s@motność w sieci?

[Gość: yenny]

czy możliwe, żeby ją czuć, nawet, jeżeli nie jest się samotnym?
Żeby ktoś mógł mieć na Ciebie taki wpływ?
Żeby czuć coś do osoby, która bądź co bądź jest kimś obcym?
i wreszcie... żeby tęsknić...?

[Gość: ADAM]

Oj tak-tak, jest to możliwe...ja wieczorami tęsknię za FORUM ale nie dlatego ze
jestem uzależniony od kompa tylko dlatego , że jest to dla mnie jedyna,
DOSTĘPNA droga komunikacji z innymi ludźmi...

samotność to stan ducha nie- prawda obiektywna.....

[yenny]

a nie jest tak, że tęsknisz do osób

do kogoś szczególnego?

[z3r0]

yenny napisała:

> a nie jest tak, że tęsknisz do osób
>
> do kogoś szczególnego?

W sieci? Mozesz tesknic jedynie do swojego wyobrazenia o konktretnej osobie...

[yenny]

a jeżeli zna się kogoś osobiście
?
co wtedy?

[z3r0]

yenny napisała:

> a jeżeli zna się kogoś osobiście
> ?
> co wtedy?

kiedys tak mialem

strasznie uczucie rozdarcia i rozbicia

po ok. pol roku "usilowania zapominania" powoli mija

[yenny]

a jak usiłowałeś zapomnieć?
jak mogę to zrobić, skoro nie umiem odmówić sobie rozmowy, chociażby
zamienienia kilku słów?
chociaż wiem, że nie powinnam...
przyzwyczaiłam się

ps.
sam robiłeś te wszystkie zdjęcia?

[z3r0]

yenny napisała:

> a jak usiłowałeś zapomnieć?
> jak mogę to zrobić, skoro nie umiem odmówić sobie rozmowy, chociażby
> zamienienia kilku słów?
> chociaż wiem, że nie powinnam...
> przyzwyczaiłam się
>
> ps.
> sam robiłeś te wszystkie zdjęcia?

Kiedyś bardzo chciałem zapomnieć o kimś, przy kimś (jak mi się zdawało)
zostawiłem moją duszę. Moje myśli nie były przy mnie, były gdzieś daleko.
Bardzo boli zostawianie duszy, bardzo... czekałem na mejle, na czaty, na moment
pojawienia się gdzieś na ekranie.

To było bardzo chore.

Usiłowałem zapomnieć - rzucałem się w pracę, naukę, zawalałem się zadaniami i
obowiązkami, nie dawałem sobie czasu na myślenie. Dodałem do tego trening
fizyczny, oprócz umysłu katowałem ciało. Dawało to bardzo mierne rezultaty.
Myśli błąkały się daleko ode mnie, miałem kłopoty ze snem, z koncentracją.

Jedyna opcja, jeśli naprawdę musisz zapomnieć - to przeczekać (trochę teraz
przesadzę - to trochę jak z żałobą, w większości przypadków mija i się
podnosisz).

Mi to zajęło jakieś pół roku. Ozdrowiałem. Czy zapomniałem? Nie, o nie. Ale
teraz moje myśli są przy mnie. A obiekt tęsknoty jest tylko ciekawym
wspomnieniem... może czymś więcej - niezobowiązujące parę słów raz na kilka
tygodni.

p.s. Jedno zdjęcie zrobiła moja siostra (drzewo na wyspie Risoey w Norwegii).
Resztę miałem szczęście zrobić sam.

