URODZENI W L. 60-TYCH? czy wszystkim wam sie udało

[Gość: zet]

Czeso czytam na forum ze prawie wszyscy którzy mieli szczesie urodzić sie w
l. 60-tych zrobili oszałamiające kariery. A czy sa tacy którzy zarabiają
srednią krajowa i sa szczesliwi i czy szczescie bez pieniędzy jest możliwe
pzdr

[Gość: next]

kariery nie zrobiłem, ale robię to, co chciałem robić, choć mam wrażenie, że
wielu ludzi i instytucji "umuwiło" sie, aby mi to obrzydzić. mimo wyższego
wykształcenia zarabiam poniżej średniej i myślę, że szczęście bez pieniędzy
jest możliwe - o tym decyduje bardziej otoczenie i to, co "nisisz w sobie".
next '64

[default]

Nie zrobiłam kariery, bo nigdy nie miałam na to ochoty. Pracuję od 18 lat w tej
samej instytucji, wiadomo, że z czasem awansowałam, ale nie można tego nazwać
karierą, prawda? Średnio lubię to co robię aktualnie, raczej "odwalam" robotę,
a właściwe moje życie toczy się poza pracą. Pensję mam wyższą niż średnia,
całkiem niezłą, nie jest to bogactwo ale pozwala mi nie zaprzątać sobie głowy
kwestiami finansowymi.
def64

[Gość: bb]

Myślę,że dla nas (szczególnie tych urodzonych w początkach lat 60tych) bardzo
często studia i praca były kwestią przypadkową. W latach 80-tych studiowało się
dość bezproblemowo i większości ja i moi znajomi studiowaliśmy kierunki, które
nas interesowały (geografia, histori, psychologia, biologia), ale raczej nie
byliśmy zainteresowani pracą w zawodach nauczycielskich, do czego takie
kierunki prowadziły. Wiadomo było, że "jakaś" praca się znajdzie, a z
wykształcenia ważne jest mgr, a nie czego nas uczyli.

Tak jak Default pracuję ciągle w tej samej firmie, w której podjęłam pierwszą
pracę. Idę oczywiście do góry (dokształcenie doswiadczenie itp), ale w swoim
tempie. Patrzę jak wyprzedzają mnie młodsi, którzy chcą "wszystko"
i "natychmiast", nie mając świadomości, że do tego (akurat w moim zawodzie)
jeszcze nie dorośli. Nie to, że nie zasługują, ale właśnie nie dorośli. Nawet
jak już mają to, o co tak zawzięcie walczyli, nie mają pojęcia co dalej. Ale
oni w większości przypadków żyją pracą i dla niej. Ja (i pokolenie moich
równolatków) żyjemy dla siebie, rodziny, przyjaciół-życie mamy w domu, a w
pracy (nawet bardzo lubianej) tylko zarabiamy na to życie. I to mi się bardzo
podoba.
Żyję na średnim poziomie, ale nie mam aspiracji posiadania kilku domów,
rezydencji na lazurowym wybrzeżu i jachtu. Na szczęście do szczęścia wystarczy
mi to co mam

Uśmiechy
b63

[Gość: Doki]

Grunt, ze udalo sie wyemigrowac. Reszta to pochodne.

[Gość: Jakub]

Czy urodzenie się w latach sześćdziesiatych to szczęście, czy pech. Jedno jest
pewne, że wcześniej pójdziecie na emeryturę, niż urodzeni w 1977 roku.

[pat11]

Rok 66. Od 18 lat czyli od początku mojej kariery zawodowej pracuję w tym
samym miejscu. Wykonuję pracę przydatną społecznie i atrakcyjną intelektualnie.
Nie pnę się po szczeblach, nie mam takich ambicji. Pensja pozwala na przeżycie
i utrzymanie domu. Młodszym nie zazdroszczę, bo nasza młodość była szczególna i
jedyna w swoim rodzaju. Szkoda mi tylko, że czas tak leci i nieuchronnie
zbliżamy się do finału. Pozdrawiam wszystkich urodzonych 06.01.1966

[saluti]

Rocznik 63. Udalo mi sie wyjechac zagranice od razu po maturze. Bez znajomosci
jezyka i bez zawodu. Dochodzilam sama do wszystkiego, moge powiedziec, ze choc
kariery nie zrobilam zyje dobrze i jestem szczesliwa.

[Gość: bb]

Cześć Saluti
Nareszcie ktoś z mojego rocznika!
Ja jestem w Polsce, ale z mojej maturalnej klasy 1/3 żyje za granicą. Różnie-
USA, Kanada, Włochy. Okazało się to w szystko w trakcie przygotowań do imprezy
fetującej 20-lecie matury w 2002 roku. Po prostu nie wszyscy byli w stanie
dojechać.
Mam wrażenie, że ten nasz rocznik jest jakiś taki mało pazerny na karierę,
władzę i wielki sukces. Raczej preferujemy spokojne życie.
Czy Ciebie też ominęła studniówka, bo był stan wojenny?
bb

[saluti]

Nie, mialam szczecie i 100-dnowka sie odbyla. Mam nawet 3 zdjecia. Z moich
znajomych tez wiekszosc sie rozjechala po swiecie. Saluti.

[bbetka]

Po głębszym namyśle przypomniałam sobie, że tak na prawdę to studniówki nie
było z naszej winy;-( Szkoła zaproponowała nam studniówkę na korytarzach
szkolnych od 17 do 20. A my ujęliśmy się ...no nie wiem czym, młodzieńczą
głupotą zapewne i odpowiedź była, "że tak to my nie chcemy". Szczerze mówiąć
dzisiaj żałuję, bo jakoś tak się złożyło, że nie mieliśmy też balu maturalnego,
ani połowinek na studach...
Jakieś felerne to moje życie imprezowe ;-)
bb

[Gość: zadowolona]

A mnie się wydaje,że mieliśmy wyjątkowe szczęście ,bo w okres wolnorynkowy
wchodziliśmy zaraz po studiach.Wtedy łatwo było znależć się w nowej
rzeczywistoci,"zrobić szybką karierę".Trzeba było tylko "łapać okazję".Ja się
nie "załapałam" .Dopiero po wielu latach klepania biedy w budżetówce /10
lat /, wyrosłam z bycia Dr Judymem .Radykalnie zmieniłam pracę,nastawienie do
życia,postawiłam sobie nowe cele...i nareszcie jestem szczęśliwa .

udalo sie????

[Gość: edi]

Laczenie poziomu zarobkow i tzw. kariery z udanym zyciem to przejaw nadmiernego
uproszczenia. Do dobrego zycia potrzeba tylko pewnych pieniedzy, nie za duzo i nie za malo.
Ograniczanie sie z niepotrzebnymi zakupami jest istotne zeby nie popasc w uzaleznienie od
kasy i nie odbierac ich tym, ktorym sa bardziej potrzebne. Przede wszystkim trzeba traktowac
innych ludzi i przyrode z szacunkiem, wtedy bedziesz kims, komu sie "udalo". W przeciwnym
razie popadniesz w spirale egoizmu, strachu, uzaleznien i skonczysz jako pudelko do przekazu
genow.