Jakie cechy okreslaja jedynakow?

[e_wok]

Przy okazji chcialam sie przywitac - mam na imie Ewok i jestem jedynaczka
:-))).
Z wymienionych juz cech:
- egocentryzm
- potrzeba czasowej samotnosci
dodalabym jeszcze do tego
- bogata wyobraznie i bujne zycie wewnetrzne
- pewna ciapowatosc, wynikajaca z nieprzygotowania do walki o swoje
- swiadomosc, ze jesli czegos chcemy to nam sie to po prostu nalezy

Czy uwazacie, ze lista jest niepelna? Co jeszcze mozna do niej dodac? A moze
cos znajduje sie na niej nieslusznie?

[issis]

e_wok napisała:

> - egocentryzm
> - potrzeba czasowej samotnosci
> - bogata wyobraznia i bujne zycie wewnetrzne
> - pewna ciapowatosc, wynikajaca z nieprzygotowania do walki o swoje
> - swiadomosc, ze jesli czegos chcemy to nam sie to po prostu nalezy

E_wok, nic dodać, nic ująć. Miło, że są tu znajomi (d.z, sloggi i Ty :)
W tej liście to u mnie ta bogata wyobraźnia jest chyba na pierwszym miejscu. Ja
dodałabym jeszcze prozaiczną cechę: chęć spania samemu, rozwalanie się na
łóżku, potrzba własnego miejsca, nieprzystosowanie do życia w kupie (ludzi
oczywiście). A co myślicie o autoerotyźmie, i w ogóle wpływie "jedynactwa" na
życie seksualne...?

[sasha_m]

issis napisała:


> chęć spania samemu, rozwalanie się na łóżku,

Dokładnie :-) Uwielbiam spać sama, zawsze cieszę się, gdy mój współspacz
wyjeżdża, chociaż łóżko mamy wyjątkowo duże. Marzę sobie, że kiedyś będę miała
swoją i tylko swoją sypialnię i ogromne własne łóżko :-) A już w ogóle nie
rozumiem, jak dwoje ludzi może spać pod jedną kołdrą....?

[issis]

sasha_m napisała:

> Dokładnie :-) Uwielbiam spać sama, zawsze cieszę się, gdy mój współspacz
> wyjeżdża, chociaż łóżko mamy wyjątkowo duże.

Ja też, ja też, ja też!!! Wybrałam największe jakie było w sklepach, wyjątkowo
nie kierowałam się estetyką, tylką wielkością.

> A już w ogóle nie rozumiem, jak dwoje ludzi może spać pod jedną kołdrą....?

O, fuuuuj!!!

[gosiullat]

a ja nie. ja uwielbiam się przytulać w łóżku i zawsze jestem "przyklejona" do
swojego mężczyzny. I śpimy pod jedna kołdrą, co prawda dużą. Ale tez mam
czasami ochotę byc sama, gdy kiedyś mieszkałam z paroma osobami na niewielkiej
powierzchni to miałam odczucia klaustrofobiczne.

[issis]

Przy okazji wpisywania się do innego wątku, skojarzyło mi się jeszcze:
- wcześniejsza dojrzałość (umysłowa oczywiście), może większa powaga...?
Chociaż - kto mnie zna na codzień, nie powiedziałby tego, hehehe :)))))

[sasha_m]

- perfekcjonizm i pedanteria - ogólnie rzecz biorąc zaliczam je do zalet,
aczkolwiek czasem straszliwie utrudniających życie :-)

[issis]

sasha_m napisała:

> - perfekcjonizm i pedanteria - ogólnie rzecz biorąc zaliczam je do zalet,
> aczkolwiek czasem straszliwie utrudniających życie :-)

Hmmm... ja mam na odwrót - ponieważ byłam przyzwyczajona, że mama sprząta mi
pokój, pierze itp., to zostało mi bałaganiarstwo... I chaotyczność.

[sasha_m]

issis napisała:

> byłam przyzwyczajona, że mama sprząta mi
> pokój, pierze itp., to zostało mi bałaganiarstwo... I chaotyczność.

