było lepiej?

[super-historynka]

Przyszła mi do głowy pewna refleksja: w latach 50, 60 i 70 (no, może
i jeszcze 80) chyba było lepiej z poznawaniem się ludzi i łączeniem
w pary. Właściwie wszyscy bohaterowie Jeżycjady kogoś sobie w końcu
znajdują - owdowiały Grzegorz czy Robert Rojek, zawiedziony w
uczuciach Lelujka, pozostający długo w stanie kawalerskim Piotr
Ogorzałka, czy wreszcie nawet Ignacy Borejko, który sam siebie
określił jako "nieśmiałego dystrakta". Teraz, w czasach singli,
wygląda to już nieco inaczej... I tu Jezycjada traci trochę na
aktualności, co zresztą nie jest wadą tej książki, po prostu
pokazuje, w jakich czasach żyjemy. Co o tym sądzicie?

[verdana]

Sadzimy, ze nie było lepiej. Tylko nie istniało pojecie "singiel",
a "stara panna".

[carlissima]

Czesc!

Moze nie mnie sie wypowiadac, bo ze swojego doswiadczenia znam tylko "czasy
singli", ale wydaje mi sie, ze to, o czym piszesz to jest specyfika nie czasow,
tylko gatunku literackiego. Zreszta, w nowszych czesciach wystepuje wrecz
hiperbolizacja zjawiska- turboromanse, milosci kilkulatkow, co powinno prowadzic
do wnioskow, ze w dzisiejszych czasach ledwo czlowiek nauczy sie chodzic, juz
znajduje sobie "kogos" (slub po matutrze).

Pozwole sobie zaprezentowac jeszcze moja opinie, ze dobieranie sie w pary
(wybaczcie, musialam :))jest mniej zdeterminowane specyfika czasow, a bardziej
specyfika osobowosciowa jednostek :)

Pozdrawiam i przepraszam za chaotycznosc postu, strasznie rozproszonam.

[super-historynka]

Obstaję przy swoim, że to jednak znak czasów:). Znam ludzi, którzy
nadają się do związków, tyle że życie codzienne i praca po 12 godzin
na dobę sprawia, że naprawdę nie mają zbyt wiele czasu na ułożenie
sobie życia osobistego. Choć są oczywiście i tacy, którzy po prostu
do związków się nie nadają. Ale to już osobny temat:0).

[marajka]

Myślę, że nie było, wszak serce nie sługa. Miłość się nie zmienia.
Znam sporo ludzi typu Ignacy, cichych, wycofanych, którzy swoją
miłość odnaleźli.
Jeżycjada to seria która gloryfikuje wartości tradycyjne, a taką
jest rodzina. Każdy bohater, zwłaszcza pozytywny musi
być "sparowany". Przecież współcześni bohaterowie też znajdują parę-
jak choćby Frycek, Laura czy Natalia.

[olga233]

Było lepiej. I nie chodzi o nazewnictwo, bo nie każdy singiel to
stara panna czy stary kawaler, ale o liczbę singli obecnie w
porównaniu z mimionymi dekadami. Jest o wiele więcej. Niestety, ale
polska codzienność bardzo wpływa na znalezienie "drugiej połówki".
Być może trudno w to uwierzyć osobom, które jeszcze nie pracują, ale
praca (lub brak takowej), przymusowa emigracja zarobkowa, niskie
często pensje sprawiają, że ludzie nie pędzą tak do ołtarza i bywa,
że długo szukają kogoś... To nie tylko moje zdanie, popatrzcie na
wypowiedzi socjologów i statystyki.

[olga233]

A licho to wie, kto to singiel czy singielka.:) Są to chyba i panny,
i kawalerowie, i ci co się rozwiedli i są "singlami z odzysku", i
ci, co z wyboru, i ci, co nadal szukają...

[kaliope3]

metwoh napisał

"Bracie! Cieszę się, że w końcu nie tylko ja bywam mieszany z błotem
przez Grupę Trzymającą Władzę na Forum. Te pańcie najpierw zaczynają
pouczać, a jak się odetniesz to wtedy obraza. U mnie zaczęło się od
stwierdzenia, że w autobusach czasami jest zaduch, a starsi faceci
rzadziej jeżdżą komunikacją miejską, bo raczej mają auta. Uznano, że
pogardzam ubogimi, a teraz nawet chcą mnie banować.Nie bierz do
bani -pisz swoje."


"Singel to samornik z wyboru. Ciekawe, ile wśród singielek to po
prostu stare panny (i starzy kawalerowie wśród singli, żeby znowu
nie było, że coś do kobiet)"

śmiech pusty...Olgo, bądź ostrożna, a najlepiej poczytaj sobie trochę wątków w
wolnej chwili-nie żeby to była arcy ciekawa i stymulująca intelektualnie lektura

[limotini]

To ja opowiem o moich obserwacjach:

Kiedy byłam dzieckiem (lata osiemdziesiąte/początek dziwiędziesiątych), moja
Mama udzielała się aktywnie w klubie turystyczno-sportowym, który działał przy
jej pracy. Chodziliśmy z tym klubem na salę grać w sietkówkę/badmintona, latem
jeździliśmy na wędrówki po górach, jesienią do domków nad jeziorem.
Naprawdę spora część z osób w tym klubie było singlami: cztery najfajniejsze
"ciocie" były niezamężne (i z tego co wiem nie zmieniły stanu cywilnego do
teraz). Było to dla mnie zjawisko normalne.

