O tym w "wybiorczej" nie pisza

[Gość: Jerzy]

Ręka w ręke z Hitlerem

Na dwa miesiace przed mianowaniem Hitlera kanclerzem,
egzekutywa Agencji zydowskiej [Agencja zydowska zostala
stworzona w celu zapewnienia kontaktow miedzynarodowej
spolecznosci zydowskiej z wladzami brytyjskim sprawujacymi
mandat w Palestynie oraz Zydami osiedlajacymi sie w Palestynie od
konca XIX wieku. Palestyna, oderwana od Turcji na mocy Traktatu
Wersalskiego z 1918 r. zostala powierzona przez spolecznosc
miedzynarodowa Brytyjczykom, ktorzy 2 listopada 1917 r.
(Deklaracja Balfoura) przyznali Zydom prawo do utworzenia
"siedziby narodowej". W rzeczywistosci Agencja Zydowska pelnila
najprawdopodobniej funkcje rzadu tworzacego sie panstwa
izraelskiego.] wyslala do niego telegram z Jerozolimy w celu
zapewnienia go, ze "yishow" (wspolnota pionierow, to znaczy Zydow z
Palestyny) nie ma zamiaru przylaczac sie do bojkotu Niemiec. 21
czerwca 1933 r., w kilka tygodni po dojsciu Hitlera do wladzy
Zionistische Vereinigung fur Deutschland (ZVfD) - prezna organizacja
syjonistow niemieckich stala sie nieoczekiwana podpora NSDAP (partii
nazistowskiej): Wierzymy, ze to wlasnie nowe Niemcy moga, dzieki
swej zdecydowanej woli, rozwiazac problem zydowski, znalezc
rozwiazanie problemu, ktory w istocie rzeczy powinien byc rozwiazany
przez wszystkie narody europejskie [...] Wdziecznosc narodu
zydowskiego staje sie podstawa szczerej przyjazni z narodem
niemieckim wraz z jego realiami narodowymi i rasowymi. [...] My
rowniez jestesmy przeciwni mieszanym malzenstwom i pragniemy
utrzymac czystosc zydowskiej grupy etnicznej. [...] Aby osiagnac te
praktyczne cele, syjonizm ma nadzieje, ze bedzie zdolny do wspolpracy z
rzadem nawet zasadniczo wrogim Zydom... [wedlug cytatu w "Les
guerriers d'Israel"; E. Ratier, wyd. Facta 1995]. W tym samym czasie
przywodca NSDAP, baron Leopold Itz von Mildenstein, poprzednik
Eichmanna na stanowisku kierownika Biura ds. zydowskich przy SS
zostaje zaproszony przez syjonistow do Palestyny. Po zwiedzeniu tego
kraju wzdluz i wszerz (...) i zwroceniu szczegolnej uwagi na problem
kibucow, specjalny wyslannik, ktoremu towarzyszyl Kurt Tuchler,
dzialacz syjonistyczny z Berlina, publikuje serie dytyrambicznych
artykulow w dzienniku Jozefa Goebbelsa "Der Angriff" ["Ein Nazi fahrt
nach Palastina", "Der Angriff" 26 wrzesnia-9 pazdziernika 1934 r.(...)].
Ten kaze z tej okazji wybic pamiatkowy medal, na ktorego jednej
stronie widnieje swastyka, a na drugiej - gwiazda Dawida. W
nastepstwie podrozy von Mildensteina organ SS - "Das Schwartz
Korps" - oficjalnie oglosi swoje wsparcie dla syjonizmu [to wsparcie
bedzie ponowione przez Reinhardta Heydricha, szefa sluzby
bezpieczenstwa SS, a w 1937 r. przez Alfreda Rosenberga, teoretyka
narodowo-socjalistycznego rasizmu. Tom Segev donosi, nie okreslajac
dokladnie daty, ze Wilhelm Frick, minister spraw wewnetrznych w
rzadzie Hitlera spedzil swoj miodowy miesiac w Jerozolimie.

cdn.

