Laura i inni- dzieci niekochane

[yasemin]

Ktoś tu kiedyś mądrze napisał w wątku o Laurze na temat tego, czy
będzie szczęśliwa z Adamem- że nikt nam nigdy nie da więcej miłości,
niż otrzymaliśmy od rodziców i że Tygrys będzie musiał sobie
najpierw przepracować wszystkie te bolesne doświadczenia z
przeszłości, zanim wejdzie w ten związek.
Wydaje się, że tutaj sporo osób zna się na psychologii- na forum
psychologicznym niestety jakoś mało widzę mądrych postów, dużo osób
tam się w ogóle wygłupia- a wiem, że na Was zawsze można liczyć.
Chciałabym, żebyśmy jakoś wspólnie rozwinęli ten temat. W JAKI
sposób taka osoba musi sobie poradzić? Jak żyć, będąc dzieckiem
niekochanym i nie otrzymując w dorosłym życiu tyle miłości, ile się
potrzebuje? Jakie macie konkretne propozycje? I nie chodzi mi o samo
puste hasło "psychoterapia".

[lezbobimbo]

yasemin napisała:
> Chciałabym, żebyśmy jakoś wspólnie rozwinęli ten temat. W JAKI
> sposób taka osoba musi sobie poradzić? Jak żyć, będąc dzieckiem
> niekochanym i nie otrzymując w dorosłym życiu tyle miłości, ile się
> potrzebuje? Jakie macie konkretne propozycje?

Trzeba nauczyc sie Kochac Siebie samego/sama (prosze wybaczyc patos:)
Nie jest to moze latwe, zwlaszcza w naszym spoleczenstwie, gdzie zwlaszcza
kobiety sa trenowane do niecheci do siebie i wlasnego ciala itd - ale po pewnym
czasie, kochajac siebie, mozna sobie zawsze zapewnic tyle milosci bezwarunkowej,
ile sie potrzebuje - bo samej/saemgo siebie sie przeciez nigdy nie opusci :)
Konkretnie to trzeba przede wszystkim pamietac o sobie, czyli cos zupelnie
odwrotnego, niz toksycznie promuje MM ;>
Aby kochac siebie, trzeba: pamietac o sobie, dbac o swe dobre samopoczucie,
zainteresowania, pasje, wypoczynek i zdrowie, sluchac swej intuicji (glos
wewnetrzny przeciez!) i starac sie tej intuicji nie ignorowac ani nie zdradzac;
a takze jak najczesciej przypominac sobie o swej milosci, czyli stawac przed
lustrem i patrzac sobie w oczy, mówic glosno i wyraznie: Kocham Cie (tu swe
imie) oraz same dobre rzeczy i podkreslac zalety :-)

[wushum]

Ano, podobnież tak... są różne typy działań, jedni "kochają siebie", inni
starają się kochać innych, tak jak ich samych nie kochano, jeszcze inni
stwierdzają, że ich prawdziwy "rodzic" jest "na górze" i on kocha ich doskonale...
Mnie się wydaje, że "uwierzenie" jest tu podstawową sprawą, bo przekonywanie
siebie, a bycie przekonanym - to dość daleka droga bywa. Chociaż ja się
zastanawiam, czy to jest w ogóle możliwe, bo czy każde zastępstwo nie jest
właściwie czymś innym? Czy nie powinno się uznać po prostu -"to se ne vrati" i już?

[mmoni]

W ostatnim numerze W drodze, gdzie skądinąd publikuje też felietony MM, jest parę mądrych tekstów na temat "Czcij syna swego i córkę swoją", traktujących o toksycznych rodzicach, o prawie dzieci do żalu i gniewu w stosunku do rodziców, o konieczności odpępowienia itp. Zacytuję tylko jeden fragment - wyznania mężczyzny, który przeszedł przez alkoholizm i terapię, obecnie jest trzeźwym alkoholikiem

Cytat Jednoznaczny był też jej stosunek do mojego ojca. Jeszcze niedawno mówiła o nim per „bandyta”, a nienawiść do niego pielęgnowała chyba do samego końca. W przeszłości wielokrotnie karmiła mnie opowieściami o tym, jaki mój ojciec jest zły, głupi, słaby, nikczemny i nieudolny. Wielokrotnie także słyszałem z jej ust, jaki to ja jestem do „tatusia” podobny! Podziałało niczym zaklęcie! Brak wiary we własne siły i poczucia własnej wartości przylepił się do mnie jak brud i pozostał ze mną na długie lata.

[ananke666]

A ja się nie zgadzam, że L. była niekochana. Kochana była, gorzej z rozumieniem
i wprowadzaniem tego w czyn.

[onion68]

Tak, była kochana nieumiejętnie (mało jest dzieci rzeczywiście niekochanych -
przynajmniej w takich rodzinach jak Borejkowie), tyle że skutek jest dokładnie
taki sam.

[verdana]

Była nielubiana, a to gorzej niż niekochana.

