Dla Ave.....i...

[zwykly2]

[zwykly2]

31 października 2006Prawie "Dziady"



Zbliża się święto zmarłych więc znowu zaczynają nachodzić mnie wspomnienia domu
moich dziadków. Ściślej mówiąc oficyny w której mieszkała moja prababka.

W tamtych odległych niestety czasach w miasteczku nie było kwiaciarni, w
sezonie każdy miał kwiaty w ogrodzie, ani zakładów pogrzebowych w dzisiejszym
rozumieniu. Ludzie najczęściej umierali w domu a jeśli nawet umarli w szpitalu
to ciała były zabierane do domu. Więc kwiaciarni nie było a trzeba było jakoś
przygotować wiązanki w wieńce nagrobne i znicze. Wszystko trzeba było robić
własnoręcznie. Fakt że ludzie mieli na to czas. Znicze przygotowywał dziadek z
ojcem. Po prostu topili świece i roztopioną stearynę wlewali do foremek z
umieszczonymi w nich knotami. Najtrwalszą ozdobą grobów były blaszane wieńce z
blaszanych liści dębowych z blaszanymi kwiatkami. Takie wieńce były tak trwałe
że wystarczyło je przed każdym świętem odmalować i znowu powiesić na krzyżu.
Ale tym zajmował się dziadek i ojciec i to choć bardzo dzieci interesujące nie
mogło konkurować z babskimi przygotowaniami. W domu mojej prababki wieczorami
odbywały się spotkania przeważnie starszych sąsiadek czy koleżanek, znajomych
prababci i przygotowania do święta. Zdeformowanymi przez artretyzm palcami
staruszki wyczarowywały z krepiny (do wiadomości co młodszych - krepina to taka
marszczona bibuła) prześliczne kolorowe kwiaty nasączane następnie stearyną,
która wzmacniała intensywność barwy a głównie zabezpieczała kwiatki przed
wilgocią czy deszczem. Z gałązek jedliny formowano wieńce i wiązanki a
następnie ozdabiano przygotowanymi kwiatkami krepinowymi albo nieśmiertelnikami
(nieśmiertelniki to w tym wypadku kwiaty a nie wojskowe blaszki
identyfikacyjne). W trakcie tych wspólnych przygotowań oczywiście odmawiany był
różaniec za dusze zmarłych a potem następowało to na co ukryci pod stołem
wytrwale wyczekiwaliśmy. Opowieści o zmarłych, o duchach. Przeplatane
modlitwami za co bardziej krnąbrne dusze. Prawdziwe mickiewiczowskie „dziady”.
Najciekawsze było to że wspominano nie jakieś tam historie ze świata, tylko
ludzi których wszyscy znali, historie z sąsiedniego lub innego bliskiego domu.
Historie z mojego miasteczka. Wierzcie mi dla dzieci to były wielkie przeżycia,
mimo że przecież nie mogliśmy znać tych ludzi, to fakt że to było w domu obok
albo w domu do którego chodziliśmy po mleko, czy w domu kolegi, powodował że
baliśmy się każdego mrugnięcia wielkiej lampy naftowej wiszącej nad prababcinym
stołem. Bo przecież takie opowieści nie mogły się odbywać w świetle
elektrycznym. Po takim seansie znajdowano nas pod stołem śpiących , wtulonych w
siebie. Przez najbliższe dni nie było siły, która wygnała by nas z domu po
zmroku, a w naszej sypialni przez całą noc cichutko grało radio, którego
zielone magiczne oko rozpraszało ciemność.

Rok w rok jak tylko zbliżają się Zaduszki wracam wspomnieniami do tamtych już
tak dawnych obrzędów.

Wierzcie mi w prawie sto czterdzieści lat po „Dziadach” mickiewiczowskich byłem
świadkiem pozostałości tego obrzędu.



P.S. Kiedy jutro, bo nie każdy będzie mógł pójść na groby w zaduszki, czy
pojutrze, czy kiedykolwiek, będziecie na cmentarzu, zapalcie małą lampkę na
opuszczonym grobie. Jest ich tak wiele. Niestety.

[ave.duce]

Nie uwierzysz - ale zawsze tak robię. Rzadko bywam na cmentarzach współczesnych,
fakt. Częściej - na cmentarzyskach.

:PPP

Trzymaj się ciepło!

P.S. Nie PiSz mojego nicka w tytule - to wątek się może ostanie!

;)

1 XI to radosne święto.

[artsg]

Nie popadaj w taką melancholię

[wartburg4]

zwykly2 napisał:

