9 maja- dzień zwycięstwa?

[nefil]

W najnowszym numerze "Karty" materiał o tym, jak ten dzień zapamiętali
Polacy "wyzwoleni" przez Armię Czerwoną.
Janusz Siemiński (żołnierz AK, aresztowany przez NKWD) tak wspomina ten
pabiednyj dzień:
"Wchodziliśmy pojedyńczo, odliczani, do bydlęcych wagonów. Byłem już w
środku, gdy w pewnym momencie usłyszałem strzały, krzyki, wrzaski.
Skojarzyłem te hałasy z akcją odbijania więźniów. Olbrzymia radość, że
odzyskamy upragnioną wolność. Ale do zamkniętego wagonu nikt się nie dobijał
[...] Mimo zakazu podbiegliśmy do okienka i wyjrzeliśmy. Na peronie żołnierze
ściskali się i całowali. To koniec wojny! Czekaliśmy na ten dzień pięć
długich, krwawych lat, a przeżywamy go w transporcie na wschód z wyrokiem
piętnastu lat katorgi... Wszystkich ogarnęło przygnębienie. Pociąg ruszył".

[lortea]

To dzień zwyciestwa rosyjskiegoimperializmu. Dla nas II wś mimi bohaterstwa
naszych żołnierzy walczacych na wszystkich frontach, zakończyła sie zupełną
przegraną. Gdybyśmy nie mieli od połowy 2003 roku permanentnego kryzysu
politycznego w kraju, za to posiadali normalny stabilny i dalekowzroczny rząd i
prezydenta moglibyśmy zorganizować w Warszawie własne obchody z udziałem calej
Europy Śr-Wsch. Niezrobienie tego w porę stawia nas w okropnym położeniu. W
obliczy decyzji np Juszczenki który będzie ten dzień obchodził ze swoim
narodem, my powiiniśmy postąpić identycznie. Niestety lewacka banda nie zna
pojęcia interesu narodowego i pojedzie do Moskwy, dodam że nie będzie miała
okazji na wystąpienia wyjaśniające, chyba że przed polskimi dziennikarzami, bo
żadni inni nie zjawia się.

[pandada]

Widzę, ze cię ciągnie do gnicia pod butem nazisty. A tu taka porażka...
polacy tak bohatersko walczyli, ale niczego w stanie nie byli wywalczyć, bo jedynie ZSRR miał moc pokonania Niemiec.

[marchefka9]

Na Zachodzie znów mówiliby o polskiej rusofobii.
Żadne wyjście nie jest dobre.
Faktem jest jednak, że większość Polaków wówczas zamiast cieszyć się — płakała.

[hrabia.m.c]

Faktem jest jednak, że większość Polaków wówczas zamiast cieszyć się — płakała.

ze szczęścia

[dupekzoledny]

no ktoś q...a wygrał te wojnę. a że byli to ruskie?poolaczki nie potrafiki się
wstrzelić? to ich brocha.

[marchefka9]

Czerwone krawaty na pewno. W końcu wiedzieli, że władza będzie ich.

[hrabia.m.c]

Krawaty jak marchefka:)

[pandada]

Ludzie się cieszyli, bo przez prawie sześć lat czekali na zakończenie wojny. Mieli szansę odbudować domy, wywiesić polską flagę...
No może bandyci z przedwojennej "elity" się nie cieszyli, bo woleli widzieć naród wybity przez nazistów niż rządzony przez bolszewików.

[pandada]

Przecież to wyjątki!
Zdecydowana większość reagowała entuzjazmem i ruszyła do odbudowy kraju.

9 maja- dzień zwycięstwa? MNIEJSZOSC POBILA WIEKSZ

[maksimum]

pandada napisał:

> Przecież to wyjątki!
> Zdecydowana większość reagowała entuzjazmem i ruszyła do odbudowy kraju.

A mniejszosc budowala komitety i UB,zeby wiekszosc dobrze za ryj trzymac.

Znacie ten wierszyk?

[basia.basia]

Czekamy ciebie, czerwona zarazo,
Byś wybawiła nas od czarnej śmierci,
Byś nam Kraj przedtem rozdarłszy na ćwierci,
Była zbawieniem witanym z odrazą.

