agaa031
12.02.17, 20:51
Mam problem... 2 lata wyszłam za mąż i od tego czasu mieszkamy u mnie z rodzicami w domu jednorodzinnym, w jednym pokoju na wsi. Mąż na początku upierał się na mieszkanie w bloku. Stanęło na tym, że pomieszkamy rok u mnie a potem przeniesiemy się do miasta. Jak przyszło co do czego powiedziałam, że źle będę się czuła w bloku, że będę tam nieszczęśliwa. Mąż mnie bardzo kocha i zgodził się na to, żebyśmy wybudowali dom (to było moje marzenie) obok mojego rodzinnego domu w którym aktualnie mieszkamy. Mieszkam na uboczu. 13 km od miasta w którym pracuje i w którym mieliśmy zamieszkać (nie mam prawo jady, meczę się dojazdami autobusem), mamy najbliższych przyjaciół i matkę męża. Po drodze zdarzyły się różne perypetie które zniechęciły mnie do budowy (podział nieudolny działki, papierkowe sprawy które ciągną się w nieskończoność, nadopiekuńczość mojej matki, nieporozumienia między moim mężem a moim bratem i poniekąd szarpanie się z mężem, raz chciał dom raz nie). Na chwile obecna mam prawie skończony plan domu, ścięte drzewa pod budowę przez mojego ojca i rozgrzebana papirologie. Przed nami dobre 2-3 lata budowy. Jestem zrozpaczona. Nie wiem co robić. Czuje jakby mąż podeptał moje marzenia o domie. Żeby nie było rozumiem i jego ze źle się czuje u mnie. Teraz sama nie wiem co chcę. Z jednej strony fajnie było by zamieszkać w mieście i pozbyć się kłopotliwego dojazdu, nie martwić się o to czy jest ciepło w domu i mieć przyjaciół pod ręką. Z drugiej strony dom to dom. Działka na której można odpocząć. Gdyby były dzieci miałabym opiekę pod ręką – moją mamę. Gdybym mieszkała w mieście moja teściową raczej nie chciałaby się opiekować dziećmi. Obok ma budować się mój brat z narzeczoną. Widzę ze ojciec się ucieszyła i wkłada dużo pracy w to żeby nam pomoc - nie chce go zawieść. Musiałam komuś o tym powiedzieć bo czuje ze jestem na skraju załamania nerwowego.