> 31 października 2006Prawie "Dziady"
>
>
>
> Zbliża się święto zmarłych więc znowu zaczynają nachodzić mnie wspomnienia
domu
>
> moich dziadków. Ściślej mówiąc oficyny w której mieszkała moja prababka.
>
> W tamtych odległych niestety czasach w miasteczku nie było kwiaciarni, w
> sezonie każdy miał kwiaty w ogrodzie, ani zakładów pogrzebowych w dzisiejszym
> rozumieniu. Ludzie najczęściej umierali w domu a jeśli nawet umarli w
szpitalu
> to ciała były zabierane do domu. Więc kwiaciarni nie było a trzeba było jakoś
> przygotować wiązanki w wieńce nagrobne i znicze. Wszystko trzeba było robić
> własnoręcznie. Fakt że ludzie mieli na to czas. Znicze przygotowywał dziadek
z
> ojcem. Po prostu topili świece i roztopioną stearynę wlewali do foremek z
> umieszczonymi w nich knotami. Najtrwalszą ozdobą grobów były blaszane wieńce
z
> blaszanych liści dębowych z blaszanymi kwiatkami. Takie wieńce były tak
trwałe
> że wystarczyło je przed każdym świętem odmalować i znowu powiesić na krzyżu.
> Ale tym zajmował się dziadek i ojciec i to choć bardzo dzieci interesujące
nie
> mogło konkurować z babskimi przygotowaniami. W domu mojej prababki wieczorami
> odbywały się spotkania przeważnie starszych sąsiadek czy koleżanek, znajomych
> prababci i przygotowania do święta. Zdeformowanymi przez artretyzm palcami
> staruszki wyczarowywały z krepiny (do wiadomości co młodszych - krepina to
taka
>
> marszczona bibuła) prześliczne kolorowe kwiaty nasączane następnie stearyną,
> która wzmacniała intensywność barwy a głównie zabezpieczała kwiatki przed
> wilgocią czy deszczem. Z gałązek jedliny formowano wieńce i wiązanki a
> następnie ozdabiano przygotowanymi kwiatkami krepinowymi albo
nieśmiertelnikami
>
> (nieśmiertelniki to w tym wypadku kwiaty a nie wojskowe blaszki
> identyfikacyjne).

świetny tekst! Aż chce się więcej!

[ave.duce]

Też tak uważam!

:)))

[ave.duce]

zwykly2 napisał:

>

[zwykly2]

Czas strumieniem wartkim płynie
I odmienia twarze snów
Nieodmienne jest do dziś jedynie
Co przed nami było tu

Wesołość ptasich gniazd
Od snu ciepły las
I świerszcza śpiew zaklęty
W krzew znajomy
Idący polem dzień
I świt, kiedy cień
Odejście nocy kryje
W mgieł zasłony
Bezdroża szumnych traw
Niezmienność wśród malw
Gdy barwą kryją ściany pobielane
W powietrzu czystym dzwon
I bzu biały szron
To dom rodzinny
To mój dom

Czas od dawien dawna plącze
Pajęczyny naszych dróg
Choć niejedna droga nam się skończy
Po nas znowu będzie tu

Wesołość ptasich gniazd
Od snu ciepły las
I świerszcza śpiew zaklęty
W krzew znajomy
Idący polem dzień
I świt, kiedy cień
Odejście nocy kryje
W mgieł zasłony
Bezdroża szumnych traw
Niezmienność wśród malw
Gdy barwą kryją ściany pobielane
W powietrzu czystym dzwon
I bzu biały szron
To dom rodzinny
To mój dom

Bezdroża szumnych traw...

[ave.duce]

Niebo złote ci otworzę


Niebo złote ci otworzę,
w którym ciszy biała nić
jak ogromny dźwięków orzech,
który pęknie, aby żyć
zielonymi listeczkami,
śpiewem jezior, zmierzchu graniem,
aż ukaże jądro mleczne
ptasi świt.

Ziemię twardą ci przemienię
w mleczów miękkich płynny lot,
wyprowadzę z rzeczy cienie,
które prężą się jak kot,
futrem iskrząc zwiną wszystko
w barwy burz, w serduszka listków,
w deszczów siwy splot.

I powietrza drżące strugi
jak z anielskiej strzechy dym
zmienię ci w aleje długie,
w brzóz przejrzystych śpiewny płyn,
aż zagrają jak wiolonczel
żal - różowe światła pnącze,
pszczelich skrzydeł hymn.

Jeno wyjmij mi z tych oczu
szkło bolesne - obraz dni,
które czaszki białe toczy
przez płonące łąki krwi.

Jeno odmień czas kaleki,
zakryj groby płaszczem rzeki,
zetrzyj z włosów pył bitewny,
tych lat gniewnych
czarny pył.


Krzysztof Kamil Baczynski

;)

[zwykly2]

Ach, kiedyż wykujem, strudzeni oracze, Lemiesze z pałaszy skrwawionych? Ach,
kiedyż na ziemi już nikt nie zapłacze Prócz rosy łąk naszych zielonych?...»

[ave.duce]

[...]

Wola twa niech się zowie: młot, oskard i topór,
Myśl twa niech zna li miana: pług, socha i lemiesz,
Uczuciem twym niech będzie wieczny, twardy opór!
[...]

Bądź sławny, wielki, wolny! Ty, coś się urodził
Już nieszczęśliwym, pastwą losu-kata!
Ty, któremu czas wiosny odrodzeniem wschodził
W listopadowe dni, kiedy niemocą
Jesień umiera! Ty z czterech stron świata
Otoczon wrogą, zabójczą Północą,
Która zaciska wkoło ciebie cieśń,
Narodzie, oto twa pieśń!