Aaaale fajnie miałaś (chociaż też właściwie nie mogę narzekać, bo np. nie
musiałam gotować i do momentu wyjścia za mąż nie miałam o tym zielonego
pojęcia).
U nas było na odwrót: zaganianie do sprzątania w sobotni poranek, szczerze tego
nienawidziłam. Do dzisiaj nie lubię sprzątać. Poza tym, jeszcze w podstawówce,
miałam psa, którym zajmowanie się spoczywało głównie na mojej głowie, co
oznaczało, że swój grafik spotkań ze znajomymi musiałam podporządkowywać
wyprowadzeniu psa na wieczorne siku. Taaa, rodzice dbali o to, żebym miała
odpowiednie obowiązki ;-))) I oczekiwali, że będą one spełniane rzetelnie :-)
Stąd ta moja perfekcja właśnie się wzięła. A pedanteria pewnie z tego, że nie
byłam przyzwyczajona, że ktoś rozrzuca moje zabawki i robi mi demolkę w
pokoju ;-)))

[issis]

sasha_m napisała:

> Aaaale fajnie miałaś (chociaż też właściwie nie mogę narzekać, bo np. nie
> musiałam gotować i do momentu wyjścia za mąż nie miałam o tym zielonego
> pojęcia).

Hehe, mnie w jeszcze czwartej klasie LO mama zostawiała na stole w kuchni:
śniadanie na rano, herbatę w termosie, śniadanie do szkoły, przekąskę na "po
powrocie". Serio - herbata była już ponad moje siły.

> U nas było na odwrót: zaganianie do sprzątania w sobotni poranek, szczerze
tego nienawidziłam.

Ja wtedy wychodziłam, mama sprzątała. Tata czasem pomagał, ale częściej w ten
sposób, że podnosił nogi, kiedy przejeżdżał odkurzacz.

> Poza tym, jeszcze w podstawówce,
> miałam psa, którym zajmowanie się spoczywało głównie na mojej głowie,

A tu Ci zazdroszczę! Mama zezwalała jedynie na chomiki (stąd miałam ich 11,
oczywiście nie jednocześnie). Dwa razy udało nam się z ojcem przemycić: kotka
(zginął po tygodniu przytrzaśnięty sprężyną tapczanu) i pieska (został oddany
do babci, bo robił kupki, a mama go podcierała papierem toaletowym, ganiała za
nim po całym mieszkaniu, a papiery był twarde, biedne zwierzątko!).
Więc jak tylko zamieszkałąm sama, moja miłość do zwierząt mogła się rozwinąć :)

[sasha_m]

Mnie mama w drugiej klasie zapytała, co wolę: psa czy rodzeństwo. To było
ukartowane, bo odpowiedź była jedna i z góry znana: PIES! Miłość do innych
zwierąt przeszła jak ręką odjął - chomik, 3 świnki, żółw, papużki, oczywiście
nie razem, ale po kolei. Po psie miałam jeszcze tylko królika.
Biedny ten Twój kotek, okoliczności zejścia wstrząsające :-(
A z tą herbatą to już totalne przegięcie ;-)))

[katastrofiara]

ja to jestem chyba dziwna, bo chociaz bardzo lubie ludzi i mam duuuzo
znajomych. to mam potrzebe bycia sama ze soba i wpienia mnie wtedy
ktokolwiek!!!! jestem tolerancyjna co do ludziskow, jednego nie przelkne :
GLUPOTY przez duze G! tu brak mi tolerancji. mam pelna palete barw wsrod
znajomych. skrajnosci. doslownie.
nieznosze syfu. sprzatam sama i niecierpie jak ktos mi przestawia moje rzeczy
w inne miejsce. bo ja po sekundzie wiem, ze ktos byl w moim pokoju...
nie jestem az pedantka ale bardzo blisko.
w domu umieram i cierpie jak za dlugo jestem w domu.
tez lubie spac na wielkiej przestrzeni, nie lubie jak ktos kladzie ciezkie nogi
na moich ...
to mozna wytrzymac ale przez pewna chwile. a jak chrapie to juz kosmos.
czesto jestem niezaradna. jakos sie nie przystosowalam, dziwne no nie???
kameleon to nie jestem.
jestem bezposrednia i to czasem az za bardzo. ale czy to cecha jedynactwa???
mysle, ze za duzo wymagam i tu jestem ciezka jako zona.
mysle, ze maz za to mnie nie cierpi...
pozdrowionka nikita

[kociamama]

sasha_m napisała:

> - perfekcjonizm i pedanteria - ogólnie rzecz biorąc zaliczam je do zalet,
> aczkolwiek czasem straszliwie utrudniających życie :-)


zgadzam sie, ale czesciowo. perfekcjonistka i pedantka jestem tylko w pracy.
Czy przy rozwijaniu hobby, uczeniu sie. Typu robie cos, to robie to dobrze,
albo wcale.