[yasemin]

Cóż, nieważne jak to nazwiemy, czy była nielubiana czy niekochana-
faktem jest że przez takie wychowanie, jakie otrzymała, były w jej
psychice pewne rany, i przez to teraz tak łaknie ona miłości, tak,
że- jak niektórzy tutaj określili- lata za facetami- btw. ja bym nie
nazwała jej głodu miłości "lataniem za facetami", sama przecież
podobny głód odczuwam i takie określenie jest dla mnie przykre. Cóż
ma jednak zrobić taka osoba, by nie potrzebowała się za nikim
uganiać i by czuła się kochana, jaka jest na to recepta? A przede
wszystkim- jak uleczyć rany, które nosi się w sobie?

[tygrys2112]

Mogę się wypowiedzieć w tej kwestii jedynie ogólnie i swoje
przypuszeczeniach, ale wydaje mi się, że do wszystkich problemów,
jakie ludzie mają ze sobą jest pewien klucz. Mianowicie spróbować
spojrzeć na swoją osobowość, emocje z dystansem. Pierwsze: z czym
mam problem? (Tu: Laura czuje się niekochana) Drugie: Czym się to
objawia? (np. Laura - samotnictwo, nieufność, trudność z uczuciami i
ich okazywaniem itp.)? Trzecie: Co jest we mnie? Czy to wynika z
osobowości? (Indywidualizm i chęć wyróżniania się) Jakie są
przyczyny zewnętrzne? (Odejście Pyziaka, niezrozumienie przez innych
Borejków, zawód uczuciowy itp.)? Co mogę i chcę zmienić, a czego nie
mogę? Itp. I tak kolejnymi krokami krok po kroku rozwiązywać
problem. Zdystansować się do przeszłości i innych ludzi i zastanowić
się gdzie są wpływy innych, a gdzie moja własna osobowość i co chcę
z tych innych wpływów zostawić, a co odrzucić. No więc pokochać
siebie po prostu.

[lutecja4]

nie wydaje mi sie,ze Laura byla niekochana-wprost przeciwnie-ona miala nawet
wiecej "praw" w swojej rodzinie,na wiecej jej pozwalano
na pewno nie bylo to wychowawcze(slynna defraudacja skladek),ale nie mozna
powiedziec,ze byla odrzucana przez reszte rodziny
jej problemy w zwiazku (zwiazkach) z mezczyznami powodowane raczej beda tym,ze
Gabriela nie potrafila rozwiazac problemu swojego zwiazanego z Pyziakiem
to ona, jako matka, powinna przeprowadzic z Laura rozmowe podobna do tej,jaka
przeprowadzil z nia Robrojek wracajac z Torunia
i powinna porozmawiac z Laura od razu,kiedy tylko mala zaczela pytac o swojego
ojca,a nawet wczesniej-zanim zaczela pytac
Laura moze miec problem z zaufaniem,na pewno boi sie porzucenia,ale na pewno
bedzie miala wsparcie(moze nieudolne,ale zawsze) w rodzinie

[tygrys2112]

możliwe, że jest tak jak mówisz i ta rodzina jest dla niej poniekąd
wsparciem.
Chodziło mi tu raczej o sam mechanizm, że jeśli ma się jakiś problem
w życiu, to niekiedy dużo lepiej się na tym zastanowić samodzielnie
nad sobą i przeanalizować ze spokojem daną sytuację, wtedy można z
tego wyciągnąć jakieś wnioski i nieco łatwiej żyć.
Jeszcze co do kwestii Laury i mężczyzn, to pomijając wzorzec z domu,
Pyza była zawsze wzorcem z którym Laura się porównywała i w
książkach ciągle mamy do czynienia z sytuacjami, że Pyza ma
niezwykłe powodzenie a ta Laura tak odstrasza - to chyba nieco
niszczy poczucie własnej wartości, szczególnie u osób w tak młodym
wieku, w jakim była np. w "Imieninach".

[kkokos]

> Pyza ma
> niezwykłe powodzenie a ta Laura tak odstrasza - to chyba nieco
> niszczy poczucie własnej wartości, szczególnie u osób w tak młodym
> wieku, w jakim była np. w "Imieninach".

cóż, własna matka nie protestowała, kiedy laura robiła z siebie idiotkę
narzucając się pyzie z braćmi już przy pierwszej rozmowie o sposobie obchodzenia
imienin. potem dziadek nie protestuje (tylko durnie filozofuje, stary jełop),
gdy laura robi z siebie idiotkę biegnąc do mieszkania lelujków, gdzie się
kolejne imieniny odbywały, choć nikt jej nie zapraszał.
to jest kompletne pomieszanie pojęć. odpowiedzialny rodzic, jeśli nie ma innej
rady, mówi wprost: siadaj na dupsku, bo robisz z siebie idiotkę (albo,
parafrazując milę w KK, "pyza idzie, laura zostaje"). zaboli być może, ale
uganianie się bez sensu zaboli bardziej, gdy do człowieka dotrze, że już zrobił
z siebie idiotkę. a że co się stało, to się nie odstanie, poczucie własnej
wartości cierpi bardziej.