Leopold Staff

;)

[zwykly2]

My już są Amerykany
Mamy glany, my są pany
Gramy rocka, rap i reagge
Jezu, jest jak w niebie
Każdy kuma już na wieki
O wow, melodyjki
Które przyszły tu ze Stanów
Od kolegów, Amerykanów
Tak, właśnie tak
Wygląda moje miasto nocą
Tak wygląda miasto nocą
Że aż ręce mi się pocą
Żeby złapać za instrument
I wyrazić to co czuję
Jak żyleta ostrym dźwiękiem
Zmienić w Londyn Ostrołękę
Chcę zaśpiewać jakąć cza-czę
Żeby było tu inaczej
Tak se myśle, mam natchnienie
Mów mi Johny, a nie Heniek
Bo my są już Amerykany
Mamy glany, my są pany
Lubię śpiewać zagranicznie
Bo to zawsze zabrzmi ślicznie
Jak zaryczę po angielsku
To się czuję jak po zielsku
To dziewuchy strasznie jara
Śpiew angielski i gitara
Oklaskuje mnie publika
Piszczą Magda, Bacha, Krycha
Ważne, żeby być przy żłobie
Jakąś mieć ideologię
Kumać blusa i odloty
A pozbawisz każdą cnoty
Nagrać płytę, szarpnąć kasę
I z kapelą ruszyć w trasę
Szmalec zmienić w skrzynkę wódki
Sztangę fajek, młode ciutki
It's my life
It's my life
Abalunga balunga, balunga bunga...

[ave.duce]

Kocham wolność


TAK NIEWIELE ŻĄDAM
TAK NIEWIELE ZNACZĘ
TAK NIEWIELE WIDZIAŁEM
TAK NIEWIELE ZOBACZĘ

TAK NIEWIELE MYŚLĘ
TAK NIEWIELE ZNACZĘ
TAK NIEWIELE SŁYSZAŁEM
TAK NIEWIELE POTRAFIĘ

WOLNOŚĆ KOCHAM I ROZUMIEM
WOLNOŚCI ODDAĆ NIE UMIEM

TAK NIEWIELE MIAŁEM
WCIĄŻ NIEWIELE MAM
MOGĘ ZROBIĆ WSZYSTKO
MOGĘ ZOSTAĆ SAM


Golden Life

[michal00]

> Golden Life

Chlopcy Z Placu Broni

[ave.duce]

michal00 napisał:

> > Golden Life
>
> Chlopcy Z Placu Broni

Masz rację, dzięki! Mam oba wykonania i tamto mi umknęło...

:P

[sawa.com]

Dwunastu braci wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony,
A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony.

I pokochali głosu dźwięk i chętny domysł o dziewczynie,
I zgadywali kształty ust po tym, jak śpiew od żalu ginie...

Mówili o niej: " Łka więc jest!" - i nic innego nie mówili,
I przeżegnali cały świat - i świat zadumał się w tej chwili...

Porwali młoty w twardą dłoń i jęli w mury tłuc z łoskotem!
I nie wiedziała ślepa noc, kto jest człowiekiem, a kto młotem?

"O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze" -
Tak, waląc w mur, dwunasty brat do jedenastu innych rzecze.

Ale daremny był ich trud, daremny ramion sprzęg i usił!
Oddali ciała swe na strwon owemu snowi, co ich kusił!

Łamią się piersi, trzeszczy kość, próchnieją dłonie, twarze bledną...
I wszyscy w jednym zmarli dniu i noc wieczystą mieli jedną!

Lecz cienie zmarłych - Boże mój! - nie wypuściły młotów z dłoni!
I tylko inny płynie czas i tylko młot inaczej dzwoni...

I dzwoni w przód ! I dzwoni wspak! I wzwyż za każdym grzmi nawrotem!
I nie wiedziała ślepa noc, kto tu jest cieniem, a kto młotem?

" O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" -
Tak, waląc w mur, dwunasty cień do jedenastu innych rzecze .

Lecz cieniom zbrakło nagle sił, a cień się mrokom nie opiera!
I powymarły jeszcze raz, bo nigdy dość się nie umiera...

I nigdy dość, i nigdy tak, jak tego pragnie ów co kona!...
I znikła treść - i zginął ślad - i powieść o nich już skończona!

Lecz dzielne młoty - Boże mój - mdłej nie poddały się żałobie!
I same przez się biły w mur, huczały spiżem same w sobie!

Huczały w mrok, huczały w blask i ociekały ludzkim potem!
I nie wiedziała ślepa noc, czym bywa młot, gdy nie jest młotem?

" O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć dziewczynę rdzą powlecze!" -
Ta, waląc w mur, dwunasty młot do jedenastu innych rzecze.

I runął mur, tysiącem ech wstrząsając wzgórza i doliny!
Lecz poza murem - nic i nic! Ni żywej duszy ni Dziewczyny!

Niczyich oczu, ani ust! I niczyjego w kwiatach losu!
Bo to był głos i tylko - głos, i nic nie było, oprócz głosu!

Nic - tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata!
Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego nie ma świata?

Wobec kłamliwych jawnie snów, wobec zmarniałych w nicość cudów,
Potężne młoty legły w rząd na znak spełnionych godnie trudów.

