Dzieci niepełnosprawne w szkole

[Gość: Jacek]

Czy dziecko upośledzone umysłowo może , powinno uczyć sie w nomalnej
(niespecjalnej) szkole ?

[Gość: Al]

Tak się składa, że moja lepsza połowa pracuje w takiej szkole. Człowiek nie
kontaktujący się z takimi dziećmi nie zdaje sobie sprawy z trudności jakie
nastręczają takie dzieci. Wg mnie mówienie o klasach zintegrowanych to bzdura.
Dzieci upośledzone fizycznie lub lekko umyslowo często sa wyśmiewane przez
resztę klasy i źle się czują w takich warunkach. często też tak, że w klasach
inegracyjnych jedno upośledzone dziecko rozkłada całą lekcję w klasie i nie ma
możliwości normalnego uczenia pozostałych. Posadzenie przy kazdym z
upośledzonych dzieci w klasie zintegrowanej to kiepski pomysł. Chaos w klasie i
tyle. takim dzieciom najlepiej zapewnić szkoły specjalne na przyzwoitym
poziomie z odpowiednio przygotowanymi pedagogami, umiejącymi pracować z dziećmi
tego typu. We własnym gronie dzieci te czują się najlepiej. Integracja powinna
następować ewentualnie na części wydzielonych zajęć w porozumieniu z innymi
placówkami.

[Gość: Widok 9]

Tak się sklada,że moje dziecko jest takim uczniem w
klasie integracyjnej. I jesteśmy z tego wszyscy
zadowoleni. Dzięki takiemu kontaktowi -i moje dziecko
i uczniowie z klasy, mogą sie rozwijać (po prostu
jako społeczeństwo). problem leży w doborze osób
pracujących w takich klasach. Niestety zbierani są
oni chyba na zasadzie posiadanych zaświadczeń a nie
zdolności. Do tego typu schorzeń wymagane jest
specyficzne podejście pedagoga do problemu. Nie do
osiągnięcia celu dydaktycznego, ale do przełamania
olbrzymich barier u dzieci (zdrowych i chorych).
Jednak jestem pełen nadziei, że nasze społeczeństwo
kiedyś dorośnie do życia razem z osobami
pokrzywdzonymi przez los.

[Gość: tyu]

Sprawa jest bardzo delikatna, a sukces zależy gł. od
środowiska, przykładem rozbieżne opinie Ala i Widok9.
W mojej dzielnicy funkcjonuje szkoła integracyjna, do
której chodzą dzieci z niedowładami, na wózkach, z
niedosłuchem itp. oraz z bardzo lekkim stopniem
upośledzenia umysłowego. Nie ma w niej żadnych
przejawów dyskryminacji, kadra jest miła i fachowa,
fakt, że to wszystko kosztuje. Jedna z matek dowozi
dziecko dobre kilka kilometrów, mimo, że w jej
dzielnicy też taka szkoła jest. Tam jednak wyzwiska,
szykany, po publiczne ciąganie spodni "nienormalnemu"
były podobno chlebem powszednim. Wniosek - jak wyżej.

[Gość: Al]

I jeżeli już się tak dzieje to należy chronić te
dzieci przed szykanami, własnie w swojej, przyjaznej
szkole. I jeszcze jedno jest niepokojace: otóż do
szkół specjalnych uczęszczają różne dzieci. Cześć z
rzeczywistymi wadami psychicznymi lub fizycznymi,
część natomiast to zwykłe cwaniaki z patologicznych
rodzin nie chcące się uczyć, i to oni w takich
szkołach nie pozwalają na własciwe postępy w
nauczaniu dzieci chorych.Cała para nauczyciela idzie
na walkę z tymi cwaniakami - często jest to walka
dosłowna. Często stają się w klasach prowodyrami i
mając do czynienia z niepełnosprawnymi tym łatwiej
narzucają swoje marginesowe wzory. Sądzę, że władze i
rodzice powinni na to zwrazać uwagę. I nie chodzi mi
wcale o odseparowanie dzieci upośledzonych od reszty.
Chrońmy je przd nasmiewaniem się i patologicznymi
zachowaniami młodych cwaniaczków.