Na pewno jednak nie jestem pedantka w odniesieniu do porzadku... Balaganiara
ze mnie okrutna...

Pozdrawiam,
Kociamama.

[elizka19]

U mnie zgadza sie wszystko prócz egocentryzmu:)

[meresanch]

tez nie jestem egocentryczna

ja ... bycie sama mi nie przeszkadza - jako dziecko uwielbiałam byc sama w
domu - na zgrzyt klucza w zamku ciezko wzdychałam

i ciagle staram sie byc perfekcyjną ....... bo nigdy w domu nie była dośc
dobra .......

:-)

[uli]

potwierdzam wszystko prócz niechęci do opieki nad zwierzętami:-)
z innych cech chciałam dopisać: łatwość nawiązywania przyjazni z innymi
jedynakami (niektórym np. przeszkadza to że ktoś podczas spaceru nic nie mówi
przez pierwsze 47 minut:) ja nie spekuluję wtedy, co się stało, czy ten ktoś
się gniewa, a może byl u dentysty. też się nie odzywam. albo i odzywam:-)

[katastrofiara]

ja uwielbiam psy. zreszta cale zycie ma psa. po takim jednym co bym ze mna 15
(!!!) lat plakam przez tydzien. serce mi sie krajalao jak widzialam go
cierpiacego od choroby. no wlasnie , jedynacy z natury czasem sie zamykaja
i nie maja ochoty do nikogo sie odzywac. ja tez tak mam. ale czy to jest zle...

[uli]

ja tez kocham psy. teraz juz ponad rok jestem w żalobie, ale kocham wszystkie
psy i zawsze sie z nimi witam na ulicy. chyba, ze są straszne i się ich boję:-)

ignorowanie potrzeby empatii,

[tees1]

niesmialosc naturalna,
smialosc wyuczona,
wewnetrzny przymus obowiazkowosci, odpowiedzialnosci ("nikt ci nie pomoze,
jestes jeden"),
niska potrzeba porozumiewania sie z innymi,

[peachess]

tees1 napisał:

> niesmialosc naturalna,
> smialosc wyuczona,
> wewnetrzny przymus obowiazkowosci, odpowiedzialnosci ("nikt ci nie pomoze,
> jestes jeden"),
to napewno, trafnie ujęte
> niska potrzeba porozumiewania sie z innymi
oj, to nie. moze dlatego, ze czesto w zyciu czulam sie samotna, bardzo
potrzebuje kontaktu z ludzmi,rozmów, przyjaciół. choc to prawda, sa dni kiedy
po prostu nie mam ochoty na niczyje towarzystwo. ale to tylko czasami.
pozdrawiam wszystkich jedynaczków
peachess

[ampolion]

Gdy jem
wiem,
że żyję.

[monie_pl]

Studiując na wydziale psychologicznym miałam takie ćwiczenie, że każdy usiadł w
grupie:
- jedynacy
- najmłodsi
- najstarsi
- średniacy
A później każda grupa wypisywała plusy i minusy. Po prezentacji większośc była
zdziwiona nasza listą - listą jedynaków. Stereotypy są przeraźliwie silne.

Jedynacy:
- nie bardzo walczą o swoje bo nigdy nie musieli,
- nuturalny egocentryzm, bo w końcu zawsze było się w centrum uwagi
- umiejętność bycia samemu
- koniecznośc posiadania choć kawałka swojego własnego zycia, z którego nie
muszą się rozliczać
- zrozumienie dla odmienności innych, ale tak by nie bardzo nam to rpeszkadzało
- obowiązkowośc, bo nitk nie zrobi za mnie...
- lubienie bycia wsrod ludzi
- lubienie sportow pojedynczych

Chyba to wszystko co do cech.

[happy_jedynak]

aaa, prawdziwa uczta dla mnie poczytac tak troche o sobie....