I była zgroza nagłych cisz! I była próżnia w całym niebie!
A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie?
(B.Leśmian)

[ave.duce]

Deszcze


Deszcz jak siwe łodygi, szary szum,
a u okien smutek i konanie.
Taki deszcz kocham, taki szelest strun,
deszcz - życiu zmiłowanie.

Dalekie pociągi jeszcze jadą dalej
bez ciebie. Cóż? Bez ciebie. Cóż?
w ogrody wód, w jeziora żalu,
w liście, w aleje szklanych róż.

I czekasz jeszcze? Jeszcze czekasz?
Deszcz jest jak litość - wszystko zetrze:
i krew z bojowisk, i człowieka,
i skamieniałe z trwóg powietrze.

A ty u okien jeszcze marzysz,
nagrobku smutny. Czasu napis
spływa po mrocznej, głuchej twarzy,
może to deszczem, może łzami.

I to, że miłość, a nie taka,
i to, że nie dość cios bolesny,
a tylko ciemny jak krzyk ptaka,
i to, że płacz, a tak cielesny.

I to, że winy niepowrotne,
a jedna drugą coraz woła,
i to, jakbyś u wrót kościoła
widzenie miał jak sen samotne.

I stojąc tak w szeleście szklanym,
czuję, jak ląd odpływa w poszum.
Odejdą wszyscy ukochani,
po jednym wszyscy - krzyże niosąc,
a jeszcze innych deszcz oddali,
a jeszcze inni w mroku zginą,
staną za szkłem, co jak ze stali,
i nie doznani miną, miną.

I przejdą deszcze, zetną deszcze,
jak kosy ciche i bolesne,
i cień pokryje, cień omyje.
A tak kochając, walcząc, prosząc
stanę u źródeł - studni ciemnych,
w groźnym milczeniu ręce wznosząc,
jak pies pod pustym biczem głosu.

Nie pokochany, nie zabity,
nie napełniony, niedorzeczny,
poczuję deszcz czy płacz serdeczny,
że wszystko Bogu nadaremno.
Zostanę sam. Ja sam i ciemność.
I tylko krople, deszcze, deszcze
coraz to cichsze, bezbolesne.


Krzysztof Kamil Baczynski

:))) :D

[sawa.com]

dziekuję za przypomnienie Baczyńskiego. Jakos ten wiersz uszedł mojej uwadze. A
jest piekny i czysty jak diament.

[ave.duce]

Ja nie chcę spać


Ja nie chcę spać, ja nie chcę umierać,
chcę tylko wędrować po pastwiskach nieba,
białozielone obłoki zbierać,
nie chcę nic więcej, nie chcę nic mniej.

Są jeszcze brzegi, na których nie byłam,
są jeszcze śniegi, których nie wyśniłam.
Są pocałunki, na które czekam,
listy z daleka, drogi pod wiatr.

Ja nie chcę spać, ja nie chcę umierać,
chcę tylko wędrować po pastwiskach nieba,
białozielone obłoki zbierać,
niczego więcej mi nie potrzeba.

Bo chociaż nie ma tam brzegu mojego,
śniegów i nieba, nieba zielonego,
noc mnie nie nuży, dzień się nie dłuży,
być wciąż w podróży, w drodze pod wiatr.


Agnieszka Osiecka

P.S. Znałam Kalinę... Ta piosenka w jej wykonaniu to było miSZCZostwo świata!

:P

Dla Ave, zwykłego, Michała i niezwykle zapijaczone

[sawa.com]

-go ryja
Przepraszam, ze taki długi... ale jest to naprawdę piekny wiersz. I taki akurat
na dziesiejszy wieczór.

Kruk
Edgar Allan Poe
tłumaczenie: Barbara Beaupre

Raz w godzinie widm północnej
Rozważałem w ciszy nocnej
Mądrość dawnych ksiąg przesławnych
Zapomnianych dzisiaj już.
W tem znużoną chyląc głowę,
Na pożółkłe karty owe
Słyszę oto w nocną ciszę
Kołatanie do drzwi, tuż.
Gość to myślę, u podwoi,
Zapóźniony u drzwi stoi.
Pragnie wejść choć późno już.
Gość, lecz jaki? Któżby? Któż...?

Grudzień to był wichrem śpiewny,
Lampy mojej blask niepewny
Kładł u stóp mych cienie drżące
Jak gasnących płatki róż.
Chciałem nim dnia wróci białość
W starych księgach uśpić żałość,
Za promienną, rzadką dziewą
Gdzieś zniknioną w blaskach zórz.
Za straconą, opłakaną
Dziś Lenorą w Niebie zwaną
Co w dal senną, bezimienną
Poszła i nie wróci już.

Słyszę smętne snując mary
Purpurowej szum kotary.
Fantastycznym zdjęty lękiem
Nie wiem, co mam myśleć już.
Tłumiąc trwożne serca bicie
Chciałem lęk ów uśpić skrycie
Powtarzając: "U podwoi
Gość spóźniony jakiś stoi,
Pragnie wejść choć późno już
Cóż innego? Cóżby? Cóż?