[Gość: Jerzy]

Z funtami i markami do Ziemi Obiecanej

W czasie, gdy Mildenstein zwiedzal brzegi Jordanu, Arthur Ruppin,
pruski Zyd osiadly od 25 lat w Palestynie, wyslany zostal przez Agencje
Zydowska do Niemiec [Ruppin, ktory prowadzil badania nad
pochodzeniem rasy zydowskiej, a szczegolnie nad podobienstwem
fizycznym i profilem myslowym Zydow, wykorzystal te podroz w celu
spotkania sie w Jenie z niemieckim antropologiem Hansem F. K.
Guntherem, znanym ze swych prac poswieconych rasom.(...)], gdzie na
czele delegacji syjonistycznej mial negocjowac z ministrem finansow
porozumienie w sprawie "haavara" (po hebrajsku: przewozu).
Porozumienie podpisane 7 sierpnia 1933 r. umozliwialo wszystkim
niemieckim Zydom, posiadajacym swiadectwo imigracyjne Agencji
Zydowskiej, wyjazd i osiedlenie w Ziemi Obiecanej, a takze wywoz 1
000 funtow szterlingow w walucie obcej [byla to znaczna kwota. W
tym okresie czteroosobowa rodzina mogla dostatnio przezyc rok za 300
funtow szterlingow] oraz towarow na laczna sume 20 000 marek.
(...) Lewicy Agencji, a zwlaszcza Dawidowi Ben Gurionowi, dawnemu
marksiscie, mianowanemu w 1935 r. przewodniczacym egzekutywy
Agencji Zydowskiej i przyszlemu premierowi Izraela [wielu przyszlych
premierow Izraela, takich jak Moshe Sharett, Levi Eshkol czy Golda
Meir, przyjmowalo to porozumienie i publicznie go bronilo] chodzilo o
wykorzystanie antysemityzmu narodowych socjalistow (...) aby
zachecic jak najwieksza ilosc Zydow do wyjazdu i osiedlenia sie w
Palestynie. Jako dobrzy syjonisci, potepiali polityke asymilacji
przewazajaca we wspolnocie zydowskiej w Niemczech, a takze
antynazistowska krucjate prowadzona przez Zydow ze Stanow
Zjednoczonych. Tygodnik partii Mapai "Hapoel Hatsair" posuwal sie
nawet dalej, twierdzac, ze pierwsze kroki podjete przeciw Zydom
ze strony III Rzeszy sa "kara", jaka ponosza ci Zydzi, ktorzy
probowali zintegrowac sie z niemieckim spoleczenstwem, zamiast
wyjechac do Palestyny.

cdn.

[Gość: Jerzy]