Teraz sama mam prawie 30 lat i zdecydowana większość moich znajomych ma mniej
lub bardziej trwałych partnerów.

A teraz wnioski. Wydaje mi się, że kiedy myślimy o dawnych czasach, czyli o
czasach, gdy sami byliśmy dziećmi, postrzegamy je przez pryzmat naszych własnych
doświadczeń. A jakie są nasze doświadczenia? Wyrośliśmy w (nawet niekoniecznie
pełnej) rodzinie, naszym rodzicom w oczywisty sposób łatwiej było się spotykać
ze znajomymi też dzieciatymi, a w nasi szkolni/podwórkowi koledzy też wzrastali
w rodzinach. Gdzie mieliśmy spotkać singli? Takie przypadki były rzadsze, choć
oczywiście też się zdarzały (jak w klubie mojej Mamy).

A teraz co? Utrzymujemy kontakt ze znajomymi, których poznaliśmy w czasach, gdy
jeszcze nic nie było wiadomo o tym, jak potoczą się nasze dalsze losy. Część
jest teraz sama, część z kimś. Więc widzimy i takie i takie historie.

Ma sens?

[super-historynka]

Tylko wiecie co - zaczęłam ten temat, bo przeczytałam w prasie, że w
porównaniu z latami 70 i 80 teraz (oczywiście proporcjonalnie do
liczby ludności teraz i wtedy) singli jest niestety obecnie o wiele
więcej niż kiedyś... A może to po prostu przesuwa się wiek
zawierania małżeństw? Zresztą, jak by nie było - zamiast pisać o
zakochiwaniu się dzieci, mogłaby MM coś na pisać o singlach. Mogłyby
te życzliwe Borejkówny jakichś samotnych ze sobą zapoznać. I treść
książki by się uaktualniła, i przykład byłby dobry:)).

[limotini]

Wydaje mi się, że książki MM właśnie na tym polegają (albo polegały, bo ostatnio
jakoś bardziej się zbliżają do telenoweli) na opisywaniu perypetii zwykłej,
przeciętnej nastolatki. Siłą rzeczy typowa nastolatka wychowuje się w rodzinie,
tak więc single będą się pojawiały tylko w tle (Cyryjek, ciotka Lidka, pani Ola)
i często jako osoby przypadkowo spotkane.

Zauważ też, że jednak zwykle główni bohaterowie są w wieku młodzieżowym, a chyba
jeszcze w wieku przed 30-tką nie klasyfikuje się ludzi jako singli/sparowanych,
bo są jeszcze za młodzi, no nie?

[czekolada72]

limotini napisała:

> Wydaje mi się, że książki MM właśnie na tym polegają (albo
polegały, bo ostatni
> o
> jakoś bardziej się zbliżają do telenoweli) na opisywaniu perypetii
zwykłej,
> przeciętnej nastolatki. Siłą rzeczy typowa nastolatka wychowuje
się w rodzinie,

patrzac po kolezankach mojej corki (16)- i w podstawowce i w
gimnazjum i w LO - top juz tak nie jest - wrecz pol na pol - polowa
w "normalnych rodzinkach: mama, tata, dziecko, ale druga polowa - w
dosc :kombinowanych" ukladach - drugi tata, nowa partnerka,
dziadkowie wychowujacy, starsze rodzenstwo wychowujace - bywa
naprawde(co w jakis sposob moze przerazac) do wyboru do koloru,
takze samotne matki z wyboru, lub - koniecznosci?

[lezbobimbo]

czekolada72 napisała:
> bywa
> naprawde(co w jakis sposob moze przerazac) do wyboru do koloru,
> takze samotne matki z wyboru, lub - koniecznosci?

Co takiego przerazajacego w tym, ze ludzie daja sobie rade po rozwodzie lub po
rozstaniu i sa w stanie wychowywac dzieci?
A wiekszosc samotnych matek to z koniecznosci, bo tatus kochany raczyl dac noge,
nie wytrzymujac ani grama odpowiedzialnosci. Tylko w Polsce obwinia sie za to i
pietnuje owe samotne matki - mnie TO przeraza.

[lezbobimbo]

Zreszta tzw. rodzina jadrowa, czyli to, co czekolado72 okreslasz jako rodzinke
"normalna" to umowny i sztuczny twór. Ludzkosc od wieków wychowywala dzieci
calym stadem, bo do tego 2 rodziców nie wystarczy. Juz samo korzystanie z
dziadków, nianiek czy przedszkoli przy kazdej okazji tego dowodzi.

[niq_miejski]

nie mówiąc o innych tradycyjnych modelach rodziny, do której zaliczano okresowo
także służbę, niewolników, wyzwoleńców, a także niekiedy byłych mężów/żony i ich
aktualnych partnerów i dzieci. Owszem, instytucja rodziny obecnie ulega
transformacji, obserwujemy to od kilku dziesięcioleci - stąd tyle zawirowań i to
ciągłe pwoływanie sie na "naturę" - do argumentu natury odwołuje się w dyskursie
publicznym zazwyczaj wtedy, gdy jakaś jaknajbardziej kulturowa instytucja pada
albo podlega zasadniczej przemianie; kategoria natury bowiem w odniesieniu do
homo sapiens jest na poziomie zachowań i instytuicji nierozewralnie spleciona z
kulturą i bardzo niejasna.Czy tego chcemy czy nie, zmierzamy ku jakiejś nowej
formie tej instytucji, przypuszczam że ku większej dozwolonej różnorodności,
jakby poszerzenia nawiasu "normalności". Jest to nieuchronne z powodu przemian
kulturowych jakie zachodzą obecnie, a także już dokonującej się transformacji
instytucji płci społecznej.
Mnie to cieszy, lubię życ w ciekawych czasach, ale rozumiem, że wiele osób niepokoi.