Wreszcie płonnej zbywszy trwogi
Bez wahania szedłem w progi,
Gdzie u wniścia, mego przyjścia
Czeka gość wśród nocnych burz.
- Panie! - rzekłem - czy też Pani!
Wasze lekkie kołatanie
Tak ostrożne, ciche, trwożne,
Ledwie do mnie doszło już.
Byłem senny, śniłem może,
Raczcie wejść, wnet drzwi otworzę.
Otworzyłem, lecz na dworze
Nic, prócz nocnych wichrów, burz.

Nie śmiąc wejść w te pustki ciemne
Stałem długo... Sny tajemne...
Marząc jakich nikt śmiertelny...
W taką noc nie wyśni już.
A przede mną ciemność głucha,
Wicher tylko jeno z jękiem dmucha,
Niosąc tylko jedno imię smętne,
Tej, co zgasła w blaskach zórz.
Imię to Lenora! śpiewne,
Wyrzekł ktoś... To ja zapewne
Sam je rzekłem w tę noc burz
Bo któż inny? Któżby? Któż?

Więc na miejsce wracam dawne,
By znów badać księgi sławne
Lecz znów słyszę, w nocną cisze
Kołatanie, bliżej, tuż!
Czując żar płonący w łonie
Myślę: ... "chyba w nocnej toni
Wicher w szyby okien dzwoni,
Wicher co jęczy w tę noc burz.
Okno w ciemną noc otworzę
Wicher w szyby dzwoni może
Cóż innego! Cóżby? Cóż?

Otworzyłem. I wnet potem
Szumnym, pewnym, równym lotem
Czarnopióry kruk wspaniały
prosto ku mnie leciał już.
Ni się wstrzymał, ani zbaczał,
Ku drzwi moim lot zataczał
Gdzie u góry biust Pallady
Jak domowy świeci stróż.
Na Pallady posąg biały
Wzleciał czarny kruk wspaniały
Czarnopióry demon burz.

Nie chcąc by gość hebanowy
Przejrzał z marzeń mych osnowy
Nawał mętnych myśli smętnych
Co mój duch obległy już.
Rzekłem siląc się na żarty:
- Choć czub nosisz mocno zdarty,
Wiem, żeś nie jest zwykłym kurem
Co przy ziemi gdacze tuż.
Tyś wędrowny kruk prastary
Co piekielne rzucił mary
Z Plutonowych spiesząc wzgórz
Powiedz jak cię tam nazwano?
Jakie nosisz wśród nich miano
A kruk rzecze:
- Nigdy już!

Lęk ogarnął mnie bezradny,
Na ten dziw tak bezprzykładny,
Że się do mnie ten twór ptasi
Tak od razu ozwał już.
Bo pomyślcie tylko sami!
Jak to dziwnie!? gdzieś nad drzwiami
Kędy biały biust Pallady
Jak domowy świeci stróż
Widzieć taki twór ponury,
Wyschły, straszny, czarnopióry
Co się zowie:
- Nigdy już!
Na popiersiu cicho tkwiący
Siedział czarny kruk milczący
Jakby w słowie, które wyrzekł
Całą duszę zawarł już.
Więc ja w smętnej rzekłem mowie:
- Jak odbiegli mnie druhowie
Jak nadziei jasne gońce,
W zmierzch wieczornych zgasły zórz,
Tak nim ranny brzask zaświeci
Gość skrzydlaty mnie odleci!
A kruk rzecze:
- Nigdy już!

Słysząc znów tak trafna mowę,
Rzekłem wznosząc trwożnie głowę,
Gdzie nad cichą biel posągu
Wzleciał czarny demon wróż.
- Bez wątpienia, w słów twych treści
Co nad biustem siedząc tuż
Oczy we mnie wpił błyszczące,
Jako żagwie dwie płonące,
Paląc serce mego łona
Jak pożarnych ogniem zórz.
I tak w dziwnych mar osnowie
Czoło wsparłem o wezgłowie
Gdzie się kładły mętne blaski
Jak opadłych płatki róż.
Na wezgłowiu głowę kładę,
Gdzie Lenory czoło blade
Już nie spocznie nigdy już!

Naraz w nocnej ciszy łonie
Słodkie się rozeszły wonie,
Jakby miękko, cicho ręką
Ktoś wonności rozlał kruż,
Chłonąc wonnych dym kadzideł,
Usłyszałem jakby skrzydeł,
Jakby lekkich stóp anielskich
Cichy szelest blisko, tuż!
- Panie! - rzekłem - Ty łask zdroje
Przez anioły szlesz mi swoje,
Balsamicznych lek nektarów
Gdzieś z niebiańskich zsyłasz zórz.
Przychyl ustom wonnej czary,
Bym przepomniał smętnej mary
A ból we mnie zmilknie stary
A kruk rzecze:
- Nigdy już!

- Kruku! - rzekłem - Hej wróżbito!
Czarnych potęg zły najmito!
Powiedz czyś ty twór śmiertelny?
Czy piekielnych poseł burz?
Lecz na święte Niebios godło
Co z nicości nas wywiodło
Powiedz, błagam dziwny ptaku!
Z Plutonowych zwiany wzgórz
Mów! czy ból mój i tęsknota,
Za Edeńskie spłyną wrota,
Gdzie Lenory duch promienny
Wśród niebiańskich gości zórz
Czy w Edeński kraj daleki
Wnijdę złączon z nią na wieki?
A kruk rzecze:
- Nigdy już!

