Rozwód a wina

[Gość: Clio]

jestesmy małżeństwem z 15-letnim stażem.Dwa lata temu dowiedziałam się, że
mój mąż miał przez pół roku kobietę. Nie ukrywam, że ta wiadomość była dla
mnie wstrząsem i chciałam się koniecznie odegrać. Nie miałam kłopotu ze
znalezieniem "pocieszyciela". Okazało się jednak, że nowy związek ukazał mi
lepsze strony pożycia we dwoje. Zaangażowałam się. W międzyczasie próbowałam
naprawiac swoje małżeństwo, ale po długim czasie doszłam do wniosku, że
gdybym nie wiedziała nic o zdradzie męża, lub gdyby była ona pojedynczym
wyskokiem, to może nie tkwiłoby to we mnie tak głęboko. Chciałam byc fair-
odejść. Błagał na kolanach, bym została. Zostałam dla dzieci. Jednak sytuacja
mnie przerosła. Mąż, kiedy zorientował się, że nie ma szans na odbudowanie
czegokolwiek zaczął stosować groźby. teraz, kiedy złozyłam pozew o rozwód
zmienił taktykę-nie rozmawia ze mną, przed ludźmi zrobił ze mnie potwora,
k...ę, przemilczając oczywiście swoje malutkie wiarołomstwo. Powiedział, że
nie da mi rozwodu. Czy muszę kłamać przed sądem, że nie jestem z nikim
związana żeby dostać rozwód? Proszę o radę a nie o moralizowanie i złośliwe
komentarze.

[Gość: jacek]

Powinien wypowiedzieć się ktoś z doświadczaeniem w tej kwestii (ja takie
sytuacje znam z teorii) Przede wszystkim sąd orzeknie czas separacji (bodajże 2
lata) Dopiero po upływie tego czasu dojdzie do rozprawy rozwodowej. Sama
kwestia winy jest istotna przy orzekaniu np. świadzczeń alimentacyjnych dla
byłego współmałżonka. Prawdopodobnie Twój mąż
> zmienił taktykę-nie rozmawia ze mną, przed ludźmi zrobił ze mnie potwora,
> k...ę, przemilczając oczywiście swoje malutkie wiarołomstwo
zrobił to dlatego, aby mieć ewentualnych świadków Twojej niezaprzeczalnej winy.
Więc kłamstwa przed sądem na nic się zdadzą, jeśli Twój obecny mąż przedstawi
świadków na Twoją niekorzyść. Poza tym, przed sądem nie wolno kłamać.
>Okazało się jednak, że nowy związek ukazał mi
> lepsze strony pożycia we dwoje
A czy nie takie właśnie były początki waswzego wspólnego życia. Ups,
przepraszam, miało być bez moralizowania.
Współczuję sytuacji, życzę polubownego rozstania bez orzekania winy.
Może "podłożysz" mu jakąś kobietkę, aby mieć i jego "wkład winy" w rozpad
małżeństwa. Wtedy sąd orzeka rozwód bez orzekania winy.

[Gość: Clio]

Chodzi mi o to, czy sąd weźmie pod uwagę, że to on zaczął tę piramidkę
wiarołomstw. Wiem, że to głupie tłumaczenie, że "to nie ja byłam ta
pierwsza"be"". Czy on, utrzymując dziś oficjalnie, że z nikim nie jest, że
jest "zresocjalizowany"(tu mój sarkastyczny uśmiech) będzie potraktowany jako
strona niewinna? Skądinąd wiem, że z "tamtą" panią odnowił przyjacielskie
stosunki w tzw. międzyczasie, ale nie mam na to dowodów, do sledzenie go zza
węgła się nie zniżę, a na detektywa nie mam środków. Optuję za polubownum
załatwieniem sprawy, ale urażona męska ambicja to cos, czego nie życzę żadnej z
odchodzących żon. Zmienia rozsądnego (do czasu, jak się okazuje) człowieka w
kogoś, komu zależy tylko na Twoim cierpieniu i żalu, że z nim byłaś...

[Gość: magda.gdansk]

Gość portalu: jacek napisał(a):

> Powinien wypowiedzieć się ktoś z doświadczaeniem w tej kwestii (ja takie
> sytuacje znam z teorii) Przede wszystkim sąd orzeknie czas separacji (bodajże
2
>
> lata) Dopiero po upływie tego czasu dojdzie do rozprawy rozwodowej.

Nie pisz byle czego. Macisz ludziom w glowach. NIe ma zadnej obowiazkowej
dwuletniej separacji w prawie polskim, ktora by sad musial orzec zanim zacznie
rozpoznawac pozew o rozwod. Jedyna przeslanka rozwodowa jest zupelny i trwaly
rozklad pozycia, czyli trwale i calkowite ustanie wiezi seksualnej,
gospodarczej i uczuciowej miedzy malzonkami. Tylko tego sie dowodzi w
postepowaniu o rozwod.