[yenny]

to mądre, co napisałeś
wiesz co jest najgorsze?
że zdaję sobie sprawę
że sama się nakręcam
że mi z tym dobrze
że czekam na każde następne spotkanie
i że - gdzieś podświadomie - chciałabym pogodzić ze sobą dwa światy - totalna
utopia

ps.
zdjęcia piękne

[z3r0]

yenny napisała:

> to mądre, co napisałeś
> wiesz co jest najgorsze?
> że zdaję sobie sprawę
> że sama się nakręcam
> że mi z tym dobrze
> że czekam na każde następne spotkanie
> i że - gdzieś podświadomie - chciałabym pogodzić ze sobą dwa światy - totalna
> utopia
>

Ja mialem o tyle łatwiej, że wiedziałem (wiedziałem = mój analityczny mózg nie
zostawiał mi śladu wątpliwości), że nie ma szans, abym z nią był. Z miliona
powodów! Od "prozaicznych" (odległość) do poważnych (poważne "różnice
charakterów" i drastycznie różne podejście do życia i świata + jacyś inni
faceci, którzy znaczyli więcej). Wiedziałem ale czułem co innego! Czułem
pożądanie, chciałem coś dla niej znaczyć... Kontakt mieliśmy głównie przez
sieć... i czasem czułem, że żebram jak wygłodzony pies pod stołem, czekałem na
mejle, smsy, telefony, czaty... (niezła farsa, prawda? teraz się z tego śmieję)

Jeśli wiesz, że nie masz szans, skończ (raz a dobrze).

> ps.
> zdjęcia piękne

dziękuję

[yenny]

wiesz co
mój przypadek jest ciężki;))
generalnie jestem szczęśliwa
czy jestem w nim zakochana?
nie, chyba nie
ale lubię go mieć
lubie wiedzieć, że jest niedaleko
i marzyć....
czasen o zwykłym spotkaniu
czasem o czymś niedozwolonym...


ps.
od dawna robisz zdjęcia?

[z3r0]

> wiesz co
> mój przypadek jest ciężki;))
> generalnie jestem szczęśliwa
> czy jestem w nim zakochana?
> nie, chyba nie
> ale lubię go mieć
> lubie wiedzieć, że jest niedaleko
> i marzyć....
> czasen o zwykłym spotkaniu
> czasem o czymś niedozwolonym...

hej, to nie masz tak bardzo źle ;)

> ps.
> od dawna robisz zdjęcia?

niecałe 2 lata...

[yenny]

bardzo, niebardzo
ale trochę to już trwa
i wciąga

echh
muszę już kończyć
dzięki, że posłuchałeś...
miłego popołudnia


ps.
rób je dalej ))

[z3r0]

yenny napisała:

> dzięki, że posłuchałeś...
do usług

trzymaj się

> ps.
> rób je dalej ))

będę

[Gość: mikoWHY]

of topic:
www.krist0f.net/30.html - Mont Blanc summit view, France
super :)

Ja niestety zaliczyłem tylko polskie Tatry

[z3r0]

Gość portalu: mikoWHY napisał(a):

> of topic:
> www.krist0f.net/30.html - Mont Blanc summit view, France
> super :)
>
> Ja niestety zaliczyłem tylko polskie Tatry

Dziekuje :)

Ale dosc juz o tym, przeniesmy sie lepiej na forum "Góry" ;)

[yenny]

cześć
to jeszcze raz ja
pewnie Cie trochę męczę
ale jeszcze tylko jedno pytanie:
a co jak się śni?
a co, jak czujesz "motyle w brzuchu"?

ps.
fotografujesz tylko góry?

[z3r0]

yenny napisała:

> cześć
> to jeszcze raz ja
> pewnie Cie trochę męczę
> ale jeszcze tylko jedno pytanie:
> a co jak się śni?
> a co, jak czujesz "motyle w brzuchu"?

juz mi sie nie sni :)
i motyli w brzuchu nie czuje

jestem wolnym czlowiekiem ;)

> ps.
> fotografujesz tylko góry?

99% moich zdjec to gory i czasem ziemia z powietrza

[yenny]

o jesteś))
miło Cię widzieć
chyba piszę o tym dlatego, że wirtualnie jest to proste
Ty nie znasz mnie, ja Ciebie...
jak się narzucam - wybacz

ps.
a nie myślałeś o czymś innym?