Więc gniew we mnie wezbrał mocny
I krzyknąłem: ptaku nocny!
Niech cię znów na zrąb piekielny
Grom niezlękłych niesie burz.
Zwiń te skrzydła co się ścielą
Nad posągu cichą bielą.
Zdejm mi z serca dziób twój ptasi
Co jak ostry razi nóż.
Niechaj kłamny byt twój zgaśnie
jak przebrzmiałych echo baśni,
Snem śmiertelnych cicho zaśnij!
W bezpamietnych toni mórz.
Precz ode mnie! W kraj daleki
Odejdź stąd, lub zgiń na wieki
A kruk rzecze:
- Nigdy już!

I wciąż siedzi cicho tkwiący
Czarnopióry kruk milczący
Kędy blady biust Pallady
Jak domowy świeci stróż.
A wzrok jego w snów pomroce
Błyskiem dziwnych skier migoce
Jak sennego wzrok demona,
Co z piekielnych spłynął wzgórz,
Lampy mojej światłość blada
Na twór ptasi cicho pada
Czarnopióre cienie drżące
U stóp moich kładąc tuż.
A z tych cieni co się włóczą
U stóp moich marą kruczą
Już mnie żadne moce władne
Nie wyzwolą
Nigdy już!

[ave.duce]

[...]

Naraz w nocnej ciszy łonie
Słodkie się rozeszły wonie,
Jakby miękko, cicho ręką
Ktoś wonności rozlał kruż

[...]

A z tych cieni co się włóczą
U stóp moich marą kruczą
Już mnie żadne moce władne
Nie wyzwolą
Nigdy już!


:P

:)

motyl

[wartburg4]

Motyl

I

Mam rzec, że jesteś martwy?
Lecz żyłeś tylko
dobę; smutne, motylku,
są Stwórcy żarty!
Słowo „żyć” pusto brzmi,
gdy kilka godzin
dzieli śmierć od narodzin,
i trudno mi
w jednej daty granice
w ten dzień niedługi
wtłoczyć jedno i drugie –
i śmierć, i życie.

II

Bo dni są dla nas, żywych,
niczym. I tyle:
niczym. Dni nie przyszpili
wzrok, by się żywić
ich barwą: one mkną
na swym tle białym
niewidzialne, bez ciała,
ulotne. Są
jak ty: powiem inaczej –
dzień, pomniejszony
do trwania twojej agonii,
czyż wiele znaczy?

III

Mam rzec, że ciebie wcale
nie ma? Lecz barwy
z twych skrzydeł się nie starły:
istnieją dalej,
jak istniały. Kto im
wciąż podpowiada,
jak mają się nakładać?
A ja, ze swym
gliniastym, ciężkim słowem,
z mową bezbarwną,
jak mam dorównać farbom
palety owej?

IV

Na twych rozwartych skrzydłach
rzęsy, źrenice –
dziewice pięknolice,
ptaki, straszydła?
Czyja na tobie twarz
sportretowana
w przelocie? W cętkach, w plamach,
jakimi trwasz
martwymi naturami
pośród żywiołów?
Co w tobie tkwi: ryb połów?
stół z owocami?

V

Może jesteś pejzażem?
Może przez lupę
dostrzegę w tobie grupę
nimf, pląsy, plażę?
Czy jasno tam jak w dzień?
czy mroki nocne
panują? Jakie słońce rozjaśni cień,
gdy nad pejzażem wstanie?
Jakie w nim chmury?
I jakiej natury
jest odwzorowaniem?

VI

Myślę, że jesteś zarazem
i tym, i owym:
gwiazdą, głębiną, głową,
rzeczą, pejzażem.
Jakiż to złotnik usiadł
i, brwi nie chmurząc,
w tobie jak w miniaturze
wyrył ten świat,
gdzie wszystko oszałamia,
zwodzi i przeczy,
gdzie tyś jest – myśl o rzeczy,
a my – rzecz sama?

VII

Powiedz, czemu ten deseń
dostał się tobie
na jedną tylko dobę,
skoro trwa przestrzeń
odbita w rtęci wód
wiecznie i wiernie?
Tak krótki jest twój termin,
że skrzydeł cud
daremny jest: tak rzadko
trzepoczesz w dłoni,
lub umykasz pogoni
zbieracza z siatką.

VIII

Nie powiesz mi niczego;
lecz nie z przyczyny
bojaźni albo winy
i nie dlatego,
żeś martwy i żeś motyl.
Żywe czy zmarłe,
każde stworzenie marne
na znak wspólnoty
głos ma od boga dla
brzmienia, znaczenia:
dla przedłużenia mgnienia,
minuty, dnia

IX

Tobie nikt nie wypłacił
owej zaliczki.
Lecz po cóż na nią liczyć?
I z jakiej racji
masz się znaleźć w rejestrze
dłużników nieba?
Nie smuć się: widać trzeba,
abyś był jeszcze niemy,
słaby i wczesny
(ciężar słów – męczy):
bardziej niż czas bezdźwięczny
i bezcielesny