[verdana]

Średnia wieku zawierania małżenstw wzrosla dla kobiet z 21,5 do 28.
czyli automatycznie wzrasa ilość singli. Jest to skutek gwałtowenego
wzrostu wykształcenia i ambicji zawodowych, oraz mozliwości rodzenia
dzieci w późniejszym wieku. Jeszcze za moich mlodych lat uznawano,
ze pierwsze dziecko powinno byc miedzy 18 a 25 rokiem życia
(najlepiej przed 23), a teraz biadamy nad ciążami 18-latek.

[olga233]

A może by tak odbić od tych nastolatek i zakochanych dzieci
faktycznie ku trochę starszym bohaterom? Bo mnie się wydaje, że cykl
zaczyna się robić nudny. Zaprzyjaźniona z Borejkównami bohaterka -
singielka np. w wieku 28 lat, nawet w tle, ale jako postać ważna.
Skoro MM twierdzi, że porusza w książkach ważne społecznie kwestie -
bezrobocie (Rojek), samotne macierzyństwo (Gaba) czy fatalny stan
polskiej służby zdrowia (Trolla), to niechby i o singlach coś
skrobnęła. Singlem się bywa do czasu - tylko o to chodzi, by się nie
poddawać i rzeczywiście móc liczyć na wsparcie czy nawet wspomniane
przez Historynkę zapoznanie kogoś w gronie znajomych. Są sposoby na
wyjście z singlostwa, może warto, żeby o nich mówić? Ale to już
oczywiście pozostawiam pod rozwagę pani MM jako trend na odświeżenie
Jej twórczości.:)
Żałuję też jednej rzeczy - że właściwie dokładnie nie wiadomo, gdzie
się zapoznali Gaba i Grzegorz, Lelujka i jego żona i inni single. Bo
jak czytam, że każdy zapoznaje partnera życiowego w L.O.czy na
studiach, to mam już trochę dosyć. Życie jest bardziej różnorodne i
właśnie o tę różnorodność w książkach MM coraz bardziej zaczyna
chodzić - bo jej brakuje...

[verdana]

A ja myslę,z e wksiążkach dla nastolatek problem singli jest
rzeczywiscie niezbyt potrzebny. To problem dziewczyn starszych od
czytelniczek o co najmniej 10 lat. Bezrobocie, samotne
macierzynstwo, sluzba zdrowia - to nastolatki widza na codzień.
Problem singli jest odległy w czasie i chyba trudny do zrozumienia
dla nastolatek.

[mmaupa]

Tylko czy to jest az taki problem? Olgo, piszesz singlostwie jakby to byla jakas
choroba - alkoholizm albo otylosc, czy inna anoreksja. Niektorzy ludzie sa
naprawde bardzo szczesliwi bez stalego partnera, do glowy by wrecz im nie
przyszlo zeby nazwac to zjawisko problemem. A tu: "nie poddawac sie", "wyjscie z
singlostwa"... Moze jestem dziwna i nietypowa, ale za swoich singlowych czasow
bylam naprawde bardzo zadowolona z zycia! Teraz rowniez jestem zadowolona, nie
tyle bardziej, co w inny sposob. Uwazam, ze np. bycie singlem jest o niebo
lepsze od tkwienia w nieodpowiednim zwiazku, aby tylko kogos miec.

[anutek115]

Może Olga to wie, Mmaupo, ale ona pisze w sumie dokładnie tak, jak w książkach
MM temat singlostwa jest poruszany. W "Imieninach" znajduje się tekst (cytuję z
pamięci, za nieścisłości przepraszam), rozwazania Pyzy na temat Natalii: "Miała
już 27 lat i była sama. Czy nie było jej smutno, że żaden dzidziuś nie czeka na
nią w przyszłości?". Pomijając tego dzidziusia, który mnie wbił w osłupienie
(moje oba dzidziusie się pojawiły w moim życiu po 27 roku życia, i jakoś zanim
się pojawiły nie miałam skłonności do uznawania, że czas kłaść się w grób, bo
ich nie ma, i - w związku z jakże podeszłym wiekiem - na sto procent juz nie
będzie), zauważ, że jest tu obecne myslenie, że osoba bez partnera nie znaczy
zbyt wiele. Nie może być spełniona ani szczęśliwa (co najwyzej może się
oszukiwać, że jest).
BTW w czasach singlowych ja też byłam bardzo zadowolona z życia, wspominam je
rzewnie i dostaję szału, gdy ktoś choćby tylko sugeruje, że teraz NARESZCIE jest
tak, jak powinno być, a przedtem... no cóż... jakies tam zycie prowadziłam, ale
co to było za życie?

[mmaupa]

No tak. Jednak smiem twierdzic, ze w tym przypadku problem to ma Pyza, nie
Natalia (w ktorej grzecznodziewczynkowatosc zupelnie nie wierze - na pewno
uzywala zycia na Cyprze, z dala od dzidziusiow, zupek i pieluchowych sztandarow
na balkonie).