/Józef Szczepański/

[janbezziemi]

Basia.Basia...wierszyk jak wierszyk (czekamy ciebie - po polsku powinno byc
prawidłowo: czekamy na ciebie albo oczekujemy ciebie!),wolę innych poetów.
Tylko to masz w głowie? Współczuję...

Józef Szczepański "czerwona zaraza"

[tocqueville]

Czerwona zaraza

Czekamy ciebie, czerwona zarazo,
byś wybawiła nas od czarnej śmierci,
byś nam Kraj przedtem rozdarłwszy na ćwierci,
była zbawieniem witanym z odrazą.

Czekamy ciebie, ty potęgo tłumu
zbydlęciałego pod twych rządów knutem
czekamy ciebie, byś nas zgniotła butem
swego zalewu i haseł poszumu.

Czekamy ciebie, ty odwieczny wrogu,
morderco krwawy tłumu naszych braci,
czekamy ciebie, nie żeby zapłacić,
lecz chlebem witać na rodzinnym progu.

Żebyś ty wiedział nienawistny zbawco,
jakiej ci śmierci życzymy w podzięce
i jak bezsilnie zaciskamy ręce
pomocy prosząc, podstępny oprawco.

Żebyś ty wiedział dziadów naszych kacie,
sybirskich więzień ponura legendo,
jak twoją dobroć wszyscy kląć tu będą,
wszyscy Słowianie, wszyscy twoi bracia

Żebyś ty wiedział, jak to strasznie boli
nas, dzieci Wielkiej, Niepodległej, Świętej
skuwać w kajdany łaski twej przeklętej,
cuchnącej jarzmem wiekowej niewoli.

Legła twa armia zwycięska, czerwona
u stóp łun jasnych płonącej Warszawy
i scierwią duszę syci bólem krwawym
garstki szaleńców, co na gruzach kona.

Miesiąc już mija od Powstania chwili,
łudzisz nas dział swoich łomotem,
wiedząc, jak znowu będzie strasznie potem
powiedzieć sobie, że z nas znów zakpili.

Czekamy ciebie, nie dla nas, żołnierzy,
dla naszych rannych - mamy ich tysiące,
i dzieci są tu i matki karmiące,
i po piwnicach zaraza się szerzy.

Czekamy ciebie - ty zwlekasz i zwlekasz,
ty się nas boisz, i my wiemy o tym.
Chcesz, byśmy legli tu wszyscy pokotem,
naszej zagłady pod Warszawą czekasz.

Nic nam nie robisz - masz prawo wybierać,
możesz nam pomóc, możesz nas wybawić
lub czekać dalej i śmierci zostawić...
śmierć nie jest straszna, umiemy umierać.

Ale wiedz o tym, że z naszej mogiły
Nowa się Polska - zwycięska narodzi.
I po tej ziemi ty nie będziesz chodzić
czerwony władco rozbestwionej siły.

dzień chyba jednak klęski

[tocqueville]

Polska przystępowała do wojny z dwoma celami "minimum": zachowanie niezależności
i zachowanie integralnosci terytorialnej, zaden z tych celów nie został osiągnięty

Po 1945 roku zmienił się jedynie okupant. Stalin popierał tylko tych Polaków,
którzy akceptowali status posłusznych wykonawców jego dyrektyw, którzy byli
gotowi na bezkrytyczne przyjęcie roli narzędzia sowieckiego imperializmu. Polska
została poddana uciskowi totalitarnego systemu. Na dziesiątki lat odepchnięta od
Zachodu, z którym łączyła ją głęboka cywilizacyjna wspólnota.

Polskie elity zostały w dużej częsci albo wymordowane, albo zmuszone do
emigracji. Granica na Odrze i Nysie (uzyskana zresztą za cenę utraty połowy
przedwojennego terytorium), nie była żadnym bezinteresownym darem Stalina dla
narodu polskiego, tylko sprytnym manewrem obliczonym na skłócenie Polaków i
Niemców oraz dającym Sowietom do ręki instrument szantażu.