Smutny efekt zdrad malzenskich

[Gość: Ala]

Clio twoj maz o ciebie walczy w ten sposob.On cie musi bardzo kochac. To
naprawde niewazne kto pierwszy , kto drugi itd. Jedno jest pewne musieliscie
byc daleko od siebie zanim maz cie zdradzil. Nie chce go usprawiedliwiac , ale
ty musialas rowniez miec swoj udzial w tym, ze poczul sie przez ciebie
niekochany, niedoceniany, ze szukal milosci u kogos innego. A sam fakt ze
odegralas sie tak a nie inaczej swiadczy takze ze wina rowniez lezy po twojej
stronie( i po jego tez). Zasmakowalas w owocu zakazanym i to co dla niego bylo
tylko chwilowa odskocznia, dla ciebie okazalo sie slepa uliczka. Jestem
przekonana ze robisz blad. Mysle, ze mielibyscie szanse z mezem na odbudowe
waszego zwiazku. Moglibyscie byc ze soba jeszcze bardzo szczesliwi.Pozdrawiam i
zycze ci abys nie zalowala swojej decyzji, aby kiedys rowniez twoje dzieci nie
mialy do ciebie pretensji.One sa tu tylko niewinnymi ofiarami waszych
rozgrywek. Po prostu musza wziac taki los jaki im zgotujecie. Ich zdanie sie
nie liczy , chociaz to jest ich cale zycie i cala przyszlosc.

[Gość: el diablo]

Czy uważasz, że ona ma zostać w związku, który ją uwiera i na odbudowanie
którego nie ma szans? A skąd wiesz, czy te dzieci nie będą się czuły lepiej
kiedy ich matka będzie szczęśliwa i uśmiechnięta?Lepiej dla tzw."dobra dzieci"
męczyć sie przez resztę zycia z człowiekiem, do którego sie nic nie czuje a
pote, gdy dzieci pojdą w świat nie mieć o czym z nim rozmawiać? Dlaczego to
kobieta ma ponosić konsekwencje zdrady męża? Przecież napisała, że próbowała
sobie z tm poradzić. Skoro nie wyszło-trudno. A swoją drogą trzeba miec sporo
odwagi, by odejść.

Jesli sie odgrywasz, to skutki sa opłakane.

[zuta]

Tak mi sie wydaje. Nie wiem, czy jeszcze coś można w takiej sytuacji odbudować.
Czy w ogóle dobre jest rozwiązanie, żeby się odgrywać na mężu za zdradę i też
zdradzać? To jest jak wet za wet. Jeśli żadna ze stron nie ma w sobie poczucia
kompromisu i chęci dogadania się, to dzieje się wojna i często przez długi czas.
Zobaczcie na konflikt Palestyna-Izrael. Tyle nienawiści.
Jeśli jednak się stwierdzi że normalne współżycie jest niemożliwe, lepiej się
rozstać, choć jest to ostatecznością.

Uważam, że najgorsze na co mogą patrzeć dzieci to wypaczone relacje
międzyludzkie - bez uczuć, ciepła, odrobiny czułości i z udawaniem że jest OK.
Takie wspomnienia zostawiają przykry ślad - na zawsze.

BRAWO ALA !!!

[Gość: czarnycharakter]

tylko tyle.
czch

[Gość: Clio]

Nie prosiłam o seans psychoterapeutyczny ani o ostracyzm. Myślę, że w podobnej
do mojej sytuacji jest wiele ludzi. Nie przeczę, że kierowały mna niskie
pobudki, ale nie jestem kobieta, która wskakuje do łóżka z pierwszym lepszym.
Oczywiście, Ala ma poniekąd rację-dzieci muszą wziąć taki, a nie inny los.
Staram się wobec tego ze wszystkich sił, żeby to nowe życie było dla nich
korzystne. Mogą rozwijać swoje talenty i zainteresowania. W poprzednim miejscu
zamieszkania nie miały takich mozliwości. A ja stanę na głowie, żeby było mnie
na to stać nie tylko dziś. Nie utrudniam im kontaktów z ojcem, a wręcz
przeciwnie. Nie powiedziałam i nie powiem na niego złego słowa. One nie powinny
doznać żadnego uszczerbku z tego powodu. Wiedzą, że oboje je kochamy, tylko
teraz każde z nas oddzielnie. Nieszczęśliwa matka to niekoniecznie dobre
wspomnienie dzieciństwa.
A swoją drogą postów o tematyce "rozwodowej" coraz więcej, nasuwają się wobec
tego niezbyt optymistyczne refleksje...

[lahliq]

Faktycznie, prosiłaś o radę a dostałaś moralitety. :)
Niestety wszystko zależy od sędziego. Mam kilka koleżanek z tej branży, wiem,
że każda nieco innemu osądowi poddaje takie sprawy. Dla niektórych dowodem jest
dopiero naoczny świadek zdrady lub zdjęcia, dla innych wystarczą zeznania
znajomych, że widywali Cię w uściskach z tym drugim trzymając się za rączkę itp.
Najlepiej byś i Ty przygotowała sobie świadków, że mąż Ciebie zdradzał i to on
pierwszy doprowadził do rozpadu związku.

