korekta HYMNU POLSKI

[Gość: ERYK]

Chodzi o mala czesc Hymnu Polski. Uwazam ze nie jest znaczaca ale wymaga
wprowadzenia ze wzgledow historycznych, moralnych i faktycznych.
Chodzi o slowa: "...dał nam przykład Bonaparte jak zwyciężać mamy..."

Proponuje zmiane tego kawałka na np.:
"...dał nam przykład Jan Sobieski jak zwycieżać mamy..."
albo
"...dał nam przyklad nasz Piłsudski jak zwycieżać mamy..."


Spiewająć hymn musimy odnosić sie do najwyższeych polskich wartości i
tradycji.
Faktem jest, że słowa do naszego hymnu pisal Wybicki przed kampania Napoleona
gdzie spodzeiwano sie zwrócenia wolności Polsce. Jak pokazały fakty nie dość
że Napoleon nie zwrócił Polsce niepodległości chociaż mógł to uczynić jednym
kiwnięciem palca, to na dodatek został ostatecznie bardzo dotkliwie pobity i
upokożony.
Dodatkowo analizując historie można z całą odpowiedzialnościa stwierdzić
że Francja niegdy nie przyczyniła sie do niepodległościowych aspiracji Polski
a nawet przeszkadzała. Wszelka pomoc w historii byla symboliczna a najczesciej
jej nie bylo co pokazał rok 1939.
Mysle ze nalezy zmienic te słowa aby były prawdziwe, bo obecne sa
nieprawdziwe.
Dodatkowo historia i obecna czasy nas ucza ze o wdzieczności do Francji
na jakiejkolwiek płaszczyźnie nie należy kierować bo nie ma podstaw.
Wypowiedzi obrażliwe do Polski przez Chiraca dodatkowo potwierdzaja prawde
o nie istnieniu szczególnej przyjaźni Polsko-Francuzkiej.

Jan Sobieski to zwyciezca na skale europejska i światową. Tak samo Piłsudski.
Mamy swoich wspaniałych ojców którzy zasługuja na pewno o wiele bardziej
na miejsce w naszym Hymnie niż Napoleon który nie spełnił pokładanych w nim
nadziei okupionych krwią i lojalnością.

pozdr

wczoraj go już skorygowali

[Gość: babariba]

w warstwie muzycznej przynajmniej, bo to co zagrali przed walką "Tiger'a" Michalczewskiego, mogło być być może hymnem jugosłowiańskim, ale "mazurkiem Dąbrowskiego" z pewnością nie było

[Gość: protestant]

Eryku nie podniecaj sie bo doznasz przedwczesnego wytrysku nasienia i bedzie
Ci wstyd!
...jezeli juz nie jest, bo bajki opowiadasz nie wiedzac ze Sobieski we
francuskiej dupie siedzial wstawiony tam przez swa kurwe za zone.
Od niego zaczal sie upadek Polski.(no moze od Jana Kazimierza, ktory tez dal
noge do Francji. Nie mylic z walezym)

[Gość: Marcel]

Ja proponuję w pierwszym wersie wstawić znak zapytania: Jeszcze Polska nie
zginęła?

Referendum !!!

[oleg3]

Gość portalu: ERYK napisał(a):

> Chodzi o slowa: "...dał nam przykład Bonaparte jak zwyciężać mamy..."
>
> Proponuje zmiane tego kawałka na np.:
> "...dał nam przykład Jan Sobieski jak zwycieżać mamy..."
> albo
> "...dał nam przyklad nasz Piłsudski jak zwycieżać mamy..."