Daleki jestem od lekceważenia udziału Rosjan w zwycięstwie nad nazizmem.
Żołnierze Armii Czerwonej przelali wiele krwi w walce z hitlerowskimi wojskami.
Trudno mi jednak zapomnieć jak wcześniej ochoczo z nimi współpracowali przy
rozbiorze Polski, mordowaniu jej obywateli, niszczeniu przejawów polskości.
Także w 1944 roku Armia Czerwona nie wkraczała na ziemie polskie w celu
wyzwolenia zamieszkującej je ludności, tylko po to, by uczynić z nich bazę
wypadową do dalszej ekspansji. Stalin nie kierował się dobrem narodu polskiego,
tylko dążeniem do realizacji imperialnych interesów Związku Sowieckiego.

Czy przejawem wyzwolenia było porwanie i skazanie w pokazowym „procesie”
przywódców państwa polskiego? Mordowanie, więzienie, katowanie tysięcy polskich
patriotów? Narzucenie Polsce rządów moskiewskiej agentury? W maju 1945 roku
jeden totalitaryzm został rozgromiony przez inny. Czy naprawdę musimy brać
udział w opiewaniu tego wydarzenia?

NARESZCIE MOZNA WLASCIWIE OCENIC CZECHOW

[maksimum]

Poddali sie Niemcom bez walki i mieli racje.
A Polacy byli za glupi na takie rozwiazanie i we wrzesniu 1939 rozpoczeli walke
z dwoma wrogami.

tylko co na tym zyskali?

[tocqueville]

czesi wyszli na tym podobnie tylko mniej ludzi stracili, ale w niewoli byli do 1989

[maksimum]

tocqueville napisał:

> czesi wyszli na tym podobnie tylko mniej ludzi stracili, ale w niewoli byli
>do 1989

No i Praga byla nie zniszczona i Katynia nie mieli.

Gdybysmy sie Niemcom poddali,to bysmy wschodniej Polski nie stracili.
Poza tym na wojnie gina mlodzi najbardziej wartosciowi.

Po co ta nienawiść dzisiaj?

[janbezziemi]

A z jakiej racji Stalin miałby sie kierować "dobrem narodu polskiego"? Poczytaj
o wojnie polsko-bolszewickiej, Tuchaczewskim i Stalinie- w tym czasie. Ziemie
Zachodnie - owszem rekompensata za utracone wschodnie, ale tej rekopensaty w
takiej skali nie chcieli nam dac przywódcy zachodni (kto mowił,ze Polska udławi
sie niemiecką gęsią,wiesz, Tocque i cos tam)? Po 1945 roku wielu Polakow juz
nie emigrowalo, nie bylo mozliwosci. Owszem,przez zieloną granicę. Wielu jednak
i przybyło z Zachodu, glównie ze względów rodzinnych i z ..nadzieją. Do smierci
Stalina nie wszyscy mogli zyc spokojnie,to tez fakt. Bądzmy bardziej obiektywni
w ocenach,bo na kipiącą wprost nienawisc i niewiedzę nie chce się nawet
reagowac, choc korci! A co do wiersza...Mogę przytoczyc dużo lepsze i o
przeciwstawnej wymowie politycznej! Zadne tam "agitki"!

zareaguj nieuku

[tocqueville]

czekam,
piszesz ze wielu wrociło z nadzieją, tak? np. Adam Doboszyński (zamordowany)




PS: nawet nie wiesz kto to tocqueville

Na co tu reagować?

[janbezziemi]

Nie rozmawiam z nickami (janbezziemi np. to też nick i gdybys
napisał "janie" ,nie wymyślałbym Ci - inną mamy naturę!)) tylko probuję z Tobą.
Doboszyński przed wojną nie był postacia kryształową, ale takiego wyroku nie
popieram, co zresztą i tak jest bez znaczenia. Generalnie nie bronię tu
przeciez stalinizmu, ktorego (na podstawie wiadomosci z historii) jak Ty nie
lubię, ale jestem realistą i wyciągam wnioski z przeszłosci, czego Ty chyba nie
potrafisz bedąc zaślepionym od A do Z. Nie zmienimy połozenia geograficznego i
jakakolwiek klótnia z wielkim wschodnim sąsiadem może tylko szkodzić polskiej
racji stanu! Przeszłosci nikt nie zmieni nawet poprzez rzucanie mięsem.