X

Zbyt śmiertelny, by bać się,
lekki, nieczuły,
wzlatujesz nad kopułę
klombu, tak właśnie,
jakby ci uciec przyszło
z zaduchu więzień,
gdzie tkwią „było” i „będzie”,
przeszłość i przyszłość;
i kiedy lecisz w dal,
nad kwiaty polne,
jest tak, jak gdybyś formę dał
powietrzu

XI

Tak właśnie pióro czyni,
mknąc po otwartych
równinach śnieżnej karty,
nie wiedząc, czyli
z zapisywanych stron
sens czy nonsens powstaje –
ono się tylko zdaje
na mądrą dłoń,
dłoń, w której palcach
słowo pulsuje nieme,
nie pył z kwiatów zdejmując,
lecz z ramion brzemię

XII

Takie piękno z tak bliską
śmiercią złączone,
orze czoło zmęczoną
bruzdą domysłu:
trudno dowieść jaskrawiej,
że – przyjacielu –
świat jest stworzony bez celu,
a jeśli nawet,
to cel nie w nas jest, bracie
Entomologu,
ale w światła i mroku
wiecznym kieracie

XIII

Pożegnać cię już, skoro
giniesz z dniem razem?
Są ludzie, których rozum
pokrywa porost
zapomnienia; lecz czy
winni są sami?
Wszak mają za plecami
nie miękkich dni
małżeńską pościel, i nie
mrok snu bez rojeń,
i nie przeszłość – lecz twoje
skrzydła jedynie!

XIX

Tyś jest bardziej niż Niczym.
A raczej: jesteś
widoczniejszy i przez to
bliższy. Lecz wliczam
cię do Nicości krewnych.
Twoja śmierć wczesna
Ją właśnie ucieleśnia;
dlatego pewnie jesteś w zamęcie dnia
godzien choć słowa,

ty – przejrzysta przesłona,
co dzieli „Nic” od „Ja”.


Josif Brodski

[malaszaramysz]

Jarosław Marek Rymkiewicz

"Ogród w Milanówku, sen zimowy"

Bóg jest dopóki patrzy dopóki ma oczy
Kawki już śpią w gałęziach i mrok już się mroczy

Kot śpi z ogonem w pysku na kaloryferze
Głęboko w mokrych liściach śpią półżywe jeże

Bóg zasnął ale patrzą jego wieczne oczy
Śni się szarym wiewiórkom im mrok już się mroczy

Świat śpi śnią go wiewiórki chore kawki jeże
Wiewiórki kawki Boga wiecznego żołnierze

Kot porusza się we śnie- ogon w pysku trzyma
Śni Boga-Bóg ma postać Dobrego Olbrzyma

I Bogu- także jemu!-śni się ogon koci
Ogon który tam we śnie tuż przy Bogu psoci

Głęboko w liściach mroczność budzi się i rusza
Jeż półmartwy w swą podróż ostatnią wyrusza

Na jablonce tam właśnie gdzie wisi słonina
Śpią dwie kawki i chory gawron biedaczyna

O istnienie!o jakie to brzydkie straszydło!
Gawron śpi- krwawi jemu ułamane skrzydło

Jedno oko zamyka a drugie otwiera
Patrzy Bóg i śni o nas albo też umiera

Kiedy grudzień śnieg ciska pomiędzy gawrony
Pomiędzy śmierć i życie- i świat jest uśpiony

Patrzy mrok i widzialna- mroczność w mroku leży
I w kompoście jeż chodzi wśród zgniłych obierzyn

Patrzą na nas otwarte wielkie oczy Boga
Jest sen- i jeśli wejdziesz- to we śnie jest droga

[ave.duce]

Myszo, sękjU!

:)))


Mur


Stoimy pod murem. Zdjęto nam młodość jak koszulę skazańcom.
Czekamy. Zanim tłusta kula usiądzie na karku, mija dziesięć,
dwadzieścia lat. Mur jest wysoki i mocny. Za murem jest drzewo
i gwiazda. Drzewo podwędza mur korzeniami. Gwiazda nagryza
kamień jak mysz. Za sto, dwieście lat będzie już małe okienko.


Zbigniew Herbert

Gwiazda jak mysz... Dzięki za OKIENKO!!!

:P

(*)

[meee_luzyna]

Być - albo nie być;
oto jest pytanie.
Czy dla umysłu godniej jest znosić
strzały i razy nieprzytomne
losu -
czy też wystąpić czynnie przeciwko morzu nieszczęść
i poprzez opór
skończyć z nimi,
zgnieść je?
Spać.
Spać.
Nic więcej.
I tylko snem ogłosić,
że ból serca minął
i minęły cierpienia przyrodzone ciału.
Oto spełnienie godne pożądania:
spać-
umrzeć,
zasnąć.
Tylko śnić czasami?
W tym cały szkopuł!
Bo kiedy sen śmierci
odrzuci naszą doczesną powłokę,
jakież sny nas nawiedzą?
To nas powstrzymuje;
i życie nasze czyni długim pasmem
klęsk...
Któż bowiem zechciałby znosić drwiny i chłostę epoki,
pogardę dla ubogich,
krzywdy od ludzi możnych,
ból wzgardzonej miłości,
bezczelność urzędów,
łamanie prawa
i upokorzenia, których miernota nie szczędzi zasługom,
jeśli sam mógłby zamknąć ów rachunek
kawałkiem stali?
Któż zechciałby dźwigać ten ciężar,
pocąc się i stękając pod brzmieniem życia,
gdyby obawa tego, co za grobem -
lądów nieznanych,
z których nikt nie wraca -
nie osłabia naszej woli czynu?
Ona nas pęta;
ona każe znosić raczej już zło, które znamy,
niż szukać innego...
Tak więc ś w i a d o m o ś ć czyni nas tchórzami;
myśl -
chorobliwą bielą powleka rumieniec decyzji,
a przedsięwzięcia,
o wielkim znaczeniu i wadze,
zmieniają bieg swój
i tracą znamiona działania.
Dość już, dość!
( przekład: Jerzy S. Sito )