Sprawa nie jest prosta i wymaga ogólnonarodowej debaty. Kandydatury mogą
zgłaszać partie, organizacje społeczne i Komitety Obywatelskie. Następnie
trzeba zorganizować referendum narodowe. Ja zgłaszam Adama Małysza.



pozdr

[Gość: babariba]

oleg3 napisał:

> Gość portalu: ERYK napisał(a):
(...)
> Sprawa nie jest prosta i wymaga ogólnonarodowej debaty. Kandydatury mogą
> zgłaszać partie, organizacje społeczne i Komitety Obywatelskie. Następnie
> trzeba zorganizować referendum narodowe. Ja zgłaszam Adama Małysza.
> pozdr
**********************************************
to Małysz śpiewał jeszcze będzie?
No, nie wiem, czy to dobry pomysł.
Sam co prawda, jak się 'ożrę" ekologicznym napojem który rośnie w Puszczy Knyszyńskiej, też wydaję jakieś dźwięki, ale słuchania tego nikomu nie polecam :)))
skool, babariba

[Gość: protestant]

...Jan stał się jedynym sukcesorem rodu Sobieskich. Zakochał się w tym czasie
w ubogiej szlachciance, która urodziła mu dziecko i z którą zamierzał wziąć
ślub, ale napotkał w tym względzie zdecydowany opór matki. Wojował póź-niej
pod Żwańcem, pod Buszą, pod Ochmatowem. Był tatarskim zakładnikiem oraz posłem
do Stambułu. W 1655 roku przyjechał do Warszawy, gdzie spotkał największą
miłość swego życia. Nazywała się Maria d'Arquien i była dworką królowej Marii
Ludwiki.
Jej ojcem był podobno kapitan francuskiej gwardii królewskiej, znany hulaka i
rozpustnik, który na starość został kardynałem, matką zaś królewska
guwernantka. Opowiadano wszakże szeroko, iż była ona nieślubnym dzieckiem
królowej, zrodzonym w związku z Kondeuszem lub Cinq-Marsem. Pogłoski te były
do tego stopnia rozpowszechnione, iż król Władysław IV kazał nawet w tej
sprawie wdrożyć oficjalne dochodzenie.
Maria Kazimiera, która przybyła do Polski mając pięć lat, wychowywała się we
fraucymerze Marii Ludwiki. Rozpieszczana od dzieciństwa, wyrastała na kobietę
oschłą i egoistyczną, skłonną do różnego rodzaju intryg. Uroda zjednywała jej
mimo tych wad licznych wielbicieli, wśród których wymieniano Krasińskiego i
Paca, a nade wszystko najwierniejszego z nich � Sobieskiego. Maria wyszła
jednak za mąż za Jana Zamoyskiego, który słynął w Polsce zarówno ze swej
fortuny, jak i swojego pijaństwa i rozpusty.
Sobieski pociągnął znowu na wojnę ze Szwedami. Początkowo przeszedł na stronę
wroga, ale potem go odstąpił i oddał się pod rozkazy Czarnieckiego. Za zasługi
w bitwie pod Warką Jan Kazimierz mianował go chorążym koronnym. W tym samym
czasie chciał się żenić z piękną wdową, podkanclerzyną Leszczyńską, ale do
związku tego ostatecznie nie doszło. Sprawiły to zapewne obietnice czynione mu
ze strony pani Zamoyskiej. Przyrzekła ona w kościele, że wcześniej czy
później, ale zostanie jego żoną.
Tymczasem Marysieńka rodziła jednak Zamoyskiemu dzieci. Było ich troje, ale
wszystkie umarły w niemowlęctwie. Przyczyną tego był syfilis, którym obdarzył