[anutek115]

Też tak pomyślałam - to o Pyzie, nie o Natalii - jako, że dziewczeta w jej wieku
mają jednak tendencję do patrzenia na osoby w wieku Natalii jak na starsze panie
;-). Tak długo ludzie nie zyją, panie dziejku, a jeśli żyją, to gdzie im tam w
głowie rozmnażanie się i łączenie w pary! Z tego punktu widzenia Verdana, która
pisała, że singlostwo nie jest problemem, który poruszałby nastolatki, ma
całkowita rację.

[verdana]

A ja widze tu jednak wplyw wieku autorki. Jak bylam mloda i piekna
(a jestem od MM nieco mlodsza) 25 lat to byl wiek pierwszego
ostrzezenia. Ze mozna zostać sama na zawsze. I jednak dziewczyny
myslaly chyba o dzieciach znacznie wczesniej niz teraz. Co nie
znaczy, ze było lepiej - IMO gorzej....

[kasaidia]

Wcześniej była mowa o tym, że single nie są tematem do książek dla nastolatek. I
jako osoba 15-letnia mogę powiedzieć, że to prawda. Single tak zdefiniowane jak
jest napisane dalej w wątku. Nie osoby, które wciąż mają nadzieję, i szukają
gdzieś swojej połówki, ale Ci, którzy są sami z wyboru i uważają, że im druga
osoba niepotrzebna.
Jednak same związki dorosłych osób, np. w tle życia jakiejś nastolatki nie są
złe. Robrojek, Natalia Gaba i Grześ nie mieli kilkunastu lat, gdy się
"sparowali" jednak w Jeżycjadzie ich wątki były dla mnie bardzo ciekawe i
sympatyczne.
Poza tym nie wiem dlaczego, ale wydaje mi się, że MM woli takie "tradycyjne
rodziny", a single do takiego modelu się nie wpasowują.
Pozdrawiam

[szprota]

Mam mgliste wrażenie, że w wielu wypadkach teraz praca i czynności okołozawodowe
(wypady integracyjne np.) zajmują nam więcej czasu niż dwie-trzy dekady temu.
Może i różnie bywało, ale wśród moich znajomych, bynajmniej nie pracoholików,
sytuacja, w której po ośmiu godzinach można zostawić pracę za zamkniętymi
drzwiami, jest luksusem. Namnożyło się pracy w sektorze usług, handlu,
zmianowych, klasyczne from nine to five nie jest tak częste jak kiedyś. Co za
tym idzie, o wiele trudniej poza pracą znaleźć ewentualnego absztyfikanta. Mam
dwie znajome, które utknęły w mocno sfeminizowanej pracy, są akurat singielkami
bez wyboru i bardzo chciałyby ten stan rzeczy zmienić.
Z drugiej strony, kiedy im mówię: ale słuchajcie, przecież jest internet,
mnóstwo serwisów społecznościowych, to patrzą na mnie jak na dziwoląga. Mimo że
wyraźnie podkreślam, że nie chodzi o to, by założyć konto na serwisie randkowym
(choć to też jest jakieś wyjście, jeśli się koniecznie chce z tej sytuacji
wyjść), lecz raczej o podpięcie się pod grupę dyskusyjną, forum zrzeszające
ludzi o podobnych zainteresowaniach czy upodobaniach, tak, by z czasem tę grupę
poznać w realu i poszerzyć krąg znajomych.

[lan-ja]

Chyba jednak samotność nie jest stanem wymarzonym przez większość
ludzi. Ja w każdym razie jestem na etapie singlowania, ale jakby się
ktoś odpowiedni pojawił, z przyjemnością wejdę w związek. Tak sobie
myślę, że 30tka to chyba ostatni dzwonek, ale jak będę się zbliżać
do tej granicy jako singelka, to być może zmienię zdanie.

[mist3]

ja mam właśnie 30 lat i nie czuję, że to właśnie ostatni dzwonek na mnie dzwoni.
Choć może powinnam??!!
Nie jestem samotna - jestem sama, a to różnica. Oczywiście, że chciałabym być z
kimś, kogo będę kochać i rozumieć i vice versa ale nie odczuwam jednak 'pustki w
ramionach', nie łkam po nocach itd. Mam sporo znajomych, również singli płci
przeciwnej - ale jakoś (po paru latach bycia w różnych związkach) nie mam teraz
w swoim otoczeniu kogoś takiego.
Z racji zarobków 'nie używam życia', nie pracuję też od świtu do nocy - ale mam
swoje pasje. Choć muszę przyznać, że post lan-ja mnie nieco zdołował (ale to mam
nadzieję ma związek z PMS i pogodą ;) )
Co do tematu wątku - ja też uważam, że specyfika książek dla nastolatek (a co za
tym idzie - ich perspektywy) może wpływać na takie postrzeganie tematu przez
autorkę. Z tym, że ten target (czyli nastolatki) mają też siostry/braci,
sąsiadki/sąsiadów itd., którzy mogą być singlami - i może zawężanie perspektywy
singlowania do 'pustki w ramionach' i 'braku perspektyw na szczęście' może
utrudnić zrozumienie między pokoleniami, o które MM w swoich książkach troszkę
jednak walczy.

[lezbobimbo]

mist3 napisała:
> ja mam właśnie 30 lat i nie czuję, że to właśnie ostatni dzwonek na mnie
dzwoni.> Choć może powinnam??!!