[z3r0]

yenny napisała:

> o jesteś))
> miło Cię widzieć
> chyba piszę o tym dlatego, że wirtualnie jest to proste
> Ty nie znasz mnie, ja Ciebie...
> jak się narzucam - wybacz

coś Ty :) daj spokój

> ps.
> a nie myślałeś o czymś innym?

Nie. A na przykład o czym?

[yenny]

tu chwilę pomilczę
piszę tylko ps.

więc
ps:)).
a ludzie? niebo? lubię zdjęcia nieba, chmury, słońce, burzę
może coś w tym stylu

[z3r0]

> ps:)).
> a ludzie? niebo? lubię zdjęcia nieba, chmury, słońce, burzę
> może coś w tym stylu

Ludzie raczej mnie nie interesuja. Czase w gorach krzycze do towarzyszy
wedrowki, zeby spadali mi sprzed obiektywu bo nie chce ich widziec na
zdjeciu ;).

Zdjecia chmur robilem. Mam kilka. Wydaje mi sie, ze efekt uzyskany na zdjeciu
jest dosc marny w porownaniu z rzeczywistoscia - robiac zdjecie chmury mamy ja
w perspektywie niebosklonu, widzimy inne chmury... na zdjeciu otrzymujemy maly,
dosc srednio spektakularny fragment (byc moze ja sie po prostu nieprawidlowo za
to zabieram, byc moze inni potrafia zrobic doskonale zdjecia chmur).

Ze zjawiskami atmosferycznymi jest roznie - przede wszystkim nalezy pamietac,
ze mam dosc ulomny aparat (w porownaniu ze najlepszym sprzetem) i czasem
efektem fotografowania czegos naprawde ciekawego jest bardzo nieciekawe zdjecie
przedstawiajace wielkie nic.

Najwazniejsze: fotografuje to, za czym najbardziej tesknie.

[yenny]

...
ps.
i "spadają" żeby nie włazić w obiektyw? )))
masz rację z tymi chmurami
faktycznie, mozna pokazac tylko kawalek...
nie sądzisz, że to prawie jak w zyciu?
ze chyba tak naprawde nigdy nie pokazuje sie wszyskiego? nawet sobie samemu?
> Najwazniejsze: fotografuje to, za czym najbardziej tesknie.
A za czym tesknisz? Wolnosc? Przestrzen? Sila?
co jeszcze jest w gorach?

[z3r0]

yenny napisała:


> masz rację z tymi chmurami
> faktycznie, mozna pokazac tylko kawalek...
> nie sądzisz, że to prawie jak w zyciu?
> ze chyba tak naprawde nigdy nie pokazuje sie wszyskiego? nawet sobie samemu?

Hm... nad tym się chwilę zastanowię...

> > Najwazniejsze: fotografuje to, za czym najbardziej tesknie.
> A za czym tesknisz? Wolnosc? Przestrzen? Sila?
> co jeszcze jest w gorach?

Spotkałem trzy podstawowe kategorie miłośników gór (oczywiście uogólniam i
kategoryzuje bez zwracania uwagi na szczegóły):

1. Wyczynowcy - uwielbiają lepić się do skały, kochają wspinaczkę, chcą walczyć
ze sobą i sprawdzać się w każdych warunkach. Skałki, skały, góry to miejsce
bitwy, pole do popisu, wyzwanie. Szukają tego i nigdy nie mają dosyć. Zdobywają
trofea.

2. Esteci - szukają przestrzeni, barw, widoków, perspektywy, wiatru, słońca
odbijającego się w lodzie... do tych zaliczam się ja. Uważam, że góry (a w
szczególności góry wysokie - przyjmijmy, że są to góry fałdowania alpejskiego,
np. Tatry czy Alpy) są najpiękniejszą częścią natury. Czuję tam radość,
ekscytację a jednocześnie spokój, moją małość... wiele odczuć o różnej gamie
kolorów, których jednoczesne przeżywanie jest nie do opisania (to samo czuję,
gdy zdarza mi się szybować na paralotni). W takich chwilach naprawdę widzisz i
czujesz, że ŚWIAT POTRAFI BYĆ PIĘKNY (uwaga!! banał!! :D )

