw się narodził ;)

[ready4freddy]

pewnie tak :) w koncu w kazdej bajce jest ponoc ziarenko prawdy :)

robrojek i plajta

[ida198511]

przecież to ten pseudo-przyjaciel narobił długów, które potem Robrojek musiał
spłacać, także plajta firmy to nie Roberta wina.

[onion68]

O matko. Skoro długi zaciągnięte przez wspólnika spowodowały plajtę firmy, to
nie mogły to być wydatki na panienki ani helikoptery, ale na działalność firmy
(koszty uzyskania przychodu)! A za te odpowiedzialność ponoszą obaj wspólnicy. W
tym kontekście zrzucanie odpowiedzialności za sytuację na wspólnika niezbyt
dobrze świadczy o Robrojku.

[ida198511]

i tu sie mylisz! wiem z doświadczenia swoich znajomych, na co twój wspólnik
może wydawać pieniądze, i bynajmniej nie sa te rzeczy przeznaczone na
działalność firmy! a długi muszą spłacać wszyscy wspólnicy, nie tylko ten,
który je narobił, no chyba że twój wspólnik-"przyjaciel" przepisze firmę na
swoją żonę - wtedy musisz sama spłacać długi waszej wspólnej do niedawna firmy!

[onion68]

Tak, wszyscy wspólnicy odpowiadają solidarnie i całym swoim majątkiem (także
prywatnym) za zobowiązania spółki (za zaksięgowane faktury) w przypadku spółek
osobowych. Natomiast nie jest chyba możliwe, żeby za jakieś kredyty konsumpcyjne
jednego ze wspólników był zajmowany majątek firmy - przecież ten majątek jest
wspólny! No, chyba że poręczył on którymś ze składników majątku spółki, ale
wtedy ten drugi musiał wyrazić na to zgodę. Gdyby wspólnik przepisał swój udział
w firmie na żonę, to ona musiałaby spłacać długi - ale nadal zobowiązania
zaciągnięte w ramach firmy.
To w przypadku spółek osobowych, jeżeli chodzi o kapitałowe, to w ogóle nie ma
mowy o nieograniczonej odpowiedzialności własnym majątkiem za zobowiązania
spółki - wtedy tylko do wysokości wniesionego wkładu.

[onion68]

Wczytałam się jeszcze raz w pomysł o żonie - to by zadziałało tylko wtedy, gdyby
mieli rozdzielność majątkową i to od dawna. Gdyby to było przeprowadzone pięć
minut przed przepisaniem udziału w spółce, sąd uznałby to właśnie za ucieczkę
przed długami i czynność prawna stałaby się nieważna.

[ida198511]

widze, że nie znasz się na tym, o czym piszesz.. jeżeli przepiszesz firmę na
zonę, córkę, czy kogoś innego to ta osoba nie_spłaca długów zaciągniętych przez
ciebie.

[onion68]

1. Wspólnik odpowiada za długi powstałe w okresie działalności spółki, nawet jak
już do niej nie należy. A żona obejmując udział nie odpowiada za stare długi,
ale co z tego? Chyba firmę w nienajlepszej kondycji przejmuje? Kto jej sprzeda
swoje materiały, usługi? Poza tym żona nie odpowiada, ale spółka odpowiada
2. Z całą pewnością zaś majątek spółki nie może być obciążony długami wspólnika
zaciągniętymi na prywatne cele poza spółką.
coi.kujawsko-pomorskie.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=121
3. A kluczowe jest to, że Robrojek nie miał racji. Wspólnik długi spłacił! A
więc to on był tym odpowiedzialnym, który rozruszał firmę na nowo, a nie tylko
cierpiał i miałczał. Za sytuację, w której firma się znalazła, odpowiadali obaj.

[jottka]

mnie co innego tu jeszcze zastanawia - prowadzenie spółki wymaga już
zatrudnienia księgowego, choćby w outsourcingu, więc o wiele nawet ohydny
wspólnik sam kredyty zaciągał ponad stan (choć to też cokolwiek dziwne, bo
jednak banki zwykle się domagają kontaktu z drugim wspólnikiem:), to ówże
hipotetyczny księgowy dawno już musiał był piszczeć, że tracą płynność, więc
brak reakcji robrojka też zdumiewa.

no chyba że wspólnik sam był kreatywnym księgowym, ale wtedy robrojek słusznie
płacił za swą głupotę - zewnętrzna kontrola rachunków rzecz normalna i pożądana.

[ida198511]

nie ma to jak przeczytać jeden krótki tekst i wiedzieć wszystko.. gdyby ciebie
albo kogoś z twoich znajomych spotkała plajta firmy, inaczej bys na to
patrzyła. w rzeczywistości wszystko wygląda inaczej.
a firmę przepisuje się na żonę nie po to, żeby ta ciągnęła interes. samym
zyskiem jest to, że zachowało się samochód, dom i inne rzeczy materialne, także
notabene przepisane na zonę. w takiej sytuacji tylko jeden ze wspólników spłaca
długi, bo ten drugi nie ma z czego - teoretycznie nie ma przecież nic.

[onion68]

Zapewne, są teoretycznie takie wygibasy dla uniknięcia odpowiedzialności
możliwe. Ale przecież wiemy, że wspólnik Robrojka taki nie był - w końcu to on
wyprowadził firmę na prostą. Natomiast Robrojek jako wspólnik (piszę to już
ostatni raz) był_odpowiedzialny_za_sytuację_firmy i jej plajtę. I gdy do niej
doszło, potrafił tylko załamać się, poddać, uciec i jeszcze obwiniać tego
drugiego o wszelkie zło.

[yennefer_z_v]

Gaba, ale mniej więcej do "Córki Robrojka" z przebłyskami w "Imieninach".
Potem mi faktycznie przeszło uwielbienie dla tej postaci (czasem chwilowo
wraca).
Kto zamiast? Chyba Ida. O ile tej postaci nie lubiłam aż do "Pulpecji", to
teraz jak na zbawienie czekam na każde pojawienia się Idusi.
Poza tym Gizela - nie mogę się zgodzić, że jest niesympatyczna. Ukrywająca
uczucia za pozorną szorstkością - tak. Ale przy tym dla mnie fantastyczna
(pomijam kwestię logiki w doklejeniu postaci).
Mila - ale dopiero po pogłębieniu obrazu tej postaci ("Kalamburka").
Lila - po prostu cudowna. I po prostu za mało jej było.

róża

[agusia552]

Róża za to że potrafi być czuła i opiekuńcza i potrafi wybaczać. No i musze
przyznać jeszcze że Gabrielę to ja bardzo lubie ;-)