ją rozpustny małżonek. Jeździła nawet na kurację do Paryża, ale nie przyniosła
ona spodziewanych efektów.
Związek pani Zamoyskiej z Janem Sobieskim stawał się coraz bardziej zażyły i
wywoływać począł złośliwe komentarze. Kiedy zatem niespodziewanie dla
wszystkich Zamoyski zmarł w wieku trzydziestu ośmiu lat, padło na nią
podejrzenie o trucicielstwo. Fakty były bowiem w istocie dość zaskakujące.
Zgon Zamoyskiego nastąpił 7 kwietnia, a już 14 maja odbył się tajny ślub wdowy
z Janem Sobieskim. Podobno ślub ten zarządziła królowa, która przyłapała
kochanków in flagranti.
Wiadomość o małżeństwie stała się publiczną tajemnicą i siostra Zamoyskiego,
Gryzelda Wiśniowiecka, nie dopuściła nawet młodej wdowy do udziału w
pogrzebie. Plotki wzmogły się jeszcze, kiedy w lipcu odbył się uroczysty ślub
oficjalny. Podwójne zaślubiny poczytano za świętokradztwo.
Maria zaszła w ciążę i ponownie wyjechała na kurację do Paryża. Urodził się
tam syn Jakub, który pomimo swej ułomności fizycznej dożył starości. Sobieska
zamierzała zresztą zostać we Francji i namawiała męża, aby do niej przyjechał.
Ludwik XIV obiecywał mu tytuł marszałka Francji i księcia para, Order Świętego
Ducha i prawo nabycia dóbr ziemskich. Jan skłaniał się już ku wyjazdowi, ale
wybuchła nowa wojna. Zwycięstwo pod Podhajcami rozsławiło jego imię i stał się
bożyszczem tłumu. Otrzymał buławę wielką hetmańską i o wyjeździe nie mogło być
oczywiście mowy.
Kiedy abdykował Jan Kazimierz, Sobieskiemu nie przyszło nawet do głowy, że to
on może zostać królem, i poparł Kondeusza. Szlachta wybrała jednak nieudolnego
Michała Korybuta Wiśniowieckiego, którego hetman wielki koronny określił
jednym słowem "małpa". Natychmiast po elekcji wyjechał na kresy, by bronić
granic Rzeczypospolitej. Tymczasem Marysieńka rodziła mu kolejne dzieci. Było
ich w sumie trzynaścioro, ale przeżyło tylko czworo.
Liczne porody, połączone z trapiącą ją chorobą weneryczną, sprawiły, iż
temperament seksualny Marii Kazimiery począł z wolna wygasać. Sobieski, który
odwiedzał żonę pomiędzy bitwami, przeżył to bardzo boleśnie, ponieważ jego
temperament domagał się ciągłych kontaktów. Wyrzucał żonie w listach jej
oziębłość pisząc, iż doprowadzi go ona niechybnie do choroby. Nie wiedział
jednak, iż w tym samym czasie żona flirtowała z ambasadorem francuskim
biskupem Bonzy oraz hetmanem Jabłonowskim. Usiłowała podobno uwieść nawet
króla Michała, ale próba ta spełzła na niczym, a to ze względu na skłonności
homoseksualne władcy.
Kiedy niespodziewanie umarł Wiśniowiecki, wydawać się mogło, iż uczucie
Marysieńki do męża rozgorzało na nowo. Była to wszakże z jej strony gra,
mająca na celu zdopingowanie go do udziału w elekcji. Już po koronacji
urodzili się synowie Aleksander i Konstanty oraz córka Teresa. Marysieńka
przelała na nich całą swoją miłość, ponieważ były to dzieci królewskie, z
którymi nie mógł się równać hetmański Jakub.