"Nowy czlowiek" w Palestynie

Syjonisci z partii pracy, ktorzy kontrolowali Agencje, pisze izraelski
dziennikarz Tom Segev [w "Le septieme million - Les Israeliens et le
genocide" (Siodmy milion - Izraelici a ludobojstwo). Wyd. Liana Levi,
1993], uwazali, ze nalezy stworzyc nowe spoleczenstwo, ktorego zycie
rozniloby sie calkowicie od tego, jakie cechowalo Zydow na wygnaniu.
Chcieli, by narod zydowski mogl powrocic do pracy na roli. Ich zdaniem
zycie w miescie bylo symbolem degeneracji spolecznej i moralnej;
powrot do ziemi zrodzilby "nowego czlowieka", ktorego mieli nadzieje
uksztaltowac w Palestynie. Stad preferencje przyznawane mlodym i
zdrowym Zydom, ktorzy mogliby sie stac dobrymi "haloutzim"
(pionierami). Porozumienie przyjete w sierpniu 1933 r. przez Kongres
syjonistyczny w Pradze nie zostalo bynajmniej zatwierdzone
jednoglosnie przez syjonistow. W paradoksalny sposob najbardziej
zagorzalymi jego przeciwnikami okazali sie "rewizjonisci" [syjonistami
"rewizjonistami" okreslano te osoby, ktore pragnely "rewizji" polityki
prowadzonej przez Agencje zydowska wobec Brytyjczykow, uznajac ja za
zbyt pojednawcza], a szczegolnie ich lider Wlodzimierz (zwany Zeev)
Zabotynski*, ktory dal sie poznac we wrzesniu 1921 r. jako
sygnatariusz porozumienia z rzadem ukrainskim na wychodzstwie w
sprawie powolania zandarmerii zydowskiej, mimo ze szef rzadu
ukrainskiego - Siemion Petlura byl znanym antysemita, oskarzonym o
organizowanie pogromow na tysiacach Zydow. W podobny sposob
Zabotynski nie okazal zadnych skrupulow, kiedy w 1934 r. zasiadl do
negocjacji z faszystowskimi wladzami Wloch w kwestii szkolenia
jednego z oddzialow Betaru [Betar zostal zalozony przez
Zabotynskiego w Rydze (Lotwa) w 1923 r. W przededniu II wojny
swiatowej liczyl okolo 100 000 czlonkow w 26 roznych krajach] w
prowadzonej przez "czarne koszule" Szkole Morskiej w
Civitavecchia. Jeden z glownych wspolpracownikow Zabotynskiego,
Wolfgang von Weisl, wybitna postac ruchu "rewizjonistycznego" w
Palestynie, wyrazal publiczne zadowolenie ze zwyciestwa
faszystowskich Wloch w Abisynii, upatrujac w nim triumf rasy bialej nad
czarna. Z kolei Mussolini nie okazywal zadnej wrogosci wobec Zydow i
wielokrotnie przyjmowal przywodcow syjonistycznych, zarowno Chaima
Weizmana, przyszlego pierwszego prezydenta Izraela, w styczniu 1923
r. i we wrzesniu 1926 r., jak i Nahuma Goldmana, przewodniczacego
Swiatowej Organizacji Zydow w pazdzierniku 1927 r.

cdn.

[Gość: Jerzy]

"Nikczemny sprzeciw" Zabotynskiego

Sprzeciw Zabotynskiego wobec "haavara" - pisal on, ze porozumienie
jest nikczemne, haniebne i godne pogardy - jest tym bardziej
zdumiewajacy, ze przywodca "rewizjonistow" usprawiedliwial w jakis
sposob antysemityzm, przyznajac, ze byla to odpowiedz obrzydliwa,
chociaz naturalna na anomalie zydowska i ze otwarcie wyznawal
poglady rasistowskie: Nie moze byc mowy o asymilacji. Nie pozwolimy
na takie rzeczy jak mieszane malzenstwa, poniewaz zachowanie
integralnosci naszego narodu jest mozliwe tylko poprzez utrzymanie
czystosci rasy [...]. Z krwi czlowieka wyplywa zrodlo uczucia narodowego
[...], znajduje sie ono w typie fizyczno-rasowym. Mozna zrozumiec,
ze Zabotynski, mimo ze dostapil inicjacji w lozy Wielkiego Wschodu we
Francji w 1931 lub 1932 r.[zostal z niej jakoby wykluczony w 1936 r. z powodu
swych faszystowskich pogladow], byl nieustannie oskarzany przez swych
syjonistycznych rywali o sympatie do ustrojow totalitarnych [w tygodniku
"Mapai", poczawszy od 1932 r., Chaim Weizmann nie waha sie uwazac
"rewizjonistow" za "dzieci igrajace z zydowska swastyka"]. W 1931 r. w
Gdansku Zabotynski, ktorego Ben Gurion nazwal "Wlodzimierzem Hitlerem",
dal sie wybrac na najwyzszego wodza Betaru ("Rosh Betar") wraz z wszelkimi
pelnomocnictwami ("shilton"), wzorujac sie w oczywisty sposob na
"Fuhrerprinzip". Bojownicy Betaru, nasladujac S.A., nosza brunatne
koszule. (...)