3. Ignoranci, antymiłośnicy - przypowieść: wchodzę z grupą osób pod schronisko
Tete Rousse na drodze na szczyt Mt. Blanc... przed schroniskiem otwiera się
dość ciekawy widok na fragmenty masywu... stoję, patrzę i milczę... cieszę się
tym widokiem... obok mnie stoi inny mężczyzna, który przyłączył się do nas, aby
przejść kawałek dolnego fragmentu trasy (znalazł się tam dość przypadkowo,
pokręcona historia)... on też chwilę milczy... i nagle mówi: "Po cholerę tu
przyjechałem?? Nigdy już tu nie wrócę".

Ot, wsio.

Nie powinniśmy się przenieść na forum "góry" albo "fotografia"?

[yenny]

nie wiem, jakie forum powinnam/powinniśmy sie przenieść
ja chyba do zadnego nie pasuje...
chcialam tylko komus powiedziec
troche
o tym, co mi lezy na sercu
ot tyle
a Ty pieknie piszesz
o gorach...

ps.
troche mi glupio, ze zawracam Ci glowe (sorry) pierdolami
przepraszam

[z3r0]

yenny napisała:


> faktycznie, mozna pokazac tylko kawalek...
> nie sądzisz, że to prawie jak w zyciu?
> ze chyba tak naprawde nigdy nie pokazuje sie wszyskiego? nawet sobie samemu?
Tak, można pokazać tylko kawałek... jak w życiu.

Ja ująłbym tę kwestię w następujący sposób: czy to zdjęcie chmury, czy opowieść
o wielkiej przygodzie, czy skarga człowieka tragicznie dotkniętego przez los
nigdy tak naprawdę sami nie będziemy do końca nie będzie naprawdę wiedział jak
jest w rzeczywistości. Zdjęcie to jednowymiarowa miniaturka, opowieść to słowa,
które, nawet najwspanialsze, nie oddadzą wszystkiego, skarga, jakkolwiek
szczera i przejmująca, nie pozwoli nam w pełni zrozumieć cierpiącego.
Przekazując, niezależnie od sposobu, przekazujemy tylko fragment, który i tak
zostanie subiektywnie przetworzony przez system ocen i sposób patrzenia na
świat odbiorcy.

Trzeba dotknąć i przeżyć samemu żeby zrozumieć.

[z3r0]

> Ja ująłbym tę kwestię w następujący sposób: czy to zdjęcie chmury, czy
opowieść
>
> o wielkiej przygodzie, czy skarga człowieka tragicznie dotkniętego przez los
> nigdy tak naprawdę sami nie będziemy do końca nie będzie naprawdę wiedział
jak
> jest w rzeczywistości. Zdjęcie to jednowymiarowa miniaturka, opowieść to
słowa,
>
> które, nawet najwspanialsze, nie oddadzą wszystkiego, skarga, jakkolwiek
> szczera i przejmująca, nie pozwoli nam w pełni zrozumieć cierpiącego.
> Przekazując, niezależnie od sposobu, przekazujemy tylko fragment, który i tak
> zostanie subiektywnie przetworzony przez system ocen i sposób patrzenia na
> świat odbiorcy.
>
> Trzeba dotknąć i przeżyć samemu żeby zrozumieć.
>

DOBRA. PIERWSZE ZDANIE JESZCZE RAZ BO WALNĄŁEM JAKIŚ BOLESNY BEŁKOT (tak to
jest jak się udaje pracę i przy okazji pisze coś na forum).


Ja ująłbym tę kwestię w następujący sposób: czy to zdjęcie chmury, czy opowieść
o wielkiej przygodzie, czy skarga człowieka tragicznie dotkniętego przez los -
nigdy tak naprawdę sami nie będziemy do końca wiedzieli jak jest w
rzeczywistości.

ufff... udało się.

