Anna Walentynowicz - In Memoriam

[hatra]

Anna Walentynowicz -
IN MEMORIAM


podcast.cbc.ca/mp3/current_20100413_30695.mp3


Pani Ela,

You did a Great Job!!!


It is at the very end of the show which is about 25minutes into the program.

There is a fast forward button which you can press and hold.

Gratuluje!

Ela Sulatycka

Jak już pisałem 10 kwietnia, gdy kolega

[l.o.r.t.e.a]

poinformował mnie telefonicznie o katastrofie, nie płakałem. Ale gdy
przeczytałem pobieżnie listę, dopiero wtedy się popłakałem. Po godzinie
przeczytałem listę jeszcze raz i dopiero wtedy dostrzegłem Jej nazwisko. Wtedy
się popłakałem II-gi raz. Była wspaniałą, odważną, niezłomną kobietą. Nie
domagała się miejsca na piedestale, tylko by pamiętano o ludziach pracy, co i
dziś jest bardzo aktualnym zagadnieniem.

[bodo.2]

cześć jej pamięci

Anna Walentynowicz - In Memoriam

[hatra]

Bezkompromisowa, skromna rewolucjonistka

Wtorek, 13 kwietnia (19:04)

Suwnicowa. Tak o niej mówiono w czasie i po strajku. Osierocona w czasie wojny
już od 10 roku życia ciężko pracowała jako służąca, traktorzystka, pakowaczka. W
1950 zapisała się na kurs spawaczy. W Stoczni Gdańskiej przepracowała 30 lat.
Należała do ZMP i Ligi Kobiet. Była przodowniczką pracy, ale do partii się nie
zapisała. Dość szybko dostrzegła, że tzw. przewodnia siła narodu, czyli PZPR
wyzyskuje robotników, toleruje układy i korupcję. Z wrodzoną wrażliwością
reagowała na zło w najbliższym otoczeniu. Represje spotkały ją pod koniec lat
60. Pierwszy raz próbowano ją wyrzucić z pracy w 1968.


Anna Walentynowicz

Jedna z legendarnych postaci Solidarności Anna Walentynowicz zginęła w
katastrofie samolotu prezydenckiego, którym delegacja polskich władz udawała się
na rocznicowe uroczystości w Katyniu. więcej »

Po Grudniu '70, też ją szykanowano, nie od razu, bo dała szansę nowej władzy.
Wkrótce jednak przekonała się, że komuniści nie dbają ani o pracowników, ani o
naród. Przystąpiła do opozycji: zaczęła współpracować z Komitetem Obrony
Robotników, a w kwietniu 1978 była współzałożycielką Komitetu Wolnych Związków
Zawodowych Wybrzeża razem z Joanną i Andrzejem Gwiazdami, Krzysztofem
Wyszkowskim. I oni pozostali jej przyjaciółmi do końca. W jej mieszkaniu we
Wrzeszczu Lech Kaczyński, młody prawnik prowadził wykłady z prawa pracy. Pisała
artykuły dla podziemnej prasy, kolportowała w stoczni ulotki. Dyrekcja stoczni
zaczęła ją szykanować. Najpierw ukarano Ją naganą, a 7 sierpnia 1980 r.
zwolniono na pięć miesięcy przed emeryturą.

Bogdan Borusewicz działacz KOR i WZZ, który już od pewnego czasu przygotowywał
kolegów robotników do strajku, uznał, że zwolnienie Ani to decydujący moment i
ustalił termin strajku, najpierw na 13, potem 14 sierpnia.
Przypięła znaczek Janowi Pawłowi II

W latach pierwszej Solidarności była bardzo znana. W marcu 1981, w Teatrze Małym
w Warszawie wystawiono o niej sztukę. Jako współzałożycielka "S" gościła w
brytyjskim parlamencie i u premiera Francji, w Holandii przyznano jej tytuł
"Kobiety roku". Ale ona najbardziej ceniła spotkanie z Ojcem Świętym Janem
Pawłem II w styczniu 1981. Do Watykanu pojechała z delegacją "S", której
przewodniczył Lech Wałęsa. Przypięła wtedy Ojcu Świętemu znaczek Solidarności.
Dzieciaki wpadły w euforię

Po strajku rzuciła się w wir związkowej pracy, była we władzach "S".