Pod ochrona Gestapo

(...) W Niemczech dzialacze Betaru odnosza sie z najwiekszym uznaniem
do rezimu hitlerowskiego. Od 1932 r. kierownictwo ruchu zada od
swych czlonkow, by okazywali nazistom uprzejmosc i nigdy nie
wypowiadali sie w sposob, ktory moglby zostac uznany za obelge
wobec narodu niemieckiego, jego instytucji lub panujacej ideologii
[Informacja powielona 29 czerwca 1932 r. znajdujaca sie w Archiwum
Zabotynskiego (cyt. przez Toma Segeva, op.cit.). Poniewaz taka
postawa spowodowala wykluczenie Betaru niemieckiego ze
Swiatowej organizacji syjonistycznej w maju 1933 r., przybiera on
nowa nazwe: Nazional Jugend Herzlia. Po dojsciu Hitlera do wladzy
czlonkowie Betaru przez kilka nastepnych miesiecy paraduja w
mundurach po ulicach Berlina. W grudniu 1934 r., kiedy ruchy
mlodziezy zydowskiej otrzymuja zakaz noszenia mundurow, Herzlia
Betar, jako jedyne stowarzyszenie ma ten zakaz na kilka miesiecy
uchylony, a czlonkowie moga jeszcze wystepowac w mundurach na
spotkaniach prywatnych, wycieczkach i letnich obozach. Pewnego
dnia, opowiada Tom Segev, grupa SS zaatakowala letni oboz
Betaru. Wtedy szef ruchu zlozyl skarge w Gestapo i w kilka dni
pozniej tajna policja oswiadczyla, ze winni esesmani zostali ukarani.
Zapytano na Gestapo, jaki rodzaj zadoscuczynienia bylby dla Betaru
najbardziej odpowiedni. Wtedy ruch poprosil, by uchylono
wprowadzony ostatnio zakaz noszenia brunatnych koszul i prosba
ta zostala spelniona. Rozporzadzenie to bedzie uchylone az do 1939 r.,
kiedy powolanie Reichsvereinigung des Juden in Deutschland
(Powszechnego Zwiazku Zydow w Niemczech) spowoduje
rozwiazanie ruchu.

cdn.

[Gość: Jerzy]

O bezkonfliktowa koegzystencje

Jeden z przywodcow Herzlia-Betar, Georg Kareski zalozyl w 1926 r.
Judisches Volkspartei, ktorej celem bylo zwalczanie zjawiska
malzenstw mieszanych i ochrona Zydow przed jakimikolwiek wplywami z
zewnatrz. W 1932 r. prowadzil wielokrotnie rozmowy z Georgiem
Strasserem, jednym z przywodcow NSDAP. W opublikowanym 23 grudnia
1935 r. wywiadzie dla jednego z "Der Angriff", dziennika Goebbelsa (...)
potwierdza rasistowskie ustawy norymberskie, przyznajac, ze calkowita
segregacja kultury dwoch narodow (narodu niemieckiego i narodu
zydowskiego) jest wstepnym warunkiem bezkonfliktowej koegzystencji.
[Ustawy Norymberskie zakazujace malzenstw i zwiazkow seksualnych
miedzy Zydami i Niemcami byly rowniez aprobowane przez "Judische
Rundschau", organ prasowy kontrolowany przez Zionistische Vereinigung
fur Deutschland (ZVfD)].

Niemcy szkolili emigrantow zydowskich

W okresie od 1933 do 1939 r. blisko 60 000 Zydow niemieckich, to
znaczy prawie 10 proc. ich wspolnoty, osiedlilo sie w Palestynie
dzieki porozumieniu haavara. (...) Swiatowa Organizacja
Syjonistyczna otrzymala pozwolenie na utworzenie na terytorium
Niemiec okolo czterdziestu osrodkow szkolenia zawodowego i
rolniczego dla przyszlych emigrantow. Wladze nazistowskie
udostepnily im gospodarstwa rolne. Ci z emigrantow, ktorzy zostali
zwolnieni ze swoich zakladow pracy, mieli w dalszym ciagu
otrzymywac w Palestynie zasilki dla bezrobotnych, skrupulatnie
przelewane przez skarb Rzeszy. SD [Sicherheitsdienst: sluzba
bezpieczenstwa i informacji SS], ktory z bliska obserwuje cala
sprawe, nawiazal w Palestynie kontakty z Feiblem Folkesem,
zastepca kierownika Haganah [Zydowska milicja obronna
zalozona w 1920 r.], ktory wyrazil swe zadowolenie z
radykalnej polityki Niemiec, dzieki ktorej do tego stopnia
wzrosnie liczba ludnosci zydowskiej w Palestynie, ze w najblizszej
przyszlosci przewyzszy liczbe Arabow (...).