---> Lahliq

[Gość: Clio]

Nie będę biegać po jego znajomych. Choć wiem, do kogo mogłabym się udać.
Przypuszczam jednak, że w sądzie powiedziałby, że "nic nie widział, nic nie
słyszał". A ponadto...jakoś tak nie potrafię. To nie mój poziom. Mam tylko
nadzieję, że, jeśli sąd nie udzieli mi tego rozwodu (jest takie
prawdopodobieństwo-nie mam świadków na jego zdradę a sama nie będę zaprzeczać
temu, że z kims jestem), to w analogicznej sytuacji za rok lub dwa-skłoni się
do oczekiwanego przeze mnie orzeczenia. Nie zawsze brak zgody współmałżonka na
rozwód oznacza chęć odbudowywania czegokolwiek. W moim (a raczej mego męża)
przypadku składa się na to wiele czynników-urażona ambicja, opinia publiczna,
jego "doradcy" rodzinni. Nie widzę tam miejsca dla mnie. Zrobiło się zbyt
tłoczno, ciasno...

Nie miało być moralizmu , ale ...

[Gość: zły misio]

wydaje mi sie, ze najwiecej szkody robia filmy w stylu "Nigdy w zyciu" czy
ksiazki lub artrykoly "rozwod to nie koniec swiata". Bzdura. Rozwiedziesz sie
bo wydaje Ci sie, ze bedziesz szczesliwa. Bzdura. Rozwiedziesz sie ale po
jakims czasie stwierdzisz, ze nowy uklad to tez nie to. Znowu obejrzysz "Nigdy
w zyciu" poplaczesz nad soba jak jestes nieszczesliwa, znowu znajdziesz
pocieszyciela, kolejny rozwod itd. To juz przyjdzie latwo. A tak naprwde masz w
d... swoje dzieci. Zawsze dziecko bardziej woli swojego ojca niz obcego. I
zawze dziecko Cierpi najwiecej bo nowy tatus nie zastapi prawdziwego choc mama
bardzo bedzie sie starala. Wg Ciebie liczysz sie TY i tylko TY. Po kilku
rozwodach stwierdzisz, ze jestes zwykla k...ą i nie bedziesz mogla na siebie
patrzec w lustrze. Znam taka osobe.
Moze zdrada Twojego meza zostala przez Ciebie wrecz sprowokowana. Moze on
Ciebie potrzebowal nie tylko sexualnie a slyszal Ciagle: jestem zmeczona, mam
okres wiec daj mis spokoj, mam plodne dni daj mi spokoj, boli mnie glowa.
Spotkal dziewczyne, ktora dawala mu to czego u Ciebie nie mial. Ale Ty
oczywiscie nie czujesz sie winna. Twoje dziecko patrzy i kiedys Ci to przypomni.
Twoj maz wie, ze nie ma szans ale probuje walczyc O CIEBIE mimo, ze Ci sie
zdaje, ze tak nie jest. Mozliwe, ze odnowil znajomosc. A co Ty sobie
wyobrazasz. On ma swiadomosc, ze w tym czasie ktos Cie bzyka. Co ma zrobic
jesli nie moze liczyc na cieple slowo od Ciebie. Agresja rodzi agresje ale ona
narasta, stad te zle slowa. Mysle, ze on zaluje wiele z nich.
Moze sprobuj jeszcze, Chcij przede wszystkim i nie ogladaj tych bzdur w
telewizji. Znam ludzi po rozwodach i wiem, ze jesli maz Cie nie bił (katował)
to nie masz powodu. Kazdy jest tylko czlowiekiem, nie tylko Ty.
SPROBUJ, CHCIJ a zobaczysz , ze sie uda. Ale z tresci posta widze, ze nie
chcesz a Twoje wywody maja Cie tylko usprawiedliwic.

[Gość: Ula]

Ala zastanów się co ty mówisz. To, że mąż zdradza jest oznaką niekochania przez
żonę??? To nienormalne. Zdradziło on i to się liczy. Wina jest tylko i
wyłącznie po jego stronie. Nie idzie się na boczek z jakąś kobitką tylko
dlatego, że mu się coś nie podoba. W prawdziwym związku czegoś takiego nie ma.
Jeśli miał problem powinien porozmawiać ze swoją żoną a nie spotykać się i
sypiać z inną przez pół roku. Oszukiwał i kłamał. Czy gdyby Ciebie to spotkało
też uważałabyś, że to twoja wina bo nie kochałaś męża. A tak naprawde to
kochałaś go nad życie. Twoja teoria jest bzdurna. Oczywiście nie uspawiedliwiam
odwetu ale to jest reakcja na zachowanie partnera. A ty zanim zaczniesz
wypisywać te swoje niedorzeczności ugryź się najpierw w język.

Rozwód...

[Gość: Clio]

No i mamy happy end. Jestem po rozwodzie. Nie uwierzycie, ale kilka dni po
ogłoszeniu decyzji sądu okazało się, że mój małżonek ma kogoś na poważnie. Jest
to pani po podobnych przejściach. Nie znam. Nie mam zamiaru zasięgać
informacji.
Cieszę się natomiast, że znalazłam w sobie dość siły na ten cały teatr. Bo to
był teatr moi mili. Ja-wiarołomna. On-bez skazy. Mężczyźni to czasem tacy
żałośni efekciarze...Dobrze, że nie wszyscy.