Pożycie małżonków znowu poczęło szwankować i nie ożywiła go nawet wiktoria
wiedeńska. Król stawał się zresztą coraz bardziej otyły i ociężały.
Interesował się pszczelarstwem, astronomią, geo-grafią. Coraz bardziej plątał
się w niefortunne rozgrywki polityczne, trwoniąc swój dawny autorytet. Głównym
jego celem stało się za-pewnienie sukcesji najstarszemu synowi, Jakubowi. W
tym celu ożenił go z Jadwigą Elżbietą, księżniczką neuburską, spokrewnioną z
Habsburgami. Marysieńka żywiła jednak do niego dziwną niechęć i kiedy w 1696
roku król umarł, tknięty syfilitycznym paraliżem, rozpoczęła z synem
rywalizację o tron. Zamierzała na nim zasiąść jak żona Sapiehy lub
Jabłonowskiego. Ze sporu zwycięsko wyszedł jednak ten trzeci elektor saski
August II Mocny.
Królewicz Jakub po przegranej elekcji osiadł w Oławie, a żona urodziła mu
siedmioro dzieci. Prześladowało go jednak fatum Sobieskich. Dzieci umierały
jedno po drugim i lat dorosłych dożyły jedynie dwie córki: Maria Karolina i
Maria Klementyna.
Młodsi synowie króla Jana III opuścili Polskę, wyjechawszy najpierw do
Francji, a potem do Włoch. Prowadzili tam życie nadzwyczaj hulaszcze. W Rzymie
wplątali się w słynny skandal z kurtyzaną Tollą, który dzięki Marysieńce
rozsądził papież.
Kiedy król szwedzki Karol XII zaproponował Jakubowi wysunięcie jego
kandydatury przeciw Augustowi, obaj Sobiescy ruszyli na Śląsk, aby wesprzeć
brata podczas elekcji. Pod Wrocławiem zosta-li pojmani przez wojska saskie i
trzy lata spędzili w twierdzy Knigstein. Zamiast Jakuba do elekcji stanął
Stanisław Leszczyński.
Obaj królewicze po odzyskaniu wolności powrócili do Włoch, gdzie przebywała
ich matka. Aleksander wkrótce zachorował i umarł. Kazał pochować się w habicie
kapucyna, co zrodziło legendę, iż ostatnie lata swego życia spędził w
klasztorze. Drugi syn, Konstanty, ku zgorszeniu rodziny ożenił się z damą
dworu księżnej neuburskiej, panną Wessel. Małżeństwo to wkrótce rozpadło się i
Konstanty zmarł bezpotomnie.
Największą karierę zrobiła córka Sobieskiego Teresa, wydana za mąż za elektora
bawarskiego Maksymiliana Emanuela. Jej syn, Karol Albert, został nawet na
krótko cesarzem, a wnuczka, Maria Walpurgis, znana ze swego bujnego życia
erotycznego, poślubiła syna Augusta III, króla Polski.
Najstarszy syn, Jakub, zdziwaczał. Tułał się po różnych krajach, zajmował się
magią i kabalistyką. Popadł w dewocję i, tak jak jego ciotka Katarzyna,
słuchał trzech mszy dziennie. Swego życia dokonał w rodzinnej Żółkwi.
Jedna z jego córek, Maria Karolina, poślubiła księcia de Bouillon, a druga,
Maria Klementyna, została żoną Jakuba Stuarta, syna wygnanego króla Anglii.
Wnuk Jakuba i prawnuk króla Jana, Karol, usiłował nawet odzyskać tron
angielski, ale został pobity i tułał się później po Europie. Rozpił się,
nabrał libertyńskich obyczajów i maltretował swą żonę hrabinę Albany, która na
skutek tego związała s