Joanna Wojciechowicz, wówczas szefowa od związkowej informacji, wspomina wizytę
studentów, z zachodnich Niemiec w listopadzie 1980 r. w siedzibie "S" we Wrzeszczu.

- Chcieli rozmawiać z Wałęsą o II wojnie światowej. Był późny wieczór. Była
tylko Ania.

Joanna, która tłumaczyła to spotkanie pamięta, że niemieccy studenci obawiali
się, jak ich, potomków ludzi odpowiedzialnych za II wojnę, przyjmie Solidarność.

- I wtedy Ania powiedziała: "A od kiedy to myśmy mieli pretensje do narodu
niemieckiego. Ani nie mieliśmy, ani nie mamy".

- Ania była kochana, swojska, z sercem ze złota, dobra mądra, niezłomna i
bezkompromisowa, choć jak wszyscy także pełna różnych słabości - podkreśla Joanna.

Spory w Solidarności doprowadziły do wykluczenia jej ze związku. Koledzy, którzy
w jej obronie zorganizowali strajk, odwrócili się od niej. Nie było jej na I
Zjeździe Solidarności. Obwiniała o to Wałęsę.

Można powiedzieć, że była klasycznym przykładem na to, jak rewolucja pożera
własne dzieci.

- Nie uważam, żeby ona została pożarta. Być może to ona okaże się tą osobą,
która w pamięci, w historii zwycięża, a nie ci co ją wyrzucali. Ten proces ocen
się nie skończył. Ania na pewno jest po stronie zwycięzców i tak w pamięci
pozostanie. A to czy ją wyrzucali, czy nie, jest akurat mało ważne. Tym nie
mierzy się znaczenia historycznego - ocenia prof. Jadwiga Staniszkis, która
poznała Anię w czasie sierpniowego strajku i do końca utrzymywała z nią kontakty.

Mimo że Walentynowicz obwiniała Wałęsę o swoje zmarginalizowanie w Solidarności,
internowana w Gołdapii, spaliła papiery o jego agenturalnej przeszłości, które
podrzucili jej esbecy.

Po wyjściu z internowania Walentynowicz ponownie do więzienia trafiła w grudniu
1983 za udział w próbie wmontowania tablicy upamiętniającej ofiary górników z
"Wujka".

Była przeciwniczką "okrągłego stołu". Uważała, że po 1989 roku elity polityczne
są przesiąknięte wzajemnie się wspierającą agenturą. Z biegiem lat coraz mocnej
oskarżała Wałęsę. Była zwolenniczką lustracji i dekomunizacji.
Po stronie pokrzywdzonych

W wolnej Polsce była po stronie pokrzywdzonych. Jeździła po Polsce wspierała
strajki i organizowała seminaria "W trosce o dom ojczysty".

- Ona była bardzo wyczulona, żeby była równowaga między wymiarem wolności i
wymiarem sprawiedliwości społecznej i jeździła po tych strajkach socjalnych. I
podtrzymywała ludzi na duchu, chociaż najczęściej te strajki kończyły się
klęską. Te seminaria szukały alternatywnej drogi. Zapamiętam ją jako świetlaną
postać - wspomina prof. Staniszkis, która wygłaszała referaty na seminariach Ani.

Sławny niemiecki reżyser Volker Schlöndorff nakręcił film: "Strajk", który miał
być złożonym Jej hołdem. W Jej odczuciu było odwrotnie. W dniu premiery filmu w
Gdańsku leżała w szpitalu na gdańskiej Zaspie.

- Ten film zniesławia mnie i stoczniowców - mówiła mi, gdy ją odwiedziłam.

Barbara Madajczyk-Krasowska



fakty.interia.pl/raport/lech-kaczynski-nie-zyje/wspomnienia/news/bezkompromisowa-skromna-rewolucjonistka,1464360,6915