[tocqueville]

Orędownicy uczestnictwa Polski w obchodach twierdzą, że w kwestii rosyjskiej nie
należy kierować się emocjami, lecz polityką „realizmu”. A cóż nam w historii z
tego „realizmu” przyszło? To słowo zostało wystarczająco ośmieszone przez jego
piewców. Zadziwiająco często zwolennicy podporządkowania się polityce Kremla
posługiwali się właśnie terminem „realizm”.

Jednym z pierwszych był Aleksander Wielopolski, który swą "realistyczną"
polityką sprowokował krwawe powstanie. Niczego przez swą politykę „realizmu”
wobec Rosji nie osiągnęli ani endecy, zwalczający antyrosyjskie wystąpienia 1905
roku, ani warszawscy konserwatyści (zwani zresztą realistami), korzący się przed
carem i stawiający pomniki oprawcom Polaków.

Klęską skończyła się „realistyczna” postawa Mikołajczyka, który wchodząc z
układy ze Stalinem pomógł mu jedynie zalegalizować agenturalny rząd TRJN (po
dwóch latach przywódca PSL musiał uciekać z kraju ukryty w przyczepie).

Do „realizmu” odwoływał się również Stefan Kisielewski gotowy w zamian za
rozluźnienie powroza zaakceptować sowiecką kontrolę nad Polską oraz Jędrzej
Giertych ślący do Chruszczowa listy z ofertą współpracy oraz piętnujący polską
opozycję antyreżimową. „Realizmem” uzasadniał wreszcie wprowadzenie stanu
wojennego Wojciech Jaruzelski.

We wszystkich tych przypadkach przyjęte założenia nie przyniosły oczekiwanych
rezultatów. Chyba nadszedł wreszcie czas zastąpić skompromitowaną politykę tzw.
„realizmu” wobec Moskwy, polityką polskiego interesu narodowego, polskiej racji
stanu. A ta wymaga zbojkotowania pokazówki organizowanej przez Putina.

Nikt chyba nie ma wątpliwości, że Prezydent Putin konsekwentnie zmierza do
odbudowy imperialnej pozycji Rosji. Obchody „Dnia Zwycięstwa” są tylko kolejnym
etapem na tej drodze. Mają wskrzesić w oczach Rosjan i świata wizerunek wielkiej
Rosji, wyzwolicielki narodów Europy. Droga do pojednania nie prowadzi przez
podejmowanie działań służących wzmocnieniu autorytetu Kremla. Każdy kto zna
historię jest świadomy, iż z Rosją przekonaną o swej potędze Polska nigdy nie
osiągnęła porozumienia.

Rosja okazywała się skłonna do kompromisu tylko wtedy kiedy była słaba. Tak było
w 1921, kiedy Polacy rozbili bolszewickie hordy. Tak było w 1941 kiedy Rosja
ponosiła sromotne porażki z Niemcami. Tak było w 1992, kiedy rozpadło się
sowieckie imperium. Gdy tylko Rosja rosła w siłę natychmiast powracała do
ostrego kursu wobec Polski.

Wśród głosów przeciwników bojkotu wychwycić można przejawy zwykłego minimalizmu.
Polska jest za słaba, aby się postawić wielkiemu imperium – przekonują
defetyści. Z takim podejściem niczego nie osiągniemy. Przyjęcie stanowiska
„niedrażnienia Rosji” sprowadza się de facto do „karmienia krokodyla”, jak
obrazowo pisał Juliusz Mieroszewski. Gdybyśmy konsekwentnie kierowali się takimi
zasadami pewnie do tej pory siedzielibyśmy pod sowieckim butem.

Historia dowiodła, że Rosja szanuje tylko silnych. „Rosja nie uzna nas nigdy za
równoważnego partnera, dopóki nie uzna nas za rywala na wschodzie Europy. Z kimś
niezdolnym do rywalizacji nie ma powodu szukać porozumienia”– te słowa
Mieroszewskiego sprzed ponad 30 lat pozostają aktualne także dzisiaj. Partnerem
Rosji nie staniemy się przez pokorne przyjmowanie kolejnych afrontów, których
ostatnio było ze strony Kremla wiele.

[janbezziemi]

Baw sie wklejaniem tego czy tamtego (nawet jesli jestes autorem). Mnie to
nudzi,bo wzajemnie siebie nie przekonamy... Ale masz dla odmiany...
www.wgr1917.webpark.pl/amy.