do hymnu go!!!!!!!!!!!!!!!! i na ołtarze!!!!!!!!!!

[Gość: babariba]

Gość portalu: protestant napisał(a):

) ...Jan stał się jedynym sukcesorem rodu Sobieskich. Zakochał się w tym czasie
) w ubogiej szlachciance, która urodziła mu dziecko i z którą zamierzał wziąć
) ślub, ale napotkał w tym względzie zdecydowany opór matki. Wojował póź-niej
) pod Żwańcem, pod Buszą, pod Ochmatowem. Był tatarskim zakładnikiem oraz posłem
) do Stambułu. W 1655 roku przyjechał do Warszawy, gdzie spotkał największą
) miłość swego życia. Nazywała się Maria d'Arquien i była dworką królowej Marii
) Ludwiki.
) Jej ojcem był podobno kapitan francuskiej gwardii królewskiej, znany hulaka i
) rozpustnik, który na starość został kardynałem, matką zaś królewska
) guwernantka. Opowiadano wszakże szeroko, iż była ona nieślubnym dzieckiem
) królowej, zrodzonym w związku z Kondeuszem lub Cinq-Marsem. Pogłoski te były
) do tego stopnia rozpowszechnione, iż król Władysław IV kazał nawet w tej
) sprawie wdrożyć oficjalne dochodzenie.
) Maria Kazimiera, która przybyła do Polski mając pięć lat, wychowywała się we
) fraucymerze Marii Ludwiki. Rozpieszczana od dzieciństwa, wyrastała na kobietę
) oschłą i egoistyczną, skłonną do różnego rodzaju intryg. Uroda zjednywała jej
) mimo tych wad licznych wielbicieli, wśród których wymieniano Krasińskiego i
) Paca, a nade wszystko najwierniejszego z nich � Sobieskiego. Maria wyszła
) jednak za mąż za Jana Zamoyskiego, który słynął w Polsce zarówno ze swej
) fortuny, jak i swojego pijaństwa i rozpusty.
) Sobieski pociągnął znowu na wojnę ze Szwedami. Początkowo przeszedł na stronę
) wroga, ale potem go odstąpił i oddał się pod rozkazy Czarnieckiego. Za zasługi
) w bitwie pod Warką Jan Kazimierz mianował go chorążym koronnym. W tym samym
) czasie chciał się żenić z piękną wdową, podkanclerzyną Leszczyńską, ale do
) związku tego ostatecznie nie doszło. Sprawiły to zapewne obietnice czynione mu
) ze strony pani Zamoyskiej. Przyrzekła ona w kościele, że wcześniej czy
) później, ale zostanie jego żoną.
) Tymczasem Marysieńka rodziła jednak Zamoyskiemu dzieci. Było ich troje, ale
) wszystkie umarły w niemowlęctwie. Przyczyną tego był syfilis, którym obdarzył
) ją rozpustny małżonek. Jeździła nawet na kurację do Paryża, ale nie przyniosła
) ona spodziewanych efektów.
) Związek pani Zamoyskiej z Janem Sobieskim stawał się coraz bardziej zażyły i
) wywoływać począł złośliwe komentarze. Kiedy zatem niespodziewanie dla
) wszystkich Zamoyski zmarł w wieku trzydziestu ośmiu lat, padło na nią
) podejrzenie o trucicielstwo. Fakty były bowiem w istocie dość zaskakujące.
) Zgon Zamoyskiego nastąpił 7 kwietnia, a już 14 maja odbył się tajny ślub wdowy
) z Janem Sobieskim. Podobno ślub ten zarządziła królowa, która przyłapała
) kochanków in flagranti.
) Wiadomość o małżeństwie stała się publiczną tajemnicą i siostra Zamoyskiego,
) Gryzelda Wiśniowiecka, nie dopuściła nawet młodej wdowy do udziału w
) pogrzebie. Plotki wzmogły się jeszcze, kiedy w lipcu odbył się uroczysty ślub
) oficjalny. Podwójne zaślubiny poczytano za świętokradztwo.
) Maria zaszła w ciążę i ponownie wyjechała na kurację do Paryża. Urodził się
) tam syn Jakub, który pomimo swej ułomności fizycznej dożył starości. Sobieska
) zamierzała zresztą zostać we Francji i namawiała męża, aby do niej przyjechał.
) Ludwik XIV obiecywał mu tytuł marszałka Francji i księcia para, Order Świętego
) Ducha i prawo nabycia dóbr ziemskich. Jan skłaniał się już ku wyjazdowi, ale
) wybuchła nowa wojna. Zwycięstwo pod Podhajcami rozsławiło jego imię i stał się
) bożyszczem tłumu. Otrzymał buławę wielką hetmańską i o wyjeździe nie mogło być
) oczywiście mowy.
) Kiedy abdykował Jan Kazimierz, Sobieskiemu nie przyszło nawet do głowy, że to
) on może zostać królem, i poparł Kondeusza. Szlachta wybrała jednak nieudolnego
) Michała Korybuta Wiśniowieckiego, którego hetman wielki koronny określił