Porozumienie haavara dzialalo az do wybuchu Drugiej Wojny
Swiatowej, mimo wzrastajacych zastrzezen ze strony syjonistow wobec
niemieckich Zydow, ktorzy okazali sie malo przydatni do pracy na roli [od
1934 r. Agencja Zydowska uskarzala sie, ze material ludzki przybywajacy
z Niemiec (jest) coraz gorszy. Nie maja ani ochoty, ani zdolnosci do
pracy. Swiadectwa emigracyjne zostana cofniete Zydom powyzej 35
roku zycia, ktorzy oddaja sie handlowi lub innej podobnej dzialalnosci].
Rosnie rowniez sprzeciw ze strony pewnych frakcji w III Rzeszy,
mianowicie w Auslandorganisation (AOO przy NSDAP. Zalozona w 1930
r., w celu zorganizowania komorek narodowo-socjalistycznych w
spolecznosciach niemieckich za granica, organizacja czuwala nad losem
2000 Niemcow rasy aryjskiej osiedlonych w Palestynie od XIX wieku. Ci
kolonisci, ktorzy zyja z owocow swoich gospodarstw rolnych,
niechetnie patrza na Zydow przybylych z Niemiec, a z chwila gdy
zostaje podpisane+321 porozumienie haavara, uskarzaja sie, ze
mimo iz nie sa Zydami, musza wszelkie swoje transakcje ze starym
krajem przeprowadzac przez Havaara Trust i Transfert Office.

cdn.

[Gość: Jerzy]

Wspolpraca syjonistow z Gestapo

Arabowie (...) chca przekonac III Rzesze, by zrezygnowala z wysylania
Zydow do Palestyny. W pazdzierniku 1937 r. Hadz Amin El-Husseini,
Wielki Mufti Jerozolimy, glowny inspirator arabskich zamieszek w
Palestynie, wysyla do Berlina swego emisariusza Musse Alami, ktory
zostaje bardzo grzecznie odprawiony przez niemieckiego ministra
spraw zagranicznych. Rowniez nastepny wyslannik, Said Iman, przybyly
do stolicy Niemiec 24 listopada 1937 r. nie odnosi wiekszych
sukcesow u przywodcow NSDAP, mimo solidnych listow polecajacych
[Admiral Canaris, szef Abwehry, ktory sie z nim potajemnie spotkal w
Bejrucie w 1938, byl jak sie zdaje pierwszym oficjalnym przedstawicielem
Niemiec, ktory potraktowal go serio. Wielki Mufti doprowadzi do swojego
wyjazdu do Berlina w listopadzie 1941 r. Jego spotkanie z Hitlerem spowoduje,
ze III Rzesza dokona wyboru na korzysc Arabow. Bedzie patronowal tworzeniu
sie muzulmanskich dywizji SS w Bosni (Handschar) i Albanii (Skanderberg)].

Walter Dohle, generalny konsul Niemiec w Jerozolimie, z ktorym
Wielki Mufti spotkal sie 15 lipca 1937r., rowniez stara sie przekonac
swoj rzad, by zrezygnowal z haavary. Spotyka sie ze sprzeciwem
Otto von Hentiga, od lipca 1937 r. dyrektora Departamentu Bliskiego
Wschodu na Wilhemstrasse, uwazajacego, ze haavara jest (...)
najlepszym sposobem przekonania Zydow do opuszczenia Niemiec.
Poglad ten podzielaja rowniez minister spraw zagranicznych, Constantin
von Neurath, minister spraw wewnetrznych, Wilhelm Frick, szef policji
i SS Heinrich Himmler oraz dwaj nastepujacy po sobie ministrowie
gospodarki: Hjalmar Schacht i Walter Funk.