[Gość: tyu]

Masz rację,z podkreśleniem jednego: dodatkowa ochrona
dzieci niepełnosprawnych czy upośledzonych, często
niezbędna, nie może prowadzić do tworzenia getta. Nie
znam (chyba nikt nie zna) pewnej metody osiągania
sukcesów pedagogicznych z tymi dziećmi, ale separacja
nie jest metodą. Ze sztucznego "kokonu" kiedyś będą
musiały wyjść i wtedy będzie jeszcze gorzej. Jakimś
wyjściem jest zbieranie doświadczeń różnych szkół,
może również tworzenie szkół w jakimś sensie elitar-
nych, nie w sensie finansowych możliwości rodziców(!)
ale bez opisanego przez ciebie "elementu". Jak - ??
(Garść nieuczesanych pomysłów: ponadprzeciętna kadra
i wyposażenie, więc wzmożone zainteresowanie, więc
konkursy świadectw, a nie rejonizacja... i pieniądze,
pieniądze... skąd? PFRON jest jeden. Może...)
Ponadto stałe skoordynowane uświadamianie wagi sprawy
tzw.ogółowi. W sumie ciężka robota, którą jednak ktoś
musi wykonać. Liczę, że dożyjemy.

[Gość: Al]

Jasne, że bez tworzenia gett, ale sadzę, że
szkolnictwo specjalne posuwa się w zdecydowanie złym
kierunku. Reformując szkołę znacznie ograniczono w
tych placówkach to co rozwija najbardziej: plastykę z
muzyką (sztuka) oraz pracę- technikę, czy jak tam to
się nazywa. W ich miejsce wprowadzono np. język
niemiecki. Pytam - po co? Kompletne nieporozumienie!!!
Dzieciom z upośledzeniem w stopniu nawet lekkim nie
jest to potrzebne a raczej nauka języka ojczystego, i
właśnie sztuka która poprzez zabawę wprowadza
znacznie cenniejsze wartosci niż inne przedmioty
razem wzięte.
Pozdrawiam

[Gość: tyu]

Myślę, że język obcy nie przeszkadza (jeśli tylko dziecko jest w stanie robić w
nim postępy), ale istotnie - wychowanie przez sztukę, także dzieci zdrowych, ma
walory, których nie należy lekceważyć. Otarłszy się o życie zastanawiam się,
czy ograniczenie plastyki, muzyki itp. nie jest spowodowane mizerią finansową
szkoły? (Gabinety przedmiotowe, pomoce naukowe, instrumenty itp.- kosztują.)
Nie uzasadnia to oczywicie błędnego kierunku zmian programowych.
Pozdrawiam wzajemnie.

[Gość: Al]

Oczywiście mizeria finansowa całego szkolnictwa a specjalnego w szczególności.
Można to po części nadrobić pomysłowością kadry ale jeżeli ta będzie opłacana w
dotychczasowy sposób (uważam, że dodatki dla tej kadry za pracę z dziećmi
upośledzonymi sa zdecydowanie za małe)to całe szkolnictwo specjalne rozleci się
w puch. I nie pomogą sponsorzy i wyciaganie ręki do kuratorium.
Przy obecnej mizerii finansowej państwa najłatwiej obłupić tych , którzy nie
stawiają oporu nauczycieli, pracowników nauki itp.itd. Tylko dzieci szkoda.

[Gość: Jacek]

Dzielimy się na tych którzy dzieci w jakiś sposób upośledzone mają i na tych
którym one przeszkadzają ?
Dlaczego przeszkadzają ?
Dlatego że nie wystarczy do dzieci upośledzonych powiedzieć -a teraz kochane
dzieci piszemy literkę "a", do tych dzieci należy chcieć a przede wszystkim
umieć dotrzeć.
Na własne oczy widziałem że dla osoby odpowiednio przygotowanej i żyjącej tym
co robi nie jest to problemem.
Dziecko w szkole specjalnej jest wyrwane ze swego środowiska, po ukończeniu tej
szkoły wraca w pustkę z etykietką najdelikaniej ujmując "inny".
Poziom szkół które ja znam jest żałosny - jest to przechowalnia dla tych
których rodzice nie wiedzą (lub nie chcą)co ze swymi dziećmi zrobić.
Co zrobić aby upośledzone dziecko zostało zaakceptowane przez dorosłych
(nauczycieli, rodziców)bo rówieśnicy mego syna go akceptują?

[Gość: tyu]

Nadal twierdzę (a raczej - obawiam się), że jest to głównie problem poziomu
środowiska, w którym takiemu dziecku przyszło żyć. W przypadku środowisk
obskuranckich do zmiany trzeba lat pracy (czyjej? Chyba głównie TV - najłatwiej
docierającej, a opiniotwórczej.) W przypadkach jednostkowych może być szansa
przy odpowiednio mądrej strategii rodziców wobec potencjalnych kolegów, np.
prowadzenie czegoś w rodzaju "domu otwartego", gdzie byłyby jakieś atrakcje
(Internet?), a przy okazji - rówieśnik na wózku, który na Internecie zna się i
w ogóle okazuje się, że jest w porządku... Pytanie, co z tym, który nie rozumie
nic i nawet nie można zrozumieć, co on mówi i czy to są słowa... I może tylko
tak mi się marzy...

[Gość: Al]

Niestety podzielam Twoje obawy.