[asiall]

Monie_pl - te sporty pojedyncze!!!!! razem z kolezanka z klasy (TEZ 1naczka)
dostawalysmy na wf-ie mdlosci na samo haslo gry zespolowe. Gimnastyka prosze
bardzo, ale np siatkowka lub koszykowka to juz horror:)))) wiecej 1 w klasie
nie bylo, tzn wsrod naszej grupy na wf wsrod dziewczyn na pewno.
Sporty "podwojne" juz predzej:) Badminton jest luks:)

-czesto wyjezdzam do przyjaciol mojej Mamy. tez maja 1 core. Kocham ich bardzo
ale co jakis czas MUSZE pobyc sama. Inaczej eksploduje. Czesto lubie byc sama.
Lubie puste mieszkanie. Lubie zamykac za soba ciezkie drzwi domu i opierajac
sie o nie na chwileczke zamknac oczy i pomilczec:)

Nie umiem sie nudzic. Moge czasem nic nie robic ale to nie znaczy ze sie nudze.

Pozdrawiam:)
A.LL

[kierofca_bombofca]

Jesli chodzi o umiejetnosc bycia samemu, to chyba nie tylko umiejetnosc, ale
wrecz potrzeba. Cale szczescie, ze nie musze mieszkac w akademiku, ale kiedy
minione wakacje spedzalem w ramach work&travel za granica i musialem mieszkac
przez 3 miesiace w kilkuosobowym pokoju zrozumialem co to znaczy byc
jedynakiem :-). Potrzebuje ludzi do zycia, ale jestem w stanie bardzo dlugo byc
sam i jest mi z tym zupelnie dobrze. Jestem ciekaw czy moje natrectwo zamykania
drzwi od mojego pokoju jest zwiazane z jedynactwem :-). Nawet kiedy jestem
odwrocony tylem (jak np. teraz :-) w jakis sposob 'czuje' ze sa otwarte i
wywoluje to pewien dyskomfort. Inna typowa, jak sadze, dla jedynakow cecha jest
niechec do np. tak zwanego 'dawania gryza' albo 'lyka'; nie mam klopotow z
dzieleniem sie np. chipsami, paluszkami czy czymkolwiek, co da sie normalnie
podzielic, ale moja kanapka to MOJA kanapka ;-) a moja mineralna z ktorej pije
z gwinta to MOJA mineralna ;-). Inna dosc popularna wsrod jedynakow cecha -
pewne przywiazanie do ochrony swoich granic - osobiscie odsuwam sie, gdy ktos
zbliza sie do mnie na mniej niz 50cm, a kazdy dotyk niebedacy podaniem reki ze
strony kogos spoza bliskiej rodziny jest czyms szczegolnie odnotowywanym (choc
nie moge powiedziec, zeby przeszkadzal). Jeszcze inna rzecz - przywiazanie do
kawalka prywatnosci, potrzeba posiadania kawalka wlasnej, osobistej, wylacznej
przestrzeni (pokoju). Wspomniana ciapowatosc wynikajaca z braku potrzeby
walczenia o swoje takze wedle mnie jest zauwazalna u wielu jedynakow ;-),
podobnie jak przekonanie, ze 'cos sie nam nalezy'. Dodalbym jeszcze lekko
uposledzona zdolnosc do kompromisu i mniejszy dystans do swojej osoby - ogolnie
slabsza zdolnosc do rozwiazywania sytuacji konfliktu interesow, a takze
mniejsza odpornosc na krytyke. Co tu duzo mowic, pieknie jest byc jedynakiem! :-
)

[kannama]

jak tak czytam wpisy, to jednak bycie jedynakiem nie determinuje charakteru :) uwielbiam sporty druzynowe, jestem bałaganiarzem strasznym, lubię ludzi, raczej nie jestem egocentrykiem (to musieliby inni ocenić). Nie umiem natomiast uczyć sie jhak nie mam świetego spokoju, ale tą cechę posiadają też ludzie z rodzeństwem,którzy mieli swój własny pokój.

[semtex]

I skłonność do mówienia o sobie...