Hitler: emigracja Zydow bedzie popierana

W 1938 r. Hitler po rozmowie z Alfredem Rosenbergiem, dyrektorem
biura spraw zagranicznych przy NSDAP oswiadcza, ze emigracja Zydow z
Niemiec bedzie w dalszym ciagu popierana wszelkimi mozliwymi
sposobami. W jego rozumieniu chodzi tu jedynie o emigracje w kierunku
Palestyny, jak to potwierdza w swoim liscie z 14 czerwca 1938 r.
Wilhelm Frick: Z wyjatkiem Palestyny zaden inny kraj nie wchodzi w gre
jako miejsce masowej imigracji [Zydow].

O ile Hitler nie wierzy, by Zydzi zdolni byli stworzyc panstwo, inni
przywodcy III Rzeszy nie sa tego tak pewni i obawiaja sie, czy
utworzenie syjonistycznego organizmu nie wzmocni wplywow
swiatowego judaizmu. Obawy te znikaja, gdy nowa komisja sledcza,
ktorej tym razem przewodzi Sir John Woodhead, dochodzi do wniosku,
ze podzial Palestyny jest nie do przeprowadzenia. Projekt Panstwa
zydowskiego na razie zostal zawieszony.

cdn.

[Gość: Jerzy]

Heydrich czarteruje statki

17 maja 1939 r. w trosce o dobro Arabow Londyn (...) zrywa z polityka
zapoczatkowana przez Deklaracje Balfoura: Zydzi maja zakaz
kupowania ziem na prawie calym terytorium powierniczym. W lipcu
brytyjski minister ds. kolonii podejmuje decyzje o zawieszeniu na okres
szesciu miesiecy, poczawszy od 1 pazdziernika, wszelkiej imigracji
zydowskiej do Palestyny. Ogloszenie tej decyzji nastepuje w momencie,
kiedy przedstawiciele Agencji Zydowskiej sa w trakcie negocjacji
porozumienia z Eichmannem o organizacji wyjazdu 10 tysiecy Zydow
niemieckich droga przez Hamburg. Wypowiedzenie przez Anglie wojny 3
wrzesnia 1939 r. oznaczalo fiasko tego projektu, ale o ile Ben Gurion i
Agencja zydowska musieli sie pozornie podporzadkowac decyzjom
brytyjskim, o tyle "rewizjonisci" probuja popierac tajna emigracje. W
lecie 1938 r. przybyli do Berlina dwaj agenci syjonistyczni, Pinhas
Ginsburg i Max Zimels w celu przestudiowania wraz z SD metody
obejscia brytyjskiej blokady [Jon i David Kimche, "The Secret Roads",
Secker&Warburg, Londyn, 1954 r.]. W zalozeniu przewiduje sie
wysylanie 400 Zydow tygodniowo. Aby wyczarterowac statki,
Reihard Heydrich - prawa reka Himmlera, ktoremu w styczniu 1939
r. powierzono kierowanie Centralnym Biurem Rzeszy ds. emigracji
Zydow - odwolal sie do grecko-niemieckiego armatora.

Zydzi chca walczyc u boku Niemiec

Ginsburg i Zimels beda musieli opuscic Niemcy po wypowiedzeniu
wojny, ale wspolpraca miedzy SD a tajnymi sluzbami syjonistycznymi
bedzie sie ciagnela do 1941 r.[w marcu 1942 r. w Neuendorf ciagle byl
czynny kibuc szkoleniowy dla kandydatow na emigracje]. W styczniu
tegoz roku, kiedy Afrykanski Korpus Rommla usiluje wkroczyc do
Egiptu, wyslannik z grupy Stern [od nazwiska zalozyciela Abrahama
Sterna, ktory zostanie zgladzony przez Anglikow w lutym 1942 r., jednak
jej prawdziwa nazwa brzmiala: Lehi (skrot od "Lohamei Herut Yisrael":
Bojownicy o wolnosc Izraela). Grupa, ktora zrodzila partie Herout miala
swoj dziennik zatytulowany po prostu "Terroryzm"] Naftalski Lubenczyk
przybywa do Bejrutu (wowczas pod kontrola rzadu Vichy), by
spotkac sie z Otto von Hentigiem i przekazac mu tekst
memorandum, w ktorym stwierdza sie, ze ustanowienie Panstwa
zydowskiego na gruncie narodowym i totalitarnym,
sprzymierzonego traktatem z Rzesza Niemiecka przyczyniloby sie do
utrzymania i wzmocnienia obecnosci Niemiec na Bliskim Wschodzie.
Po wygloszeniu tej zasady przywodcy grupy Stern wysuwaja
propozycje wziecia czynnego udzialu w wojnie u boku Niemiec!