[kcbp]

Clio gratuluję!!! jestem pełna podziwu dla Ciebie,bo ja miałam odwagę i siłę
zostawić mojego meża po zdradzie,a mój kolega miał podobną jak my sytuację , ale
był mocny tylko w gębie , a nadal nie układa mu się i niech nawet nie żali sie
do mnie.

Jeszcze raz gratuluję!!!!

[Gość: bac]

wexcie sie lepiej do roboty - najlepsze lekarstwo na wszystkich drani

[jarkoni]

Gość portalu: Clio napisał(a):

> No i mamy happy end. Jestem po rozwodzie. Nie uwierzycie, ale kilka dni po
> ogłoszeniu decyzji sądu okazało się, że mój małżonek ma kogoś na poważnie.
Jest
>
> to pani po podobnych przejściach. Nie znam. Nie mam zamiaru zasięgać
> informacji.
> Cieszę się natomiast, że znalazłam w sobie dość siły na ten cały teatr. Bo to
> był teatr moi mili. Ja-wiarołomna. On-bez skazy. Mężczyźni to czasem tacy
> żałośni efekciarze...Dobrze, że nie wszyscy.

clio pogadaj ze mną..Albo znajdź moje forum na prywatnych/społeczeństwo..Rozwód
i co dalej..Po drugiej stronie barykady jestem...Chętnie porozmawiam..Pozdrawiam

Rozwód a wina

[Gość: Kitka]

Byłam w podobnej sytuacji, choć byłam tą "trzecią". Nadmieniam, że nie rozbiłam
tego związku (byli w trakcie rozwodu). Było tak, że mój (już obecny) mąż także
nie przyznawał sie do tego, że jest z kimś (ze mną)związany i radziłabym zrobić
to samo. Po co komplikować sobie życie, tym bardziej, że może sie okazać to
zgubne i orzeczenie rozwodu będzie z Twojej winy. A po co? Żeby potem wisiała
nad Tobą groźba wniesienia przez byłego męża pozwu o alimenty? I płacić potem
na takiego? Szczerze odradzam przyznanie się. A najlepiej bez orzekania o winie
itp. Sąd może ogłosić separację jeśli są małoletnie dzieci. A sąd rozwód kiedyś
i tak da, i tak. Nawet jeśli mąż się nie zgadza. Pozdr.

Rozwód...

[Gość: Clio]

Osobną kwestią do rozważań jest tzw "rozbijanie związku". Wiele małżeństw
funkcjonuje wg znanych praw fizyki; najczęściej napędzane są tzw siłą rozpędu.
Ja i mój obecny partner byliśmy w związkach uznawanych przez nasze otoczenia za
bardzo udane, modelowe wręcz. Wywierano i na mnie i na niego różnego rodzaju
naciski. Nie uważam jednak, że on rozbił moje małżeństwo, ani- ja jego. Oba
były napędzane taką właśnie siła rozpędu, przyzwyczajeniem. Pewnie, gdybyśmy
się nie spotkali-dalej w nich bylibyśmy...
Jednak nie to chciałam napisać a to, że warto rozstać się po przyjacielsku, bez
kalumni, obrzucania błotem, wywoływania w kimś wyrzutów sumienia prowadzących
niemal do depresji. Nikt z nas nie wie jakie czeka go jutro, więc nie warto
dramatyzowac, życie czasem "pociesza" nas w trybie przyspieszonym. Doświadczył
tego mój ex-małżonek, który dziś być może żałuje tego, co mi "na odchodne"
wyszykował. Mozna było inaczej, jak kulturalni ludzie, tym bardziej, że mamy
dzieci, o których przyszłości będziemy razem decydować. Myslałam, że stereotyp
polskiego rozwodu mnie nie dotknie. Przeliczyłam się. Chce uzmysłowić tylko tym
osobom, które często ze złości oraz dbając o swoją urażoną ambicję oraz
właścicielskie zapędy względem partnera, utrudniają rozwód-nie wiadomo, co
przyniesie jutro, nie niszczmy dobrych wspomnien, bo nie wszystko było złe.

[Gość: Julka]

Do: Clio. Przeczytałam cały post i jestem pełna podziwu. Mam tylko jedno
pytanie na wstępie wspomniałaś o fakcie szukania "pocieszyciela" i że o takiego
nie trudno. Ciekawa jestem gdzie się takich szuka. Możesz odpowiedzieć? Julka

[Gość: Rozwiedziona]

każdy rozwód jest inny, należy przede wszystkim szukać kompromisu, "szanujmy
wspomnienia" i siebie nawzajem

[Gość: Clio]

Jestem Wam winna przeprosiny. To naprawdę nie wyglądało tak, że kiedy
dowiedziałam się o tym, że mój małżonekz kimś jest-załozyłam mini i wyruszyłam
na łowy. Ten człowiek był moim przyjacielem od dłuzszego czasu, ale nie
bralismy pod uwagę opcji bycia razem właśnie w przeświadczeniu, że "rodzina to
podstawowa komórka społeczna" itepe. Jednak nie zawsze jestesmy w stanie
przewidzieć jak sytuacja się rozwinie. Tak właśnie było w moim przypadku.
Ten "pocieszyciel" to faktycznie niezbyt fortunny skrót myślowy. Nigdy nie
traktowałam tego człowieka tak przedmiotowo. Wtedy jednak myślałam, że nie
mogę, nie powinnam burzyć czegoś, co budowałam kilkanaście lat. Takie typowe
poczucie winy. Teraz cieszę się, że zdobyłam się na ten krok. Jestesmy razem. W
naszym srodowisku sensacją przestaniemy byc dopiero za jakiś czas. Ale uważam,
że warto było. Kocham go. Był ze mną, kiedy było mi ciężko i jest ze mną
teraz. Teraz ja muszę mu pomóc. Myślę, że jego rozwód będzie o wiele trudniejszy
(jesli w ogóle to nastapi). Takich ludzi się nie szuka, nie znajduje; pojawiają
się w najmniej oczekiwanym momencie w naszym życiu.