Nie poddawaj sie tego typu presji, kochana :) To resztki opresji spolecznej z
lat 50, kiedy kobiety nie mialy prawa istniec samodzielnie.
Przeciez po 40 dopiero zaczyna sie zycie i kariera rozkrecac, a co dopiero po
30. Zycie romantyczne tez sie nie konczy, nawet i po 80, wiec.. :) A juz nic
gorszego, niz zwiazkowanie na sile, z byle kim, byle by ktos byl..

Nie przejmuj sie slowami mlodej zapewne lan-ji. Ja tez kiedys bylam w takim
wieku, ze wiek lat 20 (!) to bylo dla mnie cos niepojetego, jakies wapniactwo
totalne, przeciez taka cyfra nie istnieje! Po 20tce koniec zycia i czas na
piastowanie wnuczat, tak myslalam ;)))

> Nie jestem samotna - jestem sama, a to różnica

O wlasnie! Brawo :))))))

[szprota]

Zastanawiam się jednak, na ile samotność jest stanem niepożądanym z punktu
widzenia potrzeb owej samotnej jednostki, a na ile ze względu na presję
społeczną ("i znajdź sobie wreszcie kogoś odpowiedniego" - tak jest, słyszało
się takie życzenia!).
Z mojego punktu widzenia: mam 31 lat, w aktualny związek weszłam trzy lata temu
i jakkolwiek bardzo mi w nim dobrze, przed nim miałam kilkanaście miesięcy
singlowania. Nie miałam parcia na związek. Było z kim pójść do kina, pubu. Nie
musiałam widzieć zachwytu w oczach faceta, by znać swoją wartość :) Na pewno był
to etap poznawania swoich możliwości, po raz pierwszy ani bez klosza rodziców,
ani bez kojca związku i uważam, że był on b. wartościowy.
Na pewno jednak nie bez wpływu na brak parcia na związek pozostaje fakt, że nie
planuję przychówku: nie mam poczucia, że biją mi jakieś biologiczne zegary. A
jeśli, w co bardzo wątpię, mi się zmieni, to zawsze jest najmniej egoistyczna
forma rodzicielstwa, czyli adopcja :)

[ginestra]

Wiecie co? W jednym filmie usłyszałam takie zdanie: "Ludzie stworzeni są do
bardzo wielu rzeczy, ale nie do samotności". Mysle, ze to bardzo trafne
stwierdzenie! Ono zdaje sie dotyczyc kazdego czlowieka.

Moim zdaniem istnieja, owszem,ludzie, ktorzy maja charakter samotnika i wlasnie
przezywajac los samotnie, czyli bez wiazania sie z druga osoba, czuja sie
spelnieni, ale sa to absolutne wyjatki od reguly. Mam na mysli osoby typu
Sherlock Holmes (oczywiscie jest to fikcyjny bohater, ale i tacy na pewno sa),
jacys podroznicy, misjonarze, ksieza, niektorzy artysci itp. Wydaje mi sie, ze
osoby naprawde spelnione w takim "samotnym" zyciu de facto sa zwiazane z wieloma
ludzmi i uczestnicza codziennym dawaniu i przyjmowaniu, ktore jest czlowiekowi
potrzebne do zycia jak powietrze. W tej wspolnocie ludzkiej, nawet wrecz w
jakiejs strukturze (w przypadku zakonnikow, zakonnic itp.) czuja sie dobrze,
jest to zgodne z ich wewnetrznym wyborem i tenze los zastepuje im te bliska
osobe, z ktora by szli przez zycie - czyli de facto tez nie sa samotni. Jednakze
nie wiaza sie z kims i to jest spojne z ich wnetrzem.

Natomiast, wedlug mnie, osoby nazywane potocznie singlami w jakis sposob, gdzies
gleboko chcialyby sie z kims zwiazac, a nawet te osoby, ktore deklaruja, ze chca
tylko jedynie "ukladow bez zobowiazan" i zmieniania partnerow, tez w glebi duszy
chcialyby znalezc "te odpowiednia osobe", tylko sa w nich jakies przeszkody,
obawy, leki itp. - ktorych nie potrafia lub nie chca pokonac. Oczywiscie nie
wypowiadam sie za wszystkich, tylko tak sie domyslam. Moze i sa osoby (o czym
nie wiem), ktore nawet w glebi duszy nie chca sie z nikim wiazac, a tylko chca
sie spotykac ewentualnie w celach erotycznych z kims i nie przewiduja zakladania
stalego zwiazku do konca zycia (tylko jak sobie to wyobrazaja na starosc,
ciekawe). Osmiele sie jednak powiedziec, ze wydaje mi sie, ze w glebi duszy
kazdy (lub prawie kazdy) singiel chcialby nie byc singlem, tylko znalezc
odpowiednia osobe i z nia dzielic zycie. Dlatego mysle, ze w jakims sensie
uprawnione jest mowic o "wyjsciu z singlostwa" i w ogole przedstawiac singlostwo
w pesymistycznych barwach. Mysle, ze jesli ktos jest mlody, na przyklad ma
dwadziescia kilka lat (ewentualnie okolo trzydziestu), to jest w naturalny
sposob w wieku poszukiwania bliskiej osoby i niekoniecznie slowo "singiel" do
niego pasuje! Po prostu jest to mloda, wolna osoba, ktora ma zamiar zalozyc
zwiazek/ rodzine. Mnie slowo "singiel" kojarzy sie raczej z osoba po
trzydziestce i to z osoba "po przejsciach", ktora ma juz jakies doswiadczenia w
zwiazkach (niekoniecznie w malzenstwie) i po prostu po tych doswiadczeniach
trudniej jest jej zaufac komus czy po prostu kogos odpowiedniego znalezc (np. z
powodu, jak pisaliscie, trybu zycia i pracy). Ja mam obraz singla jako kogos,
kto jednak skrycie lub otwarcie marzy o zwiazku, a nie jako kogos, kto jest sam,
nikogo nie szuka i dobrze mu z tym. Owszem, spotkalam na przyklad osoby
rozwiedzione, ktore z wyboru nie chca zakladac zadnego zwiazku z powodow
religijnych, ale one nie definiuja siebie jako "single" czy "singielki", a
raczej czuja sie wciaz zona/ mezem swoich bylych partnerow i sa przekonane, ze
tak bedzie do konca zycia. Mowia one nierzadko, ze wlasnie zyjac samotnie sa
szczesliwe. Jednakze kto wie, moze one wciaz w glebi duszy czekaja na powrot
tego partnera? Albo znalazly pocieszenie w wierze. Czyli sa jakos pogodzone z
tym, jednakze chyba nie pasuja do obiegowego pojecia singla.