cdn.

[Gość: Jerzy]

Memorandum podpisal Szamir

Memorandum zostaje przeslane do Berlina 11 stycznia 1941 r. i jest
przedmiotem dyskusji z Franzem von Papenem, wowczas
ambasadorem Rzeszy w Ankarze. Nigdy nie spotka sie z odpowiedzia.
Otto von Hentig przestrzega swojego rozmowce: istnieje w Niemczech
nurt, ktory jest przychylny utworzeniu panstwa zydowskiego w
Palestynie, ale OKW, naczelne dowodztwo Wermachtu, podjelo juz
decyzje zapewnienia sobie w walce z Anglia poparcia Arabow,
ktorzy sa nieporownanie liczniejsi od Zydow (...).

Dzisiaj wiemy z cala pewnoscia, ze jednym z sygnatariuszy
memorandum byl Izaak Shamir (prawdziwe nazwisko - Jeziernicki),
przyszly premier Izraela. Bedzie nawet osobiscie odpowiadac za
opoznienia wynikajace z finansowania podrozy Naftalskiego Lubenczyka
do Bejrutu [na prozno Shamir bedzie staral sie zanegowac swa role w
tej sprawie. W Izraelu zostala ona ujawniona przez Davida Yisraeli
("The Palestine Problem in German Politics, 1889-1945", University Bar
Ilan, Ramat-Gan, 1974), a w Anglii przez Leni Brennera ("The Iron Wall.
Zionist Revisionnism from Yabotinsky to Shamir", Zed Books, Londyn,
1984)].

cdn.

[Gość: Jerzy]

Begin zrywa rozejm z Anglia

W styczniu 1944 r., kiedy wydaje sie, ze wojna jest juz przez Niemcow
przegrana, inny przyszly premier Izraela Menahem Begin, dawny
przywodca Betaru w Polsce i nowy szef Irgunu [tajna grupa
stworzona w 1931 r., w ktorej kilka tysiecy czlonkow pochodzilo z Betaru
Irgun Zvai Leumi (Narodowa Organizacja Militarna); dopuszczala sie
aktow terroryzmu zarowno wobec Brytyjczykow, jak i Arabow] zrywa
rozejm z Anglikami, jaki tuz przed swoja smiercia zdolal narzucic
Zabotynski, w chwili gdy wybuchla II wojna swiatowa [w reakcji na
ten rozejm bojownicy opuscili Irgun w celu stworzenia grupy Stern.
Begin nazywal ich "naszymi towarzyszami w rewolcie", podkreslajac w
ten sposob zbieznosc punktu widzenia, czy wrecz uzupelnianie sie obu
organizacji (zob. "Les guerriers d'Israel", Facta, 1995)]. Znowu maja
miejsce zamachy na brytyjskich zolnierzy, co czyni z Irgunu
spoznionego, ale bezstronnego (lojalnego) sojusznika III Rzeszy.
Tysiace kolaborantow w Europie skazano, szargajac ich imie za
duzo mniejsze przewinienia. (...) Pamiec bywa zadziwiajaco
selektywna.

Jean-Claude VALLA

Aartykul pochodzi z francuskiego pisma "Minute" (nr 1843 i nr 1844 )
dotyczacy wspolpracy Zydow z Adolfem Hitlerem i III Rzesza.