[jarkoni]

Clio, przeczytałem ostatni Twój post i porozmawiajmy proszę...niekoniecznie na
moim forum, ale może mail..Ale zobacz co jest u mnie, podobna sytuacja
trochę..Tylko ja piszę głównie o tym, że moja partnerka dla której się rozwodzę
właśnie odchodzi, nie pisałem o zonie, nie była tematem...I wolę rozwód, który
się właśnie zaczyna, bez kłótni,stresu i wywlekania brudów..Pozdrawiam

[Gość: Viking]

W takich sprawach nie wolno oglądać się za siebie. Nowy związek to nowy etap.
Jeżeli są dzieci, należy zrobić wszystko aby rodzice pozostali dla nich mamą i
tatą nawet po rozwodzie, choć w zupełnie nowej sytuacji. trudne, to fakt, ale
do zrobienia. mnie się "chyba" udało...

[Gość: P.M]

Nie musi Pani kłamać przed sądem. Jest to wręcz niewskazane, bowiem sąd
wziąwszy pod uwagę powiedziane raz kłamstwo (co do zdrady) nie da wiary
pozostałym Pani oświadczeniom.
Koniecznie należy zatrudnić dobrego pełnomocnika, który wykaże, że pożycie
ustało już w okresie, gdy dowiedziała się Pani o zdradzie męża. Wówczas kwestia
winy za rozkład pożycia zostanie przypisana obu stronom. Aby to wykazać musi
Pani powołać wszystkie możliwe dowody co do tego, że mąż Panią faktycznie
zdradził/POwodzenia

[Gość: Sąd]

Wierz mi ,wiem co mówię, Sąd nie wchodzi w niuanse, jeśli Ty aktualnie kogoś
masz, to wina jest twoja.Jeśli on przyjmie taktykę ,że popełnił błąd , miał
krótkotrwały związek ale zrozumiał ,że cię kocha na życie i chce byc z tobą ,
jest odpowiedzialny i nie chce rozbijać rodziny i porzucać dzieci to sprawa
jest dla niego wygrana.ON PRZECIEŻ CHCE POJEDNIANIA ! A ty nie....Sąd nie
wychodzi przed orkiestrę, jeśli ktoś chce orzeczenia winy to orzeka , jeśli nie
to nie...Tylko niektórym sędziom chce się mediować i doprowadzać do ugody...W
waszym wypadku dla dobra dzieci byłoby najlepiej rozstać się kulturalnie ,
bez orzekania o winie i cześć.... Pozdrawiam.Mam w tym względzie duże
doświadczenia zawodowe.

Rozwód a wina

[Gość: Arek]

jESLI CHODZI O SADY :
Po 1 najlepiej by bylo gdybys doszla z mezem do porozumienia i gdybyscie wzieli
rozwod bez orzekania o winie - ale skoro on sie na to nie zgadza to TY nie
powinnas wnosic o orzekanie o jego winie...obowiazek udowodnienia winny ciazy
na tym kto wnosi ...
Po 2 sad ma gdzies twoje zezniania i zeznania twojego meza...orzeknie o winie
badz nie...niezaleznie od waszych wnioskow - to tylko zalezy od samopoczucia
sedziego i tego czy mu sie spodoba twoja twarz czy meza - to nie zart sam sie o
tym przekonalem na wlasnej skorze,wnosilem o uzanie bezsprzecznej winy zony,
mialem swiadkow,zona nie stawiala sie na wszystkie rozprawy, nie potrafila
nawet podac logicznych powodow rozstania ("bo tak chce!") a mimo tego sedzia
zadnej winny sie w jej postepowaniu nie dopatrzyl !!!
Co wiecej...jak moja byla malzonka zauwazyla takie postepowanie sedziego to
sama wniosla o uznanie mojej winy...istny cyrk...!!!Skonczylo sie na tym ze po
3 prawie latach i kilku rozprawach zgodzilem sie na rozwod bez orzekania o
winie (co sad sugerowal przy kazdej rozprawie !!!).Jak tylko wyrazilismy na to
wspolnie zgode to sad orzekl o rozwodzie w ciagu 10 min...!!!...na koniec
sedzia powiedzial:"i tak o pieniadze bedziecie sie sadzili w innym sadzie"

PS.
Po tym wszystkim przez co przeszedlem nawet mi sie nie chcialo wytaczac jej
sprawy majatkowej...bo i tak by sie nie stawila...