[manteli]

..mówienia o sobie - zdecydowanie tak!! ;-)
Ale chyba też umiejętność poświęcenia się przyjaciołom na maxa, no wiecie, na
zasazdzie "zawsze możesz na mnie liczyć", bo chyba sami jesteśmy do tego
przyzwyczajeni ;-/

No i ta ciapowatość w sensie rozkosznej (a i upiornej) olewki ducha
rywalizacji;-))

Nie wiem, jak wy, ale mam wrażenie, że emocjonalnie to mamy większy potencjał
niż ci z wychowu (bez obrazy) stadnego ;-)

[voytecq]

Czołem pojedyńczy!
Ja bym chciał wrócic do kwestii spania samemu. Ja zmusiłem swoją żonę do kupna
dwóch osobnych łóżek. Mamy sypialnię jak ze starych fotografii: dwa normalne
stojace obok siebie łóżka przedzielone kilkudziesięcioma centymetrami
przestrzeni. Kilka lat o to walczyłem, ale wreszcie się udało
:-)
I gwoli ścisłości: jeśli chodzi o sex to jest między nami super, ale wyspac też
się w życiu trzeba, no nie!?
:)))))

[dzolaja]

o tak!!!!!!zgadzam siw w 100%:)):):)

[chris.w3]

...egoizm

[roots8]

...i kropka

[piripam]

Ale numer, a ja myślałam że ze mną coś nie w porządku...

- lubię przebywać w swoim towarzystwie,
- raczej się nie nudzę, lubię ciszę,
- nie mam jakoś specjalnie potrzeby przebywania w licznym towarzystwie,
- więzi tworze poprzez poznanie osoby w pojedynkę, pogadania ze sobą, przebywania ze sobą, raczej nie na forum,
- mam bardzo wąskie grono znajomych, za to z którymi czuje się swobodnie, jestem szczera i otwarta, ale są to wybrane osoby z różnych grup, raczej całej grupy nie witam z otwartymi ramionami, tylko wybrane osoby...
- raczej długo nie rozmawiam dla samej rozmowy z grzeczności, jeżeli nie mam o czym rozmawiać po prostu nie rozmawiam,
- wąziutkie grono przyjaciół, można ich policzyć na palcach jednej ręki,
- uwielbiam zwierzęta, całe życie jakieś miałam, a to koty, chomiki, szczury- kocham nawiązywać więź ze zwierzętami i ona też jest szczera i otwarta, traktuje ich jak przyjaciół,
- mam też grono pluszowych przyjaciół z którymi sypiam pomimo moich 3 dyszek ;-D
- raczej dzikusowata jestem jeżeli chodzi o liczne grono ludzi, raczej się wycofuje..., trudno mi z kimś rozmawiać tak fajnie, za dużo bodźców...chyba kontrola mi się włącza w tedy...
- nie mam problemu z gryzem, łykiem i innymi wydzielinami, lubię wyjadać komuś z talerza, lubię jak ktoś mi wyjada i w ogóle dzielenie uważam za fajne,
- ale jeżeli ktoś weźmie coś mojego bez pytania odgryzam głowę,
- albo podejmuje decyzje dot mnie bez mojej wiedzy i udziału
- ciapowatość w pewnym sensie tak, wycofuje się w tedy kiedy czasami trzeba zawalczyć o swoje, z tym się zgadzam,
- jeżeli sobie posprzątałam to miałam porządek, jak nie posprzątałam to miałam bałagan i tyle na ten temat,
- egocentryzm i przewrażliwienie na punkcie swojej osoby a i owszem :-D
- zazdrość o partnera, nie lubię dzielić się też swoimi rodzicami ;-D byłam bardzo zazdrosna o tatusia :-P


Cudownie czyli po prostu jestem jedynaczką a nie wariatką dzikuską :-D

Ściskam wszystkich kochanych jedynaków, kochani mamy tylko siebie ;-)

[10iwonka10]

Kurcze mnie tutaj opisalas- moze z wyjatkiem tych pluszakow nigdy jakos mnie specjalnie nie pociagaly. Ja sie czasem zastanawialam ze majac mala grupe przyjaciol i ze nie lubie rozmow o d...marynie i tak naprawde nie chce mi sie wysilac na rozmowy o niczym z nudnymi ludzmi albo tak dla zasady bo pracuja w moim biurze i tak wypada.

[czerwiec_2012]

A ja niejedynaczka też mam bogatą wyobraźnię;), a i pozostałe cechy to cała ja (poza walką o swoje, bo ja dwoje musiałam w dzieciństwie pokonywać;)).