) jednym słowem "małpa". Natychmiast po elekcji wyjechał na kresy, by bronić
) granic Rzeczypospolitej. Tymczasem Marysieńka rodziła mu kolejne dzieci. Było
) ich w sumie trzynaścioro, ale przeżyło tylko czworo.
) Liczne porody, połączone z trapiącą ją chorobą weneryczną, sprawiły, iż
) temperament seksualny Marii Kazimiery począł z wolna wygasać. Sobieski, który
) odwiedzał żonę pomiędzy bitwami, przeżył to bardzo boleśnie, ponieważ jego
) temperament domagał się ciągłych kontaktów. Wyrzucał żonie w listach jej
) oziębłość pisząc, iż doprowadzi go ona niechybnie do choroby. Nie wiedział
) jednak, iż w tym samym czasie żona flirtowała z ambasadorem francuskim
) biskupem Bonzy oraz hetmanem Jabłonowskim. Usiłowała podobno uwieść nawet
) króla Michała, ale próba ta spełzła na niczym, a to ze względu na skłonności
) homoseksualne władcy.
) Kiedy niespodziewanie umarł Wiśniowiecki, wydawać się mogło, iż uczucie
) Marysieńki do męża rozgorzało na nowo. Była to wszakże z jej strony gra,
) mająca na celu zdopingowanie go do udziału w elekcji. Już po koronacji
) urodzili się synowie Aleksander i Konstanty oraz córka Teresa. Marysieńka
) przelała na nich całą swoją miłość, ponieważ były to dzieci królewskie, z
) którymi nie mógł się równać hetmański Jakub.
) Pożycie małżonków znowu poczęło szwankować i nie ożywiła go nawet wiktoria
) wiedeńska. Król stawał się zresztą coraz bardziej otyły i ociężały.
) Interesował się pszczelarstwem, astronomią, geo-grafią. Coraz bardziej plątał
) się w niefortunne rozgrywki polityczne, trwoniąc swój dawny autorytet. Głównym
) jego celem stało się za-pewnienie sukcesji najstarszemu synowi, Jakubowi. W
) tym celu ożenił go z Jadwigą Elżbietą, księżniczką neuburską, spokrewnioną z
) Habsburgami. Marysieńka żywiła jednak do niego dziwną niechęć i kiedy w 1696
) roku król umarł, tknięty syfilitycznym paraliżem, rozpoczęła z synem
) rywalizację o tron. Zamierzała na nim zasiąść jak żona Sapiehy lub
) Jabłonowskiego. Ze sporu zwycięsko wyszedł jednak ten trzeci elektor saski
) August II Mocny.
) Królewicz Jakub po przegranej elekcji osiadł w Oławie, a żona urodziła mu
) siedmioro dzieci. Prześladowało go jednak fatum Sobieskich. Dzieci umierały
) jedno po drugim i lat dorosłych dożyły jedynie dwie córki: Maria Karolina i
) Maria Klementyna.
) Młodsi synowie króla Jana III opuścili Polskę, wyjechawszy najpierw do
) Francji, a potem do Włoch. Prowadzili tam życie nadzwyczaj hulaszcze. W Rzymie
) wplątali się w słynny skandal z kurtyzaną Tollą, który dzięki Marysieńce
) rozsądził papież.
) Kiedy król szwedzki Karol XII zaproponował Jakubowi wysunięcie jego
) kandydatury przeciw Augustowi, obaj Sobiescy ruszyli na Śląsk, aby wesprzeć
) brata podczas elekcji. Pod Wrocławiem zosta-li pojmani przez wojska saskie i
) trzy lata spędzili w twierdzy Knigstein. Zamiast Jakuba do elekcji stanął
) Stanisław Leszczyński.
) Obaj królewicze po odzyskaniu wolności powrócili do Włoch, gdzie przebywała
) ich matka. Aleksander wkrótce zachorował i umarł. Kazał pochować się w habicie
) kapucyna, co zrodziło legendę, iż ostatnie lata swego życia spędził w
) klasztorze. Drugi syn, Konstanty, ku zgorszeniu rodziny ożenił się z damą
) dworu księżnej neuburskiej, panną Wessel. Małżeństwo to wkrótce rozpadło się i
) Konstanty zmarł bezpotomnie.
) Największą karierę zrobiła córka Sobieskiego Teresa, wydana za mąż za elektora
) bawarskiego Maksymiliana Emanuela. Jej syn, Karol Albert, został nawet na
) krótko cesarzem, a wnuczka, Maria Walpurgis, znana ze swego bujnego życia
) erotycznego, poślubiła syna Augusta III, króla Polski.
) Najstarszy syn, Jakub, zdziwaczał. Tułał się po różnych krajach, zajmował się
) magią i kabalistyką. Popadł w dewocję i, tak jak jego ciotka Katarzyna,
) słuchał trzech mszy dziennie. Swego życia dokonał w rodzinnej Żółkwi.
) Jedna z jego córek, Maria Karolina, poślubiła księcia de Bouillon, a druga,
) Maria Klementyna, została żoną Jakuba Stuarta, syna wygnanego król