Pamietam, ze ja, dawno temu, zalozylam na naszym forum watek "Gaba jako single,
ktory znalazl druga polowe" (nawiasem mowiac wynikla ciekawa dyskusja, w tym na
temat oficjalnej polskiej wersji slowa "singiel" vel "syngiel" ;-) ). Ja tez,
tak jak Wy tu pisalyscie, czuje niedosyt nie wiedzac jak Gaba i Grzegorz sie
poznali, jakie byly ich poczatki. Tudziez poczatki innych tego typu par w
Jezycjadzie. :) Mysle, ze moglabym z tego czerpac troche otuchy dla siebie. :)
Latwiej jest samemu uwierzyc, ze takie historie sie zdarzaja, nawet jesli sa
fikcyjne, jesli opowiedziane sa w prawdopodobny sposob. Milo jest myslec, ze
moze gdzies ISTNIEJE ta osoba, tylko trzeba sie ogolnie rozgladac i nie siedziec
w domu, a na pewno sie na nia trafi. Z takiej nadziei/ wiary na pewno cos
dobrego moze wyniknac.

Osobiscie naleze (tak mi sie wydaje) do osob, ktore chyba musialyby poznac kogos
w prawdziwym zyciu, zeby zobaczyc, ze ta osoba jest fajna, podoba sie, jest
zainteresowana, stara sie o mnie, jest ta chemia i zeby cos zaiskrzylo. Moim
zdaniem jest to BARDZO trudne do osiagniecia przez Internet (np. via anons na
portalu randkowym), choc wielu osobom to sie, jak slysze, udalo. Ja mysle
jednak, ze trzeba miec do tego odpowiedni charakter: lubic sie umawiac z
nieznajomymi, flirtowac, poznawac ich w taki niezbyt naturalny sposob, wybierac
sposrod kilku kandydatow, porownywac ich, prowadzic jakby gre z nimi, czuc sie
dobrze z tym, ze on tez na pewno rownolegle umawia sie z dziesiecioma innymi
oprocz mnie i prowadzi ich ranking itp. A jesli ktos nie jest osoba skora do
flitru, to, wydaje mi sie, ze moze byc mu troche trudno w taki sposob. Owszem,
na forach skupiajacych ludzi o roznych zainteresowaniach, byc moze jest latwiej
kogos poznac, jednakze - trzeba chyba miec wyraziste zainteresowania. Oraz
takie, ktore podzielaja mezczyzni, a nie na przyklad same (lub prawie same)
kobiety. :)
Nie chce mnozyc jakichs dowodow na to, ze "singlowi to wiatr w oczy" i ma male
szanse na wyjscie z singlostwa, bo tak naprawde wierze, ze takie szanse sa, ze
ludzie, ktorzy do siebie pasuja moga sie kiedys odnalezc, w taki czy inny
sposob. Jeszcze tak sobie mysle, ze czesto single maja dzieci (np. kobiety), a
na takim portalu randkowym to chyba moze byc przeszkoda, jesli sie zaznaczy, ze
sie ma dzieci. Jest obok milion ofert kobiet, ktore tych dzieci nie maja i wolny
mezczyzna raczej chyba je wybierze. A cech charakteru i urody i zainteresowan
tez jest do wyboru do koloru.
Jesli macie jakies wlasne doswiadczenia lub spostrzezenia co do tego jak
przelamac singlostwo, to chetnie przeczytam. Poki co mam wciaz taka niesmiala
teze, ze milosc przyjdzie sama, raczej wtedy, gdy sie jej nie szuka, ale gdy sie
juz zrobilo ze soba porzadek i jest sie na nia gotowym. (Cos jak w filmie "Pod
sloncem Toskanii" - pamietacie?).
Ale moze sie myle? Nie wiem w sumie jak to jest. Ja wyszlam za maz zaraz po
maturze, wiec singlem przed slubem (tj. w liceum) absolutnie sie nie czulam.
Dopiero teraz, po rozwodzie i jest to dla mnie cos nowego.
Pozdrawiam!