[sawa.com]

"czy też wystąpić czynnie przeciwko morzu nieszczęść
i poprzez opór
skończyć z nimi,
zgnieść je?"

Oto jest pytanie!

- Czy palić lulki i popijać wino? ...no może jeszcze tańczyć?


A tak w ogóle to dobry jest ten Sito:)))

[sawa.com]

DZIADY Jest to nazwisko uroczystości obchodzonej dotąd między pospólstwem w
wielu powiatach Litwy, Prus i Kurlandii, na pamiątkę dziadów, czyli w ogólności
zmarłych przodków. Uroczystość ta początkiem swoim zasięga czasów pogańskich i
zwała się niegdyś ucztą kozła, na której przewodniczył Koźlarz, Huslar,
Guślarz, razem kapłan i poeta (gęślarz).

W teraźniejszych czasach, ponieważ światłe duchowieństwo i właściciele
usiłowali wykorzenić zwyczaj połączony z zabobonnymi praktykami i zbytkiem
częstokroć nagannym, pospólstwo więc święci Dziady tajemnie w kaplicach lub
pustych domach niedaleko cmentarza. Zastawia się tam pospolicie uczta z
rozmaitego jadła, trunków, owoców i wywołują się dusze nieboszczyków. Godna
uwagi, iż zwyczaj częstowania zmarłych zdaje się być wspólny wszystkim ludom
pogańskim, w dawnej Grecji za czasów homerycznych, w Skandynawii, na Wschodzie
i dotąd po wyspach Nowego Świata Dziady nasze mają to szczególnie, iż obrzędy
pogańskie pomieszane są z wyobrażeniami religii chrześcijańskiej, zwłaszcza iż
dzień zaduszny przypada około czasu tej uroczystości. Pospólstwo rozumie, iż
potrawami, napojem i śpiewami przynosi ulgę duszom czyscowym.

Cel tak pobożny święta, miejsca samotne, czas nocny, obrzędy fantastyczne
przemawiały niegdyś silnie do mojej imaginacji; słuchałem bajek, powieści i
pieśni o nieboszczykach powracających z prośbami lub przestrogami; a we
wszystkich zmyśleniach poczwarnych można było dostrzec pewne dążenie moralne i
pewne nauki, gminnym sposobem zmysłowie przedstawiane.

Poema niniejsze przedstawi obrazy w podobnym duchu, śpiewy zaś obrzędowe; gusła
i inkantacje są po większej części wiernie, a niekiedy dosłownie z gminnej
poezji wzięte.


--------------------------------------------------------------------------------

[ave.duce]

KONRAD


Samotność - cóż po ludziach, czym śpiewak dla ludzi?

Gdzie człowiek, co z mej pieśni całą myśl wysłucha,

Obejmie okiem wszystkie promienie jej ducha?

Nieszczęsny, kto dla ludzi głos i język trudzi:

Język kłamie głosowi, a głos myślom kłamie;

Myśl z duszy leci bystro, nim się w słowach złamie,

A słowa myśl pochłoną i tak drżą nad myślą,

Jak ziemia nad połkniętą, niewidzialną rzeką.

Z drżenia ziemi czyż ludzie głąb nurtów dociek,

Gdzie pędzi, czy się domyślą? -

[...]


Adam Mickiewicz "Dziady"

;)

[logo.vlad]

Idę sobie zamaszyście
i opada ze mnie życie jak jesienne liście.
Jakie liście? - dębu, brzozy, topoli,
ale to boli.

No cóż? było kilka miłości
i trwoga, i noce bezsenne,
było dużo tkliwości i złości,
wszystko zmienne.

No i lecą liście, liście,
a każde: imię.
Powiedz je uroczyście,
wymień.

Ach, nie! To już nagie gałęzie
chwytliwe.
Kiedy serce i myśl na uwięzi,
jak być szczęśliwym?

I ostał się pień nagi,
nad nim zamieci kłąb.
Odwagi!
To ja - dąb.

---
Władysław Broniewski, "Dąb"

[ave.duce]

Bardzo wszystko pięknie, ale...


Jeszcze Polska


[...]

Coście s...syny uczynili z ta krainą?
Pomieszanie katolika z manią postkomunistyczną
Ci modlący się co rano i chodzący do kościoła
Chętnie by zabili ciebie tylko za kształt twego nosa
Już ruszyły wody z góry do jeziora zatrutego
Do jeziora nienawiści, domu smoka pradawnego...

[...]


KULT