[Gość: Klaudyna]

Nie kłam przed sądem, najlepiej powiedzieć prawdę. Będziesz czuła sie lepiej.

[...]

[Gość: żonatyjeszcze]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[Gość: nick]

Clio, bede pisac o sobie - rozeszlam sie z mezem bez orzekania o winie, to
on "zaczal" jak w Twoim przypadku, scenariusz mialam podobny, chcialam
sie "odgryzc", potem stwierdzilam, ze czeka mnie lepsze/inne zycie z nowym
partnerem. Minelo 20 lat. Zaluje bardzo mojej decyzji, chociaz zrobilam
wszystko co bylo w mojej mocy, by dziecko ucierpialo najmniej, moj byly maz
jest dla mnie dzisiaj pierwszy, ktory niesie mi pomoc. On zalozyl nowa rodzine,
ja nie. Jezeli, Twoj maz dzisiaj probuje nawiazac z Toba porozumienie, daj Mu
te szance, Jemu i Sobie, przemysl......Serdecznie pozdrawiam.

Co ma sąd ze sprwiedliwoscią?

[Gość: Vortex]

Niewiele. Sorry za ten wisielczy nastrój, lecz w sądach jest pewna zasada, która w większości przypadków się sprawdza. Jeżeli chodzi o dzieci, pozostaną z mamą. Cokolwiek tata by nie zrobił, zazwyczaj nie ma szans. Twój mąż mówił o dzieciach - ciekawe czy zastanawiał się nad tym idąc do łóżka z tamtą kochanką. Jeżeli chodzi o winę, może być różnie. Zazwyczaj zależy to od kwoty jaką "pobierze" adwokat. Tak naprawdę, w tej sytuacji, sądzę za za 5 tys można uzyskać dowolny wyrok, w zależności od życzenia. Tego typu sprawa jest "dojną krową". Można wycisnąć z was sporo kasy. Oboje jesteście winni, to on zaczął, lecz ty oddałaś "pięknym za nadobne". Tak więc macie po jednym. Winę można orzec w zależności od sposobu, w jaki przedstawi się prawdę, i wydaje się że twój mąż o tym doskonale wie. Powodzenia

[Gość: bac]

to jeszcze lepiej potwierdza teorię, że lepiej pracowac na siebie niż na sądy

analogia

[Gość: ktostam]

Rozumiem Cie (przepraszam za brak polskich liter) poniewaz od 4 lat z przerwami
moja zona wracala do tego samego kochanka.Jestesmy 15(!)lat po slubie.Caly czas
zapewnia ,ze mnie kocha.Mamy male dzieci.Od 2 lat mam "pocieszycielke"-wolna
mlodsza kilka lat kobiete,ktora mnie uwielbia.Nie moge odejsc od zony.Kocham ja
i nienawidze rownoczesnie.Chcialbym zeby sie ulozylo i nie moge jej darowac
szukajac zrozumienia w innych ramionach.Rozumiem co mialas na mysli,ze robisz
wszystko zeby odbudowac legalny zwiazek choc bedac w tym czasie z kochankiem
brzmi to paradoksalnie.

Do Clio

[tricolour]

Zadnej sensownej rady nie dostaniesz... bo liczysz chyba tylko na pochwale
tego, co robisz. Krytyke (nawet kontruktywna) odrzucasz w calosci.
Clio, sam jestem po rozwodzie... i zaluje tego. Staram sie odbudowac to, co nas
wczesniej laczylo... ale to trudna rzecz.
Pamietaj - to zycie kiedys sie skonczy... i co dalej? Pokazesz wtedy Bogu
nierzetelne oczy?
Pozdrawiam.

[Gość: vi]

Clio, przeszlam podobna historie do Twojej.
skonczylo sie rozwodem.
nie żaluje. czuje wielka ulge. nie da sie zapomniec zdrady. po prostu zaufanie
to nie jest cos co mozna sobie mechanicznie wstawic od nowa. po prostu trulabym
go dzien w dzien nienawiscia, niepotrzebnie. a tak kazdy ma szanse zapomniec.

co do samej rozprawy - to najlepiej mowic po prostu cala prawde. nic wiecej i
nic mniej. nie bedziesz potem czula do siebie niesmaku jesli przedstawisz
sytuacje zgodnie z faktami.

przed zlozeniem pozwu zastanow sie tylko czy napewno tego rozwodu chcesz. bo to
jest jedna z tych rzeczy ktore sie juz "nie odstaną".

pozdrawiam cieplo.
vi

[Gość: x]

Clio,
przeczytaj sobie ponizszy tekst. Tu nie chodzi o umoralnianie, a o pewien
poglad na sprawe, takze na Twoj problem.
Autorem tekstu jest bardzo znana postac. Moze Go znasz osobiscie (ale nie
chodzi na bialo), jesli nie - latwo na niego trafisz.
Ale wpierw bez uprzedzen sprobuj przeczytac ten tekst:

- "[...] Bo cudzołóstwo jest wynikiem czegoś, co zostało zaniedbane,
niedopatrzone. Jakieś staranie zostało pominięte. Jakaś praca nad sobą została
odłożona.

- Z tego wynika, że trzeba by inaczej sformułować [...] szóste przykazanie.