[anutek115]

"Pod słońcem Toskanii" leciało w sobotę na Polsacie, więc sobie obejrzałam, i w
dodatku myślałam przy tym o tobie, Ginestro, bo pamiętałam, że kiedyś pisałaś
(chyba o książce, nie o filmie, ale zawsze :-))).
Mnie się (w kwestii singli) wydaje, że język polski dla opisania zjawiska ma za
mało słów. Gaby (i ciebie, Ginestro, chyba też) nigdy nie nazwałabym singlem.
Dla mnie singiel to jest osoba nie będąca w związku, i owszem, ale taka, która
sama sobie tego życzy. Singla znam jednego (jedną), jest to moja koleżanka,
której ewidentnie jest dobrze tak, jak jest. Nie ma przygód erotycznych, była w
związku (ale takim XXI-wiecznym, osobne mieszkania, wieczne randkowanie) i było
jej z tym nieźle, jest świetną koleżanką, doskonałą ciocią dla licznych dzieci
naszych wspólnych koleżanek (moich też) i - singlem. Pewnie nie wyjaśniłam tego
dość dokładnie, sama tego dobrze nie rozumiem, ale słowo "singiel" do niej po
prostu pasuje.
Jak tak o tym myslę, to zdaje mi się, że ja byłam singlem ;-). Za mąż wyszłam po
30-ce tak jakby nie starając się o to. Nie miałam żadnego parcia na białą
sukienkę i posiadanie męża, nie czułam pustki do zapełniania w ramionach, zegar
biologiczny nie budził mnie swym tykaniem po nocach. Wiodłam bardzo udane,
spełnione, pełne przeżyć (intelektualnych, towarzyskich) zycie, które bardzo
lubiłam i do teraz wspominam z przyjemnością. Mąż... jakkolwiek okropnie to
brzmi - się zdarzył. Być może, tak jak pisze Ginestra, pojawił się w sposób
naturalny, gdy już byłam gotowa (jest takie powiedzenie, chińskie, jak sądzę
"Gdy uczeń jest gotowy, zjawia się nauczyciel").
natomiast z artykułów w prasie obraz singla wyłania się dość irytujący,
najłagodniej rzecz ujmując. Być może rzutuje na niego dobór przykładów przez
autorów artykułów, którzy ujawniają w ten sposób jakieś swoje poglądy (i
niechęci), ale zazwyczaj te opisywane single prezentują się jak rozkapryszeni
jedynacy, którzy psychicznie mają jakieś 14 lat. "Nie wyobrażam sobie, żeby obcy
facet układał swoje ubrania w mojej szafie". "Lubię to, to i to, i będę to
zawsze lubił, nie zamierzam się zmieniać, bo po co? Niech ona się dostosuje!".
"Żadnych dzieci, one smierdzą, rysują po ścianach i zniszczyłyby mój sprzęt
grający!!!", "Mama mi gotuje, mam panią do sprzątania, jak chcę seksu, to sobie
kogos wynajmuję...". Analiza własnych pobudek, lęków jest tak rzadka, że ginie w
tej fali tekstów typu "mnie jest dobrze, moge z kimś być, ale nic się w moim
życiu nie ma zmieniać".
Dlatego właśnie ani Ginestry, ani Gaby nie nazwałabym singielką, i dlatego
uważam,że język polski ma niedostatki w tej kwestii, bo jak je nazwać?
"Kobietami po przejściach, z życiowym doświadczeniem"? No, litości. "Kobietami
samotnymi"? Też nie. "Samymi z konieczności? Z wyboru"? Beznadziejnie brzmi...
A jeśli chodzi o szanse wyjścia z singlostwa (no, niech już będzie to akurat
słowo) to wizja z "Pod słońcem Toskanii" mi się podoba. Z obserwacji wiem, że
jak się desperacko szuka, nie znajduje się. Co ma przyjść, przyjdzie. Nie wiem,
czy to nie brzmi pesymistycznie... bo ja to raczej optymistycznie widzę, tylko
się pewnie poprawnie wyrazić nie umiem :-).

[biljana]

Anutek, bardzo optymistyczny był ten twój post i bardzo poprawiłaś mi nim
humor:) Dziękuję ci za to spojrzenie, tego mi właśnie było trzeba (zwłaszcza po
obrzydliwej niedzieli;)Ale to już temat raczej do narzekalni:)

[anutek115]

W sumie narzekalnia ma też obok pocieszalnię :-). Więc wizyta po niedzieli
(narzekalnia) na forum i optymistyczne posty (pocieszalnia). Byle działało :-))).
Cieszę się, że choć trochę pomogłam :-)))).

[lezbobimbo]

super-historynka napisała:
> Przyszła mi do głowy pewna refleksja: w latach 50, 60 i 70 (no, >może> i
jeszcze 80) chyba było lepiej z poznawaniem się ludzi i >łączeniem> w pary.

