zaparty
05.09.02, 13:40
7. Jeden bank centralny jest potrzebny - bo to przyczynia się do stabilizacji
rozwoju całego wspólnego obszaru gospodarczego Unii Europejskiej.
Wspólny obszar gospodarczy jako całość może rozwijać się szybciej z punktu
widzenia miar przeciętnych. Na przykład, jedne obszary rozwijają się bardzo
szybko, inne wolniej, a jeszcze inne bardzo wolno. Wzrost poziomu
gospodarczego strefy euro jest możliwy w sytuacji, gdy np. w Niemczech i we
Francji nastąpi szybki wzrost (oba kraje wytwarzają ponad 50% PKB strefy
euro), a w innych krajach (takich jak Polska, Grecja czy Portugalia) nastąpi
szybki spadek PKB. Z punktu widzenia wielkości przeciętnych strefa euro jako
całość może się rozwijać w imponującym tempie. Jednakże z punktu widzenia
pojedynczych państw nie ma wówczas mowy o jakimkolwiek rozwoju.
Cechą wspólnego obszaru gospodarczego jest to, że każdy kraj członkowski jest
reprezentowany przez określoną grupę narodową i językową. Poszczególne kraje
mogą mieć nierzadko sprzeczne interesy. Mają one np. różną strukturę PKB. W
tej sytuacji nie ma mowy o stabilizacji rozwoju wszystkich obszarów
gospodarczych.
Wspólny bank centralny patrząc na strefę euro jako całość nie dostrzega tych
różnic potencjałów gospodarczych poszczególnych gospodarek.
Nie da się prowadzić jednej polityki pieniężnej korzystnej dla wszystkich
obszarów gospodarczych strefy euro. Dopóki istnieją poważne różnice - a one
istnieją - nie jest to możliwe.
Nie da się również prowadzić jednej skutecznej polityki pieniężnej w sytuacji
różnych faz cyklu koniunkturalnego poszczególnych obszarów strefy euro
(patrz: �Ewige Wachsamkeit� - Milton Friedman ueber die Finanzskandale in den
USA, den Siegeszug des Liberalismus und Deutschlands wirtschaftliche
Probleme, �Wirtschftswoche� nr 31 z 25.7.2002 r.). Te różnice w cyklach
jeszcze są w dalszym ciągu znaczne, np. cykle Niemiec i Francji są co prawda
zbliżone, ale cykle pozostałych krajów strefy euro wykazują duże
zróżnicowanie (patrz: International Monetary Fund - Tempo wzrostu PKB strefy
euro za lata 1994-2003).
Jeżeli Polska zdecyduje się na pełną liberalizację przepływów kapitałowych -
w przypadku likwidacji polskiej władzy monetarnej - trudniej będzie
przeciwdziałać ryzyku walutowemu. Swobodne przepływy kapitałowe, szczególnie
szybko zmieniające się w czasie, mogą być przyczyną kryzysu walutowego
(patrz: H. Żywiecka, Przyczyny i mechanizmy kryzysów walutowych ze
szczególnym uwzględnieniem znaczenia międzynarodowych przepływów kapitału,
Materiały i Studia NBP - Warszawa, 2002).