- Słuszna uwaga.

- Jak ono będzie wtedy brzmiało?

- Wtedy będzie ono brzmiało: "Kochaj swojego męża. Kochaj swoją żonę".

- Co to znaczy kochaj? To słowo jest tak często nadużywane, że potrzebuje
uściśleń, dodatkowych określeń.

- Po pierwsze, małżonkowie powinni stanowić jedność osobową. To nie może być
dwoje ludzi związanych określonymi obowiązkami - dla przykładu: "Ty starasz się
o to, żeby był porządek w domu, żeby było co zjeść, na czym spać, a ja się
staram o pieniądze". Aby zbudować jedność, potrzeba serdecznego współodczuwania
siebie nawzajem: "To nie są moje interesy, moje osobiste sprawy, ale twoje też,
czyli nasze. My nie stanowimy dwóch zamkniętych obiektów - jak obwarowane
twierdze - tylko stanowimy jedną twierdzę, która się nazywa: my. I to, co się
dzieje w tobie, ja odczuwam natychmiast jak sejsmograf. To, co się dzieje we
mnie, ty również odczuwasz. I chcę ci pomóc, chcę się cieszyć tym, czym ty się
cieszysz, chcę się martwić tym, czym ty się martwisz, bo to są nasze wspólne
sprawy".

- Dobrze. Miłość to budowanie jedności. A inna cecha miłości małżeńskiej?

- To przyjaźń. On spotkał interesującą dziewczynę. Ona spotkała interesującego
mężczyznę. Interesującego! My jesteśmy bardziej intelektualni, niż nam się
zdaje, bardziej ciekawi, niż się tego spodziewaliśmy, rozbudowani umysłowo, niż
nam przychodzi do głowy. Szukamy ludzi ciekawych, interesujących, z bogatym
wnętrzem, którzy mają coś do powiedzenia, jakieś prawdy do przekazania, jakieś
wartości, które realizują w swoim życiu.

- To druga cecha prawdziwej miłości: przyjaźń. A trzecia?

- Wierność. Polega na tym, że wpatrujemy się w pozytywy człowieka, którego
kochamy. Nie damy sobie odebrać obrazu, który uzyskaliśmy wtedy, kiedy go
pokochaliśmy po raz pierwszy. Kiedy się tak nim zachwyciliśmy, że chodziliśmy
jak oczarowani. I on jest taki w dalszym ciągu! A nawet dzieje się coś więcej:
odkrywamy ze zdumieniem, że ta cecha, która nas tak zauroczyła, jest głębsza,
niż nam się wydawało, że ma drugie i trzecie dno. A przy tym rzutuje na całość
jego osobowości. Stąd też tęsknię za nim. Lubię na niego patrzeć, lubię go
słuchać. Lubię przebywać w jego towarzystwie. Lubię z nim rozmawiać. Wtedy jego
chwasty - bo przecież każdy człowiek jakieś wady posiada - nie zagłuszą tej
piękności. Jego wady nie przykryją jego wartości. Na tym polega umiejętność
wierności.

- To wszystko?

- Niech będzie na razie tyle. Choć jeszcze coś należy dodać. Takie nastawienie,
patrzenie na ukochanego człowieka rzutuje na nas samych. Nie tylko ja chcę
widzieć w nim - moim człowieku - wartości, których nie stracił, ale chcę swoje
wartości, dla których on mnie pokochał, uwyraźnić swoim życiem.

- To jest taka gra?

- Nie. To nie jest aktorstwo. To nie udawanie, ale to wydobywanie z siebie
tego, co najpiękniejsze, abym był kochany.

- A gdy się tego nie realizuje?

- Jeżeli tego nie ma, to wtedy się nie trzeba dziwić, że dochodzi do katastrof -
rozejść, rozwodów. Jego nawet drobne wady w moich oczach puchną, olbrzymieją.
Widzę tylko zakłamanie. Tylko małość mojego człowieka. I wewnętrznie odchodzę.
Bo mi obrzydł. Jego głupota mnie razi, denerwuje mnie, doprowadza mnie do
pasji. Uciekam z domu, uciekam od niego, od jego towarzystwa. I czuję, że to
samo dzieje się w moim człowieku: on ucieka ode mnie. Nie chce mnie widzieć.
Nie chce mnie słyszeć. Nie chce mnie słuchać. Ma mnie dość!

I tutaj jest katastrofa. Nie dopiero w cudzołóstwie - w akcie fizycznym."


Sprobuj znalezc w swojej sytuacji cos co Cie zbuduje, odmieni, wzmocni i
poglebi, co rozszerzy swiadomy zakres Twojego zycia. To Ci nie przyniesie
szczescia, a mimo to bedziesz szczesliwsza.
Tekst pochodzi z "Dziennika Polskiego" z 19.11 br.
Powodzenia!

dzieki za te slowa....

[Gość: zly miosio]

sami mamy problem ale dzieki jestem pewien , ze kocham moja zone.