a więc, tak czy owak, wina gabrysi :)

[nessie-jp]

utecja4 napisała:

> nie wydaje mi sie,ze Laura byla niekochana-wprost przeciwnie-ona miala nawet
> wiecej "praw" w swojej rodzinie,na wiecej jej pozwalano

Ależ pozwalanie dziecku na wszystko to ZANIEDBYWANIE, a nie kochanie! Co to ma
wspólnego z kochaniem? Toż to jaskrawy przykład, że Laura nie miała dość
rodzicielskiej miłości. Bo ta nie polega bynajmniej na pozwalaniu na wszystko.

Laura przede wszystkim nie miała OPARCIA w rodzicach. Matkę miała słabą
emocjonalnie i nieumiejącą sobie radzić z życiem, ojczym się nią nie interesował
albo ograniczał do patrzenia z niechęcią, ciotka się jej bała i unikała, babcia
jej nie lubi, dziadek jest rozkosznym egocentrykiem, którego obchodzi tylko on
sam...

[lutecja4]

"Pyza była zawsze wzorcem z którym Laura się porównywała i w
książkach ciągle mamy do czynienia z sytuacjami, że Pyza ma
niezwykłe powodzenie a ta Laura tak odstrasza - to chyba nieco
niszczy poczucie własnej wartości, szczególnie u osób w tak młodym
wieku, w jakim była np. w "Imieninach""
nie wiem czy Laura tak bardzo sie tym przejmowala-ona ma o sobie bardzo dobre zdanie
no i w koncu to ona dostala kilka Walentynek,a Pyza zadnej

[tygrys2112]

no, ale 'trzech budrysów' biegało wokół Pyzy, nie Laury, a wśród
nich był przecież jej ukochany Wiktor. Pulpecja i Roma poróżniły się
o Baltonę, myślę, że nawet siostrom uczucia zazdrości nie są obce.

[ewaty]

Myślę, że Laura ma szansę na sensowne ułożenie sobie życia uczuciowego, jednak
pod jednym warunkiem: że sama zauważy, ze coś jest nie tak, że jej rodzina, a
przede wszystkim matka nie są tacy idealni, ze nie musi układać sobie życia tak,
jak oni.Że jej reakcje na życie i otaczający świat nie zawsze są w porządku, że
jej zachowania mogą ranić innych i ją samą. Może w tym pomóc wyrwanie się z
magicznego kręgu borejkowskiego, może sensowny facet, który nią potrząśnie,
bardzo pomogłaby trzeźwo myśląca przyjaciółka- ale Laura takowej nie ma.
Brak kochania (albo nielubienie)może spowodować, że dorosły będzie czół głód
uczuć i będzie starał się go zaspokajać, albo nie wyrobi w sobie pewnej potrzeby
bliskości i nawet nie będzie wiedział, czego nie ma. Tak, jakby stracił jeden
zmysł.wiem o czym mówię, znam taka osobę.

uleczenie Laury

[wushum]

Myślę, że wszyscy tu wiemy, jak nieszczęsna Laura
zostanie "uleczona". Najpierw ogłuszenie zakochaniem, w tym czasie
gromadka bobasów i ani się zorientuje, jak zostanie służącą domową,
z uśmiechem serwującą buchty drożdżowe, spasionemu wąsaczowi na
deser, a talent muzyczny będzie rozwijała nucąc w trakcie mycia, czy
przewijania kolejnej "pociechy". Wszelkie "babskie fanaberie"
znikną, bo nie będzie miała chwili na nic. Wtedy z rozrzewnieniem
będzie wspominać jak bardzo była złym dzieckiem, nie rozumiejąc
swojej świętej macierzy. A teraz może korzystać z życia wykazując
się w pracach domowych....;P

[ewaty]

wushum !Błagam! Ja też to wiem!Tylko miałam na mysli nomalny
swiat, nie borejkowski!

[wushum]

Wydaje mi się, że poza pogodzeniem się z tym, że było, jak było i to się nie
zmieni/ czasu się nie zawróci/, innych wyjść brak.
To znaczy teoretycznie może są, ale do mnie nie przemawiają tak serio. U
psychologa na kozetce, może to mielić przez 100 lat, tak jak ćwiczyć mówienie z
uczuciem do lustra, że sama siebie kocha...wg mnie to nic nie zmienia. Tak jak
znawcy twierdzą, że miłości rodzica nie zastąpi miłość partnera np, bo to coś
innego. Tak samo /dla mnie/ wygląda próba zastąpienia tego, przez "miłość
własną". Też nie to samo przecież.

[tygrys2112]

Myślę, że raczej ktoś inny nie ma na to wpływu. Jak to stwierdziłaś
na początku, ona sama musi coś zauważyć, inaczej się jej nie uda.