??? Lepiej? Nie uwazam tak.
W tamtych przedpotopowych czasach bylo bardzo nieprzyjemnie byc singlem, bo
ukochane spoleczenstwo i najblizsze otoczenie traktowalo to jako chorobe i wade
osobowosci (zwlaszcza w stosunku do kobiet, mezczyzni-samotnicy mogli sobie od
biedy byc).
Byla wielka presja, ze kobiety musza wyjsc za maz, bo bez faceta sa niczym. Moja
babcia, jako ze z tamtej epoki, tez cos takiego pierniczyla i to komu, nawet
swoim kilkuletnim wnuczkom!
W zwiazku z ta presja, za maz wychodzilo sie jak najwczesniej, i to za byle
kogo, aby tylko kogos miec, co jest przeciez fatalne dla psychiki wszystkich
zainteresowanych.
W dodatku byly restrykcje prawne - aby miec n.p. jakie takie mieszkanie czy
metraz przyznany, trzeba bylo sie chajtnac.
A w USA jeszcze gorzej, w latach 60 kobieta samotna byla z gruntu podejrzana,
nie istniala prawnie, nie mogla miec wlasnego konta bankowego ani wynajac
pokoju.. tylko faceci zarabiali godziwe pieniadze, wiec kobiety musialy
wychodzic za maz, aby miec utrzymanie (zwlaszcza w razie posiadania dzieci).
Za to rozwody byly potepiane równie mocno przez spoleczenstwo jak singlowanie
kobiet, przez co tyle ludzi marnowalo sobie zycie w zwiazkach z niekochanymi lub
nieodpowiednimi osobami.
I to niezdrowe spojrzenie na "samotnosc" do dzisiaj od czasu do czasu pokutuje
(jak slysze w Polsce) i wzdychanie za pseudoromantyka lat minionych. Ha!

To wlasnie teraz jest wreszcie lepiej, mozna byc wartosciowym
czlowiekiem-singlem samym w sobie, nie jako odbicie partnera li i jedynie. I
mozna tez spotykac sie z kims dla potrzeby serca, a nie aby zapewnic sobie byt.
I mozna sie spokojnie rozejsc, i zyc dalej, i znów sie zakochac, albo sobie zyc
wedle woli; a nie cierpiec z kims na reszte zycia. Albo po smierci partnera
wiednac w czerni i popiele przez 50 lat do grobu.. (chyba ze to rzeczywiscie
byla milosc wszechczasów, co rozumiem).
Teraz sa serwisy randkowe i dla starszych osób, co jest bardzo sympatyczne.
Zycie romantyczne nie konczy sie po 40 ani po 70 :)

>Właściwie wszyscy bohaterowie Jeżycjady kogoś sobie w końcu
> znajdują - owdowiały Grzegorz czy Robert Rojek, zawiedziony w
> uczuciach Lelujka, pozostający długo w stanie kawalerskim Piotr
> Ogorzałka,
>Teraz, w czasach singli, wygląda to już nieco inaczej...

Grzes, Robrojek i Piotr Ogorzalka znalezli sobie polowice w latach 90. "Czasy
singli" jak najbardziej, wiec prosze nie naginac ;)

[lan-ja]

Ok, nie chciałam urazić. Ale jak się planuje macierzyństwo, to
natury nie oszukamy. W wieku 50 lat dziecka raczej nie urodzisz.
Ale na pewno lepiej być starą panną niż nieszczęśliwą mężatką.

[mmaupa]

Z drugiej strony nie kazdy chce/musi miec dzieci. Albo moze adoptowac.

Chociaz wlasne to zdecydowanie najlepiej miec przed 40stka.

[niq_miejski]

Pewnie ani lepiej ani goprzej. Wtedy można było znaleźć dziewczynę, chłopaka.
Tak samo jak teraz, choć nie w internecie, raczej w szkole, na imprezie, ja
wiem? w kawiarni. To czego brakowało to raczej był język. Nie istniały słowa
takie jak singielka, homoseksualna, słowo biseksualista znane było
superelitarnej megaelicie...
Ale też można było nie gadać tylko zaprosić ją/jego do teatru za studencki
grosz, zawsze ktoś się zlitował i wpuścił, można było przesiedzieć cały spektakl
na schodach, trzymając się za ręce...

[nessie-jp]

Nie wiem, czy już ktoś poruszył ten temat, ale przecież

[kkokos]

poprawcie mnie, jeśli się mylę - albo jeśli w moim środowisku jest
jakoś wyjątkowo:
pisałyście o kłopotach z poznaniem długiej połówki, bo pracuje się
więcej niż 8h albo jest się bezrobotnym itp., a mnie się wydaje, że
kiedyś jeszcze ludzie poznawali się przez rodzinę, a dziś już coraz
rzadziej. nie mam na myśłi oczywiście swatów itd., tyle że kiedyś
niemal każdy miał kupę braci i sióstr, oni mieli kolegów/koleżanki,
potem człowiek obrastał w szwagrów/szwagierki (i te inne cudowne
określenia, które zanikły, no bo właśnie desygnaty zanikły:)) i
przez te siostry/ich przyjaciółki i szwagrów poznawało się kolejne
osoby.
mało znam rodzeństw, w zasadzie większość osób, które znam, to
jedynacy lub posiadajacy rodzeństwo, z którym się mało kumplują, nie
mają współnych znajomych i nie wiodą wspólnego życia towarzyskiego.
rodzeństwa się porozjeżdżały, już nie żyją w kupie (niektórzy wręcz
na emigracji). w zasadzie znam jedną parę, w której dziewczyna
wyszła za brata swego poznanego na studiach kumpla.

.

[niq_miejski]

Moi znajomi to często pary, które spotkały się w pracy, czyli albo w miejscu
pracy sensu stricto, albo na konferncji, czy też innym naukowym spędzie. Mam też
znajomych, którzy poznali się w szkole średniej i przypadkiem spotkali po latach
i zakochali w sobie ponownie. I znajomych, którzy poznali się przez innych
znajomych...