[Gość: Stanley]

wy kobiety chcecie miec meszczyzne, ale nie wiecie jak go utrzymac, jak o to
zadbac aby nie poszedl za inna-moja rada to nie mozna byc klockiem w lozku, jak
chcesz milosci, daj ja od siebie, zachec go,kup sobie sexsowna bielizne a nie
ubieraj stare szmaty, jak cie nie stac na nie, to lepiej poloz sie gola.
Nigdynie uzywaj brzydkich slow, bez wyskokow nerw i bloznierstw. Nie dopuszczac
aby milosc zamienila sie w nienawisc. Dobre slowo tworzy cuda. Jestem wdowcem
od dwoch lat ale wcale nie mysle sie zenic znow, bo nie wierze zadnej kobiecie
ze moze byc aniolem. Nie chcem slyszec wiecej rob tak, rob to, nie choc tam,nie
pij, nie pal. Bedac samym czuje sie lepiej, wiecej waze i jestem sobie panem i
ani mi sie nie sni zeby sie znow zenic.

[Gość: margie]

Clio, z mojego wlasnego doswiadczenia: Mozesz wystapic o rozwod albo bez
orzekania o winie, albo z orzekaniem. Jesli z orzekaniem, wtedy prania brudow w
sadzie nie unikniesz. Ale jest tez to jedyny sposob, aby rozwod dostac. Jesli
maz sie na rozwod nie godzi, to rozwodu bez ozrekania o winie nie dostaniesz.
Ja zastosowalam inna metode ( u mnie sytuacja wygladala podobnie, acz bylo to
znacznie bardziej rozciagniete w czasie i bardziej skoplikowane i chyba glownym
powodem oporu meza byly pieniadze). Wyprowadzilam sie i tyle.Po trzech latach
emecje opadly, maz ulozyl sobie zycie z inna akobiete i jakos poszlo.... Tak
czy inaczej proponuje mimo wszytskowiztyte u adwokata, jesli jestes w Warszawy,
moge ci dac namiar wlasnego, niedrogi a dobry. Pisz ma mail: [e-mail]

refleksje porozwodowe.

[Gość: Clio]

Przede wszystkim chcę podziękować Margie. Bezinteresowna pomoc to w
dzisiejszych czasach rzadkość, doprawdy :-) JA sądzie nie kłamałam, ponieważ
nie zależało mi na nieskazitelnej opinii a na rozwodzie. Ktoś z Was napisał w
swojej wypowiedzi, że książki Grocholi nie są dobrą "podkładką". Oczywiście, że
nie. Może czyjaś żona, naczytawszy się "Nigdy w zyciu" i "Bridget" dostała
lekkiej kołowacizny. A jesli biedaczka doprawiła sobie "S@motnością" no i była
zawsze podatna na wpływy (a przy tym szanowny małżonek miał zawsze w głębokim
poważaniu jej potrzeby), to mogła sobie "pójść w siną dal". W pierwszej
wypowiedzi podkresliłam, że nie proszę o moralitety, a o obiektywną radę. I tu
dzięki tym, którzy jej udzielili. Jesli ktokolwiek odniósł wrażenie, że jestem
wywzoloną feministka, która szukała wrażeń w ramionach obcego faceta a w necie
szuka usprawiedliwienia-nic na to nie poradzę, jego sprawa.
Prolog dodałam celem zakończenia wątku. Chciałam tez podzielić się swoimi
spostrzeżeniami,bo wiem, jak bardzo destruktywną rzeczą są takie przeżycia.
Dlaczego mam nie pomóc komuś, nawet anonimowemu? Mnie też parę osób tu pomogło.
Pozdrawiam Wszystkich.

[Gość: skarpeta]

takie rzeczy nigdy nie są łatwe,najgorzej jak z partnera bydlę wyłazi,trzymaj
się,jestem z Tobą sałym sercem

[figurka_z_porcelany]

Spóźnione rady, clio jest już PO rozwodzie, jej post z 22 listopada.
:-)

[zbyszek07]

Takie problemy sa nie tylko problemem Clio,
dobre rady przydadza sie wiec nie tylko jej...
Mam dlugi staz malzenski,
a zone mialem...
kilka lat...
czy jeszcze jestem zonaty...
czy to juz od dawna jest fikcja?
:-)

po też jest atrakcyjnie

[Gość: Clio]

Jestem PO, fakt. Ale przede mną teraz inne atrakcje. Osobną kwestią jest na
przykład-Jak nie stracić resztek szacunku dla ex-partnera (w kontekście jego
kontaktów z dziecmi). TE sprawy (rozstania i układanie dalszego zycia) nigdy
nie były, nie są i nie będą łatwe, niestety. Mają one wiele aspektów, nie tylko
ambicjonalny, moralny, psychologiczny. Zdaję sobie sprawę, że jeszcze co
najmniej kilku nie poznałam.

[zbyszek07]

Powodzenia!
:-)

Trzeba czasu

[Gość: Clio]

Mnie. Dzieciom. Ex-owi. Mojemu obecnemu partnerowi (on tez liże swoje rany).
Wiem że to wszystko MUSI znormalnieć. Jeszcze trochę a przestaniemy być
sensacją ostatnich dni; znudzimy się ludziom. Teraz powinnismy uważać, żeby nie
powtarzać starych błędów i nie ranić niepotrzebnie. Mnie. Dzieci.Ex-a. Mojego
obecnego...