[yenny]

własnie...
zawsze zostaje coś niedopowiedzianego
moze to nawet dobrze

no, teraz bede miec podwojne wyrzuty sumienia
po pierwsze primo - zawrociłam Ci glowe jakimis swoimi "wyimaginowanymi"
problemami, przemysleniami (nazwij to jak jeszcze chcesz)
po drugie primo;)) - odciągam Cię od pracy

[z3r0]

yenny napisała:

> własnie...
> zawsze zostaje coś niedopowiedzianego
> moze to nawet dobrze
>
> no, teraz bede miec podwojne wyrzuty sumienia
> po pierwsze primo - zawrociłam Ci glowe jakimis swoimi "wyimaginowanymi"
> problemami, przemysleniami (nazwij to jak jeszcze chcesz)

nie ma problemu

> po drugie primo;)) - odciągam Cię od pracy

nie ma problemu, pracy nie lubię i jeśli nie Ty to będę odciągał się sam ;]

[yenny]

> nie ma problemu, pracy nie lubię i jeśli nie Ty to będę odciągał się sam ;]

)))))))))))
w razie czego, bedzie na kogo zwalic :))))


a teraz serio
boje sie napisac zbyt wiele
zbyt duzo powiedziec
zmącić "anonimowość w tłumie"

chyba wystarczy

[Gość: ADAM]

......już nie.........oczywiście, jest pare osób WIRTUALNYCH z którymi często
gadam i za tymi rozmowami tęsknie gdy siedze sam w domu.... osób REALNYCH jest
coraz mniej i mniej...

Oczywiście

[Gość: Marteczka]

Oczywiście, że można...Wszystko zależy od tego jak traktujesz wirtualne
znajomości...Pamiętaj jednak (i tu zgadzam się z ADAMEM), że tęsknisz za pewnym
wyobrażeniem tej osoby a nie nią samą.
Można za kimś tęsknić, to naturalne, wszak to rozmowa najbardziej spaja ludzi,
również rozmowa internetowa. Ja sama poznałam tu kilkoro wspaniałych ludzi a
nawet człowieka, który znacząco wpłynął na moje życie.Wiem, że to może wydac
się smieszne ale mnie przydarzyła się historia rodem z Wiśniewskiego, może poza
samym finałem pt. dziecko.
Mysle, że wiele zalezy od wrażliwości człowieka i podziwiam ludzi, którzy
potrafia tak poprostu o 15 wyłączyć komputer i zapomnieć o wszytskim o czym z
kims rozmawiał i tej osobie, bo ja nie potrafię zawsze.
Warto jedynie dodać, że od tego co się dzieje wirtualnie do prawdy na zywo jest
długa droga. W sieci wszyscy są księciami i księżniczkami bez wad,
wyrozumiałymi i wspaniałymi. Konfrontacja z rzeczywistością ujawnia co
innego.Dlatego jednak trzeba chyba mieć do tych znajomości pewien dystans i
dzielić to co tu czytasz przez pół, bo jesli jesteś wrażliwą osobą to czeka Cię
rozczarowanie.
Pozdrawiam

[Gość: ADAM]

Och, jak z WIŚNIEWSKIEGO????? to ja chętnie posłucham....książka
barrrrrrrrrrdzo mi się podobała...w sumie to przez nią "sięgnałem" w głebię
NETU, i zacząłem gadać Z OBCYMI....

[Gość: Marteczka]

Książka jak i te rozmowy na necie są w dużej części przekoloryzowane i
wyidealizowane, więc pamiętaj o tym zapuszczjąc się w gąszcz netu to raz. Dwa -
ciekawość to pierwszy stopień do piekła :) ale nie powiem to, co mi się
przydarzyło to piękna historia może tylko z mniej pięknym happy endem, bo to
bolesne doświadczenie kochać i nie móc z kimś być (zresztą tak też było w
książce)...
Takie historie jak u Wiśniewskiego nie zdarzaja się często...